Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[38]



Οι ιδιότητες των κεντρικών σημαινόντων δεν είναι περιορισμένες και με τελειωτική ακρίβεια, ή έστω με μιαν σχετική εννοιολογική σταθερότητα, προσδιορισμένες, εφόσον είναι αδύνατον κάποιος να οριοθετήσει-προσδιορίσει ένα πεδίο όταν αυτό δεν έχει εκτυλίξει όλη του την δυνητική πραγματικότητα.
Μπορεί κάποιος βέβαια να ορίσει με επιμονή ως σταθερό αυτό το γενικό πλαίσιο, ακόμα και ενώνοντας σε μιαν μεγα-ιστορική αφήγηση όλα τα, ή όσο περισσότερα μπορεί, κεντρικά σημαίνοντα, προβαίνοντας μάλιστα σε μιαν κεντρική αφήγηση με εξελικτικιστικές ή ιστορικιστικές πτυχές ή νοήματα.

Δεν θεωρώ καμία προσπάθεια μάταια, αλλά η ίδια η ανθρώπινη ζωή μας δείχνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία σίγουρη τελική ιεράρχηση, θεωρητική και αξιακή οργάνωση, άρα και σύνθεση όλων των κεντρικών σημαινόντων όπως τούτα διενεργήθηκαν και επιτελέσθηκαν στην ανθρώπινη ζωή στις συγκεκριμένες της ατομικές και συλλογικές υποστασιοποιήσεις.

Το αίτημα για μιαν συνολική θεωρία περί των θεωριών και των αξιών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί από την ίδια την θεωρία και την αξιολογία, εφόσον η ίδια η ανθρώπινη ζωή είναι σε εξέλιξη και ενέλιξη σε σχέση με βασικούς όρους της, και ακόμα κι αν υποθέταμε πως κάποια στιγμή θα επιλύονταν βασικά ζητήματα που αφορούν στην κοινωνική και παιδαγωγική οργάνωση του βίου, και τούτο θα δημιουργούσε μιαν λύση των ίδιων των θεωρητικών αινιγμάτων που σχετίζονται με τα κεντρικά σημαίνοντα, αυτό δεν μας επιτρέπει σήμερα να προβαίνουμε σε ολικές προεννοήσεις για τον απλό λόγο ότι η επίλυση είναι σε εξέλιξη, στην καλύτερη περίπτωση, ή σε αδράνεια, οπότε μάλλον, στην τελευταία περίπτωση, και η θεωρία περί των σημαινόντων ευρίσκεται σε μιαν ανάλογη θέση ή ακόμα και επιτείνει με τις προεννοήσεις της το αδιέξοδο ως προς τις επιλύσεις.

Μια πρακτική μάλλον λύση είναι να μιλήσει κάποιος για ένα κενό σημαίνον, ή το εκάστοτε κεντρικό σημαίνον ως κενό που "γεμίζει" ανάλογα με άλλες (από το ίδιο) υλικές και σημασιακές πρακτικές.
Πρόκειται για ένα ξαναζέσταμα της μάλλον ατυχούς μαρξικής μεταφοράς περί βάσης και εποικοδομήματος.
Το κενόν στην περίπτωση αυτή δεν ερμηνεύεται "μηδενιστικά" ή "καταστροφικο-δημιουργικά" αλλά ως μια κενή αν και εύπλαστη φόρμα, ικανή μάλλον να δεχθεί εντός της, με τις κατάλληλες διαχειρίσεις, μιαν "ανανεωμένη" αριστερή λαϊκίστικη, κοινοτιστική ή ακόμα και αντεξουσιαστική περιεχομενοποίηση από άλλους (από το σημαίνον-ως-σημαίνον) αντικειμενικούς όρους που έχουν ούτως πάλι "το πάνω χέρι" στην παραγωγή της ανθρώπινης ζωής και των όρων της. Μπορεί αυτοί οι όροι να μην περιορίζονται στις "παραγωγικές σχέσεις" και να "απλώνονται" σε μια σειρά από δομές του ανθρώπινου βίου ή βιόκοσμου, ακόμα και σε διάκριση προς τις "παραγωγικές σχέσεις", αλλά είναι με αυτόν τον τρόπο κάτι σαν αντικαταστάτες του όρου τής βάσης σε διάκριση προς το κενόν, κατά αυτόν τον φορμαλιστικό τροπισμό, εποικοδόμημα.
Δεν υπάρχει θαρρώ πιο λανθασμένος τρόπος για να διαχειριστεί κάποιος το πρόβλημα, αν και ως λανθασμένος-αστικός-τρόπος είχε και έχει πολιτικές επιτυχίες που θα αποδειχθούν σιγά σιγά, όλο και περισσότερο, πρόσκαιρες και μάλλον ανασχετικές για να υπάρξει στρατηγική σκέψη προσανατολισμένη σε ριζικά αιτήματα αλλαγής και ανασύνθεσης των κοινωνικών δομών και των κεντρικών σημασιών στην βάση μιας τελικής πραγματικής υπέρβασης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλιστικού ή μικροϊμπεριαλιστικού ηγεμονισμού.
Το "παιχνίδι" είναι αλλού, ακριβώς μέσα στο σημαίνον και τις ηγεμονίες "εντός" του.

Το σημαίνον-ως-σημαίνον είναι μια καθορίζουσα επιφάνεια συντέλεσης όλων των σημειακών και συμβολικών διαντιδράσεων μεταξύ των κοινωνικών υποκειμένων, και όταν τούτα ως υποκείμενα είναι συγκροτημένα σε τάξεις αλλά και ιεραρχικές κυριαρχίες που υποτάσσουν και υπάγουν, ηγεμονικά-συναινετικά όμως, την μάζα των ανθρώπων δεν είναι "πρώτα" ούτως οργανωμένα και έπειτα "έπεται" το σημαίνον-ως-σημαίνον.
Το υφάδι του νοήματος είναι το ένα από τα βασικά υφάδια των κοινωνικών ιεραρχικών ταξικών διαιρέσεων, αλλά και όποιων κοινωνικών καταμερισμών και διαιρέσεων που δεν θα έχουν πιθανά ιεραρχικό και ταξικό χαρακτήρα.
Επειδή δεν υπάρχει αποσυνύφανση μιας νοηματικής ύφανσης αν δεν υπάρχει ταυτόχρονα μια νέα ύφανση του νοήματος, είναι αδύνατον ακόμα και όταν υπάρχει "μεγάλη ποσότητα" ισχύος και επιβολής να υπάρξει αποκοπή τής διεργασίας τής παλαιάς και τής νέας ύφανσης.
Η ταξική ή ανταγωνιστική κοινωνική διαντίδραση συντελείται σε ένα κοινό πεδίο περιχώρησης των ανταγωνιζόμενων ομάδων, και γι' αυτό πέραν των πολεμικών ιαχών το γενικό αντικείμενο είναι κοινό, και το διεκδικούμενο υποκείμενο επίσης.
Το ότι ο κοινωνικός-ταξικός ανταγωνισμός επιτελείται εναρκτικά σε ένα πολεμικό ολοκληρωτικό πλαίσιο, το οποίο μάλιστα ακυρώνει μάλλον την ενότητα και την ταυτότητα των ταξικών αλληλοσυνυφάνσεων και την εκτύλιξη μιας ούτως ειπείν δημοκρατικής και ήπιας εξέλιξης τής πρώτης μορφής του, είναι επίτευγμα των κυρίαρχων ολιγαρχικών τάξεων και ελίτ και όχι ένα αντικειμενικό δεδομένο το οποίο μάλιστα θα ευνοούσε το πλήθος των εργαζομένων μισθωτών κ.λπ.
Αυτό που κάνει μερικούς ανόητους να νομίζουν ότι έρχεται η μεγάλη αντιπαράθεση δεν είναι μερικές φορές παρά ο πρόλογος μιας τρομοκρατικής επέλασης του ταξικού εχθρού, και σήμερα ο διαρκής χώρος μιας γενικής τρομοκράτησης του λαϊκού πληθυσμού.
Δεν χρειάζεται να υπάρχει μόνον ο υπερεθνικισμός σήμερα για να καταστέλεται η σκέψη και να επικρατεί ο φόβος, αρκεί μια γενική εικόνα ενός κόσμου διαιρεμένου σε ζώνες τρόμου και σχετικής ησυχίας, η δε μεταβολή αυτής τής διαίρεσης σε "εσωτερική" με την μεταφορά του τρόμου στους μητροπολιτικούς πυρήνες δεν οδηγεί τις μάζες των εργαζομένων μισθωτών σε μιαν "ξαφνική" υποτιθέμενη εννόηση της "πραγματικής ανασφάλειάς" τους, απλά γιατί τούτη παραμένει μη υπαρκτή ως όρος του μαζικού κοινωνικού υπαρκτού --στις μητροπόλεις κυρίως.
Υπάρχει μια αναπαραγωγή τής διαίρεσης και μια εδραίωση της εικόνας του κόσμου ως διαιρεμένου σε έναν κόσμο χάους και σε έναν κόσμο τάξης, όσο ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία.
Ο κόσμος ως κόσμος τού σημαίνοντος είναι όσο ποτέ άλλοτε ένας ηγεμονευόμενος από την κυριαρχική τρομοκρατία κόσμος.
Η κάποτε ένοπλη αλλά-ως-λογική απάντηση των πραγματικά ή φαντασματικά καταδιωκόμενων αγωνιστών τής μίας ή τής άλλης ριζοσπαστικής "υπόθεσης" έχει μετατραπεί σε στοιχείο τής ίδιας τής αστικής και ολιγαρχικής τρομοκρατίας.
Χωρίς να χρειάζεται καμία "συνωμοτική" συνεννόηση μεταξύ κυρίαρχων και εξεγερμένων ή ψευδοεξεγερμένων κυριαρχούμενων.
Πέρα όμως από αυτή την παγίδευση, ως ένα εμφανές, όχι και σε τόσους πολλούς, γεγονός, λείπει μια βαθύτερη εννόηση τής παγίδευσης και της χειραγώγησης σε σχέση με τους υψηλότερους και οριακότερους προς-το-μηδέν όρους δόμησης του σημαίνοντος που σχετίζονται με κεντρικές πατρικοκατηγοριακές δομές του.
Οι επαναστατικές πατριαρχίες και νεοπατριαρχίες, δομούνται και ως αδιέξοδες πλέον και ως ενταγμένες στο συνολικό σχέδιο τής αστικής τρομοκρατίας δια τούτων των κεντρικών, οριακών και υψηλών δομήσεων του σημαίνοντος.





Ιωάννης Τζανάκος   

1 σχόλιο:

  1. Πολιτικό σχόλιο:
    Ο αντινομικός, αντιφατικός, σταλινογενής και παλικάρι, αριστερός δημοκράτης εθνικός-εθνοτικός ηγέτης Οτζαλάν, έχει ζητήσει από καιρό την ειρήνευση και την λήξη τής ένοπλης πάλης μέσα στην Τουρκία. Τον αγνόησαν, έως αηδίας και προκάλεσαν την οργή του, εκφραζόμενη στην τελευταία συνάντησή του με τον αδερφό του, και οι εδώ υπερεπαναστάτες ή (αντίθετα) υπερεθνικιστές, εκφράζουν τις υπόνοιές τους για την παγίδευσή του στην στρατηγική Ερντογάν. Δεν έχουν μάλλον καταλάβει τίποτα. Αλλά εδώ δεν τον καταλαβαίνουν οι δικοί του, θα τον καταλάβαιναν οι φαντασιόπληκτοι των Αθηνών και περιχώρων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..