Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[20]



Στην επόμενη δημοσίευση θα σχολιάσουμε ένα ενδιαφέρον σχόλιο του "Μέτοικου".
Σχετικά και αυτά που θα πούμε τώρα, αλλά σε ένα άλλο πλαίσιο.


Η ανάδυση του Λόγου δια του ανθρώπου δεν σήμανε μόνον την ανάδυση μιας συνθετότερης μορφής ζωντανής ύλης.
Τόσο η γλώσσα-νόηση όσο και η εξελιγμένη δυνατότητα κατασκευής και χρήσης εργαλείων σημαίνουν κάτι πρωτοφανές και παράδοξο για κάθε μορφή ζωντανής ύλης:
Την "καταβύθιση" και αναγωγή στην άβια ύλη ως τρόπο και μέσο ύπαρξης τής ίδιας τής έμβιας ύλης άνθρωπος.
Τόσο τα υλικά εργαλεία ή αντικείμενα ως εργαλεία όσο και τα σημεία τής γλώσσας αναπτύσσονται ως τρόπον τινά αβιακές μιμήσεις τής έμβιας ή άβιας ύλης που περιβάλλει τον άνθρωπο. 
Η μίμηση αποτελεί έναν  ειδικό αναπτυγμένο παραστασιακό-γλωσσικό τρόπο νέκρωσης της εμβιότητας.
Ο άνθρωπος μιμείται την έμβια και άβια ύλη "αφού πρώτα" έχει συγκροτηθεί ο ίδιος ως ένα μιμητικόν σύνθεμα εμβιότητας και αβιότητας.
Ο άνθρωπος ως μορφή που αναδύεται από την εξελικτική διεργασία δεν συνοψίζει μόνον τον υπόλοιπο έμβιο κόσμο ως ανώτερη μορφή του αλλά και τον άβιο κόσμο δια μέσω τής δημιουργικής εισαγωγής των μιμητικών άβιων στοιχείων τής γλώσσας και τής εργαλειακότητας.
Ο άνθρωπος άρα, υπό αυτήν την οπτική, είναι ένα παράξενο ον το οποίο υφίσταται εκ τής ίδιας τής εξελικτικής διεργασίας (όπως την έχει ανακαλύψει ορθά και χωρίς αμφιβολίες ο Δαρβινισμός-Νεοδαρβινισμός, ήγουν η πραγματική επιστήμη τής βιολογίας) ως ένα ον που ζεί και δια τής διεργασίας τής ζωής όπως όλα τα άλλα ζώα αλλά επίσης και δια τής ειδικής διεργασίας τής μιμητικής νέκρωσης τής άλλης ζωής ή τής ζωής του.
Η μιμητική νέκρωση της εμβιότητας, όπως συντελείται δια τής γλώσσας και τής εργαλειακότητας αποτελεί μιαν ένταση και διεύρυνση των δυνατοτήτων και τής ζωοποίησης ή ζωογόνησης και των δυνατοτήτων της νέκρωσής της.
Υπό αυτή την έννοια, πάλι, ο άνθρωπος ενώ αποτελεί ένα συνθετότερον έμβιον ον τής φύσης είναι επίσης και ταυτά και ένα μη φυσικό/μη έμβιο ον, ένα ον δηλαδή που για να ζήσει είναι υποχρεωμένο να οργανώσει και οργανώνει μιαν ειδική μορφή μιμητικής νέκρωσης της εμβιότητας εν γένει και τής δικής του εμβιότητας-ως-[αμιγούς]-εμβιότητας, η οποία έχει όμως ως ειδική μορφή πολλές και ετερογενείς δυνατότητες "χρήσης" από το ένα άκρο ως το άλλο.
Αυτό που παραλλάσσει είναι ο τροπισμός τής εμβίωσης<>νέκρωσης που οι κοινωνίες θέτουν στην βάση τής αναπαραγωγής/παραγωγής τους και όχι η ύπαρξη ή μη τής εμβίωσης<>νέκρωσης αυτής ως διεργασίας αναγκαίας για κάθε μορφή κοινωνικής ανθρώπινης αναπαραγωγής/παραγωγής.
Ο βαθμός παθογένειας μιας κοινωνίας εξαρτάται από το είδος και την αρμονική ισορροπία της συγκεκριμένης σύνθεσης (που συγκροτεί η ίδια) μεταξύ των εμβιωτικών και των νεκρωτικών στοιχείων της.
Η αφαίρεση λόγου χάριν των νεκρωτικών στοιχείων του συνθέματος, έτσι γενικά και αόριστα, όπως το εξαγγέλλει ο κάθε βιταλισμός, δεν σημαίνει "περισσότερη" ζωή, αλλά ίσως ένα είδος κοινωνικής αποκτήνωσης με θανατερά αποτελέσματα.
Κι αυτό συμβαίνει διότι το ίδιο το σημαίνον, η τέχνη, ο πραγματικός πολιτισμός, ο έρωτας, ο Νόμος, η έλλογα συγκροτημένη επιθυμία, ο κοινωνικός δημοκρατικός έλεγχος των κοινωνικών οικονομικών δομών, είναι επιμέρους δομές μιας μορφής ζωής, του Λόγου, η οποία είναι αδιανόητη χωρίς μιαν έμφυτη σε αυτήν (την μορφή) ειδική μιμητική ή ομοιωματική νέκρωση τής (ζωώδους) αμιγούς εμβιότητας.
Αυτή η αναγκαία διαστάτωση και εσωτερική διαστρωμάτωση της ανθρώπινης ζωής δεν αίρει βέβαια την (αντίστοιχη) ανάγκη τής ισορροπίας και εναρμόνισης των στοιχείων της και από την "αντίθετη" φορά των πραγμάτων.





Ιωάννης Τζανάκος 






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..