Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Ο Λόγος...[42-ΣΤ΄] Συστροφές, σχίσματα και λαβύρινθοι..


Η θεμελίωση ενός κεντρικού σημαίνοντος σημαίνει την παραγωγή του θεμελιώνοντος στοιχείου ή θεμελίου από την ίδια την διεργασία τής θεμελίωσης.
Το θεμέλιο παράγεται ως θεμέλιο όταν είναι ένας από τους τελεστές τής δημιουργίας ή παραγωγής ενός όντος, εδώ ενός κεντρικού σημαίνοντος, από ένα άλλο θεμελιώνον αυτό.
Όμως στην "φύση", ήτοι στην μη ανθρώπινη εμβιότητα/μη εμβιότητα αυτό γίνεται με έναν τρόπο που καθιστά τον όρο θεμελιώνον-θεμελιωμένο μιαν πτυχή, ίσως και ασήμαντη, της ανάπτυξης των μορφών ή πεδίων τής άβιας/έμβιας ύλης.
Οι όροι θεμελιώνον-θεμελιωμένο υπό την έννοια δια τής οποίας τους συνάψαμε προηγουμένως, έχουν μια πρωτεύουσα σημασία σε ό,τι σχετιζόμενο με τον άνθρωπο σημαίνει μιαν δομική εμπλοκή τής διεργασίας τού σημαίνοντος.
Η σχέση θεμελίωσης, όπως περιστρέφεται γύρω από την αέναη και μάλλον αδιέξοδη διαλεκτική αλληλοκαθορισμού μεταξύ θεμελίου και θεμελιωμένου, αφορά στο σημαίνον.
Θεωρώ, αλλά σε μιαν άλλη προοπτική, και υπό άλλους όρους και υπό άλλες ποιοτικές δομές, ότι τούτο ισχύει και για την εργαλειακότητα.
Ο Λόγος συγκροτεί τα σημεία του και συγκροτείται ως ενότητα ή ενείναι/ενολότητα σε μια φαντασματική ή φαντασματωτική διεργασία εις την οποία η θεμελίωση λειτουργεί πάντα ως συγκρότηση μιας σειράς Αρχών ή μιας Αρχής.
Δεν υπάρχει τίποτα το αντικειμενικό ή "φυσικό" σε αυτή την διαλεκτική, παρά μόνον ίσως σε διαθλαστική-κατοπτριστική σχέση πρώτα με το άμεσα εγγύς πεδίο τής εργαλειακότητας και έπειτα, σε μιαν ακόμα μεγαλύτερη δομική "απόσταση", με το πεδίο τής "φύσης".
Το κατοπτριστικόν-διαθλαστικόν τής σχέσης αυτής του σημαίνοντος με το "άλλο" ον στο δομικό "ένδον" της ανθρωπικότητας, μπορεί να σχετικοποιεί την αυτονομία τού συμβολικού αλλά δεν αίρει την πυρηνική, αν και αόριστη και αφηρημένη, δομική αυτοτέλειά του ως σημαίνοντος.
Γι΄αυτό και η σχέση θεμελιώνοντος-θεμελιωμένου μπορεί να σχετίζεται δομικά δια διαθλαστικών-κατοπτριστικών συνάψεων με τις διάφορες άλλες δομές, πρώτα και κύρια με την εργαλειακότητα, αλλά αφορά κυρίως στην αυτοσχέση τού σημαίνοντος ή στο σημαίνον ως αυτοσχέση.
Αν κατορθώσουμε, με αυτή την αφαίρεση (επιτελώντας την με ένα συγκεκριμένο τρόπο, και όχι παραμένοντας μόνον στην πρώτη αυτή διατύπωσή της), αν κατορθώσουμε λοιπόν να αποκόψουμε-αποσυνδέσουμε με έναν διαλεκτικό τρόπο το σημαίνον-ως-σημαίνον κατά την πρακτική και λειτουργική υπόστασή του αυτή να συγκροτεί θεμελιώσεις όπως τις περιγράψαμε αφαιρετικώς πριν, τότε θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε αρκετά εμπόδια:
1) Ξεπερνάμε το εμπόδιο εκείνο που ενώνοντας συμβολικό και υλικό πεδίο, είτε αυτό το τελευταίο είναι η υλική παραγωγή είτε (είναι) η επιθυμητική παραγωγή, συγχέει τον ειδικό νόμο/κανόνα τού συμβολικού με τον ειδικό νόμο/κανόνα τού υλικού. 
Υπάρχει σχέση μεταξύ των δύο πεδίων, διαμεσολαβημένη πάντα και από το πεδίο της εργαλειακότητας, αλλά όχι ταυτότητα ή ενείναι/συνείναι.
2) Ξεπερνάμε το εμπόδιο τού επιστημονισμού, κατά τον οποίο υπάρχει υπέρβαση και αναγωγιστική λειτουργικοποίηση των Αρχών και των Κύριων Ονομάτων με κατάταξή τους σε έναν εξωτερικό φλοιό μιας εσωτερικής διεργασίας εις την οποία τον "πρώτο ρόλο" παίζει η διεργασία τής γνώσης, τής κυριάρχησης δηλαδή του ανθρώπινου όντος και της πολιτικής κοινότητάς του από παραγωγικοπρακτικές και επιθυμητικές ενέργειες και πρακτικές.
Η τελευταία χαλιναγώγηση, η άρνηση τού επιστημονισμού δεν σημαίνει άρση της επιστήμης ή της ορθολογικής γνώσης, αλλά ορθή τοποθέτησή τους στο σύστημα των θεωρητικών και πρακτικών ιεραρχήσεων, και τούτη (η χαλιναγώγηση, οριοθέτηση) συνδέεται ή συνδυάζεται, επίσης, με μια νέα, μετριασμένη ωστόσο, αναγνώριση τής ευρετικής θεωρητικής αξιακής και δημιουργικής σημασίας των βουλητικών και ελεύθερων οντικών πράξεων αυτοσχέτισης του σημαίνοντος, όπως έχουν καταγραφεί ως θεμελιωτικές πράξεις περιδίνησης γύρω από τις Αρχές και τα Κύρια Ονόματα.
Η αναγνώριση τής αυτοτέλειας και της πρακτικής σημασίας αυτών των θεμελιωτικών πράξεων δια του σημαίνοντος και στο "ένδον" τού σημαίνοντος, παρουσιάζει και τις παθολογικές μορφές τους αλλά δεν περιορίζεται σε αυτές.

Επειδή δεν υπάρχει θεός, όλα επιτρέπονται.
Επιτρέπεται και το πολιτικό αγαθό, όπως το καθορίζει η πολιτική/κρατική κοινότητα ως η κύρια μορφή τής αυτονομίας του σημαίνοντος.

Ας συνεχίσουμε, ωστόσο, την έρευνά μας για την πολιτική παθολογία εκείνη που μας παρακίνησε να ξεκινήσουμε.






Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..