Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[33]



Η συνεκτικότητα τού Είναι παράγεται, από αυτούς που παράγεται, ως να είναι πραγματική, ακόμα και όταν οι λέξεις, τα νοήματα, οι καταστάσεις, ρίπτονται σε υποθετικά και δοξολογούμενα κενά ή χάσματα, παρόντα ή μέλλοντα.
Όταν αυτό που παράγεται από τέτοιες ρίψεις είναι τελικά ένα συνεκτικόν Είναι, στην πραγματικότητα το φάντασμα ή ομοίωμα ενός συνεκτικού Είναι, τότε αυτό λειτουργεί ως πρόλογος για μιαν ιδεολογία.
Άλλη μια φορά την πατάνε, όσοι τα πιστεύουν κιόλας όλα αυτά που παρουσιάζονται ως ρίψεις σε κενά, ως φλόγες τής εναντίωσης, ως επαναστατικοί μεσσιανισμοί γύρω από ένα ελευσόμενον, ερχόμενον, λυτρώνον Κάτι, ως το ένα και το άλλο τέλος πάντων. 
Άλλη μια φορά ξεπηδάνε τα δεδομένα τής απαράλλαχτης και πανίσχυρης αφομοιωτικής δύναμης εκείνης που προκύπτει και από αυτή την διαλεκτική, αλλά επίσης (προκύπτει) και από την συνολική διαλεκτική των αντιθέτων, ψευδοαντιθέτων ή αντιθέτων εντός του Ίδιου.
 
Το κρίσιμο τώρα, για μας πάντα, είναι να μην αναζητήσουμε την "πραγματική" αντίθεση σαν να προκύπτει και αυτή υποτίθεται από την αποκάλυψη των αλληλοετεροκαθορισμών και αλληλοσυμπληρώσεων (των διάφορων πόλων) δι' αυτών των αλληλοετεροκαθορισμών.
Το να εξέρχεσαι, ακόμα και βασανιστικά, από τις πολικότητες, τα δίπολα, τα τρίγωνα, αλλά και τα πολύγωνα των αλληλοετεροκαθορισμών, δεν αποτελεί εγγύηση ότι τότε βρίσκεσαι, υποτίθεται, σε ένα προνομιακό σημείο αποστασιοποίησης.
Οι κολασμένες αντιπαραθέσεις μεταξύ των γιών και των γενεών της κόλασης θα συνεχίσουν να συγκροτούν τον κόσμο ως κόλαση από την οποία δεν πρόκειται να διαφύγεις ή να ξεφύγεις, γιατί υποτίθεται κατανόησες το αντικειμενικόν παιχνίδι τους.
Το μόνον που μπορώ να κάνω για σας, από την σκοπιά τής αγάπης προς τον Λόγο, αν είστε αδερφοί μου, και αν είστε δίπλα μου, είναι και το μόνον που μπορώ να κάνω για τον εαυτό μου:
Ένα παρατηρητήριο τής κόλασης μέσα από την ίδια την κόλαση.
Απο κεί και πέρα, στην καθημερινή μας-και-σας ζωή, θα κάνετε ό,τι σας κατεβάσει η γκλάβα σας, και τούτο θεωρώ για τους περισσότερους από εσάς, ακόμα και εσάς που μάλωσα άσχημα (και με μαλώσατε), ότι θα είναι αγαθόν.
Έχω εμπιστοσύνη στους περισσότερους ανθρώπους, αν και σε κανέναν.
Προχωράμε.
Που προχωράμε; μα πουθενά. 
Αυτά θα λέμε;
Να μην ανησυχούν όσοι ετοιμάζουν θυσιαστήρια, εφόσον αν έρθει η στιγμή σε κάποιο θα αποθέσουν τη ζωή μας, και οι περισσότεροι δεν θα γλυτώσουμε, θέλω να γλυτώσετε αδέρφια, αλλά βλέπω ότι το τραβάει η ψυχούλα σας.
 
Οπότε, ας προχωρήσουμε στο διαταύτα του ζητούμενου από εμάς, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από το αποκαλυπτήριον των αλληλοσυνυφάνσεων των θεάσεων/ιδεολογιών στην πορεία προς ένα φάντασμα ή ομοίωμα συνοχής του όντος, με συνηθέστερο (πλέον) όνομα αυτού του φαντασματομοιώματος το Είναι.
 
Αναζητώντας κάποτε μια διαφυγή από την τυρρανία τού Είναι-ως-Είναι σκέφτονται και βιώνουν οι άνθρωποι μιαν πραγματική διαφυγή μέσω ενός μέλλοντος ή ενός παρόντος με σημεία εντός του που να ανοίγουν ένα χάσμα είτε προς το μέλλον είτε προς το ά-χρονο ή το αιώνιο, είτε απλά προς την ζωή τους όπως την φαντάζονται αδιαμεσολάβητη από καταπιεστικούς και εξαχρειωτικούς περιορισμούς.
Δεδομένο είναι πως η περίφημη "πραγματικότητα" με τους ταξικούς, εξουσιαστικούς κ.α περιορισμούς της όχι μόνον δεν φράσσει αυτή την ροπή αλλά την δημιουργεί να έχει μάλιστα ως και παθολογικά χαρακτηριστικά.
Το ζητούμενον δεν είναι βέβαια να κρίνουμε και κατραπακιάσουμε τις ανθρώπινες επιθυμίες όπως αυτές δημιουργούνται μέσα στον χαμό αυτής τής ζωής, πλάθοντας μιαν ενοχή συνοδό μιας απαξιωτικής κρίσης συγκροτημένης από τις αποκαλύψεις της παθολογικότητας, της ανορθολογικότητας και του αδιεξόδου αυτών των ροπών. 
Εννοείται πως πρέπει να γίνεται ορθολογική κριτική, με την έννοια πως οι "ανάγκες" και οι "επιθυμίες" για σπάσιμο τής αφόρητης συνοχής του κόσμου όπως-είναι δεν είναι ούτε αυτές υπεράνω κρίσης και κριτικής.
Αλλά, όταν υπάρχει μια τόσο έντονη επιθυμία για να κερματιστεί το Είναι και μέσα από αυτό να ανοίξουν χαραμάδες από όπου θα διαχυθεί κάτι το έτερον, αυτή η επιθυμία σημαίνει κάτι, αν μη τι άλλο ανησυχητικό για όσους επιμένουν ότι όλα βαίνουν καλώς στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η κριτική μας εστιάζεται πλέον σε αυτό που μας κίνησε από την αρχή, όταν ξεκίνησε αυτή η περιπέτεια τής ημι-δημοσιότητας στο νετ, άσχετα αν μερικές φορές λόγω και των δικών μας ελλείψεων και πολιτικών παθολογιών (όπως όλοι μας) κάναμε λάθη αδικαιολόγητα κατά την κρίση μας για χώρους, άτομα, κινήσεις, ακόμα και αξίες.
Η ουσία της ενίοτε άκομψης οργής μας είναι η ιδέα που έχουμε, ίσως λανθασμένη κι αυτή, περί του αδιεξόδου που έχει σχηματιστεί μετά από την εκκωφαντική κατάρρευση κεντρικών σημαινόντων που νοηματοδοτούσαν και ιεραρχούσαν αξιακά, με τον αγαθότερο ή χειρότερο τρόπο, την αγωνία για μιαν πραγματικά διαφορετική ζωή, χωρίς καταπίεση, πατριαρχία, φασισμό, κοινωνικό θάνατο κ.λπ
Το αδιέξοδο που έχει σχηματιστεί, είναι για μας κάτι που δεν είναι καινούργιο.
Έχει την καταγωγή του στον ίδιο τον κόσμο, και αποτελεί την πραγματική πατρίδα μας.
Ίσως η οργή μας προς ανθρώπους που είναι ταγμένοι στους γενικούς σκοπούς αυτούς, και στην (μερική έστω) άρση του αδιεξόδου, μερικές φορές να είναι υπερβολική, αλλά έχει μια βάση εφόσον προέρχεται από την αναθεματισμένη επίγνωση τής σημασίας που έχουν οι δομές ένταξης και αφομοίωσης των ρήξεων τού όντος μέσα στο ίδιο το ον-ως-έχει.
Κάποιοι νομίζουν, εξοργιστικά παιδόμορφα, ότι η διαφυγή από την κόλαση είναι υπόθεση μιας εφόδου, όχι στα χειμερινά ανάκτορα, αλλά στο ον σαν τούτο να είναι μια υπόθεση μερικών ακτίφ, και μάλιστα φιλοσοφικών θεολογικών και θεωρησιακών ακτίφ.
Να σας πω.
Έμαθα σήμερα πως μια συνάδερφος, τυπική μικροαστή, μάλλον αθώα (για κανέναν δεν ξέρεις), κλείστηκε στο τρελάδικο γιατί επικρέμαται από πάνω της μια πιθανή εισαγγελική δίωξη. 
Τα βάραθρα που ανοίγονται σε ανθρώπους που σας είναι παντελώς άγνωστοι, σας είναι μάλλον παντελώς άγνωστα, έτσι;
Να μια τυπική εικόνα φιλοσοφικής ή θεολογικής εξαχρείωσης:
Το μέλλον, αλλά και το παρόν ως δυνητικά περιέχον βάραθρα και χάσματα και ρήξεις, δεν είναι μια παιδική χαρά, ούτε κάτι που αφορά μόνον σε πυροκέφαλους εξεγερμένους.
Με γειά τους και χαρά τους, μαζί τους και "εμείς".
Το μέλλον ή παροντομέλλον ΣΑΣ είναι ένα δικαστήριο που έχει ανοίξει μια τρύπα στη ζωή μας και μας υπόσχεται δικαιοσύνη.
Αν σας πω, χωρίς παρεξήγηση, πως δεν μπορώ να διακρίνω στην ομίχλη ποιός είναι ο εισαγγελέας, ο κρινόμενος ο κριτής ο αθώος και ο ένοχος, θα με πείτε υπερβολικό;
Θα πείτε ότι ίσως τελώ σε σύγχυση;
Σώπα!
Για να δούμε λοιπόν ξανά το μέλλον το παρόν το παρελθόν και τις "ρήξεις"..
 
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..