Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[34]


Θυμάμαι πως σε μια συζήτηση με έναν σημαντικό άγνωστο άνθρωπο, τον Γιάννη Πιεράκο, ο οποίος δεν υπάρχει τούτη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες, είχα ισχυρισθεί ότι η ερμηνεία μιας αξιακής ή θεωρητικής θέσης για τα ανθρώπινα από την σκοπιά των αιτιακών πλεγμάτων γέννησής της  έχει λιγότερη σημασία από τον κόσμο που δημιουργεί αυτή η θέση.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ισχυρισθώ το ίδιο σήμερα, αν και παραμένει ισχυρή εντός μου η πεποίθηση ότι αυτό που ζούνε συνήθως οι άνθρωποι δεν είναι τις στιγμές μιας τέτοιας γέννησης ή δημιουργίας αλλά τα αποτελέσματά της.
Θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί βέβαια ότι η ίδια η ανθρώπινη ζωή μέσα σε ήδη δημιουργημένες πλαισιώσεις της δεν είναι αποκομμένη από τις στιγμές και τις πυρακτώσεις των γεννήσεών τους.
Δεν υπάρχει κάποια απόλυτη θέση αλήθειας σε σχέση με τούτο το ζήτημα, αλλά μόνον επιτονισμοί και επιλογές ανάδειξης τής μίας ή της άλλης θέσης για να εξυπηρετηθούν ανάλογα με την θεωρητική ή ιδεολογική περίσταση διαφορετικές σκοπιμότητες.
Θεωρώ πως αν επιθυμείς να βουτήξεις μέσα στην καταιγίδα των πραγμάτων στο παρόν δεν παραμένεις ιδιαίτερα σχολαστικός σε τέτοια θέματα.
Και μπορεί κάποιος να ορμά στο παρόν, ακόμα κι αν είναι, τούτος τώρα, αποκομμένος από το προσκήνιο και το εμφανές δράμα τού παρόντος.
Το "θεωρητικόν" θέμα που σας "έδειξα" στην αρχή έχει την σημασία του, στο δικό μας παρόν, αν το εντάξουμε στην προβληματική που νομίζω πως θα μας οδηγήσει σε ένα άλλο σημείο πραγμάτευσης αδιεξόδων που μας βασανίζουν.
Ίσως αυτά τα αδιέξοδα να συνεχίσουν να μας βασανίζουν, και να μην μπορέσουμε να φύγουμε μακριά τους, παρά το γεγονός πως έχουμε ένα πλεονέκτημα όσοι δεν κάνει χαρούλες ο κώλος μας ότι βρήκαμε την μεγάλη νέα αλήθεια και ότι ο "κόσμος αλλάζει" όπως λένε κάτι ανόητοι και όπως λένε όλοι οι ανόητοι, όταν κάνει χαρούλες ο κώλος τους που βρήκε την μεγάλη νέα αλήθεια.
Τα αδιέξοδα μερικές φορές, ή μήπως τις περισσότερες;, έχουν την ίδια δύναμη και για αυτούς που ξέρουν ότι είναι αδιέξοδα και γι' αυτούς που δεν έχουν πάρει πρέφα.
Εις την περίπτωση που εξετάζουμε το ερώτημα τής γέννησης είναι βέβαια πάντα και ερώτημα διαδοχής κεντρικών σημαινόντων.
Ποτέ δεν υπάρχει με ξεκάθαρη διαύγεια, στα ίδια τα πράγματα, η κυριαρχία ενός μοναδικού κεντρικού σημαίνοντος πάνω σε άλλα, αλλά ένα διαρκές παιχνίδι, μια συνεχής διαπραγμάτευση θαρρείς ως ένα εγχαραγμένο δεδομένο των ανθρώπινων πραγμάτων.
Ας παρατηρήσουμε, πριν ακόμη πραγματευθούμε τις συγκρουσιακές σχέσεις μεταξύ αντίπαλων κεντρικών σημαινόντων, ή μεταξύ κεντρικών σημαινόντων και αναδυόμενων κεντρικο-περιφερειακών σημαινόντων, ότι ακόμα και το ίδιο το κεντρικό σημαίνον ή το παρουσιαζόμενον και αυτοδοξολογούμενον ως κεντρικό σημαίνον έχει στον ίδιο το κώδικα συγκρότησης ή σύστασής του στοιχεία από αυτά τα κεντρικά σημαίνοντα που είχε στο παρελθόν καταπολεμήσει και κατανικήσει ή υπερκεράσει.
Η ίδια η επικράτηση ενός νέου κώδικα ή ενός συστήματος προεμπειρικών διατάξεων τού κοινωνικοϋποκειμενικού σημαίνοντος, σημαίνει την αφομοίωση στοιχείων ενός άλλου ανταγωνιστικού [κοιν/σημ].
Θέλει προσοχή εδώ να μην απολυτοποιήσουμε, με έναν μάλιστα έμμεσο μεταφυσικό/οντολογικό τρόπο (θεωρητικά πάντα) αυτή την αφομοιωτική διαλεκτική διεργασία, και για να μην το κάνουμε αυτό θα πρέπει να θυμηθούμε πως η ανάδυση ενός νέου "συστήματος" τού σημαίνοντος, αλλά και τού όντος, μπορεί, εκτός από το άμεσο παρόν τού "άλλου" που αφομοιώνει κατά την γέννησή του, ένα σημαντικό απόθεμα αυτού του "άλλου" να το εξαφανίζει και να το καταστρέφει.
Ένα σύστημα έχει δικές του ξεχωριστές ιδιότητες και μορφές συγκρότησης που δεν μπορούν να αναχθούν σε κανένα παρελθόν και βέβαια ούτε στο ίδιο το παρόν τής γέννησής του όπως εκφράζεται από το "άλλο" που καταστρέφει για να υπάρξει ως ξεχωριστό.
Την ίδια στιγμή βέβαια, τούτο το (τότε) ανταγωνιστικό παρόν ως "άλλο" έχει περισσότερες πιθανότητες να παραχθεί ως μέρος τής κωδικής μνήμης του νέου συστήματος.
Επίσης να θυμηθούμε, ή να σκεφτούμε πως το νέο (ανθρώπινο) σύστημα έχει την τάση όταν αναδύεται σε κεντρικό ή κυρίαρχο (ως σημαίνον ή ως ον) να φαντασματώνεται από ένα απώτατο παρελθόν:
Η φαντασμάτωση τούτη προς-ένα-απώτατο-παρελθόν δεν έχει ακόμα εξετασθεί, νομίζω, ως προς τις δομικές της συνέπειες.
Ας σταθούμε λίγο, κρατώντας ως δεδομένο το δεδομένο τής ριζικής νεότητας ενός συστήματος (τού σημαίνοντος και τού όντος) σε σχέση με τα συστήματα που καταπολεμά και παραγκωνίζει κατά την ανάδυσή του τόσο στην άμεση ένταξη των στοιχείων, ας σταθούμε λοιπόν στην εξάρτησή του από τα δεδομένα ενός παρελθόντος που υποτίθεται ότι κατέστρεψε ολοσχερώς ή ακόμα, το αντίθετο, επαν-ανακάλυψε για να συγκροτήσει το παρόν του.
Βλέπουμε πως αυτή η διάσταση των όντων μας ωθεί περισσότερο, τώρα, στο σημαίνον-ως-σημαίνον, αλλά παράλληλα και στην εργαλειακότητα-ως-εργαλειακότητα.
Το σημαίνον έχει την μνήμη και την κωδίκευση του παρελθόντος ως μιαν καθοριστική λειτουργία του, και το εργαλειακόν επίσης δεν υπάρχει χωρίς να υπάρχει αυτή η περίφημη συσσώρευση εργασιακής και δημιουργικής εμπειρίας "μέσα" στο ίδιο το υλικό εργαλείο αλλά και "μέσα" στην σχέση γνώσης ενός υποκειμένου σε σχέση με το εργαλείο.
Παραμένουμε λόγω θεματικής στο σημαίνον, χωρίς να παραβλέπουμε ποτέ την εξίσου σημαντική και συνυφαινόμενη με το σημαίνον πτυχή τής εργαλειακότητας.
Ενώ όμως στην εργαλειακότητα παρουσιάζεται να υπάρχει μια ισχυρότερη τάση ομαλής συνέχειας παρά τις ρήξεις και τις τομές, στο σημαίνον έχουμε να "αντιμετωπίσουμε" θεωρητικώς την εμφάνιση μιας συγκρουσιακής κατάστασης πολικοτήτων, κυριαρχιών, ηγεμονιών και αναδύσεων νέων ηγεμονιών [μην ξεχνάμε τον μεταφορικό χαρακτήρα όλων αυτών, όταν μιλάμε, αλλά δεν είναι τούτο, η μεταφορικότητα, στοιχείον ψεύδους, το αντίθετο θα έλεγα].
Το σημαίνον ως κεντρικό σημαίνον και οι συγκρούσεις των κεντρικών σημαινόντων ή των κεντρικών σημαινόντων με τα "αντάρτικα", μυρίζουν, βρωμάνε θα έλεγα αντρίλα.
Το λέω έτσι, για να κάνουμε και φάση αλλά και να συνεννοούμαστε με χάρη και κέφι, εντάξει;
Καταλαβαίνετε νομίζω τι εννοώ.
Εισερχόμεθα στο πεδίο των πατρικών, ή, όπως το ονόμασα εγώ, στο πεδίο των πατρικοκατηγορικών σημαινόντων. 
Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε, με έναν κινηματογραφικό τρόπο, σε μια ζώνη του όντος όπου υπάρχει σε εξέλιξη μια τέτοια αναστάτωση, και μια ανάδυση, αμφίβολη ακόμα, νέων ηγεμονιών στο σημαίνον.
Ας υποθέσουμε, πάλι κινηματογραφικώς, ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου υπάρχει μόνον η διάσταση τού σημαίνοντος, και ότι όλες οι συγκρούσεις που σχετίζονται με την παραγωγή, εδραίωση, επικράτηση, συμπύκνωση, κωδίκωση και αυτο- και ετεροαπώθηση των σημαινόντων, συμβαίνουν πέραν των άμεσων υλικών και οικονομικών δεδομένων.
Εννοείται πως όλο αυτό θα είναι μια αφαίρεση, αλλά όσοι δεν τους αρέζει, ας κάνουν ένα βήμα πίσω και ας πάνε να δούνε την "ύλη" ή το "γεγονός" ως μοναδικό αίτιον πάλι, και μην ξεχάσουν να ανάψουν και κανένα κεράκι στην λατρεία τους αυτή. 
Η αφαίρεση ως αφαίρεση που αποκόπτει και επιτονίζει ένα στοιχείο του όντος ή τού συνολικού συστήματος δεν προκαθορίζει ούτε την τελική αναγωγή σε κάποια άλλη αιτία ή πλέγμα αιτίων αλλά ούτε και την μη αναγωγή κάπου "εκεί".



Θα περάσουμε ωραία.
Θα ηδονιζόσασταν ακόμα περισσότερο αν ξέρατε τι σας ετοιμάζω ως αφηγούμενο-κόσμο.
Πήρατε μια γεύση μέσω υπαινιγμών.








Ιωάννης Τζανάκος       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..