Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[31] [Όχι άλλο κάρβουνο]


Ας δούμε με τι δεν συμφωνούμε με μια "απελευθερωτική θεολογία", αναφερόμενοι βέβαια όχι στον Θεό αλλά στον Κύριο ημών Λόγο, και με ποιόν τρόπο δεν συμφωνούμε με αυτό το τι.
Ας υποθέσουμε ότι αυτό για το οποίο μας μιλάει ο εξαίρετος κύριος Γιούργκεν Μόλτμαν θα μπορούσε να σημαίνει τον Λόγο ως Λόγο και όχι μόνον τον (χριστιανικό ή άλλο) Θεό.
Υπάρχουν όλες οι ιδιότητες εκείνες, σε τούτο τον Θεό τής θεολογίας, και μάλιστα τής "απελευθερωτικής" για να παραμείνουμε σε έναν κοινό τόπο, άλλα λέγοντας οι θεολόγοι και άλλα εμείς, αλλά περίπου κάπου σε έναν κοινό τόπο, συνεννόησης ή πολέμου.
Πριν διαβάσετε (από ένα λίνκ στο τέλος) ένα πολύ ωραίο απόσπασμα που μας χαρίζει μιά από τις εξαιρετικές θρησκειολογικές ιστοσελίδες τής ελληνικής διαδικτυακής σφαίρας, θα πούμε τα δικά μας πρώτα, τα σχετικά.


Ο Λόγος ή Λόγος/λέγειν είναι αιώνιος και διαρκώς παρών, σε όλες του τις πτυχώσεις και ταυτόχρονα ταυτότοπα, όσο υφίσταται βέβαια ο ταπεινός φορέας και ενσαρκωτής του (ή επιτέλεσμά του, όπως μάθατε στο ουνιβερζιτέτ, καλά μου παιδιά).
Το τελευταίο ας νοηθεί ως μια δήλωση α-θεϊστικής πίστης χωρίς αντικειμενική θεμελίωση, και φυσικά όταν λέγεται από εμάς ότι υπάρχει φορέας ή ενσαρκωτής εννοούμε και το κάθε ένα ξεχωριστό, ενικό υποκείμενο και τα συλλογικά κοινωνικά υποκείμενα.
Τι θλιβερές και απαραίτητες οι τελευταίες διευκρινίσεις!
Σας έχω βαρεθεί, αλλά δεν γίνεται αλλιώς, πρέπει να κάνω το καθήκον μου, να σας συντρίψω και να συντριβώ.
Ας προχωρήσουμε.
Ίσως το πραγματικό μυστήριον είναι αυτή η διαρκής και νομοτελειακή σύναψη μεταξύ αιωνιότητας, παρουσίας και διαρκούς ταλάντωσης μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας.
Αλλά όμως, πριν σκεφτούμε καλύτερα, μέσα δηλαδή στο χάος των αυστηρών και νομοτελειακών αλληλοπροσδιορισμών των παραπάνω εννοιών και καταστάσεων, ας θυμηθούμε λίγο που το πάμε και που μας πάει.
Ό Λόγος υπάρχει πάντα και είναι παρών πάντα, αλλά πού;
Και αυτό το που είναι ένα συνεχές, ομογενές, σταθερό και απαράλλαχτο Είναι;
Καταρχάς να πούμε πως το Είναι δεν μας αρέσει ως έννοια, μας κάθεται στην στομάχα αχώνευτο ως πέτρα, και δεν μπορούμε ούτε να το χέσουμε.
Το δεχόμαστε όμως και το υφιστάμεθα όπως δεχόμαστε υφιστάμεθα και σεβόμεθα απείρως όλες τις μεγάλες παρατάξεις του αλλά κυρίως τις μικρότερες αιρετικές και σεχταριστικές κρυσταλλώσεις του, αυτό το τελευταίον και για λόγους πατρικού συναισθηματισμού, άρα και οργής.
Σήμερα, πηγαίνοντας όπως κάθε Σάββατο πρωϊ να πάρω το αγαπημένο μου ρώσικο πιροσκί, απέναντι στο Χημείο, στην Σόλωνος, ευρέθην πάλι, όπως καταλαβαίνετε κοντά στα Εξάρχεια.
Εκεί είδα πάλι διάφορες εκφάνσεις λατρείας τού Είναι, ανήκουσες σε τούτες τις εκφάνσεις που σας προείπα, εκφραζόμενες σε αφίσσες.
Η θλίψη και η οργή για τα ανόητα σεκταρόπουλα έχει μετατραπεί πλέον σε φιλοσοφικό και επιστημονικόν ή επιστημονοειδές ενδιαφέρον.
Όμως σας ανέφερα αυτή την μικρή επαναλαμβανόμενη ιστορία για να σας δείξω ότι δεν είναι διόλου αμελητέα η παρουσία τής λατρείας τού Είναι, ακόμα και εκεί ή ειδικά εκεί όπου ακούς βρυχηθμούς και αλαλαγμούς για την καθολική εναντίωση και τον καθολικό πόλεμο στο καπιταλιστικόν κρατικόν ή άλλο Είναι, αλλά επίσης εκεί όπου τούτη η εναντίωση ενδύεται ταυτοχρόνως διάφορες Ειναι-ικές κουρελούδες, όπως το άφατον κοινοτικόν ταξικοοικογενειακόν και άλλα υλιστικούλικα Είναι.
Αν ακούς και τον όντως αξιαγάπητο και συμπαθέστατο Άρη Χατζηστεφάνου να σου αναλύει το ολοκαύτωμα που έφτιαξε ο αντισημιτισμός, γιατί; για να εξυπηρετήσει το ταξικά συμφέροντα τής ολιγοπωλιακής ολιγαρχίας που ήθελε, είπε, να φάει τον συνήθως μεσοαστικό εβραϊσμό, τότε καταλαβαίνεις πως το Είναι είναι παντού ως λατρεία, όπως και ο αντισημιτισμός είναι παντού, και δεν θα ησυχάσεις εύκολα.
[Και ο μπορντιγκισμός, επίσης, αλλά τούτο τον ασκούν πολλοί χωρίς καν να ξέρουν τον κύριο Μπορντίγκα και το πως κατέστρεψε, μέχρι την σωτήρια εμφάνιση του Γκράμσι, ένα κίνημα ολόκληρο, και ήταν και αντισημίτης του τύπου αυτής τής "μαρξιστικής" εξήγησης του ολοκαυτώματος]
Πάντως το Είναι δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ, τουλάχιστον για μένα τίποτα άλλο από μια βαρειά πέτρα στο στομάχι μου που δεν μπορούσα ούτε μπορώ καν να την χέσω. 
Το είπαμε αυτό, αλλά το ξαναλέμε για να μπούμε πάλι στο κυρίως θέμα. 
Ο Λόγος λοιπόν είναι Είμαι.
Πείτε τη φράση και αφαιρέστε το είναι, δεν είστε σε μεγάλη απόσταση από την αναγόρευσή σας σε νέο προφήτη, και μάλιστα πιθανώς εκλεγμένο, ή την παραπομπή σας σε ψυχίατρο.
Όλα εξαρτώνται από το πόσο βαθέως και πλατέως και σκορδαλέως απατεών είστε.
Αν είστε, εντελώς απατεών, δεν πρόκειται να σας πιστέψουν ποτέ.
Αν είστε μεταξύ απάτης και πίστης ότι Είστε ο Λόγος, τότε καλώς, ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα, έχετε απλώς να επιλέξετε είδος χώρου για να ασκήσετε επαρκώς την χρήσιμη μισομούρλια σας. 
Δεν πρέπει ούτε να το πιστέψετε εντελώς, διότι η παραπομπή σας σε ψυχίατρο θα είναι, υπό τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες, άμεση.
Όσο περνάει ο καιρός και φεύγουν οι χειμώνες, τα τραίνα πάντα μένουν και όταν ακόμα φεύγουν, γίνεται όλο και δυσκολότερη αυτή η ισορροπία και η δυνατότητα να είναι κάποιος ένας μισοπαράφρων σωτήρας, αλλά όντως σωτήρας και ήρωας του "έθνους" ή του "προλεταριάτου" ή "προλετραριάτου", αλλά για τούτο το αδιέξοδο δεν φταίει μόνον η γνώση, που φταίει γιατί αν το μάθεις ότι όλα αυτά είναι μισότρελα και μισοτρέλα, δεν τρελαίνεσαι τόσο ώστε να πιστέψεις λίγο λιγουλάκι ότι είσαι ο Λόγος και ο Λόγος δεν είναι μόνο ένα Είναι που είναι.
Φταίει και η συνεκτικοείδεια της κοινωνικής, θεολογικής, επιστημονικής κ.λπ σκέψης περί το Είναι, το οποίο ως Είναι νοείται βεβαίως ως συνεκτικοειδές και ομογενές, ας μην ξεχάσουμε μάλιστα πως τούτο συμβαίνει και στις καλύτερες εξεγερτικές οικογένειες που αλαλάζουν περί της μη συνεκτικότητας του Είναι, και όχι μόνον και πάντα περί τής μη συνεκτικότητας κ.λπ του καπιταλιστικού κρατικού κ.ο.κ Είναι.
Πρόκειται για μιαν διαρκή επανάληψη της αμερικάνικης αμερικανιάρικης τηλεοπτικής σειράς "Το μικρό σπίτι στο Λειβάδι".
Στην συριζοτελεβίζιον έχομε και επανάληψη, τώρα, μην το χάσετε.
Το Είναι νοείται ούτως, και από την συντήρηση και από την εξέγερση (με ή χωρίς εισ/α) όπως το πατρικό αυτό σπίτι, κάποτε με πατέρα κάποτε χωρίς, δηλαδή πάντα με πατέρα.
Όταν μάλιστα λείπει ο πατέρας, τον έχει φάει το κίνημα τής Λώρας-Λάουρας, το μόνον που μένει για να γαμεί και να δέρνει είναι το Είναι.
Είναι-ως-Είναι με όρχεις και πανταχού, αλλά όχι ουχί και απεταξάμην Λόγος, ο Λόγος έρχεται για τους λωριανούς-λαουριανούς πάντα "από έξω", αλλά τότε θα είναι κάτι που θυμίζει κράτος ή Λένιν στην καλύτερη περίπτωση, και οι λωριανοί-λαουριανοί αντεξουσιαστές/αυτονόμ κ.λπ δέχονται εντός του "κινήματος" τούτα τα φυτά μόνον όταν κάνεις σκύψιμο, και πεις την λενινιστι-κή σου οργάνωση εκσέγκερση και γράφεις και άρθρα στο ίντυ, μέχρι εκεί, και μη παρέκει, άντε, τα πήρανε οι άνθρωποι στη  κράνα.
Το Είναι λοιπόν, πρέπει ωστόσο να παίξει τον ρόλο του Πατρός, όσο το δυνατόν κρυμμένο να τον έχουνε, στην υπόγα, αν είναι δυνατόν να πάνε κάθε μέρα εκεί και να τον φτύνουν τον γραφειοκράτη στη μάπα και να του λένε πόσο κακός κρατιστής γραφειοκράτης είναι.
Νομίζω καταλαβαίνετε.
Αλλά και ως τής υπόγας ο Πατήρ πρέπει να λειτουργήσει, πρέπει να υπάρξει στο φως.
Κάποια λοιπόν επιτροπή σοφών, κάνει την σωστή και βρώμικη δουλειά και ανοίγει τα κιτάπια για έναν πατέρα που να μην είναι πατέρας, μέσα σε καμπαρντίνα κρυμμένος, αρχίζει και μου θυμίζει αυτός ο κινηματικός πατήρ τους επιδειξιομανείς με τις καμπαρντίνες.
Μιλάμε πάντα για τον πατέρα ως δικό, γιατί πάντα υπάρχει ο "κανονικός" προσωπικός και πολιτικός πατέρας όλων των δικών μας, που τους γάμησε τη μάνα και τους έχει κάνει ψυχάκηδες για πέντε ζωές, δεν θα πούμε το όνομά του, είναι τιμημένο και αγωνιστικό, και βέβαια απρόσωπο.
Τη μάνα δε, τούτο το πατρικόν καβλί, έχει γαμήσει και σε όσους το μισούν θανασίμως και βγάζουν αφρούς.
Μιλάμε λοιπόν, για έναν δικό πειραματικό πατέρα βγαλμένο από την επιτροπή σοφών παραθεολόγων τής φανφάρας που λέγεται συνήθως κίνημα. 
Τι πρέπει να είναι αυτός ο πατέρας αυτής τής φανφάρας;
Πρέπει να είναι απών και μελλοντικός.
Σαφώς και υπάρχουν χριστιανικές και μεσσιανικές παραδόσεις, σοβαρότατες, που κάνουν δυνατή μια τέτοια καμπαρντινάτη απουσία-παρουσία-απουσία, και βέβαια υπάρχει και μια ολόκληρη φιλοσοφική ενατένιση για το μέλλον, την μελλοντοείδεια, και την μελλοντολαγνεία τής επερχόμενης κοινότητας επανάστασης επαν-ανάστασης  και γενικά ό,τι θα έρθει.
Τα προβληματάκια υπάρχουν μεταξύ πιο παροντιστών, αλλά ενός Είναι όπως το περιγράψαμε, και των μελλοντοκεντριστών, αλλά τα βρίσκουν.
Πως τα είχανε βρεί η ελπίδα έρχεται με το επανάστα τώρα, τώρα, δεν έχω άλλη υπομονή;
Να, κάπως έτσι.
Κούνια που τους κούναγε.
Ο Λόγος είναι αιώνιος, πάντα παρών και ρίχνει κεραυνούς συντριβής, αλλά θα τα πούμε αυτά, σε άλλη δημοσίευση. 

Ιωάννης Τζανάκος



Δείτε το εξαιρετικόν που σας είπαμε στην αρχή:




Jurgen Moltmann
on the name of God /

Ο Γιούργκεν Μόλτμαν
περί του ονόματος του Θεού






... Ο Θεός της εξόδου και της ανάστασης δεν "είναι" αιώνια παρουσία, αλλά υπόσχεται την παρουσία του και  την εγγύτητά του σε εκείνον που ακολουθεί το μονοπάτι στο οποίο αποστέλλεται στο μέλλον. 
Ο ΓΧΒΧ, ώς το όνομα του Θεού που πρώτα απ' όλα υπόσχεται την παρουσία του και τη βασιλεία του και τα καθιστά αναμενόμενα για το μέλλον, είναι Θεός "με το μέλλον ώς ουσιώδη φύση του", Θεός υπόσχεσης και ο οποίος αφήνει το παρόν να αντιμετωπίσει το μέλλον, Θεός του οποίου η ελευθερία είναι η πηγή των νέων πραγμάτων που επέρχονται.
Το όνομά του δεν αποτελεί κρυπτογράφημα για την "αιώνια παρουσία", ούτε μπορεί να αποδοθεί με την λέξη ΕΙ, δηλ. "είσαι". 
Το όνομά του είναι ένα οδοιπορικό όνομα, ένα όνομα υπόσχεσης το οποίο φανερώνει ένα νέο μέλλον,ένα όνομα του οποίου η αλήθεια βιώνεται στην ιστορία δεδομένου ότι η υπόσχεσή του φανερώνει τις μελλοντικές του δυνατότητες. ...
Αυτός ο Θεός είναι παρών εκεί όπου προσμένουμε τις υποσχέσεις του με ελπίδα και μεταμόρφωση.

* Jurgen Moltmann,
Theology of Hope
[Θεολογία της Ελπίδας],
Harper & Row, 1967, p./σ. 30.

Θα τα πούμε ξανά, γρήγορα, έχει ανοίξει ωραία κουβέντα, χωρίς να μας μιλάνε, καλύτερα όμως..



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..