Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[5]



Υπομονή.
Δεν θα γίνει τίποτα.



Πριν αναλογισθούμε για τον Λόγο ως ακούειν, ας αναλογισθούμε, όπως μπορούμε, την ζωή μας.



Όταν αναλογιζόμαστε την ζωή μας χωρίς τις ψιμυθιώσεις περί τον απέραντο κόσμο, συναντάμε μια συνομιλία σε ένα κλειστό δώμα.


Ο οίκος τού σημαίνοντος "για σένα" είναι το δώμα αυτό, όπου κάποτε σου δόθηκε μια λέξη, μια φράση για να ξεκινήσει ούτως ο λόγος-που-εκφέρεις-και-συ.
Άραγε αυτό το δώμα υπήρχε πριν "εσένα";
Μήπως αυτό που προϋπήρχε, "ίσως-προϋπήρχε" λέω, ήταν ένας ευρύτερος οίκος μέσα στον οποίο σχηματίσθηκε και αυτό το δώμα;
Ο οίκος αυτός είναι μεν τεράστιος, αλλά απαρτίζεται από μυριάδες μικρά δώματα.
Είναι λοιπόν το σημαίνον ένα κτίσμα απαρτισμένο από μυριάδες δώματα; έτσι απλά;
Όπως κάθε κτίσμα έχει θεμέλια, υποστηρίγματα, επιμέρους στηρικτικές διαρθρώσεις. 
Οπότε, ας υποθέσουμε πως υφίσταται ως μια δομή, όπου η κεντρική, ούτως ειπείν απρόσωπη, θεμελιακή και σκελετική δομή του, συναρθρώνει επιμέρους, μοναδικές και υπαγόμενες στο διαρθρωτικό σχήμα-θεμέλιο-υποστήριγμα επι-δομές ή μορφές.
Δεν μπορεί όμως να είναι έτσι τα πράγματα.
Γιατί δεν μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα;
Γιατί η λέξη, η φράση, το "μορφοποιημένο" φώνημα, με τα οποία αρχίζει να υπάρχει μαζί και το δώμα και η συνομιλία "εντός" του δεν σημαίνουν, όπως θα δούμε παρακάτω, την ύπαρξη μιας σημαίνουσας δομής[discours] επί της οποίας υπάρχει (μεταγενέστερη) αποικιοποίηση από την γλώσσα-ως-[το-]λέγειν[parole]:
Αυτό το δώμα, η δια τής εισόδου στην γλώσσα ενοίκηση ενός δώματος που η ίδια η γλώσσα-ως-λέγειν σχηματίζει ως το δώμα της και ως το δώμα του οικο-δομήματος τού Λόγου, δεν είναι ένα "έπειτα", αν και παρουσιάζεται μόνον ως ένα "έπειτα" μιας ήδη σχηματισμένης, ήδη συντελεσμένης εν εαυτώ, απέραντης οικο-δομής η οποία με αυτό τον τρόπο δεν μπορεί άρα να λάβει τον τίτλο τής σημαίνουσας δομής [discours], ή τής κύριας άρθρωσης τού σημαίνοντος, ως εκείνη η σημαίνουσα δομή-άρθρωση η οποία αποικίζεται εκ των υστέρων από την γλώσσα και η οποία απλά υπο-δέχεται το νέο δώμα τής σημασίας και τού σημαίνοντος.
Το ομιλείν-λέγειν διατρέχει όλη την επιφάνεια τού σημαίνοντος, αν και όλη η επιφάνεια τού σημαίνοντος δεν είναι ομιλείν-λέγειν.

Η δημιουργία ενός νέου δώματος τού σημαίνοντος είναι ενέργεια ενός ομιλείν-λέγειν εις την συν-διαστατική συν-επιφάνεια που σχηματίζεται από τούτο το ομιλείν σε διαστατική συνάφεια προς το ακούειν του.

Τι μπορεί να είναι μια σημαίνουσα δομή, όταν λάβουμε σοβαρά υπόψει αυτή την δομή δημιουργίας;
Μόνον ότι ως "σημαίνουσα δομή" ενυπάρχει ή μάλλον συνδιαστατώνει και συνδιαστατώνεται μόνον-και-μόνον εις την αποκλειστική ομιλι(σι)ακή διάρθρωση ίδρυσης ενός δώματος τού σημαίνοντος.

Δεν υπάρχει εκεί μόνον στο εγώ και το ε-σύ, αυτό ας το θυμηθούμε ξανά.
Ήδη οι πατρικο-ρηματικές και πατρικο-κατηγοριακές διαμορφώσεις και σημάνσεις [είμαι, είναι κ.λπ], οι πλήρεις κενώσεων και πληρώσεων, ιεραρχήσεων και απο-ιεραρχήσεων, σημαινότητες κ.ο.κ, υφίστανται "εκεί", αλλά ως πλεγμένες στο κοινό υφάδι τού λέγειν και του ακούειν, είτε ως πλέκουσες-πλεγμένες είτε ως πλεγμένες-μόνον να-πλέκουν.



Το ανθρώπινον δώμα δεν περιέχεται σε μια υπερ-οικοδομή, αν και τούτη υπάρχει επίσης.
Το ανθρώπινον δώμα περιέχει εις την μοναδιαία και ενική του δόμηση κάθε υπερ-οικοδομή του.
Το σημαίνον έχει δομή, το σημαίνον ομιλεί-και-ακούει και ως δομή, αλλά η δομή δεν συνομιλεί, ούτε "κατεβαίνει στους δρόμους".



Θυμάμαι, στα παλιά μου νιάτα, είχα την συνήθεια να κοιμάμαι στρωματσάδα στο χωριουδάκι, θάμπωνα και κύκλωνα την σκέψη μου με την επιδραστική κλήση των αστεριών.
Τα αστέρια λάμπουν δυνατά τις σκοτεινές νύχτες, και τα τριζόνια, οι κουκουβάγιες, οι μπούφοι, τα φιδάκια που ίσα π'ακούγονται, κρύβονται ή αποκαλύπτουν δια τούτων των λάμψεων θηράματα ή θύτες μιας αέναης και βουβής καταδίωξης μεταξύ των.
Ο άνθρωπος λέει πως κοιτάει ψηλά, θάμπωσε την φύση με το θάμπωμά του, έριξε και ρίχνει παντού μιαν ενοχή, και τούτο το στηρίζει ίσως και στο ίδιο το θάμπωμά του από τον έναστρο ουρανό.
Δίπλα, έκαιγε ένα καντηλάκι και έτριζαν οι καρέκλες από τους σκώρους, τραγουδούσε ακόμα ένα μη θάμπωμα, μια σχεδόν πληκτική κυκλικότητα αγκάλιαζε μονόχνωτους ανθρώπους και τους κράταγε σφιγμένους σε μιαν εστία, και αυτή φασματική, δεν αντιλέγω, αλλά δεν έλειπε και σε αυτούς η στρωματσάδα, θάμπωμα και εκείνοι, αλλά δεν μίλαγαν πολύ.
Ήθελαν να συνεχίσουν.
Οι χωριάτες ακούγανε πολύ, από μισοπόνηρη έκσταση και παζάρι με τον θεό και τον γείτονα, ρώταγαν για να ακούσουν.
Πόσο να κρατήσει ο χειμώνας; έμαθες τι γίνεται κει κάτου; ποιός είναι ο άντρας της; έγιαναν τα παιδιά σου;
Το ναι και το όχι, τα νέα, οι φήμες, έπρεπε να ακουστούν, δεν έπρεπε πρώτα να λεχθούν αλλά αν είναι δυνατόν να ακουστούν πριν λεχθούν, αλλά άκουγαν, ένας αργός κόσμος ακουσμάτων, ένας κόσμος μικρός, τόσο μικρός που έπιασε τα πάντα στην παλάμη του.
Τώρα; 


(συνεχίζεται) 






Ιωάννης Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [10] - Αν η μεταβατικότητα έχει μιαν υπόσταση αυτή είναι η μουσική. Το τέλος δεν υπάρχει, όμως τίποτα δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε με την ιδέα πως δεν υπάρχει...
    Πριν από 4 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 3 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..