Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[31] [Όχι άλλο κάρβουνο]


Ας δούμε με τι δεν συμφωνούμε με μια "απελευθερωτική θεολογία", αναφερόμενοι βέβαια όχι στον Θεό αλλά στον Κύριο ημών Λόγο, και με ποιόν τρόπο δεν συμφωνούμε με αυτό το τι.
Ας υποθέσουμε ότι αυτό για το οποίο μας μιλάει ο εξαίρετος κύριος Γιούργκεν Μόλτμαν θα μπορούσε να σημαίνει τον Λόγο ως Λόγο και όχι μόνον τον (χριστιανικό ή άλλο) Θεό.
Υπάρχουν όλες οι ιδιότητες εκείνες, σε τούτο τον Θεό τής θεολογίας, και μάλιστα τής "απελευθερωτικής" για να παραμείνουμε σε έναν κοινό τόπο, άλλα λέγοντας οι θεολόγοι και άλλα εμείς, αλλά περίπου κάπου σε έναν κοινό τόπο, συνεννόησης ή πολέμου.
Πριν διαβάσετε (από ένα λίνκ στο τέλος) ένα πολύ ωραίο απόσπασμα που μας χαρίζει μιά από τις εξαιρετικές θρησκειολογικές ιστοσελίδες τής ελληνικής διαδικτυακής σφαίρας, θα πούμε τα δικά μας πρώτα, τα σχετικά.


Ο Λόγος ή Λόγος/λέγειν είναι αιώνιος και διαρκώς παρών, σε όλες του τις πτυχώσεις και ταυτόχρονα ταυτότοπα, όσο υφίσταται βέβαια ο ταπεινός φορέας και ενσαρκωτής του (ή επιτέλεσμά του, όπως μάθατε στο ουνιβερζιτέτ, καλά μου παιδιά).
Το τελευταίο ας νοηθεί ως μια δήλωση α-θεϊστικής πίστης χωρίς αντικειμενική θεμελίωση, και φυσικά όταν λέγεται από εμάς ότι υπάρχει φορέας ή ενσαρκωτής εννοούμε και το κάθε ένα ξεχωριστό, ενικό υποκείμενο και τα συλλογικά κοινωνικά υποκείμενα.
Τι θλιβερές και απαραίτητες οι τελευταίες διευκρινίσεις!

Ίσως το πραγματικό μυστήριον είναι αυτή η διαρκής και νομοτελειακή σύναψη μεταξύ αιωνιότητας, παρουσίας και διαρκούς ταλάντωσης μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας.
Αλλά όμως, πριν σκεφτούμε καλύτερα, μέσα δηλαδή στο χάος των αυστηρών και νομοτελειακών αλληλοπροσδιορισμών των παραπάνω εννοιών και καταστάσεων, ας θυμηθούμε λίγο που το πάμε και που μας πάει.
Ό Λόγος υπάρχει πάντα και είναι παρών πάντα, αλλά πού;
Και αυτό το που είναι ένα συνεχές, ομογενές, σταθερό και απαράλλαχτο Είναι;
Καταρχάς να πούμε πως το Είναι δεν μας αρέσει ως έννοια, μας κάθεται στην στομάχα αχώνευτο ως πέτρα, και δεν μπορούμε ούτε να το χέσουμε.
Το δεχόμαστε όμως και το υφιστάμεθα όπως δεχόμαστε υφιστάμεθα και σεβόμεθα απείρως όλες τις μεγάλες παρατάξεις του αλλά κυρίως τις μικρότερες αιρετικές και σεχταριστικές κρυσταλλώσεις του, αυτό το τελευταίον και για λόγους πατρικού συναισθηματισμού, άρα και οργής.

Το είπαμε αυτό, για να μπούμε πάλι στο κυρίως θέμα. 
Ο Λόγος λοιπόν είναι Είμαι.
Πείτε τη φράση και αφαιρέστε το είναι, δεν είστε σε μεγάλη απόσταση από την αναγόρευσή σας σε νέο προφήτη, και μάλιστα πιθανώς εκλεγμένο, ή την παραπομπή σας σε ψυχίατρο.

Αν είστε, εντελώς απατεών, δεν πρόκειται να σας πιστέψουν ποτέ.
Αν είστε μεταξύ απάτης και πίστης ότι Είστε ο Λόγος, τότε καλώς, ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα, έχετε απλώς να επιλέξετε είδος χώρου για να ασκήσετε επαρκώς την χρήσιμη μισομούρλια σας. 
Δεν πρέπει ούτε να το πιστέψετε εντελώς, διότι η παραπομπή σας σε ψυχίατρο θα είναι, υπό τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες, άμεση.


Ιωάννης Τζανάκος



Δείτε το εξαιρετικόν που σας είπαμε στην αρχή:




Jurgen Moltmann
on the name of God /

Ο Γιούργκεν Μόλτμαν
περί του ονόματος του Θεού






... Ο Θεός της εξόδου και της ανάστασης δεν "είναι" αιώνια παρουσία, αλλά υπόσχεται την παρουσία του και  την εγγύτητά του σε εκείνον που ακολουθεί το μονοπάτι στο οποίο αποστέλλεται στο μέλλον. 
Ο ΓΧΒΧ, ώς το όνομα του Θεού που πρώτα απ' όλα υπόσχεται την παρουσία του και τη βασιλεία του και τα καθιστά αναμενόμενα για το μέλλον, είναι Θεός "με το μέλλον ώς ουσιώδη φύση του", Θεός υπόσχεσης και ο οποίος αφήνει το παρόν να αντιμετωπίσει το μέλλον, Θεός του οποίου η ελευθερία είναι η πηγή των νέων πραγμάτων που επέρχονται.
Το όνομά του δεν αποτελεί κρυπτογράφημα για την "αιώνια παρουσία", ούτε μπορεί να αποδοθεί με την λέξη ΕΙ, δηλ. "είσαι". 
Το όνομά του είναι ένα οδοιπορικό όνομα, ένα όνομα υπόσχεσης το οποίο φανερώνει ένα νέο μέλλον,ένα όνομα του οποίου η αλήθεια βιώνεται στην ιστορία δεδομένου ότι η υπόσχεσή του φανερώνει τις μελλοντικές του δυνατότητες. ...
Αυτός ο Θεός είναι παρών εκεί όπου προσμένουμε τις υποσχέσεις του με ελπίδα και μεταμόρφωση.

* Jurgen Moltmann,
Theology of Hope
[Θεολογία της Ελπίδας],
Harper & Row, 1967, p./σ. 30.

Θα τα πούμε ξανά, γρήγορα, έχει ανοίξει ωραία κουβέντα, χωρίς να μας μιλάνε, καλύτερα όμως..



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου