Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[28-Ε']

Σχόλιο σε ένα σημείο από το encore τού Ζ.Λακάν [ελλ.μετάφραση σελ.125, Κεφ.Δ΄ Η αγάπη και το σημαίνον]


Με πεθαίνεις Ζακ!


Το αγνοημένον οψάριον με τραυμάτισε, κάθε σημείο συνάντησής μου με την αστική ιδεολογία, αυτήν που είναι σήμερα η αστική ιδεολογία, με τραυματίζει όσο τίποτα άλλο.
Το αγνοημένον οψάριον ήτο η τροφή μου, δεν το ετίμησα όσο έπρεπε όταν το έβλεπα στο πιάτο μου, αλλά τώρα, σε μιαν παράξενη συνάντηση, το βλέπω αλλιώς, πέραν των γεγονότων της πτωχείας, σε τούτο αναμφιβόλως έχει δίκιο η αστική ιδεολογία που με τραυματίζει, ή μάλλον τραυματίζει όποιον τραυματίζει, γιατί εμέναν δεν με τραυμάτισε ποτέ, εις αυτό το σημείον.
Μιλάμε για το οψάριον, πάντα.
Σπαρταρούσε, το άμοιρο, το περήφανο ζώο.
Ούτε κατοπτρίσθηκε πάνω του ποτέ η λαγνεία ενός σημαίνοντος, όπως κάθε στιγμή, σε κάθε στιγμή, ας μιλήσουν οι ανθρωπολόγοι, κατοπτρίσθηκε σε δυϊκα, εν-ικοδυϊκά πλέγματα, δια του σημαίνοντος.
Κατέφτασε ο ιεραπόστολος και μας έμαθε ή μας μαθαίνει πάλι γράμματα, κανείς ας μην αμφιβάλει περί τούτου.
Ας αμφιβάλει αν μπορεί το οψάριον, ή κάθε οψάριον που επιθυμεί να εκφύγει, γιατί δεν τίθεται βέβαια θέμα αμφιβολίας.
Κανείς δεν είπε πως ο κύριος Κύριος του σημαίνοντος ασχολήθηκε καν με το οψάριον, όταν έπεσε ως αρπακτικό στον τόπο.
Το οψάριον ήτο και είναι μια εύκολη τελευταία υπόθεση, το λέει και το εννοεί ο κάθε μάντης Λακάν που καταφθάνει εις την νήσον-καπνόν και πίσω της ξέρει ότι υπάρχει ένα σημαίνον έτοιμο να γίνει το ψητόν οψάριον του ιδίου, τα υλικά οψάρια του οψαρίου αυτού, που δεν είναι οψάριον αλλά σημαίνον, θα έρθουν ίσως τελευταία, θα γίνουν ο καρπός μιας άλλης βαθύτερης διεργασίας υποταγής.
Η υποταγή είναι μια από τις αρετές που προϋποθέτουν τον Νόμο για τον άνθρωπο και απορρέουν ίσως από τις εξακτινώσεις του Νόμου που μπορούν να αγγιχθούν, ακόμα και να πέσουν στην λάσπη του υπαρκτού όπως είναι δομημένο.
Αυτό, την πρώτη κρίσιμη στιγμή μιας επιβολής, το ξέρουν μόνον όσοι δεν είναι οψάρια, και κάνουν το αδίκημα, αιώνιο ωστόσο και πάντα πετυχημένο, να ρίξουν παντού τον ήχο των υπο-επιτελεσμάτων του Νόμου ως ήχο του Νόμου.
Αλλά, όταν μια κοινωνία ή απλώς, μια ομάδα ανθρώπων οψαρίων ή ψηστών οψαρίων, αμερίμνως έχουν ήδη απωλέσει τον ήχο του αιώνιου, δικού τους αιώνιου ίσως, μόνον δικού τους αιώνιου Νόμου, πριν έρθει ο καλός ο σημαίνο-ν-ψήστης, είναι που είναι σε δύσκολη θέση, αν τον έχουν κιόλας ήδη εξευτελίσει τον Νόμο ως κάτι που υπερβαίνει και όχι τον νόμο μόνον της πολιτείας, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα.
Δεν ξέρω, γι'αλλού ξεκίνησα σήμερα, και τελικά για εκεί που ξεκίνησα, το είπα μάλλον αυτό που ήθελα αρχικά στο 28Α' και θα το συνεχίσω στο μέρος 29, από αλλού εκκινώντας, και το τέλεψα εκεί. 
Αυτό που με έφερε κάπου αλλού ήταν μια προσγείωση, χωρίς να ξέρω γιατί ήρθε ως προσγείωση, αν και σχετιζόμενη με το απόσπασμα του Λακάν που με ερέθισε.
Σκεπτόμενος τον Νόμο, ήρθα σε επαφή εκ των πραγμάτων με το κοινωνικό στοιχείο του, και αναλογίστηκα πόσο έχουμε παρεξηγήσει στο κωλοχώριον τούτο, ακόμα και δικαιολογούμενοι ως ημι-αποικιοκρατούμενοι, τον Νόμο ως Νόμο, ως έναν υπερβατικό ή υπερβατολογικό κώδικα, εν πάση περιπτώσει.
Κάποια στιγμή, μέσα σε όλα, σκέφτηκα μήπως μέρος αυτής τής παρεξήγησης και παρανάγνωσης, με την "κακή" έννοια του όρου, είναι και το πολύ δικό μας "εμείς", εννοώ το δικό, ή πρώην δικό μου-μας, να μην το γενικεύσω.
Ο ταρτουφισμός της ελληνικής δεξιάς (κέντρου κ.λπ), καθώς και τα ασύλληπτα εγκλήματα του κατοχικού, εμφυλιακού, και μετεμφυλιακού κράτους, έθεσαν τις βάσεις για μιαν γενικευμένη ανομία, ή α-Νομία.
Δεν είναι εύκολο να αποσπάσεις την ανομικότητα τής δεξιάς (κέντρου κ.λπ) από το στίγμα της στην ιστορία του χώρου και να ασκήσεις κριτική προς τον ετεροκαθορισμό των υπολοίπων από αυτήν την ανομικότητα, αφού έτσι κι αλλιώς παντού έχει η δεξιά (το κέντρο κ.λπ) αυτές τις ιδιότητες, και όλα καταρρέουν ίσως σε μια γενικούρα άνευ ουσίας, αν πας να παίξεις στο κέντρο όλων αυτών.
Το έκανα τούτο το λάθος παλαιόθεν, και συνεχίζω να το κάνω εκνευριζόμενος ενίοτε.
Αλλά, εν μέσω λαθών, επιμένω, πως δεν υπάρχει παραταύτα μια κουλτούρα του Νόμου σε αυτό το κακοτόπι, γιατί κακοτόπι είναι έτσι όπως πάει πάλι να καταντήσει. 
Για ποιόν Νόμο;
Θα έλεγα και για τον θετό Νόμο, αν είναι δυνατόν, παρακαλώ, και παρακαλώ να μην υποπτευθείτε με λόγω του "'ύποπτου" εθνο-κρατισμού μου, μερικές φορές όμως, έτσι;
Γιατί να μην σκεφτούμε και τον θετό Νόμο;
Θυμήθηκα κάποια στιγμή ένα ταρτούφικο άρθρο του γνωστού Άκη μας, του Γαβρ. για το κάπνισμα, ένα πολύ μικροαστικό θέμα, έτσι;
Και τώρα μέσω Λακάν και τα ρέστα, λίγο μικροαστοφτηνιάρικο ακούγεται.
Ε λοιπόν, επειδή έχω ρίξει βρισίδι σε γιατρό, και παραλίγο να παω πειθαρχικό, όταν κάπνιζε σε υγειονομική επιτροπή ενώ δεχόμασταν καρκινοπαθείς πνευμονοπαθείς, ε λοιπόν, εγώ το ντουμάνι, λέω ότι ο Ταρτούφος του μετά- έχει κι αυτός κάτι να πει, έχει δίκιο ρε παιδίμ.
Μη το κάνουμε το παράδειγμα σημαία, αλλά σκόπιμα έφερα ένα πολύ προσγειωτικό παράδειγμα, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.
Ε, μάχη εναντίον τής όποιας αποικιοκρατικής κατάστασης με την τσιγάρα στο χέρι πάνω σε καρκινοπαθείς, γίνεται;
Τόσο σιμπλ. Δεν γίνεται ρε πστμ.
Θα μπορούσα να φέρω άλλα παραδείγματα, αλλά θα επιστρέψω στο οψάριον.
Δεν σε ξεχνώ ψαράκι μου.
Νομίζω πως εσύ γλυκό μου ψαράκι, θα μπορούσες να ενώσεις το μέγα και τρομερόν ενός αιώνιου Νόμου με ταπεινά θεματάκια, πολύ μπανάλ, όπως η τσιγάρα στη μούρη μας, είμαι μανιακός καπνιστής μη το ξεχνάτε.
Μπορεί λοιπόν κάπου και ο Ζακ κάτι να μας λέει, αν και ένας ιεραπόστολος που ήρθε να φάει το ψάρι και να μας αφήσει με την ψησταριά άδεια.
Μη μου πειτε για εσωτερίκευση αποικιοκρατικά εσωτερικευμένων ενοχών και οψάρια σημαινόμενα που μας τα παίρνουν από την εθνική ψησταριά.
Συμφωνώ πως υπάρχει και τέτοια διάσταση, με όλα συμφωνώ εγώ και με όλους, είμαι ο τύπος της τυπικής λογικής που χώνει παντού ένα και.
Και αυτό και το άλλο και το παράλλο, παντού θέλω να σας χώσω ένα και
Και σεις είστε. Αστειεύομαι.
Λόγω της ατυχούς κατάληξης της σειράς των 28, ελπίζω με το 29 να πάω καλύτερα, λέω τα θέματά μου, γύρω από τον Νόμο, μιας και ο Νόμος έχει ζουμί, αλλά δεν αγγίζεται εύκολα ως έννοια.
Με ζόρισε, είπα και γω να πιαστώ στο οψάριον.
Πάω στο 29, δεν ξέρω αν μπορέσω σήμερα, και συνεχίζουμε...








Ιωάννης Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..