Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[3]


Ελπίζω να είστε υπομονετικοί.
Δεν θα γίνει τίποτα.



Ο Λόγος είναι Λόγοι. 
Αναφερόμαστε, όπως έγινε αντιληπτόν στις προηγούμενες δημοσιεύσεις, κυρίως στην διαίρεση τού Λόγου σε βασικούς οντικούς άξονες και όχι (τόσο) στην κατανομή τού Λόγου σε πολλές υποκειμενικές ή ατομικές μορφές, χωρίς βέβαια από την άλλη να θεωρούμε πως και τούτες οι (πολλές) υποκειμενικές μορφές δεν σχετίζονται με το ανθρώπινο δράμα τού Λόγου.
Λόγος είναι και το ακούειν ή το άκουσμα.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις γλωσσολογίας ή φιλοσοφίας για να κατανοήσει κανείς πως ο Λόγος είναι: και η εκφώνησή του ως η ενεργός ομιλία του, και η παρακολούθησή του, το άκουσμα.
Υπάρχει εδώ, εντός και δια τού συνολικού Λόγου, που στοιχειοθετείται ή συγκροτείται από το εκφωνούμενο λέγειν και το ακούειν του, μια συγκεκριμένη διαίρεση μέσα από την ενότητα και μια ενότητα μέσα από την διαίρεση.
Λόγοι μέσα από έναν Λόγο και Λόγος μέσα από τους Λόγους Του.
Αναφερόμαστε λοιπόν συγκεκριμένα και περιοριζόμαστε στην ούτως ειπείν εσωτερική διαίρεση του Λόγου σε: α) Λόγο τού λέγειν που λέγεται ή τής ομιλίας που ομιλεί, όταν λέγεται ή όταν ομιλεί, και β) σε Λόγο του ακούειν αυτό το συγκεκριμένο λέγειν ή αυτή την ομιλία.
Επαναλαμβάνουμε πως υπάρχει στην πραγματικότητα μια πολυπλοκότερη και ενωτικότερη μορφή τού Λόγου ως δομημένου σε αυτά τα δύο στοιχεία. 
Πριν το συγκεκριμένο λέγειν υπάρχει ίσως ένα ακούειν, εντός του όταν επιτελείται υπάρχει ένα ολόκληρο αποτύπωμα λεχθέντων κάποτε αλλού ή προεννοήσεων για το λεχθέν τού άλλου (ο οποίος την στιγμή εκείνη "ακούει"), ο άλλος ακούγοντας προκατασκευάζει την απάντησή του ενώ μέσα του συνεχίζει να υπάρχει η ενδιάθετη ομιλία, όχι πάντα άμεσα σχετική με αυτά που ακούει εκείνη την στιγμή κ.λπ
Θα μπορούσαμε να ανακαλύπτουμε συνέχεια επιστρώσεις και διαστρωματώσεις αλληλοσυνύφανσης μεταξύ του κβάντου τής εκφωνούμενης ομιλίας όπως επιτελείται εκείνη την στιγμή και του ακούειν της όπως επιτελείται και τούτο εκείνη την στιγμή.
Δεν υπάρχει δηλαδή καμία καθαρή διάκριση μεταξύ του κβάντου τής ομιλίας-που-ομιλεί και τού ακούειν-αυτής-τής-ομιλίας.
Τόσο η εμπειρική όσο και η πολυπλοκότερη επιστημονική "ματιά" απέναντι στο φαινόμενο τής διάκρισης ανάμεσα στο εκφωνούμενον και το ακούον στοιχείο τού Λόγου μπορούν να μας παρουσιάσουν πολλά ουσιαστικά δεδομένα για την αλληλοσυνύφανσή τους ακόμα μάλιστα και εις ένα πρωτο-συγκροτητικό επίπεδο συγκρότησης των ιδίων ως ξεχωριστών στοιχείων.
Αυτό που αφήνει ελεύθερο ως ερευνώμενο ακόμα η επιστήμη και η φιλοσοφία είναι ο πυρήνας της ασυμμετρίας μεταξύ των αν εξεταστούν δια μέσω μιας ριζικής νομιναλιστικής "οπτικής", η οποία αν και απολύτως νόμιμη στα πλαίσια του ευρύτατου (κριτικού ή μη-) ορθολογισμού δεν προτιμάται διότι ο φόβος φυλάει τα άμοιρα τα έρμα από τον διαλυτικό νομιναλισμό. 
Επείγει πάντα, για όλους τους "σωτήρες" του ορθολογισμού, η σωτηρία τού Λόγου ως ενός ενιαίου όντος που τελικά χωνεύει τους Λόγους Του με έναν ήπιο τρόπο. 
Αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.
Ας προχωρήσουμε.
Η ασυμμετρία του Λόγου και των Λόγων Του όπως τους ορίσαμε στον δυϊκό άξονα λέγειν-και-ακούειν αποκτάει φωνή και εξετάζεται άφοβα όταν επανέλθουμε στην καταπονημένη αλλά ακόμα ζώσα παράδοση τής πρωτοκαθεδρίας τού εκφωνούντος-και-εκφωνούμενου λέγειν.
Για να κάνουμε μια πληρέστερη χαρτογράφηση του σημείου που μας απασχολεί ας επισημάνουμε ξανά το γεγονός πως ακόμα και ένας ενδιάθετος Λόγος είναι κατά την στιγμή τής ύπαρξής του ένα τέτοιο ομιλείν και μάλιστα όχι μόνον με την έννοια που θα του προσέδιδε μια καταχώρισή του ως δυνάμει ενός εκφωνούντος-και-εκφωνούμενου-λέγειν κατά την πλήρη εμφάνισή του που περιλαμβάνει εκτός από το θεμελιώδες τής εκφώνησης τήν εξωτερική υλική εκφορά του.
Ήδη αυτό το δυνάμει είναι ενεργεία ή τέλος πάντων κάτι ουσιαστικότερο από ένα κατώφλι έξω από την ομιλιακή φωνή τού Λόγου. 
Ο Λόγος ως κβάντο ενεργητικής ομιλίας είναι ήδη εκεί.
Θα ήθελα αυτά τα τελευταία-τελευταία να τα σημειώσετε, αλλά επίσης να μην τους δώσετε παραπάνω σημασία από αυτήν που πρέπει, εφόσον ο στόχος μας είναι εν προκειμένω να εξετάσουμε την αμιγή μορφή ή σημείο τόσο τού λέγειν-ομιλείν κατά την εκφώνηση-εκφορά του όσο και κατά το ακούειν αυτήν την εκφώνηση-εκφορά.
Ας ξεκινήσουμε από μιαν ένταση, από ένα σημείο έντασης που μέσα σε όλη αυτή την ορθολογιστική και κοινωνιστική οχλοβοή μοιάζει να χάνεται.
Δεν είναι αυτό που φαντάζεστε με βάση τα προηγούμενα, ή μάλλον δεν είναι μόνον αυτό που φαντάζεστε.
Έχουμε δει πως μια εκφώνηση-εκφορά λειτουργεί και ως ακινητοποίηση τής δυνητικής ή ήδη σχηματισμένης εκφώνησης-εκφοράς τού ακούοντος αυτήν.
Τούτο δεν είναι μια απλή τυπική οντική κατάσταση διαδοχής και σειράς μεταξύ ανισοδυνάμων στοιχείων ενός ενιαίου Λόγου που πρόκειται να διατηρηθούν ως ανισοδύναμα ή να αρθούν ως ανισοδύναμα στοιχεία Του κατά μιαν συνολική επιτέλεση της συν-ομιλίας που τον απαρτίζει ως Λόγο.
Πρόκειται ήδη για μιαν οντική διαίρεση τού Λόγου σε Λόγους.
Ας κρατήσουμε καλά αυτό το πράγμα, αλλά όπως σας είπα αυτό δεν είναι το μόνον σημείο έντασης.
Όταν υπάρχει ήδη η διαίρεση τούτη το ακούειν ως μια παρουσιαζόμενη ως "παθητική" ύπαρξη τού Λόγου, ως ενός Λόγου ωστόσο, δεν εμφανίζεται στην πραγματικότητα πουθενά.
Δεν υπάρχει ως (απόλυτα) ξέχωρη οντότητα, ως "κβάντο". 
Και αυτό δεν έχει να κάνει με τις πλοκές που σας υπέδειξα ή υπενθύμισα, όπως μας τις έχει δώσει η (νεωτερική) επιστήμη, φιλοσοφία κ.λπ
Το κβάντο τού ακούειν είναι ένα ανύπαρκτον-ως[-απόλυτα]-ξέχωρον ακόμα και όταν αφαιρέσουμε όλες τις επιστρώσεις και διαστρωματώσεις που μας παρουσιάζονται όταν δούμε την συν-συγκροτητική υφή τού ομιλείν-ακούειν.
Για την ακρίβεια, θεωρώ πως το ακούειν υφίσταται μεν αλλά όχι ως κβάντο.
Αν είναι ή παραμένει ως ακούειν ένας Λόγος τού Λόγου, τι είναι ωστόσο;
Υποθέσαμε την οντική ισοδυναμία λέγειν-ως-εκφώνηση και ακούειν, οπότε είναι να ανακαλύψουμε την οικεία τού ακούειν Δόξα και Ισχύ. 
Όταν η εκφώνηση εξακοντίζεται προς το σύστοιχό της ακούειν, αφού έχουμε αποσπάσει τις προ-πλοκές τους, ούτε το σχηματίζει μόνον ούτε το συναντά μόνον.
Αν το σχημάτιζε μόνον θα είχαμε ένα ομιλείν που ιδρύει πάντα το ακούειν του, θα είχαμε λοιπόν έναν ιδρυτικό Λόγο εκ του οποίου απορρέει ως γέννημα ένας καθιδρυμένος άλλος Λόγος, άρα θα είχαμε να κάνουμε μεν με Λόγους τού Λόγου αλλά ο γεννημένος Λόγος, εν προκειμένω ο Λόγος=Ακούειν θα ήτο εν τέλει ένα αποτέλεσμα ενός Λόγου (τού εκφωνούμενου) που θα ήτο "περισσότερο" Λόγος από τούτον (τον γεννημένο). Δεν είναι έτσι.
Το ακούειν λοιπόν προϋπάρχει όσο και το εκφωνείν, ο Λόγος ως φωνή.
Σχηματίζεται;
Σχηματίζεται όσο σχηματίζεται και αυτό που το σχηματίζει, αλλά και το ίδιο (το ακούειν) ως σχηματίζον της εκφώνησης σχηματίζει την εκφώνηση όσο η εκφώνηση το σχηματίζει (το ακούειν) και αυτό.
Υπάρχει λοιπόν μια απόλυτη ετερότητα μεταξύ των η οποία όμως σημαίνει ταυτοχρόνως και ταυτοτόπως μια απόλυτη ταυτότητα (τής) ιδρυτικής και λειτουργικής "αξίας" (τους).
Ποιά είναι η ετερότητα τούτη;
Μη βιαζόμαστε.
Ας παραμείνουμε στην ταυτότητα όπως μας παρουσιάζεται ως κοινή έναρξη και ως κοινή ίδρυση, ή ακόμα και ως συγχρονία/ταυτοτοπία.
Όμως, ακόμα και έτσι, ή μάλλον ακριβώς για τούτο:
Δεν έχει κανένα νόημα η διάτρηση τής μοναχικότητας και τής βίας του λέγειν-ως-εκφώνηση ή ως φωνής που εξακοντίζεται σε ένα ακαθόριστον (ακόμα) ακούειν.
Το λέγειν ούτως, όταν έχει ήδη φύγει από το στόμα του εκφωνούντος και ως παρθικό τόξο κατευθύνεται στο ανήμπορον υποδεχόμενόν του, δεν σηκώνει πάνω του κανέναν συνκαθορισμό.
Τι έχει να συναντήσει;
Αυτό που είναι να συναντήσει είναι μόνον σχηματισμένο; έστω ως συνσχηματισμένο με το ίδιο το λέγειν;
Αν το ακούειν δεν είναι κβάντο, ένα δηλαδή πακετάκι πλήρως και ακριβώς καθορισμένης ποσότητας μιας ξέχωρης ενικής ύπαρξης (πάντα ως Λόγου), τι είναι;
Στα όρια ύπαρξης και ανυπαρξίας το ευκολότερο είναι να φανταστεί κάποιος πως το οριακόν τούτο ζητεί έναν ζωοδότη, κάποιον που θα του δώσει με μιαν μικρή ώθηση εμφάνιση στον κόσμο.
Όμως δεν είναι έτσι.
Πως είναι;
Για να δούμε τι συμβαίνει και να ψηλαφίσουμε την ιδιοσυστασία τόσο τού Λόγου-ως-λέγειν όσο και του Λόγου-ως-ακούειν θα έπρεπε να φανταστούμε και τον ίδιο τον Λόγο-ως-ακούειν ως και αυτόν Λόγο-ως-λέγειν, θα έπρεπε λοιπόν, πάντα σεβόμενοι ωστόσο την σφοδρότητα του εκφωνείν, να δούμε την ετερογενή Ισχύ και Δόξα του ακούειν δια ενός τροπισμού τού λέγειν, να δούμε εν ολίγοις το ακούειν και αυτό ως λέγειν, ένα άλλο, απόλυτα έτερο αν και συναπτόμενο προς το εκφωνούμενο λέγειν, λέγειν.


(συνεχίζεται)







Ιωάννης Τζανάκος   
        

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..