Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[30]


Δε ξέρω αν μπορεί κανείς να ξεχωρίσει το επιτέλεσμα από την δομή ή την μορφή τού Λόγου ή τού λέγειν.
Αν όμως δεν τα ξεχωρίσει, τότε εκτός από το πρώτο "θύμα" που φαίνεται πως είναι ο Λόγος ως "κάτι" δυνάμενο να έχει (κυρίως ή και καθόλου) περιεχόμενο ή σημασία, έρχεται μετά ως "θύμα" και το επιτέλεσμα ή γενικά η επιτελεστικότητα.
Βέβαια, σε τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν "θύματα" και οι θεωρήσεις, οι μεθοδολογίες κ.λπ καλώς κρατούν και σε τελική ανάλυση καλώς καλώς κρατούν.
Αυτό που με απασχολεί, μαζί με όλα τα άλλα τα έρμα που έχουν την ατυχία, είναι πως είναι δυνατόν να υπάρχει Ύψος στον Νόμο, αν δεν υπάρχει διαφορά επιτέλεσης/επιτελέσματος και του ίδιου ως κενή έστω μορφή ή σχήμα ή δομή, ή ό,τι θέλετε παλικάρια μου.
Γιατί καλά τον υψώνεις τον Νόμο στο Ύψος και τον ταυτίζεις μάλιστα με αυτό, και μάλιστα η κένωση γενικά του Λόγου-ως-περιεχομενικού κάθε άλλο παρά σε εμποδίζει από το να προβείς σε μιαν τέτοια ενέργεια, αν μπορούμε να πούμε ότι μπορεί καν να υπάρξει ως διανοητή μια τέτοια ενέργεια θεώρησης.
Θα μπορούσες να μετατρέψεις το σχήμα αυτό σε ένα καντιανόν σχήμα, υπάρχουν όλα τα καλούδια στις βιβλιοθήκες, τι απελπισία θέ μου, αυτά τα μέρη είναι γεμάτα απολαύσεις και δεν ξέρεις που να πρωτοβουτήξεις. 
Χειρότερα από ζαχαροπλαστεία ή κομμουνιστικές οργανώσεις, αποσυνάγωγων όμως κομμουνιστών.
Αλλά δεν μπορούμε πιά τόση γλύκα έτοιμη, πάντα την ηδονή αναζητώντας έχουμε να λύσουμε ωστόσο προβλήματα όπως τα λένε "εσωτερικής φύσεως" που έχουν να κάνουν με αστραποβολήματα άγνωστης ακόμα προελεύσεως.
Έρχεται από ψηλά, πέφτει, είναι βαρύ, αλλά είναι και το βάρος και η βαρύτητα και η εντολή μαζί.
Ίσως να μην υπάρχει. 
Αν δεν το ψαύσουμε και με αυτή την πιθανότητα, να μην υπάρχει, δεν θα το τιμήσουμε το ον αυτό τής ύψωσης που δεν υπάρχει αν δεν πέσει στο μεγαλύτερο βάραθρο.
Τι σχέση θα μπορούσε να έχει ο Κάντιος με τούτη την εκδοχή κενωτικής και βαρύτατης ύψωσης;
Με θλίψη σκέφτομαι, χωρίς να υποτιμώ το πρόσωπο, ότι ο πρόεδρος Σρέμπερ ίσως να είχε μεγαλύτερη σχέση με μιαν τόσο απτή κενότητα Ύψους.
Σίγουρα είχε και έχει σχέση με την επιθυμία της, αλλά δεν φτάνει να το λέμε αυτό, εφόσον το αίτημα δεν ξέφυγε, του δύστυχου, από την πλήρωση και την εμφάνιση.
Αυτό, ότι ήταν και είναι πάθημα ή στοιχείο παθολογίας αυτή η εμφάνιση, δεν πρέπει να μας οδηγεί σε μιαν υποτίμηση των προσώπων αυτών, αλλά το αντίθετο, στην αγάπη μας για όλους τους ανθρώπους που θαρρείς χωρίς να το θέλουν έγιναν το αντικείμενο μιας τέτοιας αναπόδραστης επιθυμίας για πλήρωση του κενού του Λόγου, ή ενός Λόγου που δεν είναι δυνατόν να πληρωθεί.
Πέρα όμως από πραγματικές αγάπες και λουλούδια, δεν υπάρχει πλήρωση, αλλά πάντα το κενό, το μηδέν, νάδα.
Παραμένει το κενό, αλλά, αλλά;
Αλλά το ότι παραμένει το κενό δεν απαγορεύει να είναι τούτο ως κάτι ένα κάτι που είναι στο Ύψος ή είναι 'Υψος, με όλα τα χαρακτηριστικά τού Ύψους, καταρχήν αυτά που το διακρίνουν από το έδαφος στο οποίο καταλήγει συντριβόμενον, πάντα.
Άρα, έχουμε ένα κενό επιτακτικόν, ένα Ύψος, και μια συντριβή του σε κάποιο έδαφος.
Τι βγάζει το μαγέρικο;
Βγάζει σε κάτι που πολύ θα βόλευε να ήταν κάτι που επιτελείται, και εν πάση περιπτώσει δια μιας μαγικής ή μισομαγικής συνταγής ούτως κουτσοβολεύεται η κατάσταση με θύμα όμως το Ύψος, εφόσο η διάκριση μορφής-δομής και επιτέλεσης, για να μείνει στα δεδομένα μιας σύγχρονης θεώρησης πρέπει να αφήσει τα 'Ύψη και να κατέβει για πάντα, υποτίθεται ή όντως, σε ένα επίπεδον το οποίο όμως αν και μη γη, αν και μη έδαφος, φαίνεται να κρατάει κάποιες από τις ιδιότητές τους.
Ε, και;
Θα έπρεπε να μην γίνει αυτό, γιατί εσένα σου κάπνισε τώρα να μας αρχίσεις τα τροπάρια για ύψη και χειμώνες πάνω σε γυμνές οροσειρές;
Όχι, ας μην παρεξηγούμεθα, ο καλός Κύριος ημών Λόγος έχει χώρο για όλους, όλα είναι για εξέταση και έρευνα, μέχρι να πέσει το άπαν πάνω μας, οπότε δεν υπάρχει ούτε λόγος ούτε χρόνος για εξετάσεις και έρευνες, όπως μπορούμε τα καταφέρνουμε και όπως μπορούμε μας έρχεται να σκεφτούμε και να κάνουμε ό,τι μπορούμε. 
Ας διατηρηθούμε ψύχραιμοι στην ψύξη μας και ας επιχειρηματολογήσουμε, ενθέρμως πάντα.
Τι έχω να πω επ' αυτού;
Έχω να πω ό,τι και στην αρχή.
Ότι οι καλές διακρίσεις μεταξύ μορφής-δομής και επιτελέσματος/επιτέλεσης, καλές είναι, τα συγχαρητήριά μου, πήραν πτυχίο, έκαναν και το διδακτορικό τους, και τώρα έχουν πιάσει δουλειά, θα έλεγα πως πήραν και καλή θέση την οποία δεν πρόκειται να την χάσουν.
Ημείς, εννοώ όσοι την έχουν δει να εναντιώνονται σε όλα, και καλά να πάθουμε δηλαδή, αν και πέρασε ο καιρός που μας έφτανε και μόνον να κάνουμε κριτική σε κάθε καλή εννοιολογική σταδιοδρομία, τώρα δεν μας φτάνει αυτό, όχι γιατί ζηλέψαμε, αλλά γιατί έχει βροχή έξω, έχουμε ανάψει φωτιές, όλα καλά, αλλά συνεχίζουν να πέφτουν κεραυνοί και άρα, το καταλαβαίνετε νομίζω, αναγκαστικώς θα κεραυνοβολούμεθα χωρίς μάλιστα να ξέρουμε από ποιό ακριβώς νέφος ή συστάδα νεφών έχει πέσει ο εκάστοτε κεραυνός. 
Πάντως πέφτει και έρχεται από πάνω.
Πως λέμε τρικυμία εν κρανίω, ε, ας πούμε κεραυνός εν κρανίω ή στο κρανίο.
Ή, τα πήρα στο κρανίο και τα σχετικά..
Πρόκειται φυσικά για φαινόμενα διαδραματιζόμενα αποκλειστικά στο εσωτερικό των κρανίων.
Η εικόνα, παραίσθηση, καταληψία, λεγόμενη ως φιλοσοφία, ή ίσως και νευρωτική εμμονή, ότι υπάρχει ένα 'Υψος που από το πουθενά πέφτει και συντρίβεται συντρίβοντας, έχει σίγουρα κάποιες ψυχικές αιτίες με πιθανά παθολογικά χαρακτηριστικά ή και χωρίς απαραίτητα παθολογικά χαρακτηριστικά. 
Αυτό θα το κρίνει η ανωτάτη επιτροπή μεταβιβάσεων στο τέλος τής ανθρώπινης ιστορίας, όταν δηλαδή ο μη ύψιστος κρίνοντας από τον θρόνο του ζώντες, γιατί νεκρούς δεν καταλαβαίνω ο άμοιρος πως, θα αποφανθεί μια και καλή και για πάντα, εγκαινιάζοντας την βασιλεία τής απολύτου μεταβιβάσεως, πάντα με τις καλύτερες σχετικιστικές εγγυήσεις μη απολυτότητας.
Δεν έχουμε ακόμα καν πλησιάσει την ώρα αυτής τής κρίσεως, οπότε μπορούμε ο καθένας μας την παραξενιά του να την κάνει ένα είδος φιλοσοφικού ενίοτε και πολιτικού παραληρήματος, καταδιώκοντας βέβαια τους άλλους πάντες ή μερικούς για τις αντίστοιχες προσπάθειες, μέρος είναι και τούτο του παραληρήματος.
Το ερώτημα είναι λοιπόν, αν και κατά πόσο η (μεταφορικά πάντα) εννοούμενη από εμάς επιπεδότητα και κενότητα του Λόγου και η ταύτισή του στο σύνολό του με το λέγειν/ακούειν, μπορεί να είναι συμβατή με την υπεροχικότητα του Νόμου.
Άρμεγε λαγούς και κούρευε χελώνες;
Θα το προτιμούσα από το ελληνικό δημόσιο εις το οποίο αφήνω όχι μόνον τα κόκκαλά μου, είναι σε εξέλιξη τούτο το αφήνειν, αλλά και την περιφρόνησή μου, θα έλεγα, παραμένοντας πάντα αντίπαλος του νεο-φιλελευθερισμού.
Αρμεγοκουρεύοντας λοιπόν ερωτήματα τέτοιου είδους, λέω να συνεχίσουμε και να το φτάσουμε το θέμα μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, ως το τίποτα δηλαδή...
Πρέπει να σας πω, να μην το ξεχάσω, πως 29-Β δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει, γιατί αποφάσισα πως το ζήτημα των νήσων και των καπνών ακόμα και με τους λακανικούς ή λακανοειδείς όρους που το έθεσα, θα με απασχολήσει μιαν άλλη στιγμή, όταν θα έχω συνέλθει λίγο από την πρόσκρουσή μου με το αντικαρκινικόν επιτελείον κάποιας νήσου.. 





Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..