Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ο Λόγος...[42-Ε'] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..


Όπως είδαμε, η Αρχή [Principium] είναι μια φαντασματωτική διεργασία, συναπτόμενη με την δόμηση των κεντρικών σημαινόντων.
Η ίδια η λειτουργία τής Αρχής ωστόσο δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ως η θέσμιση ενός μη υπαρκτού.
Όταν υπάρχει η κοινωνικο-ψυχική περιδίνηση τής συγκρότησης των κεντρικών σημαινόντων η Αρχή λαμβάνει την ίδια (ισοδύναμη) θέση ως προς τον βαθμό πραγματικότητας που ορίζουμε ότι περιέχει (σε "σύγκριση") με τα άλλα στοιχεία, και μόνον όταν έχει υπάρξει κρυστάλλωση σε ένα σύστημα κεντρικών σημαινόντων [ή ενός κεντρικού σημαίνοντος] παρουσιάζεται ως μια αφαιρετική πτύχωση των (ανθρώπινων) πραγμάτων η οποία κείται στο θεμελιωτικό βάθος, ενίοτε οριζόμενον ως ένα παρελθοντικόν θεμελιωτικό βάθος.
Τότε, είναι το κεντρικό σημαίνον που λαμβάνει στην κοινή συνείδηση τον χαρακτήρα τής Αρχής, και τότε είναι που παρουσιάζεται κάθε κριτική πραγμάτευσή του ως υποδεχόμενη μεν την δυνατότητα να είναι τούτο (το κεντρικό σημαίνον) περιέχον έναν βαθμό πραγματικότητας αλλά και εμφανιζόμενη δε (ως κριτική πραγμάτευση) ως απωθούσα την Αρχή σε ένα απόμακρο και μάλλον όχι και τόσο υπαρκτό βάθος.
Η κριτική της διεργασίας περί την Αρχή αποκαλύπτει ούτως την φαντασματωτική της υφή, αλλά αποκρύπτει τον βαθμό (υπαρκτής) πραγματικότητας που "περιέχει" τόσο κατά την διεργασία δημιουργίας συγκεκριμένων κεντρικών σημαινόντων όσο και γενικότερα ως μια μορφή συμβολικού-γλωσσικού "αποθέματος".
Η κριτική που ασκούμε και ημείς στην φαντασματωτική υφή της Αρχής, δεν σημαίνει όμως ότι δεχόμαστε ότι τούτη είναι κάτι το μη υπαρκτόν ή το λιγότερο υπαρκτόν.
Ας δούμε όμως.
Είναι κάθε θεμελίωση, ήτοι κάθε μετατρεπόμενον σε θεμελίωση δια τής διεργασίας της διακλάδωσης, μια Αρχή;
Αν αρνηθούμε στο διακλαδώνον και διακλαδωνόμενο σε κλάδο ον την έννοια τής Αρχής, θα είμαστε έπειτα στην δυσχερή θέση, για να ανακαλύψουμε την Αρχή-ως-Αρχή, να ανατρέχουμε αναγωγικά συνέχεια σε ένα παλαιότερο κλάδο ώσπου να βρούμε την υποτιθέμενη Αρχή όλων των παρουσιαζόμενων ως Αρχών. 
Ο μύθος τής ρίζας.
Αυτή είναι μια πίστη που μπορεί μεν να εμφανίζεται ως ένα συμβάν δεδομένο ως λειτουργικό στοιχείο τής κάθε φαντασμάτωσης, όπως τούτη σημαίνει να ακολουθεί μιαν διεργασία δημιουργίας νέων κεντρικών σημαινόντων ως οργανικό μέρος της, αλλά δεν μπορεί να είναι η εικόνα μιας ορθολογικής εννόησης για το τι είναι Αρχή, και φαντασμάτωση ακόμα. 
Μόνον όταν εμφανίζονται τα προβλήματα από τούτη την τόσο διαδεδομένη και ενεργό πίστη αντιλαμβανόμαστε ίσως ότι δεν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να την στηρίξει.
Η "μαγνητιζόμενη" κίνηση των υποκειμένων γύρω-και-προς-την-Αρχή ως Αρχή-των-όντων-τού-σημαίνοντος παρουσιάζεται εναργέστερα, σε όλους και όχι μόνον στους στοχαστές, όταν η παθολογία της είναι ορατή και κραυγάζουσα.
Η περιστροφή των υποκειμένων γύρω από τον εαυτό τους (αναστοχασμός, αλλά και ενδιάθετη σκέψη) αλλά και γύρω από τις Αρχή ως το αφηρημένο θεμέλιο του σημαίνοντος, εμφανίζεται ως συστροφή και αλληλοεπικάλυψη των υποτίθεται διακριτών επιπέδων συγκρότησης τόσο τής υποκειμενικότητας όσο και του σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος.
Και σε αυτή την αποκαλύπτουσα ροϊκότητα και περιχώρηση κατά την συνεχή αναζήτηση των ιεραρχήσεων τής ανθρώπινης ζωής δεν υπάρχει ένα είδος "κατοχυρωμένης" διασφαλισμένης ηγεμονίας "εντός" του σημαίνοντος.
Τότε είναι που κατά την λόγια και αποβλακωμένη μάλλον παράδοση ύφανσης του συντελεσμένου σημαίνοντος εμφανίζονται τα τέρατα και αναδύονται οι ανορθολογισμοί που κάνουν τους Ταρτούφους να χάνουν τον μακάριο ύπνο τους.
Τότε είναι όμως που και τούτα τα τέρατα έχοντας την επίγνωση τής κεντρικής θέσης τους στο ψευδοδράμα των καταγωγών και των φαντασματικών αναγωγών την επεκτείνουν και την ωθούν στο ύψιστο σημείο πρόκλησης και άρνησης.
Γιατί, μιας και η αναζήτηση τής σημασίας της Αρχής είναι και πρακτικά και θεωρητικά αδιέξοδη, η άρνηση και η καταστροφική μετουσίωση λαμβάνει ξανά τον θρόνο της στο ον.
Η προσπάθεια να υπάρξει ένα είδος ανάσχεσης, τότε, ακόμα και δια τής διακωμώδησης, είναι μάταια.
Το μη-Είναι ήταν πάντα παρόν, και τώρα έχει έναν ακόμα Λόγο να εμφανίσει την παρουσία του στην λαμπρότερη επιφάνειά του που είναι το ίδιο ως σημαίνον, ως το σημαίνον καθαυτό.
Αυτό που δεν γνωρίζουν όμως οι αντίδικοι, στην περίπτωση αυτή, είναι ότι όλα διαδραματίζονται στο ένδον των πατρικοκατηγοριακών δομών, και όλα είναι μέρη μιας υποστασιακά "ανώμαλης" διεργασίας διαδοχής και ανα-ανάδυσης τού Ίδιου ή ακόμα και τού Άλλου ως ενός ακόμα Ίδιου τού Ίδιου.
Συνεχίζουμε βεβαίως..






Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..