Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[28-Γ']


Σχόλιο σε ένα σημείο από το encore τού Ζ.Λακάν [ελλ.μετάφραση σελ.125, Κεφ.Δ΄ Η αγάπη και το σημαίνον]


Το αδύνατον να εντάξεις σαν το-φιλαράκι-σου-στο-σημαίνον είναι ο Νόμος, και όχι το να επιθυμήσεις την επιθυμία του Άλλου ή άλλου, εφόσον ο Νόμος αν και δυνάμενος να συλληφθεί, δεν είναι κανένα μυστήριον, είναι το αδύνατον όταν ζητεί να αντέξεις το επιτάσσειν Του, έστω  κάπου και όχι σε όλο το φάσμα, ήμαρτον, ποιός θα το ζήταγε αυτό.
Μερικοί, όχι μόνον απο-την-Αμερικοί, είπαν και ξανάπανε μέχρι να το εμπεδώσουν όλοι οι αιτούντες πρόεδροι Σρέμπερ των μαζών, γιατί είναι πολλοί οι πρόεδροισρεμπερ κει κάτου, υποφέρουν από ν[Ν]ομοπάθεια και πίνουν φαρμάκι κάθε μέρα, μερικοί λοιπόν τό πανε και το εμπεδώσανε μέχρι την τελευταία γουλιά ότι υπάρχει επιτελεστική αντίφαση, ή σε γλώσσα λαϊκή,  [το] να υποταχθείς ελεύθερος, [το] να εκπέμψεις την ρήση ελευθερώσου! και να είναι το αντικείμενον-ον τού ελευθερώσου! ελεύθερον, μετά από τέτοια κατραπακιά, [όλα αυτά μαζί και χώρια] δεν γίνεται, να το πάμε αλλιώς [είπανε], αφού όπως είπα στην αρχή το λύσανε το θέμα ότι υπάρχει πρόβλημα.
Ξεκινήσαν οι άνθρωποι με την λύση τού προβλήματος δηλώνοντας, ως ανόητοι, πάντα δεν ήταν όμως;, ότι το έχουν λύσει το θέμα αρχικά διότι το έχουν εντοπίσει ως θέμα ότι είναι πρόβλημα. 
Άλυτο πρόβλημα αν υπάρχει προστακτική, είπαν είπαν, αν συνεχίσω ούτε το άπειρον δεν θα φτάσει το πόσο το είπανε, ίσως μόνον κάτι συνεσταλμένοι κανδιανοί-των-σαλέ-τής-γιουροαριστεράς, ψελλίσανε κάτι με υπανδρεύουσα σιωπή, για την κατηγορική προστακτική, αλλά το ψέλλισμά τους τούτο ήταν τόσο ήσυχο που καλά το κατάλαβα όταν τους γνώρισα από κοντά, κάποτε, ότι ήταν δουλάκια των προσταγών τού ιμπεριαλισμού, σαν τους νεοκαντιανούς του μεσοπολέμου.
Κατάρα, γιατί ασχολούμαι με ποταπούς;
Να συνεχίσουμε.
Το σημείον και τέρας είναι ο Νόμος, ως κάτι ανέγγιχτο από τις επιθυμιακές δομές.
Όντως, αν υπήρχε εμπλοκή με την επιθυμιακή δομή το άπειρον παραμονεύει.
[Παρέκβαση: άκου, φίλε, αν και σε αγαπώ, κάνεις λάθος. Κάποτε θα τα σκεφτείς όλα αυτά και θα με θυμηθείς, τον φίλο σου..]
Δεν τον αγγίζουν τον Νόμο οι κύριοι Λακάν, αν και είναι πολλοί, αν και τον θωπεύουν.
Θωπείες, ανθωπείες, ανθρωπείες.
Υπάρχει λοιπόν το ανέγγιχτον;
Ποιός το είπε τούτο;
Θέλετε να κάνετε έναν γηράσκοντα υλιστή, που έδωσε την αιώνια ψυχή του στην αμαρτωλή λαγνεία του τρισκατάρατου ολοκληρωτικού απάνθρωπου [φέρτε παπάδες, φέρτε] μαρξισμού λενινισμού, να θυμώσει;
Μα κάνετε λάθος, δεν είπα κάτι τέτοιο, ούτε ήμουν όμως από την άλλη μαρξιστής λενινιστής.
Τον Νόμο, την ανάγκη, την νομοτέλεια, ναι ναι, την νομοτέλεια, νομοτελείωσα εντός, και όχι τον ένα και τον άλλο μαρξισμό λενινισμό και τα ρέστα. 
Αυτά να τα λέτε για να φτιάχνεστε μεταξύ σας, όχι σε τα μας και σε τα σας-μας, μην έχουμε άλλες ακόμα μεγαλύτερες παρεξηγήσεις.
Δεν είπαμε λοιπόν ότι υπάρχει κάτι τις ανέγγιχτον.
Το εγγιζόμενον ή αγγιζόμενον δεν εξαντλεί την ουσία του στο άγγιγμα των αγγιζόντων, ας αγγίξουν όλοι όσο θέλουν το αντικείμενο τούτο ή τα αντικείμενα τούτα, το τι είναι το-τα τούτο-τούτα, ας ψάξουμε, ας ψάξουμε επιτέλους χωρίς να περιοριζόμαστε μόνον σε μιαν εικόνα του εαυτού μας-σας-τών άλλων.
Η παράξενη, και διόλου -ιστική, σαν τους προηγούμενους -ισμούς και αντι-ισμούς, ενότητα νόμου, νόμων, Νόμου, όχι δα μόνον ηθικού, νομοτέλειας στα επίπεδα οργάνωσης τής ύλης, ανάγκης, και άλλων ιδιοτήτων, είναι ένα ναρκοπέδιο που δεν πατάει σχεδόν κανείς πιά, εκτός από τους θετικούς επιστήμονες, όταν ειδικά οι τελευταίοι δεν κάνουν το λάθος να φιλοσοφούν.
Δεν υπάρχει κανένας Νόμος που να υπέρκειται όλων-αυτών, λέτε να μην το ξέρουμε πιά;
Εξάλλου υπάρχει ένα χάος όσον αφορά στην αρχιτεκτονική όλων-αυτών.
Το τσάτρα πάτρα, όλα με όλα του διαλεκτικού υλισμού, ως ονομάστηκε, ήταν ένα κακόγουστο αστείο ως επιστημονικό εγχείρημα, παρά τα επιτεύγματα και εκεί.
Το κέντρο βάρους του επιστημονικού υλισμού είναι εκεί όπου είναι η σύγχρονη επιστήμη, αρκεί να έχουμε την δυνατότητα να την παρακολουθήσουμε πραγματικά, απο-υποκειμενικοποιώντας έμπρακτα τις επιτελέσεις και τις αντιφάσεις τους.
Κατά κάποιο τρόπο η επιτέλεση, η επιτελεστικότητα, και τα συναφή συνοδά στοιχεία τους, δεν είναι δυνατόν να είναι πλέον κάτι σαν ένα φάντασμα μπλοκάροντας την αναζήτηση τής έννοιάς τους σε ένα πλαίσιο υπαγωγής ή υπαγωγών όπου το σημαντικό είναι μια σκοπιά από την θέση του υπάγοντος στοιχείου.
Επειδή, το υπάγον κάποια στιγμή θεωρήθηκε κάτι σαν το κακό κράτος, και το κακό κράτος ως υπάγον όπως και το κεφάλαιο, όντως υπάγουν, μαζί με το υπάγον και το "κακό" τους πήγανε όλα σε μιαν αποθέωση του στοιχείου που είναι να εκφύγει, και λοιπά. 
Υπάγεις λοιπόν; Ύπαγε!
Μα είναι τώρα αυτά σοβαρά πράγματα;
Φύγετε άνθρωποι. 
Που θα πάτε;
Τα ζητήματα των υπαγωγικών επιτελεστικών αντινομιών, και μιλάμε και για τον άνθρωπο και όλες τις αναγκαίες υποταγές του, δεν είναι τα μοναδικά επιστημονικά, θεωρητικά, πολιτικά ζητήματα.
Πάμε αργά σήμερα, και υπάρχει πολλή σκουριά στην ατμόσφαιρα τής αποικίας αύτης.
Θα χρειαστεί, ένα καλύτερο, ένα Δ' μέρος..









Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..