Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Ω-


Ω-


Η κατάσταση ισχύος σε ένα εν-τοπισμένο σημείο του ευρύτερου κυριαρχικού χώρου [κεντρικού και περιφερειακού, όπου οι περιφέρειες ειδικά, ακόμα περισσότερο από το κέντρα, είναι δομημένες σε επάλληλες περιφέρειες, και όχι σε στεγανοποιημένα και απόλυτα διακριτά χωρικά υπο-συστήματα κυριαρχίας] είναι ανάλογη πάντα σε μιαν αντίστοιχη εσωτερική κατάσταση που την απεικονίζει, αντανακλά, ακριβώς.
Διάτρητο σημείο κυριαρχίας, σημαίνει διάτρητη "εσωτερική" δόμησή του ως "τόπου" ή ως εν-τοπισμένης έκφρασης τού γενικού-ειδικού ανάγλυφου τής κυριαρχίας.
Εξωστρέφεια με την έννοια τής έλλειψης μιας σχετικής κυκλικότητας στις μορφές παραγωγής, και όχι με την έννοια τής απομόνωσης ή αυτάρκειας, σημαίνει εξωστρέφεια και έλλειψη συνοχής και στις συμβολικές και πολιτικές μορφές.
Η έλλειψη ενδογένειας σημαίνει, σε μιαν παράδοξα συμμετρική αντιστροφική αναλογία απόλυτη κυκλικότητα και εξομοιωτική ταυτότητα των συμβολικών πολιτικών μορφών σε αυτές τις δομές της εξωστρέφειας, εφόσον η ούτως εννούμενη εξωστρέφεια σημαίνει στην πραγματικότητα ένα απλό πράγμα, μια κουρελού, και μια κουρελού έχει την συμβολική της αντιστοίχιση μόνον σε μια μορφή διαρκούς μπαλώματος στην σκέψη, την πολιτική κ.λπ και αυτό το μπάλωμα είναι πάντα μια άγονη χασματική ταυτότητα και ένας απόλυτος κύκλος. 
Ό,τι είναι συνεχώς προς-τα-έξω και προς τα ένδον όπως αυτό το ένδον είναι δεδομένο ως ένα-πάντα-προς-τα-έξω, είναι ένας κύκλος και μια ταυτότητα με τον τρόπο που είναι ένας μουσικός δίσκος που έχει κολλήσει σε μια στροφή του.
Ένα διαρκές μπάλωμα, ένας κολλημένος δίσκος, μια εξωστρέφεια χωρίς κανένα ενδογενές (σχετικοποιημένο) βάθος.
Κάτι που συμβαίνει σε όλους τους "χώρους" εντός αυτού του "χώρου" (ακόμα περισσότερο σε αυτούς που επικαλούνται την ανάγκη τής ενδογένειας και κάποιας υγιούς, υποτίθεται, αναδίπλωσης), και σηματοδοτεί κάτι ως αποκλειστική και μοναδική δυνατότητα:
Την διαρκή πτώση ισχύος, αλλά όχι μόνον ως αυτό το γεγονός ως γυμνό γεγονός, το οποίο είναι και σχετικά εύκολο να το διακρίνει κάποιος, συνήθως αυταπατώμενος πως "έρχεται η στιγμή του" (αστείες προσδοκίες).
Η διαρκής πτώση ισχύος σημαίνει και κάτι ακόμα: την πιό σκληρή αντιστοίχιση όλων των δυνάμεων, όλων των ιδεολογικο-πολιτικών και πολιτισμικών αποχρώσεων, σε αυτή την πτώση με την μετατροπή τους ολοένα σε πιο "εξωπραγματικές" και αναντίστοιχες με κάθε δυναμική ή δυνατότητα να υπάρξει έξοδος προς κάποια μορφή κυριαρχίας.

[Βέβαια, για να γίνω κατανοητότερος θα παρακαλούσα τους ηλίθιους, εννοώ όσους επιθυμούν κάποια μορφή κυριαρχίας χωρίς να την ονομάζουν έτσι, γιατί θα είναι συλλογική, θα τους παρακαλούσα λοιπόν αν θέλουν να καταλάβουν κάτι, να αντικαταστήσουν την λέξη και να βάλουν μιαν άλλη, δική τους, μπας και καταλάβουν τίποτα. 
Ας πούνε "κατάληψη εδαφών" και "προστασία απελευθερωμένων εδαφών και χώρων". 
Οι μπολσεβίκοι χρειάστηκαν έναν κάποιο χρόνο για να αντικαταστήσουν το γελοίο νέο "ημερολόγιο" των αξιωμάτων, και από κομισάριους να αρχίσουν να μιλάνε ξανά για υπουργούς, αυτοί εδώ οι ηλίθιοι χρειάζονται ακόμα περισσότερο χρόνο να λένε τα πράγματα με το όνομά τους..]

Ζητώ από τους φίλους, ειδικά κάτι βιαστικούς που κάνω ώρες στο τηλέφωνο για να τους εξηγήσω πόσο κοντά στην ηλιθιότητα της ανυπομονησίας είναι και αυτοί, να καταλάβουν ότι πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η πλήρης πορεία όλων των αδιέξοδων και συν-εντροπικών δυνάμεων και μετά να έρθουν τα άλλα.  
Μιλάμε για πολλά χρόνια, ίσως δεν θα ζούμε.
Και πάλι, είναι τόσο ισχυρή η παρουσία τής ηλιθιότητας και της προσαρμογής στην πτώση προς τα κάτω, και σε πλήθος κόσμου, ειδικά στους πιο "πολιτικοποιημένους" και ενημερωμένους, και σε ποιότητα σήψης, γνωσιακής απροσαρμοστίας, παράκρουσης, ετεροκαθορισμού, και αυτοκαταστροφικών αντιστρατηγικών αντιλήψεων, που ο χρόνος θα είναι πολύς και ό,τι θα έχει απομείνει από τον τόπο θα είναι ίσως ένα κακομοιριασμένο απομεινάρι, πράγμα που θα κάνει τα πράγματα δύσκολα από μιαν άλλη σκοπιά.
Υπάρχει μάλιστα και μια ιστορική παρακαταθήκη, εκκρεμείς υποθέσεις, βεντέτες, σάπια προσκόλληση στο παρελθόν, όλα αυτά συνοψισμένα σε κεντρικά αναλυτικά και πολιτικά κατηγορήματα τα οποία δεν θα ξαναθίξω από εδώ, άλλα θα θίξω πάλι, ή θα θίξουν κάποιοι άλλοι πάλι στο απώτατο αυτό μέλλον, γιατί πιθανόν θα είναι τόσο μακριά η ώρα που εμείς θα έχουμε ήδη φύγει από τον μάταιον διόσμο-κόσμο. 
Θα τα θίξουν λοιπόν άλλοι με έναν μάλλον δραστικότερο τρόπο, δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.
Οι πυρετοί που έρχονται θα είναι παραπλανητικοί, είμαι σίγουρος, βάζω στοίχημα με όποιον θέλει, θα το χάσει.
Θα διαλυθούν αργά αλλά θα διαλυθούν "χώροι" που σφύζουν από "ζωή", και άλλοι που έχουν την "ζωή" της αιωνιότητας, μιλάω για τα γνωστά μνημεία που ανάψαμε και μεις το κεράκι μας για λίγο, θα διαλυθούν και όλοι οι βιαστικοί, θα αλληλοδιαλυθούν δηλαδή, και θα έχουν όλη την ευθύνη, όπως έχει κάθε ηλίθιος με δική του πρωτοβουλία.
Όσο απομακρύνομαι από το λάθος τής άμεσης έκθεσης, τόσο δεν πρόκειται να σας γεμίσω με λεπτομέρειες.
Τα λάθη που προέκυψαν από τους ελιγμούς δεν είναι λάθη και θα σκαλιστούν, θα λαξευτούν, και σε ανύποπτο χρόνο θα υπάρξουν μερικές αναιρέσεις.
Εξάλλου υπάρχουν σκοτεινά σημεία που έτσι κι αλλιώς μόνον από μιαν απόσταση και μέσω τής θεωρίας μπορεί κάποιος να διαλευκάνει, έστω σπαργανωδώς.
Είμαστε η ζωή του μέλλοντος, ποιοί; 
Είσαστε τα αυτοπτώματα, μόνοι σας θα σαπίσετε, ξέρετε εσείς..







Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..