Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[21]


Μπορούμε να σταθούμε στην ειδική μορφή τού ανθρώπου ως έμβιου όντος και να αναζητήσουμε την ιδιαίτερη έλλογη/γλωσσοκεντρική και ταυτόχρονα ταυτότοπα εργαλειακή υπόστασή του χωρίς αναγκαστικά να ανατρέξουμε σε μιαν "αναδυσιακή εκδοχή" τής εξελικτικής θεωρίας, συγκροτώντας ούτως ένα πεδίο φαινομενολογικής έρευνας.
Εννοείται πως η όποια υπερίσχυση τής "αναδυσιακής εκδοχής" θα ενίσχυε τα επιχειρήματά μας, αλλά τούτο που ίσως να μπορέσουμε να πούμε εδώ προσθέτει ούτως ή άλλως κάποια στοιχεία.
Ας δούμε όμως αυτά τα στοιχεία, επαναλαμβάνοντας:
Η γλώσσα, όπως και το εργαλείο ή το πράγμα "χρησιμοποιούμενο" ως εργαλείο (χωρίς την εναρμονισμένη ακόμα μορφή του σε εργαλείο) είναι (σε αρχική φάση τα εργαλεία) άψυχα άβια όντα.
Πολλές φορές, για να κριτικάρουν την όποια εργαλειοκεντρική θεώρηση του ανθρώπου ως προς την αναφορισιακή ερμηνεία τής γλώσσας/σκέψης, τονίζουν την ούτως ειπείν σύμφυρση γλώσσας και σκέψης με το υποκείμενο, εννοώντας πως δεν προϋπάρχει το υποκείμενο τής γλώσσας κ.λπ. 
Το επιχειρούμενο συμπέρασμα ορθόν στην ειδική του στόχευση, την κριτική τής έννοιας τής γλώσσας ως ενός μεθύστερου "όντος" τού υποκειμένου, αλλά η μέθοδος θεμελίωσης τού συμπεράσματος αυτού είναι λανθασμένη για τον απλούστατο λόγο ότι ούτε το εργαλείο είναι επίσης μεθύστερον του υποκειμένου, δήθεν απορρέον μάλιστα από την γλωσσικότητα, η οποία όπως μας λένε οι νεο-ιδεαλιστές δεν έπεται βέβαια του ανθρώπινου υποκειμένου αλλά συνυφασμένη με αυτό δημιουργεί (ίσως) την εργαλειακότητα.
Μιλάμε πάντα για μιαν βαθύτερη μορφή συνυποστατικής ή συνσυγκροτητικής σχέσης τού ανθρώπινου υποκειμένου με το εργαλείο, την οποία δικαίως την ορίζουμε ως εργαλειακότητα.
Αυτό που συμβαίνει είναι πως όλα αυτά τα στοιχεία (γλώσσα/σκέψη, εργαλειακότητα) συνσυγκροτούνται σε μιαν ενιαία οντότητα η οποία αναδύεται ακριβώς ως η στερεοποίηση τους σε ένα ενιαίο κοινωνικοβιολογικό, κοινωνικό, ανθρωπολογικό και οντικό πλέγμα.
Πρόκειται για ένα είδος "ανθρώπινης φύσης".
Το καθοριστικά ιδιάζον που κάνει αυτή την "φύση" μη φύση, και σε αυτό τελικά έχει ένα γενικό δίκιο λόγου χάριν ο λακανισμός και οι παραφυάδες αυτού (το αναγνωρίζω), είναι ότι η γλωσσικότητα όπως παρουσιάζεται στον γενικό όρο τού σημαίνοντος εμβάλλει στο υπαρκτόν ανθρώπινο έναν συντελεστή κυρίως μη βιολογικό, χωρίς τούτο να σημαίνει αν το λες μιαν (ανορθολογική ή αντεπιστημονική) παραβίαση ας πούμε τής εξελικτικής θεωρίας ή της βιολογίας ως επιστήμης.
Όπως είπα, αυτό που δεν λένε όλοι οι νεο-ιδεαλιστές είναι ότι το ίδιο που συμβαίνει με την γλώσσα συμβαίνει και με την εργαλειακότητα.
Η "εκδίκηση" που παίρνουν οι νεο-ιδεαλιστές, όχι μόνον οι λακανικοί και τα λακανοειδή, από τον πρωτογενή υλισμό είναι μεν στηριγμένη σε ορθές σκέψεις και θεάσεις, αλλά λόγω τής στενής ταξικής βλέψης (και οι μικροαστοί αριστεριστές μέσα, σαν τις πουτανίτσες τής αστικής τάξης) καταλήγει σε μιαν απόκρυψη.
Μαζί με τον Αντόρνο τελειώνουν με την εργαλειακότητα, το λύσανε το θέμα, νομίζουν.
Όμως και η γλωσσικότητα και η εργαλειακότητα παρουσιάζουν κοινά στοιχεία, ένα από τα ισχυρότερα των οποίων είναι η σχετική πραγμική εξωτερικότητά τους ως ουσιαστικό γνώρισμα τους.
Ο Λόγος, η γλώσσα, και η εργαλειακότητα, είναι σαν να εμβάλλουν ξανά στο υπαρκτό που ξέκοψε από το άβιον, το μη ζωντανόν, ένα συντελεστή αβιότητας, και μάλιστα τούτο παρουσιάζεται ταυτόχρονα και ταυτότοπα, ήδη από την έναρξη τής ανθρώπινης παρουσίας ως ειδικής και διακριτής, ως μια δύναμη ισχύος, απλοποίησης, αλλά και φτωχέματος πτώσης και τύφλωσης προς το έμβιον-ως-έμβιον.
Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα της θανατοζωής και της ζωής, ταυτόχρονα ταυτότοπα, και τούτο συμβαίνει ήδη από τότε που εμφανίζεται στις πρώτες αγέλες ή ορδές, έχοντας ως έρεισμά του την γλώσσα/σκέψη και την σύμφυτη με αυτό, αλλά διακριτή εργαλειακότητα.
Ας δούμε όμως κάποια άλλα επιπλέον χαρακτηριστικά που κάνουν αυτό το πλέγμα ακόμα πιο ενδιαφέρον.
Όταν υποθέτουμε πως ο άνθρωπος ξαναφέρνει στο φως το άβιον, έστω ως ένα ανόργανο μέρος του σώματός του, τότε υποθέτουμε καταρχάς πως η γλώσσα/σκέψη ως στοιχείο αυτής της εμφάνισης περιέχει ή εκφράζει ως μια αλλόκοτη μίμηση, αρχικά του άβιου, ένα είδος άβιας γεωμετρικής υπόστασης ή δομής.
Υπάρχει ίσως ένα είδος γεωμετρικής ή γεωμετρικίζουσας ζωής; Θα δούμε...
Και όταν ακόμα το ανθρώπινο υποκείμενο μέσω της τεχνικής ανάπτυξης χαλιναγωγεί ή μιμείται ή χρησιμοποιεί τα άλλα έμβια όντα, αλλά και τους άλλους ανθρώπους, το "κάνει" στηριζόμενο στο υπόστρωμα ή θεμέλιο τής πραγμικής αβιότητας όπως τούτη είναι εσωτερικευμένη δομικά στην γλώσσα του.
Η γλώσσα/σκέψη στο σύνολό της, λοιπόν, αν ακολουθήσουμε αυτή την θεώρηση είναι μια γεωμετρική (ίσως και μαθηματική) άβια σημαίνουσα δομή ομοίωσης και μίμησης του άβιου (πριν υπάρξουν τα μαθηματικά ή η γεωμετρία), η οποία μάλιστα ως χαραγμένη μοίρα-νομοτέλεια στο ανθρώπινο-ως-ανθρώπινο δεν επιτρέπει καμία επιστροφή σε κάποια μορφή μη γεωμετρικής ζωϊκότητας (και στην σκέψη και την ζωή).
Προσθέστε τώρα και τον όρο τής εργαλειακότητας και καταλαβαίνετε ίσως, αν θέλετε να καταλάβετε, τι σημαίνει αυτό αν ισχύει.
Ωστόσο πρέπει, εδώ ακριβώς, να δούμε ξανά κάποια πράγματα και να αφεθούμε σε θεωρήσεις με ριζικό προσανατολισμό προκύπτοντα από όλα τούτα:
Αυτή η επιστροφή του άβιου είναι "σπασμένη" αν και είναι περιέχουσα ένα είδος ολικής βλέψης.
Θέλω να πω πως στο μπαλκόνι άνθρωπος βλέπεται (δεν κάνω ορθογραφικό λάθος με την παθητική φωνή) με ένα ψυχρό και κάπως τρελό μάτι το σύνολο του υπαρκτού ως ένα αφηρημένο και μάλλον μη ζών ον.
Όσα λιβάνια κι αν κάψουν οι συναισθηματικούληδες, οι βιταλιστές ή οι ψυχραιμότεροι ιερείς του "ηθικού κριτικού Λόγου" που δεν χωνεύουν την εργαλειακότητα αυτή, του ίδιου καθαυτού του γλωσσικού/σκεπτικού όντος, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, αφού και αυτοί σκέπτονται και μιλούν έτσι.
Αυτό που βλέπεται δεν βλέπεται άμεσα αλλά μέσα από την γλωσσικότητα, η δε γλωσσικότητα ως επιτέλεση και επιτέλεσμα δεν έχει καμία δίοδο προς το υπαρκτό παρά μόνον τον εαυτό της ως σημαίνον σε μιαν αμφίβολη άκρη τής αμφίβολης υπόστασής της.
Αναδεύεται μέσα της και σκουντουφλάει σε ένα φωτοσκότος εννοιών, σημασιών, λέξεων, πατρικοκατηγορικών ή κεντρικών σημαινόντων, και έχει από "κάτω" της ένα κάτι που αν και δεν είναι έμβιον με την "κανονική" έννοια παραμένει κάπως και τούτο ένα έμβιον.
Σαν ένα φαντασμάτωμα με ένα απομεινάρι βιολογικής ζωής.
Όσο χάνεται, τούτο το φαντασμάτωμα, στο χάος των σημαινόντων και στα διαρκή "πραξικοπήματα" των αυταρχικών κεντρικών δομών του (για να μπεί υποτίθεται τάξη) τόσο ανακαλύπτει ότι πρέπει να δομήσει ένα κράτος τής σκέψης, ένα σύστημα όπου τελικά θα υπάρξει κάποια μορφή ασταθούς γεωμετρικής τάξης, αλλά τάξης. 
Όμως ήδη με κατακλύζουν σκέψεις που δεν είχα προγραμματίσει.
Θα τις οργανώσω στην επόμενη δημοσίευση.









Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [10] - Αν η μεταβατικότητα έχει μιαν υπόσταση αυτή είναι η μουσική. Το τέλος δεν υπάρχει, όμως τίποτα δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε με την ιδέα πως δεν υπάρχει...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 3 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..