Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (9)..Το Έν-α Όνομα του Πατρός (α)



Όταν ο Ζ.Λακάν διακρίνει τα ονόματα τού Πατρός από τον Πατέρα ως μιαν απλή ή ακόμα και φυσικοποιημένη παρουσία, δεν ανάγει αυτήν του την διάκριση απλά στην  μεταξύ συμβολικού/γλωσσικού και πραγματικού διάκριση-διαφορά, όπως την εννοούν όλοι σχεδόν οι μισοδιαβασμένοι άνθρωποι της εποχής μας.
Είναι σαφές αυτό, αλλά αυτό που δεν είναι σαφές σε όσους τον έχουν κατανοήσει κάπως (και μέσω αυτών των γελοίων ψευδοκλασμάτων που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιούν ακόμα οι μαθητές του) είναι ότι το σύστημα διαμεσολάβησης που συγκρότησε έμεινε μετέωρο στο εσωτερικό αυτών των ονομάτων τού Πατρός, και τελικά και εντός του Πατρός ως είναι δια αυτού του συστήματος, και (έμεινε) επίσης απωθόν πάντα την ριζική μηδενότητα που κρύπτεται βρυχώμενη και φλεγόμενη ως ένα θηρίον εντός του Πατρός και των ονομάτων Του βεβαίως.
Μέσα στα ονόματα του Πατρός, άρα και στον Πατέρα-τού-σημαίνοντος ως ούτως εννοημένον Πατέρα, δεν υπάρχει Τίποτα άλλο από τον ίδιο και την εκ τού Ίδιού Του συγκροτητική και αποσυγκροτητική δύναμή Του.
Και αν τελικά υπάρχουν ονόματα του Πατρός ως πλήθος του μοναδικού ονόματός Του, είναι γιατί τούτα αποτελούν μιαν απραγματοποίητη προσπάθεια μετάφρασης που παραμένει μεν απραγματοποίητη όπως κάθε μετάφραση ενός κύριου ονόματος όπως μας υποδεικνύει ο Λακάν (και άλλοι) αλλά παράγει αυτή την πολλαπλότητα των ονομάτων Του.
Η πολλαπλότητα των ονομάτων του Πατρός είναι μια απώθηση τής μη πολλαπλότητάς Του, τού μοναδικού Του ονόματος, και της μοναδικής ουσίας Του που είναι το ενπτυχωμένο εις αυτόν φλεγόμενο συγκροτόν και απο-συγκροτόν, αλλά σε μιαν πάντα ιδιόμορφη, θα έλεγε κανείς παράλογη μορφή, αν τούτη κριθεί από την σκοπιά της αφηρημένης οικουμενιστικής γενικότητας.
Ας δούμε όμως πάλι τα πράγματα από την ίδια την πατρική σκοπιά (πέραν και των λακανικών συστολών).
Η πατρική λειτουργία ως λειτουργικό ρηματικό σημαίνον (Είμαι, είναι, γίγνεται κ.ο.κ) δεν δύναται να μεταφραστεί, και τότε, δια των υποκειμενικών (κοινωνικών κ.λπ) ενεργειών εννόησης και σύλληψής της, για να ικανοποιηθούν και τρέχουσες ανάγκες της κοινωνικής κοσμοαντιληψιακής δομής, τούτη πολλαπλασιάζεται νοηματικά, διασπάται σε μιαν ενωτική μεν αλλά σημαίνουσα δε πολλαπλότητα νοημάτων πατρικότητας, και εκ των τελικών αποτελεσμάτων αυτού τού διασκορπισμού παράγεται μια σύνοψη εννόησης που κείται σε μιαν αποφατική ή σημειωτικοφανή (ψευδο-)απάλειψή της ως ενός Εν-ός.
Ατύχησες κύριε Ζακ. 
Ο Πατήρ είναι Έν-ας, και το Όνομα αυτού Έν-α.
Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η ούτως ειπείν "φυσική" παρουσία πολλών Πατέρων δεν έχει να κάνει με αυτή την πολλαπλότητα των ονομάτων τού Πατρός που εξετάζουμε εδώ, εφόσον μιλάμε πάντα για την επικράτεια (τού) ενός Πατρός, σε έναν κόσμο που πάντα θα σημαίνει την ύπαρξη πολλών Πατέρων με ξεχωριστή κυριαρχική επικράτεια.
Εννοείται βέβαια πως δεν υπάρχει επίσης καμία, απόλυτη έστω, έμφυλη ταύτιση Πατρός και άρρενος. 
Εγώ τουλάχιστον, στην ταπεινή ζωή μου, συνάντησα κάπως αργά μόνον έναν Πατέρα κάποιων παιδιών και τούτος ήτο γυναίκα με τα όλα της.
Για να δούμε όμως τι σημαίνει επανάληψη των Ονομάτων σε ένα τέτοιο πλαίσιο, στην επόμενη δημοσίευση.











Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..