Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[32]



Λοιπόν, έχουμε λίγο καιρό ζωής να ορίσουμε την όποια έννοια τού όντος πριν καταφθάσουν οι σωτήρες του από τα έγκατα τής υπερεξουσίας ή τής αντεξουσιαστικής υπερεπανάστασης.
Δεν θα ξοδέψουμε όμως και αυτό τον λίγο καιρό μας στον ορισμό τού όντος, γιατί μας ενδιαφέρει και μας πυρακτώνει ο Λόγος, ή το σημαίνον.
Ασχολούμαστε με τους παρασιτούντες στον Λόγο μόνο και μόνο για να ανοίξουμε τον δρόμο, μέσα στην πυκνή και άγρια βλάστηση τής ανοησίας που σχηματίζουν οι παραπάνω αλληλοϋβριζόμενοι και αλληλοτροφοδοτούμενοι, για να έρθει αυτό το Τίποτα που όλα τα σημαίνει και τα δομεί χωρίς να απαιτεί και πλαντάζει σαν το παιδί που ακόμα ψάχνει γιατί δεν είναι ακόμα παιδί.
Η ενηλικίωση του πνεύματος σημαίνει πρώτα και κύρια επίγνωση της υψηλής κενότητας τής ζωής, και έπειτα άφοβη ανάδυση της αξιοπρέπειας που αυτή η επίγνωση φέρνει στον ανθρώπινο κόσμο.
Όμως, με τούτα και τα άλλα περνάει η ζωή στην προεργασία αυτής τής αξιοπρέπειας και τής όρθιας και υψηλής στάσης και μερικές φορές χάνεται, λίγο πριν το τέλος, η κατάκτηση τής αληθινής κορυφής.
Μια ζωή που αν και την αξίζει, δεν έχει την τύχη ωστόσο, μιας πραγματικής κεραυνοβόλησης από το Υψηλό, αλλά αναλώνεται στην σύγχυση που δημιουργούν μικρές και ανούσιες αναστατώσεις προερχόμενες από την μαζική καθήλωση στην παιδομορφία τής σκέψης και τής βίωσης, είναι μια ζωή που επείγει να αναδομηθεί και να σπεύσει, συγκρατώντας όσο είναι δυνατόν την όποια σπίθα από την περιπέτεια και αυτής τής αδιέξοδης παιδομορφίας.
Η ουσία τής όποιας νουνεχούς και κομψής ενασχόλησης με το σημαίνον είναι η ανακάλυψη των πατρικών σημαινόντων του σε συνύφανση με το χάος τους και την χασματική, αντινομική, αν και πάντα παρούσα και διαρκή παρουσία τους.
Η ανακάλυψη είναι πραγμάτευση, και ως πραγμάτευση δεν είναι απαραίτητα διανοουμενίστικο άθλημα, αν και οι διανοούμενοι ως παιδιά χωρίς ειρμό και σοβαρότητα έχουν και το διαρκές πρόβλημα και την επίγνωσή του στα αδύναμα χέρια τους, άρα παρουσιάζονται ως οι ομιλητές και οι διαμεσολαβητές του στον ανθρώπινο κόσμο.
Αν είναι να περάσει κάποιος από εκεί, είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει όπως επέλεξε, παρέα με αυτά τα αιώνια παιδιά και μέσα από τα αδύναμα χέρια τους, αν δεν τα βροντήξει τελικά για να εκπληρώσει αλλού, σιωπηλά, την εντολή τής φροντίδας του όντος ως όντος.
Όμως, ακόμα και έτσι, δεν υπάρχει χρόνος για πολλές συ-ζητήσεις και συν-ομιλίες, δυστυχώς, αν και η συνομιλία και η διαλεκτική είναι το οξυγόνο τής επιθυμίας και της υποταγής στον Νόμο, που είναι ο πυρήνας του Λόγου.
Ξεκινώντας να βρείς το ανύπαρκτο Υψηλό, ή αλλιώς, να κάνεις το καλό για να το ρίξεις στον γιαλό, δεν ψάχνεις αλλά βρίσκεις.
Όποιος ψάχνει δεν βρίσκει, όποιος βρίσκει βρίσκει, ακόμα και ανοίγοντας με την σπάθα του μόνος τον δρόμο.
Δεν υπάρχει Θεός.
Υπάρχει όμως το Υψηλόν, υπάρχει ο Λόγος, υπάρχει κάτι που θα σας κεραυνοβολήσει, αν έχετε λίγο τσίπα και δεν είστε εξυπνάκηδες, και θα σας ωθήσει στο μεγάλο κενό του κόσμου, ή των κόσμων, για να περισώσετε την αξιοπρέπειά σας που διακυβεύεται στις παιδόμορφες αθλιότητες τής εξουσίας και της αντεξουσίας, πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι, ακόμα κι αν έλθει ο ψευδοπαράδεισος που σας/μας υπόσχονται όλοι οι ανεύθυνοι μαζί, εννοώ τους πιστούς όλων των ειδών.
Μόνον η υψηλή αθεϊα είναι πραγματική αθεϊα και ανάκτηση ή κατάκτηση του Ύψους, και τούτο δεν δηλώνεται βέβαια παρά μόνον για να αδειάζει το δώμα από θεατές και περαστικούς.
Να φεύγουν, αυτή η παράσταση δεν έχει στηθεί για θεατές αλλά για συντρόφους στην άνοδο και την πτώση της. 
Γράφεται και αντίστροφα, όπως το βιώσει ο καθείς.
Όλα αυτά μιλάνε για ανθρώπους κατά συνήθειά τους άγνωστους, που τώρα τελευταία κρύβονται και από το άγνωστον και την λατρεία του, μια νέα λατρεία που φτιάχτηκε για να τους δοξολογήσει ως αγνώστους. 
Όλα τα σκέφτεται ο εξυπνάκιας.
Και το άγνωστον θα το κάνει ιδεολογία και δικαιολογία, και το καθημερινόν θα το κάνει σημαία ως αντισημαία.
Έχουν την περιφρόνησή μου όλοι αυτοί που ζούνε πιά με τα ερείπια των υποτίθεται ηττημένων πατρικών σημαινόντων τους σκυλεύοντας ακόμα και τώρα τον θάνατό τους και επαναλαμβάνοντας την πατροκτονία ή μάλλον την ομοίωσή της για να γίνουν ορατοί σε ένα άλλο πατρικό σημαίνον το οποίο επιθυμούν να δομήσουν χωρίς να το δομήσουν ωστόσο μέσα στο πλήθος, αναγορεύοντας όλους εμάς, το φανταστικό πλήθος-τους, σε αντικείμενο τού πόθου τους αυτού. 
Και όταν ημείς δεν κάνουμε την χάρη σε όλους αυτούς τους παιδόμορφους και άσχημους γιόκες, ένας μάλιστα μου εξομολογήθηκε κάποτε ότι ήταν κανονικός Κομσομόλος πριν γίνει "αυτόνομος", αυτοί προστρέχουν σε όποιον φαντάζονται ως αντικαταστάτη μας.
Εμείς δεν ήμασταν ποτέ Κομσομόλοι, ούτε κομμουνιστόπαιδες, μόνον προσπαθήσαμε να μην είμαστε, να μην ήμασταν κάτι-ως-κάτι.
Ήρθαμε από τον μη πραγματικό κόσμο τού πραγματικού που δεν έχει σχέση ούτε με το μη εφικτό ούτε με το εφικτό, μόνον με σένα αγάπη μου μιλάω. Γάμα τους αυτούς. Είμαστε μόνοι.
Το μας ή το εμείς ας θεωρηθεί ως αναγκαίο κακό τής ομιλίας εδώ, δεν υπάρχει, αυτό το κακό έχει ο πόλεμος με τα φυτά όταν ανοίγεις τον δρόμο μέσα στην πυκνή βλάστηση τής ανοησίας τους.
Ο χρόνος είναι λιγοστός, δεν πρόκειται για ρητορικό σχήμα, και πρέπει να δούμε με τα μάτια μας την εντολή και την άβυσσο του αγώνα όταν ο Λόγος δεν ομιλεί ούτε έρχεται από πουθενά, αλλά είναι παντού, σε κάθε βλέμμα της, σε κάθε αγωνία της, εκεί που τρέξαμε για τα παιδιά, όταν δεν είχαμε ούτε έναν φίλο, όταν δεν σε άφησα μόνη, όταν γύρισα και έδωσα στον φίλο και σύντροφο αυτό το μπαστούνι που δεν θα τον έκανε να νιώσει ευεργεσία ή ντροπή.
Ο χρόνος είναι λιγοστός και δεν ενδιαφέρει η γνώση ούτε η Γνώση, με όποια σειρά αναίρεσης θέλετε, τι με κόφτει; αφού είστε οι περισσότεροι ένα μάτσο καθάρματα που θα θυμηθείτε το καθήκον όταν θα είστε μόνοι και θα το ζητάτε από τους άλλους.
Επειδή δεν πρόκειται να υπάρξει κρίση, και γνωρίζοντάς το αυτό, όλοι το γνωρίζετε και όλοι το γνωρίζουμε, όσοι τουλάχιστον δεν είστε θρήσκοι με έναν φυτικό τρόπο, νομίζετε πως δεν έρχεται η στιγμή και η ώρα που θα σας ζώσουν οι φωτιές του παραμελημένου καθήκοντος, νομίζετε πως ό,τι άθλιο κάνατε και ό,τι άθλιο σκαρώσατε δεν θα έχει αντανάκλαση πάνω σας.
Επειδή ό,τι λέγεται σαν να έρχεται από ψηλά έχει συνήθως το στίγμα του ταρτουφισμού, και είναι συνήθως όντως ταρτούφικο, νομίζετε πως αυτό θα σας γλυτώσει από το κοφτερό μαχαίρι της αλήθειας του καθήκοντος χωρίς ανταμοιβή.
Έχουν περάσει ζωές και ζωές με την βοήθεια τού χρόνου για να κρυφτούν πολλοί πίσω από την υποκρισία του ταρτουφισμού των άλλων.
Ήρθα στην ζωή αυτή για να ξεμασκαρέψω όλους αυτούς που μας ζήτησαν και μας ζητούν να είμαστε οκνηροί υπηρέτες μιας ιδέας, ή όποιας ιδέας ξεπερνάει το καθήκον και την υποταγή στο βάρος τής ιδιότητάς μας να εκπέμπουμε και να υποδεχόμαστε ένα καθήκον, το οποίο όσο αληθινότερο είναι τόσο περισσότερο περιέχει την αγωνία και το αμφίρροπον του καθορισμού του.
Κι όμως το ίδιο το σημαίνον, ως ένας καθορισμός που διενεργείται και επιτελείται στο φαινομενικότερον σημείο κάθε όντος αυτού του κόσμου δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή χωρίς το βάραθρο αυτής τής εντολής.









Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..