Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Ο Λόγος..[9]



Κάνατε υπομονή.
Δεν θα γίνει τίποτα.

Η τάξη του σημαίνοντος δεν περιέχει τα στοιχεία της ως δώματα μιας οικοδομής.
Αλλά, αν θελήσουμε να χρησιμοποιήσουμε και την οικο-δομική μεταφορά θα έπρεπε, όπως έχουμε πει και αλλού, να μετατρέψουμε τούτα τα δώματα "σε" περιέχοντα κατά κάποιον τρόπο "ισοδυνάμως" την συνολική οικο-δομή.
Το στοιχειακό δώμα τού σημαίνοντος, ως ένας γενικός όρος αλλά και ως κάθε (ενικόν) δώμα, είναι κατά τούτο τον τρόπο όλη η οικο-δομή.
Δεν υπάρχει δηλαδή, θαρρώ, όπως μας λέει ο Ζ.Λακάν, ένα είδος σημαίνουσας δομής επί τής οποίας ή εντός τής οποίας επισυμβαίνει μια αποικιοποίηση από την γλώσσα ή το ομιλείν.
Ακόμα όμως κι αν εντάξουμε εντός τής τάξης τού σημαίνοντος συστήματα επιτέλεσης τού Λόγου όπως το "ακούειν", ήγουν το αφαιρετικά νοούμενο ως μη-λέγειν ενός [αφαιρετικά (πάλι) νοούμενου ως] υποδεχόμενου τήν επιτελούμενη ομιλιακή ενέργεια υποκειμένου, ακόμα και τότε, πάλι δεν θα μπορούσαμε να σχηματίσουμε ένα (ακόμα και σχετικά αυτάρκες) σύστημα σημαίνουσας δομής το οποίο προϋπάρχει.
Αν αποφύγουμε ωστόσο αυτή την επιλογή, τότε όντως όλα λαμβάνουν μιαν κάπως παράξενη μορφή, την οποία πολλοί λαμπροί θεωρητικοί όπως ο Ρικέρ και ο Καστοριάδης θέλησαν να χαλιναγωγήσουνε (ως παράξενη) με μιαν (άγονη όμως) επιστροφή στην σημασιοκεντρική θεώρηση τού σημαίνοντος και τής τάξης του.
Δεν έχει σημασία αν χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την περίπτωση (θεωρητικής) διαφυγής από το "παράξενο" και το "παράδοξο" έννοιες και προεννοήσεις κάποιας δημιουργικής υποκειμενικότητας ή διυ- ή δια-υποκειμενικότητας, ή ακόμα και τα εύκολα εργαλεία μιας καταφυγής στην προ-κατηγοριακή δομή τής "ψυχής".
Αυτό που έχει σημασία, θαρρώ, είναι πως έτσι όχι μόνον δεν λύθηκε το αίνιγμα (εννοώ ότι δεν μπήκαν τα πράγματα σε μια σειρά επιλύσεων) αλλά επικαλύφθηκε από μιαν ανορθολογική θεωρία και από ωμές ιδεαλιστικές και μεταφυσικές οντολογίες.
Στο βάθος πάντα, ο κύριος Μάρτιν, πίσω από κάθε αδιέξοδο ή πίσω από κάθε δυσφορία για τον Λόγο έχει θρονιαστεί η μετα-νιτσεϊκή σύνοψη-σύνθεση με το όνομα Χάϊντεγκερ.
Δεν κάνω κάποια "προγραφή", ούτε αποκλείω τον κύριο Μάρτιν από το τραπέζι τής θεωρίας, αλλά τον σημαδεύω ως έκφραση και ως μέσο αδιεξόδων που μισοεπιλύονται ή κολλάνε στην αρχή τους.
Και επίσης σημαδεύω κάποιους που υβρίζοντάς τον, όπως έκανε ο Καστοριάδης, ταυτόχρονα τον αντιγράφουν σαν κακά μαθητούδια.
Λίγη τσίπα δεν υπήρξε.
Τουλάχιστον μια Χ.Άρεντ είχε, συγγνώμη που θα το πω κάπως "σεξιστικά", τα αρχίδια και να του αντιπαρατεθεί στα ίσια και να τον παραδεχτεί ως δάσκαλο.
Ας προχωρήσουμε όμως.
Δεν είναι λύση η απόσπαση του δώματος από την οικο-δομή με μιαν ανάστροφη τώρα μετατροπή του σε ένα νέο απόλυτο τής σημασιακής δημιουργίας.
Δεν γνωρίζω αν το ζήτημα αυτής τής "κακής" αναστροφής μπορεί να περιορισθεί στην επιλογή τής σημασίας ή του νέου έμμεσου και εκλεπτυσμένου σημασιοκεντρισμού, αλλά ως λαγωνικόν με καλή μύτη νομίζω πως έχω δίκιο.
Η όποια λύση, που θα οδηγούσε σε νέα άπειρα βέβαια, είναι εκεί όπου και ο Λακάν έμεινε, και γι' αυτό είναι ένα τέρας από το οποίο δεν θα απαλλαχθούμε (απαλλαχθώ) εύκολα:
Στην τάξη τού σημαίνοντος.

(συνεχίζεται)





Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..