Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[6]


Κάνουμε υπομονή.
Δεν θα γίνει τίποτα.




Αν όπως έχουμε ισχυρισθεί, όχι μόνοι θαρρώ, αν, συμβαίνει το εκφερόμενο λέγειν [η φωνή], να αποτελεί μιαν σημειακή επιφάνεια που αντιστοιχεί σε μιαν άλλη σημειακή επιφάνεια [το ακούειν], τότε η αναγκαστική, συνιδρυόμενη, και έπειτα πάντα επιτελούμενη σύναψή τους φανερώνει ένα είδος σχέσης και αλληλοσυνύφανσης (μεταξύ των) που πρέπει να εξετασθεί υπό άλλους όρους από αυτούς που δημιουργούνται εννοιολογικά όταν υπάρχει η υπόθεση "ύπαρξης" σημασιακού "βάθους" είτε στον ένα είτε στον άλλο πόλο [τής σύναψης].



Πρώτα ας κάνουμε μια σύνοψη κάποιων προσδιορισμών τής σύναψης τούτης προσθέτοντας κάποιους υπο-προσδιορισμούς:
Το φωνούμενο ενέργημα ή κβάντο αντιστοιχεί πάντα σε ένα ακούον υποδεχόμενον στοιχείο, για το οποίο δεν δεχτήκαμε ότι είναι κβάντο.
Οι αλληλοσυνυφάνσεις των "δύο" Λόγων, τού λέγειν-ομιλείν και του ακούειν, μας παρουσιάζουν αρχικά την διαλεκτική (συν-)συγκρότησή τους και την συνίδρυσή τους με έναν τρόπο που εκβάλλει πάντα στην ενότητά τους υπό το εννοιολογικό καθεστώς εκείνο το οποίο δια του προηγούμενου εκβάλλειν εμβάλλει στην απουσία-απώθηση τής ετερότητας και ενικότητάς τους ως ξέχωρων στοιχείων. 
Ας ονομάσουμε για λόγους ευκολίας αυτό το εννοιολογικό καθεστώς [καθεστώς-1].
Αν βγάλουμε τις επιστρώσεις και διαστρωματώσεις αυτής τής ταυτότητας, εννοώ αυτής τής μορφής ταυτότητας ομιλείν και ακούειν [καθεστώς-1], θα "αντικρύσουμε" το ομιλείν και το ακούειν ως αινιγματικές οντότητες που διαμεσολαβούν την αναγκαστική τους σύναψη δια τής απόλυτης ετερότητάς τους.
Ας ονομάσουμε αυτό το "αφηρημένο" εννοιολογικό καθεστώς σύναψης [καθεστώς-2].
Αυτό που πρέπει να προσθέσουμε στην ιεράρχηση που έχουμε κάνει είναι έναν όρο επιτελεστικότητας που έχουμε αναφέρει αλλά δεν έχουμε συστηματοποιήσει επαρκώς ακόμα.
Η επιτέλεση των δύο μορφών Λόγου, ή των δύο αυτών Λόγων που ορίσαμε ως Λόγο-ως-ομιλείν και Λόγο-ως-ακούειν, είναι αναγκαστική ως εγκλείουσα την κατόπτριση του ενός Λόγου εις τον άλλον:
Το ομιλείν κατοπτρίζεται πάντα σε ένα ακούειν και το ακούειν κατοπτρίζεται πάντα σε ένα ομιλείν.
Αυτό είναι το δώμα όλου τού Λόγου ως σημειακά υποστασιοποιημένου εις ένα επίπεδο που "πάνω" του οι δύο αξονικές μορφές: [ομιλείν] και [ακούειν],  εμφαίνονται ως πάντα "συναπτόμενες" χωρίς να αποτελούν ωστόσο ένα καθαρό σημείο ως ενότητα. 
Προϋπόθεση αυτής τής ενότητας-και-ετερότητας εις το επίπεδο είναι να υπαγόμαστε στο [καθεστώς-2].


Αν το ακούειν-του-ομιλείν είναι ένα σημείο σε ένα επίπεδο τότε σε μια εννοιολογική (μεταφορική) σύλληψή του μπορεί να νοηθεί ως επίπεδο το ίδιο.
Ξέρουμε πως το ακούειν ως συνδεδεμένο (και "αισθητητηριακά") με τον ενδιάθετο λόγο συνάπτεται πάντα με ένα ομιλείν "εντός" τού ενδιάθετου.
Σύμφωνα με το εννοιολογικό [καθεστώς-2] η ύπαρξη αυτής τής ενδιάθετης ομιλιακής συνοδείας τού ακούειν (αλλά όχι μόνον του ακούειν) πιθανόν να μην έχει, αν και συναπτόμενη (και) με το ακούειν-ως-"αμιγές", συνάφεια μαζί του.
Όμως η διαλεκτική εικόνα του "αμιγούς" ακούειν, ακόμα και τούτου, ως επιπέδου, δημιουργεί την ερευνητική δυνατότητα να υπάρχει, αν και "αμιγές" [καθεστώς-2], ως ένα είδος σημειακότητας που είναι ένα λέγειν οντικά "συγγενές" εν τέλει με την ομιλία.
Αρκεί αυτή η οντική "συγγένεια" να μην είναι μια (πλαγίως ή κρυφίως ή ασυνειδήτως) παρείσδυση εντός ενός γεγονότος/στοιχείου που "πρέπει" να διατηρηθεί ως ανήκον στο εννοιολογικό [καθεστώς-2] ενός γεγονότος/στοιχείου που ανήκει μόνον στο εννοιολογικό [καθεστώς-1].


 (συνεχίζεται)







Ιωάννης Τζανάκος   
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..