Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Ενδιάμεσες σημειώσεις για το σημείον (9)..Το Έν-α Όνομα του Πατρός (β)



Οι μορφές του ονόματος τού Πατρός στο λακανικό πλαίσιο παράγονται ως μια πολλαπλότητα, και ταυτόχρονα, αν εδράσουμε στην κάθε μία ξεχωριστά (στο κάθε ενικόν τής λακανικώς εννοούμενης [ως] πολλαπλότητας), παράγονται ως προεργασίες ενός ομοιώματος Πατρός, ο οποίος ως ομοίωμα, ως ένα "προσποιητόν" τής πατρικότητας, δεν είναι μόνον ένα συμβολικό αντικαθιστόν τής φυσικής ή φυλετικής θεότητας.
Η φυσική ή φυλετική (θεωρούμενη ως) θεότητα είναι δομημένη πάνω σε αμιγώς γενεαλογικές και βιολογικές (ψευδο-)διαδοχές και "παραδοχές", είναι άρα στιγματισμένη από μιαν (άμεσα) απολαυσιακή βίωση του θεού, πράγμα που φαίνεται, ή υποτίθεται πως φαίνεται, στις σεξουαλικοθρησκευτικές τελετουργίες των "προ-βιβλικών" λαών. 
Έτσι μας λέει ο Λακάν, ακολουθώντας μιαν μάλλον στερεότυπη αν και όχι πλήρως λανθασμένη θρησκειολογική θέση.
Όταν εξερχόμαστε από αυτό το "βιολογίζον" πλαίσιο  εισερχόμαστε, υποτίθεται πάντα, σε έναν άλλο κύκλο διαδοχής των πατρικοτήτων, και τότε, σαν να είναι τούτο το κεντρικό σημείο μιας ώριμης, άρα και καταργημένης ως άμεσης παρουσίας, πατρικής παρουσίας, τότε λοιπόν μετατρέπεται το όνομα του Κυρίου-ημών σε ένα όνομα αυτοκατέχον μιάν (πλήρως;) προσκτηθείσα και αυτοδιαφωτισμένη αναστροφική ουσία τού ονόματος, όπως υπάρχει ας πούμε σε μια γλωσσική ή συμβολική μορφή όταν τούτη είναι διαμεσολαβημένη από την επίγνωση της ομοιωματικότητάς της.
Μην φαντάζεστε βέβαια πως τούτη η επίγνωση κατακτάται όπως μια (φιλοσοφική ή επιστημονική) γνώση ακόμα κι όταν τούτη (η γνώση) είναι μετέχουσα στην "νέα γλωσσολογία".
Αυτή είναι η λακανική πορεία-των-ονομάτων-στο-όνομα, και είναι πραγματικά κωμικό να βλέπεις πως ένας ακόμα πλουραλισμός τής ιστορικής πορείας του "πνεύματος" καταλήγει πάλι σε έναν καθηγητή και μάλιστα ψυχίατρο.
Βέβαια δεν υπάρχει εδώ η παραδοσιακή φιλοσοφική μεταφυσική τής εμφάνειας/προφάνειας, σε καμία περίπτωση, αφού αυτές οι διαδοχές είναι για να συμβαίνουν πάντα όσο υπάρχει η ανάπτυξη των υποκειμένων προς μιαν "ομοιωματική" ωριμότητα.
Δύστυχοι και άτυχοι συνάνθρωποι, ένα έχω να σας πω:
Δεν πέθανε απλά ο Λακάν, και δεν άφησε διαδόχους όπως ο Χέγκελ, αλλά μετενσαρκώνεται διαρκώς σε ένα ολοένα αυξανόμενο πλήθος Λακανίσκων οι οποίοι δεν επαναπαύονται μόνον στην ταπεινή θέση των υποδεχόμενων το απόλυτο τέλος όπως αυτό συνέβει μέσα στο σαρκίον του πνεύματος του διδασκάλου τους, αλλά είναι επιφορτισμένοι να το φέρνουν (αυτό το λακανικόν τέλος) κάθε φορά και σε κάθε εποχή όπου αμαρτωλοί μικροάνθρωποι ή και μικρολαοί έχουν την τάση να παλινδρομούν σε προγενέστερα στάδια βιώσεως και εννοήσεως των ονομάτων του Κυρίου-τους, του σχεδόν πάντα προερχομένου από κάποια Δύση.
Αλλά ας μην οργιζόμαστε, ή ας μην οργιστούμε καθόλου, αφού πέρα από τις ιστοριοδιφικές μισολαθροχειρίες του κυρίου Ζακ υπάρχει εδώ το κωμικόν τής αναβιώσεως του Λόγου ως διαδοχής από το κατώτερον εις το ανώτερον, και τούτο πρέπει να μας κάνει να είμαστε χαρούμενοι, αν και σαρκαστικοί, διότι αν ένα πράγμα φαίνεται πως θα επιβιώνει ακόμα και διά τέτοιων αναβιώσεων είναι η πίστη των ανθρώπων σε Έν-α Όνομα.
Και το όνομα-του-Πατρός ως ονόματα-του-Πατρός υποβληθέν εις το έκθαμβον κοινόν τού μακαρίτη κυρίου Κυρίου Λακάν είναι στην πραγματικότητα Έν-α.
Και τούτο μεταφράζεται στις εκλαϊκευτικές ερμηνείες του Υιού του, κυρίου μικρού α Μιλλέρ, όταν ερμηνεύοντας ορθώς τας αποκαλύψεις του πατρός του θέτει επί τής ουσίας ως ψυχωτικόν φαινόμενον, πάνω στο κρεβάτι του ασθενούς, όλη την ανθρωπότητα πριν την μεταδυτική Δύση αλλά και την παρούσα ανθρωπότητα ως δυνητικά/πραγματικά ψυχωτική όσο δεν υποτάσσεται εμπράκτως στην ανάγκη τής λεγόμενης αποκάλυψης και καταπολέμησης της "διάκλεισης του ονόματος του Πατρός".
Απλά είναι τα πράγματα, σας το εξηγώ:
Το κατά Λακάν-Μιλλέρ  ασθενές  (ως ψυχωτικόν) άτομο, ή η δυνητικά/πραγματικά ασθενής (ως ψυχωτική) κοινωνία, είναι ασθενές/ασθενής διότι δεν έχει κατορθώσει να διαφύγει τού αρχέγονου Πατρός και των παλαιών αμαρτωλών ή αμαρτωλοειδών ονομάτων Του, άρα έχει αποτύχει να υπερβεί τον Πατέρα δια της ονοματι-κής οικειοποίησης και ταυτά εξάλειψής του ως αεί άμεσα ή "φυσικά" παρόντος.
Έτσι περιγράφεται το όλον λακανοειδές σχέδιον θεραπείας μη-θεραπείας, εν πάση περιπτώσει τής περιφήμου μεταβίβασης, ήτοι του σχεδίου να πάρουν και οι λακανικοί την εξουσία.
Έχουν ξεχάσει, όπως έχουμε δει, κάποια πραγματάκια, όπως και άλλοι τα ξεχνάνε πάντα, τα οποία θα δούμε πάλι, έχοντας αυτή την σκιαγράφηση, που σας παρουσιάσαμε εδώ, στο χέρι.
Και αυτά έχουν το ίδιο θέμα, και επίκεντρο, το Εν ή Εν-Μηδέν, και πρόκειται να ειπωθεί άλλη μια φορά από εμάς ως ο πυρήνας του Πατρός, του εκάστοτε Εν-ός Πατρός, στην επόμενη δημοσίευσή μας. 
Το ότι το απολαμβάνω όλο αυτό το γαμήσι στον παπικό σκύλο, με καθιστά βέβαια ψυχικά ύποπτον υποκείμενον.









Ιωάννης Τζανάκος
    
   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..