Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[25]

 

"Πάλευε και μάθαινε, μάθαινε και πάλευε"
 Σωτήρης Πέτρουλας



Όταν εξετάζουμε [μεταφορικά] το σημαίνον ως μια επιπεδωτική/επίπεδη πτυχή τού ανθρώπινου όντος, η οποία σημαίνει την σύναψη και αλληλοσυνύφανση δια του ανθρώπου τής εμβιότητας και τής αβιότητας (τού ίδιου αλλά και όλου τού όντος), αυτό δεν σημαίνει πως θεωρούμε το ίδιο το ανθρώπινο αλλά και το ευρύτατο ον ως περικλειόμενο αποκλειστικά από την ιδιότητα τής επιπεδότητας.
Είναι η γλώσσα-σκέψη που μετατρέπει το ον σε ένα επίπεδο μόνον, και αυτή της η ιδιότητα ως ενδογενής ιδιότητα του ανθρώπινου φορέα της καθορίζει τον φορέα της και τον περικλείει στην απολυτότητα και αυτής τής περίκλεισης, αλλά κάθε περίκλειση που είναι απόλυτη δεν σημαίνει πως είναι και η μοναδική ως περίκλειση αλλά και ως απόλυτη περίκλειση.
Όταν σκέφτεσαι-μιλάς είσαι περι-κλεισμένος απόλυτα στην επιπεδωτική-επίπεδη λειτουργία τού σημαίνοντος, και δεν πρόκειται να διαφύγεις από αυτή την περίκλειση, αυτό σημαίνει με απλά λόγια η απολυτότητα της περίκλεισης.
Όμως την ίδια στιγμή είσαι περικλεισμένος και σε άλλα απόλυτα περικλείοντα όντα ή ιδιότητες που είναι μέρος τής οντότητάς σου κατά αναπόφευκτο δι' εσέ τρόπο.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως το ίδιο που ισχύει για την σχέση του ανθρώπινου με το σημαίνον ισχύει και για την εργαλειακότητα.
Το έχουμε πει ήδη.
Ούτε το σημαίνον-ως-σημαίνον ούτε η εργαλειακότητα είναι "εποικοδομήματα" μιας παραγωγικής διεργασίας που υπόκειται ως υλικό ή "υλικότερο" θεμέλιο.
Χωρίς αυτή την επανεκκίνηση του μαρξισμού δεν υπάρχει κανένα μέλλον για τους "μαρξιστές".
Ο μόνος μαρξιστής που το έκανε αυτό, όπως είπαμε με όρους που είναι και σοβαροί και ολοκληρωμένοι, αν και διαφωνούμε ριζικά με μερικούς από αυτούς, είναι ο Αλαίν Μπαντιού. 
Τελεία και παύλα.
Ας προχωρήσουμε.
Είναι αδύνατον από εδώ να θέσουμε τσάτρα πάτρα τους όρους για την διαλεκτική ενότητα σημαίνοντος και εργαλειακότητας όπως θα επιθυμούσαμε. 
Γράψαμε ένα κείμενο περισσότερο "λογοτεχνικό" για την στιγμή τής εξέγερσης του υποκειμένου[Ο Λόγος..[24-Α]], όπου ενώνεται το σημαίνον, η εργαλειακότητα και η σωματικότητα όπως εννοείται από εμάς όσον αφορά στον άνθρωπο ως εκείνο που διακρινόμενο από την σωματικότητα εν γένει ονομάζεται-ορίζεται, ωστόσο, συνήθως σώμα ή σωματικότητα. 
Ας θεωρηθεί αυτό το κείμενο ως ένα αυτόματον κάποιων συνάψεων των υποθέσεών μας.
Αν θα αντιστοιχούσε ωστόσο σε μιαν στιγμή τής πραγματικότητας των ανθρώπων δεν θα το έβλεπα τόσο σκεπτικά, όπως το είδα όταν το ξαναείδα.
Δεν είναι εκφράζον καμία κρυστάλλωση όπως θα την επιθυμούσαμε, αλλά δεν είναι το θέμα μας τώρα εκεί.
Παραμένοντας στον χώρο κυρίως του σημαίνοντος, θέλουμε τώρα να εξετάσουμε κάποιες πτυχώσεις του σχετικές με τον προσδιορισμό του ως απείρου ή πεπερασμένου όπως κάναμε με έναν τυπικό αφηρημένο τρόπο σε μιαν άλλη δημοσίευση[Ο Λόγος..[23]].
Δεν σας κρύβω πως ξαναβλέποντας το κείμενο αυτό τρόμαξα λίγο με τα καθήκοντα που δημιουργεί, αν και ως κείμενο δεν είναι δα και κάτι σπουδαίο, ως αυτόματον και τούτο ενός μηχανισμού μορφολογικής τοποθέτησης των θέσεων μιας υπόθεσης.
Η κατάσταση ανοίγει πολύ, και επειδή βρισκόμαστε, αν και σε χαράκωμα, την ίδια στιγμή, σε φάση ανάπτυξης των νέων μορφών των παλαιών και σταθερών επιχειρημάτων μας θα σταθώ λίγο απόμακρα, πάλι, και θα το πιάσω το πράγμα όσο μπορώ εμπειρικότερα, ίσως γελοιοποιώντας και λίγο την ήδη γενικότερη δύσκολη καταστασή μας.
Τουλάχιστον κάποιοι από εμάς, ως έχοντες "μέσα" τους ένα μείγμα έπαρσης και ταπεινότητας ή ταπεινοφροσύνης, προερχόμενο από ιστορικές σφαλιάρες με καταστροφικά αποτελέσματα, δεν διακατέχονται από την μεγαλομανία που έχει καταλάβει τα διάφορα υπερεπαναστατικά μικροστρατόπεδα στην χώρα "μας".
Θα μου πείτε, τι σχέση έχει όλο αυτό με την εξέταση του σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος;
Δεν απαντώ σε ανόητες ερωτήσεις, έθεσα αυτή την υποθετική ερώτηση για να καταλάβει όποιος την σκέφτηκε ότι σκέφτηκε ανοήτως, μετά και από τις αρχικές διευκρινήσεις.
Ας προχωρήσουμε επιτέλους, σε κάποιες πρώτες σκέψεις.
Σχηματίζοντας ένα πρόχειρο μη μαθηματικοειδές σχηματάκι για την έκταση των προσδιορισμών σημαίνον, εργαλειακότητα, άπειρον, βρέθηκα προ ενός ερωτήματος.
Το ψευδοσχήμα είναι ως εξής:

[άπειρον(σημαίνον(εργαλειακότητα)σημαίνον)άπειρον]

Το ερώτημα: 
Αν το άπειρον περιέχει τρόπον τινά τόσο το σημαίνον όσο και την εργαλειακότητα, δεν θα έπρεπε να είναι και "μέσα" τους;
Θέλω να πω, ό,τι είναι μέσα στη παρένθεση δεν είναι στοιχείο τού απείρου;
Σύμφωνα με μια μαθηματική ή μαθηματικοειδή έκφανση των σύγχρονων μαθηματικών που διάβασα στον Λακάν χωρίς να λακανοθαμπωθώ το άπειρο βεβαίως έχει χώσει την μυτούλα του στο σημαίνον τουλάχιστον.
Θέλετε να δείτε τι λέει ο Γενάρχης τής ημι-αναγέννησης και ταυτόχρονα ημι-καταστροφής μας, Ζακ Λακάν;
encore, κεφάλαιον Α΄, υποκεφάλαιον 3 [σελίδες 35-43 στην ελληνική μετάφραση]..
Είναι στην αρχή αρχή, το έχω διαβάσει όλο το πόνημα, αν και μόνον το κεφάλαιον Α' θα αρκούσε για μια συζήτηση περίπου 290.084.848 ωρών. Περίπου..
Ποιό είναι το θεματάκι μου.
Το θεματάκι μου είναι πως (επιθυμώ να) αποκόπτω το σημαίνον (κυρίως) και την εργαλειακότητα από το άπειρον, εννούμενο το άπειρο (και) ως  μορφή σύναψης άπειρου-πεπερασμένου [αν και τα συνάπτω (το σημαίνον και την εργαλειακότητα) ως δυνατότητες στο άπειρο/άπειρο-πεπερασμένο], για να τα δω ως πράγματα πέραν της αρίθμησής τους.
Τότε γιατί λές, θα πει κάποιος, ότι υπάγονται ως εκτάσεις στο άπειρο;
Αυτό το λέω, αν δείτε ξανά το κείμενο, διότι στο επίπεδο τής έκτασης ως ποσοτικής διάστασης, τόσο το σημαίνον όσο και η εργαλειακότητα είναι ισοδυνάμως έτερα και απομακρυσμένα-εγγύς από/προς το άπειρον, δεν είναι δηλαδή (κατά την θέση μου) το σημαίνον "περισσότερον" (ή "λιγότερον") άπειρο από την εργαλειακότητα (και αντιστρόφως).
Άρα, θα επαναλάβει κάποιος, είναι ωστόσο ένα κάτι που ενέχει άπειρον;
Δεν αμφιβάλω, είναι και τούτο.
Είναι όμως μόνον τούτο;
Δεν λέω ότι το αντικείμενον ή πράγμα δεν είναι αριθμός, και καθάρισα ψευδοϋλιστικώς και αγραμμάτως όπως κάνουν περίπου όλοι οι υλιστούληδες από τότε που τους διακόρευσε πρώτος κάποιος Παρμενίδης ή ακόμα και Πυθαγόρας, για να συνεχίσουν να τους διακορεύουν οι συκοφαντούμενοι πάντα (από τους υλιστούληδες) ως ιδεαλιστές επιστήμονες.
Εντάξει, μπορεί ο Νίκος Καρούζος να μην πήρε πρέφα και να το επανέλαβε το χαζόν, ποιητής ήτο και οι ποιητές, όχι οι στιχοπλόκοι όπως εμείς, για να είναι ποιητές μερικές φορές επαναλαμβάνουν τις ανοησίες που τους έμαθαν στο κόμμα ή και στο "κίνημα". 
Αφού τους έγλειψαν κι'όλας στα εξ'αποδώ-ρχεια νυν θιασώτες του δυτικοϊερατείου της ντροπής, ήταν που ήταν χαζούληδες, αποχάζεψαν εντελώς.
Λέω, λοιπόν, για να επανέλθουμε, πως το πράγμα (εν προκειμένω το σημαίνον και η εργαλειακότητα) είναι και αριθμός, άρα υπόκειται στους όρους άπειρον πεπερασμένο, άρα στον όρο γαμιά άπειρον, αλλά είναι και κάτι άλλον.
Από εκεί λοιπόν θα το πιάσουμε το θέμα, ξανά, στην επόμενη δημοσίευση.






Ιωάννης Τζανάκος     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..