Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[4]


Ελπίζω να κάνετε υπομονή.
Δεν θα γίνει τίποτα.

Για να εξετάσουμε την αρχιτεκτονική του ομιλείν σε συνάφεια προς το ακούειν, όπως το προείπαμε, απορητικά πάντα -ελπίζουμε, πρέπει πρώτα να ανοίξουμε με την σπάθα μας έναν δρόμο μέσα στην άγονη, ξερή ζούγκλα μερικών εννοιολογικών διαχωρισμών -δεν είναι όλοι οι εννοιολογικοί διαχωρισμοί σχηματίζοντες άγονες ζούγκλες.
Θα συναντήσουμε λοιπόν, εδώ, τον εκκρεμή στόχο μας για την  υφή του ακούειν, αφού ξε-καθαρίσουμε κάποια εννοιολογικούλια.
Χωρίς απαραίτητα να έχουμε προχωρήσει πολύ, για τούτον τον στόχο, αλλά μπορεί κανείς να πει ότι και το λίγο προχώρημα είναι κάτι λίγο; 

Υπάρχει για τους κοινούς μη θνητούς η διάκριση discours[=σημαίνουσα δομή]/parole[=λόγια, εκφερόμενα] αλλά ελπίζω όχι για όποιους περίφημους θνητούς έχουν κατορθώσει να επιβιώσουν από την καταστροφή των πάντων, η οποία έχει συμβεί, αν δεν το έχετε καταλάβει.
Δεν έχουν καταστραφεί βέβαια τα πάντα αλλά το παν ως η επιθυμία για τα πάντα, και τίποτα δεν υπάρχει που να μας δείχνει ένα σημάδι ότι αυτό το παν θα αναδυθεί από τις ίδιες τίς στάχτες του.
Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που δείχνει ένα σημάδι σε αυτό τον κόσμο για την επανεμφάνιση μιας επιθυμίας που έσβησε, αυτό που ξέρω είναι ότι από στάχτες που είναι στάχτες δεν αναδύθηκε ποτέ η ίδια φωτιά, ή μια άλλη φωτιά.
Το ζήτημά μας λοιπόν δεν είναι να ψάξουμε ή να βρούμε κάτι που να μας επαναφέρει στα λαμπρά λόγια, parole, που θαρρείς σαν να γέννησαν την επιθυμία για τα πάντα ως ένα Εν, σαν να μην έχει γίνει τίποτα.
Έχουν γίνει πολλά και θα γίνουν και άλλα πάνω στην τροχιά τής μετατροπής του Λόγου ως λέγειν σε ένα όλο και πιο συστηματοποιημένο ψευδο-σύστημα προσδιοριστικών σημαινουσών δομών, discours, εγώ (το) λέω ψευδο-σύστημα όχι μόνον για να μην "παίρνει" και πολύ αέρα αλλά και γιατί δεν υπάρχει ως διακρινόμενον από το ομιλείν, κατά τον τρόπο τουλάχιστον μιας δυϊκής διάκρισης.
Δεν υπάρχει καμία τέτοια διάκριση, ούτε η γλώσσα έρχεται να κάτσει ούτως ειπείν εκ των υστέρων πάνω σε μιαν σημαίνουσα άρθρωση ή να αναδυθεί κείμενη ή (πάλι) πάνω στο θεμέλιον τούτης τής σημαίνουσας άρθρωσης αποικίζοντάς την.
Σημαίνει τούτο πως όλα είναι parole;
Και Ναι και Όχι γλυκά μου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως όλα τα λόγια είναι προσβάσιμα εφόσον μιλάμε για όλα-τα-λόγια και όχι για τα πάντα στον Λόγο και τους Λόγους Του που περιέχουν, όπως είδαμε, και άλλα πράγματα.
Άλλο που δεν θέλουν μερικοί μερικοί να πιστέψουν ότι για μας αυτό θα ήτο μια "μεταμοντέρνα" ή "σοφιστική" λύση.  
Τα λόγια ως διακρινόμενα από την σημαίνουσα δομή, θαρρώ, δεν υπάρχουν, ούτε αποτελούν ένα είδος αυτάρκους μεν αλλά υπαρκτής επιφάνειας ενός "βάθους".
Κάθε Λόγος και ο Λόγος-ως-Λόγος είναι μόνον επιφάνεια. 
Εκεί καταλήγω, σε αυτό το υποερώτημα, αν υπάρχει ακόμα.
Τι επιφάνεια μπορεί να έχει μια μόνον επιφάνεια εκτός τής ίδιας; και τι βάθος είναι τούτο που θα μπορούσε να υπάρξει ως βάθος αν υπήρχε μόνον επιφάνεια;
Θαρρώ πάλι, ότι τρομάζοντας με την πλήρη ισότητα ή ισοσημαντικότητα των Λόγων του Λόγου, τελικά ακόμα και τούτοι που την ανέδυσαν (κυρίως στις θεωρίες τους, αλλά όχι μόνον) σοβάρεψαν μπροστά στο ιεραρχημένο ανάγλυφο με τις αξίες και τις σημαντικότητες.
Αυτό το ανάγλυφο είναι ένα ψεύδος "για τούς άλλους", όχι χρήσιμο για την επιστήμη την ίδια ακόμα και όταν ασκείται για να εδραιώνεται συνέχεια η κοινωνική ιεραρχία, εφόσον ένας πραγματικός μαίτρ ή σεφ τής γνώσης, ή απλά ένας παιγνιώδης κάτοχός τής, δηλαδή το ίδιο, ένα πράγμα ξέρει να διαπλέει ως μέρος της, ως ωκεανό τής μεγάλης θαλάσσιας ενότητάς της (που σχεδόν αδύνατο να διαβεί κανείς), ένα πράγμα διαπλέει λοιπόν: μια επιφάνεια που είναι μόνον επιφάνεια.
Τα βάθη είναι ο τρόμος τής άγνοιας ή αλαλίας, η επιφάνεια είναι το παιχνίδι τής γνώσης και βέβαια, της γενικότερης υπόστασης η οποία "περιέχει" γεωγραφικά και την γνώση και όλο το άλλο υπόλοιπο ομιλείν, που είναι τελικά απλά και μόνον ένα ακόμα parole.
Το γεγονός πως όλοι θεωρούν πως έχουν  το ίδιο δικαίωμα στο κάθε parole, δεν σημαίνει ότι το έχουν, εφόσον μιλάμε για τούτο στην ενότητά του και την τεράστια έκτασή του.
Μήπως ακόμα και το Ψου-ψού[-ψού], ή το σουξουμούξου μανταλάκια τής καθημερινότατης ομιλίας είναι άραγε τόσο εύκολο να ασκηθεί παντού από το ίδιο υποκείμενο ή από όλα τα υποκείμενα;
Πηγαίντε λοιπόν για Ψού-ψού[-ψού] ή σουξουμούξου μανταλάκια σε μια χώρα εις την οποία δεν γνωρίζετε την γλώσσα ή τις γλώσσες που ομιλούνται "εντός" της, και ελάτε μετά να μου πείτε. 
Αν μάλιστα έχετε θπουδάθει μια κθένη γλώθθα εκθ' αποθτάθεωθ η έκπληξη που θα σας περιμένει θα είναι ίσως μεγαλύτερη ή δυσαρεστότατη.
Ψού-Ψού-[ψού] και σουξουμούξου μανταλάκια χωρίς ομιλείν θα είναι λίγο δύσκολο, και δεν μιλάμε βέβαια για ένα ας πούμε ηλίθιο σεξ, αυτό είναι εύκολο παντού αν το έχεις πια τόσο ανάγκη τώρα και ατάκα και επι τόπου.
Βλέπουμε λοιπόν ότι το ομιλείν ως περικλείον και ως ισο-εκτατό (προς) την σημαίνουσα άρθρωση σημαίνει ένα είδος τοπολογικών διαχωρισμών, ένα σύστημα όπου δεν είναι δυνάμενη να υπάρξει μια γενική ενότητα εις την οποία μπορεί να φαφλατάρει κάποιος επειδή του είπανε λόγου χάριν στον σύριζ-αν-Έλ-πάσο ή την αν-ταρ-ταρ-σύαν κάπου στο κέντρο μιας βλα(λ)κανικής πρωεύουσας ότι έχει έναν λόγο για το άπαν, γιατί ομιλεί, όχι όπως κλάν-ει αλλά ως β-λακανικόν βαλκανικόν κλαν που κλάνει. 
Αυτά για να κλάψουμε, και όχι για να γελάμε.
Ακούσατε;
Η ακοή στην άλλη δημοσίευση, παρακαλώ..
Ή για να το σοβαρέψω όσο γίνεται, το ζήτημα της υφής τής ακοής σε συνάφεια προς το ομιλείν, έρχεται, πάντα λειψόν, πάλι στην επόμενη δημοσίευση.






Ιωάννης Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..