Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Σχόλιο σε σχόλιο του "Μέτοικου"..

Σε μια συζήτηση με τον Δήμο σε μιαν δημοσίευση, εμφανίστηκε ο "Μέτοικος" κάνοντας κάποια ενδιαφέροντα σχόλια που θέλω να σχολιάσω αναλυτικότερα.

 
 
  1. Διαβάζοντας αυτά τα σχόλια θυμήθηκα μια οδηγία προς "ναυτιλομένους", ασχολούμενους με την επίλυση τεχνικών προβλημάτων. Επειδή υπάρχει η, γόνιμη πολλές φορές, τάση να στρέφονται προς την φύση για να εμπνευστούν απο την "επίλυση" αντίστοιχων προβλημάτων, τους συμβουλεύει να εξετάζουν αρχαϊκά είδη ζώων η φυτών, επειδή το επίπεδο της τεχνολογικής μας ανάπτυξης, είναι τόσο χαμηλό ώστε καταλληλες ιδέες για τα δικά μας προβλήματα, είναι πιο πιθανό να βρεθούν εκεί. Ίσως να υπάρχει ενα είδος συσσώρευσης της πολυπλοκότητας και της τελειότητας σε ενα οντικό επίπεδο, απαραίτητο για το άλμα σε κάποιο ανώτερο, στο οποίο ανώτερο αυτή η πολυπλοκότητα, εγκιβωτίζεται και κλειδώνει, θεμελιώνοντας κάτι "απλό", (στο νεο επιπεδο), ενώ η τελειότητα που έκανε το άλμα δυνατό, εύθραυστη λόγω των ειδικών ευνοϊκών συνθηκών, που απαιτούνται για την διατήρηση της, (στο δικό της επίπεδο), χάνεται για πάντα. Ενδεχόμενα γι΄αυτό το λόγο, είναι τόσο δυσδιάκριτη, ασαφής και αμφισβητούμενη η ανάδυση της ζωής οπως και της ομιλίας.

    Μέτοικος


  2. Δύο ιδέες βλέπω, πολύ ωραίες:
    1)Η ανθρώπινη τεχνική ανάπτυξη ως αντίστοιχη σε ένα απλούστερο επίπεδο οντικής "βιολογικής" ανάπτυξης
    2) Η πολυπλοκότητα τής μεταβατικής οντότητας χάνεται εγκιβωτιζόμενη.
    Στο 2 όμως, πως γίνεται αυτό; όντως χάνεται; υπάρχει μια απλοποίηση; αυτό το 2 δεν το είχα υπόψει, ούτε το είχα σκεφτεί, όπως το 1. Μπορείς να κάνεις ανάλυση επί αυτού;



  3. Το 1. είναι πιο γενικό και ταυτόχρονα "κοινός τόπος" με την καλή έννοια, όπως η αναλυτική γεωμετρία. Έφτασε και στην διαφήμιση (AUDI:Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ), ενώ την συνέλαβε και ο Χανς Καστορπ, μελετώντας ανατομία στο Νταβός, ίσως και υπό την επιρροή του Νάφτα. Αυτό που ήθελα να τονίσω είναι η τόσο μεγάλη διαφορά ανάπτυξης ενός κατώτερου επιπέδου από το ανώτερο του, που μας οδηγεί στο 2. Η εκάστοτε αναδυόμενη μορφή, ως διακριτή από το περιβάλλον της, ταυτόχρονα είναι δημιούργημα αυτού του περιβάλλοντος και αλληλεπιδρά με αυτό στον χώρο και στον χρόνο. Όσο δεν έχει φτάσει σε ένα επίπεδο πυροδότησης μιας σταθεροποιητικής ανάδρασης, βρίσκεται στο έλεος του περιβάλλοντος της και όντας σε ασταθή ισορροπία, μια αλλαγή των συνθηκών θα την διαλύσει. Όταν φτάσει αυτό το επίπεδο (πυροδότησης της σταθεροποιητικής ανάδρασης), θα γίνει εν μέρει αυτόνομη από το περιβάλλον, αλλά όχι μόνο αυτό. Αξιοποιώντας την νέα της ισχύ θα λειτουργήσει ενεργητικά προς το περιβάλλον της αλλοιώνοντας το, φτιάχνοντας κατά κάποιο τρόπο το περιβάλλον που της ταιριάζει. Όμως αυτό το περιβάλλον που η αναδυθείσα μορφή εξαφανίζει ήταν που δημιούργησε τις εξαιρετικές συνθήκες ανάδυσης και διατήρησης της μεταβατικής οντότητας οι οποίες δεν υπάρχουν πλέον. Αν φανταστούμε τοπολογικά το αρχικό περιβάλλον σαν μια σφαίρα, όπου εδώ κι εκεί αναδύονται μορφές. Κάποιες από αυτές αρχίζουν να σταθεροποιούνται, να πολλαπλασιάζονται και τελικά να σχηματίζουν ένα δίχτυ που απλώνεται σε όλη την επιφάνεια της σφαίρας. Τώρα αυτό το δίχτυ είναι ένας φλοιός-στοιβάδα, που αυτός είναι πλέον ΤΟ περιβάλλον, και από την επιφάνεια του αρχίζουν να αναδύονται άλλες ανώτερες μορφές. Το νέο είναι απλό επειδή θεωρούμενο (αντίθετα από την μεταβατική οντότητα) ως ένα όλο, μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνο υπό την έννοια της αλληλεπίδρασης του με το περιβάλλον, ως ένα όλο, παραγνωρίζοντας την εσωτερική του πολυπλοκότητα, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει για την μεταβατική οντότητα. Είναι απλό επίσης σε σχέση με την μετέπειτα εξέλιξη του επιπέδου του, του οποίου αποτελεί την θεμελιωτική μονάδα.


    Μέτοικος



    Σχόλιο

    Στέκομαι λίγο, αρχικά, στην διαπίστωση ή υπόθεση τού Μέτοικου πως η νέα αναδυόμενη μορφή μετά από μια πολύπλοκη διεργασία εξέλιξης προς την ανάδυση και σε ένα μεταβατικό "στάδιο" είναι απλή, παρουσιαζόμενη ως όλον, εγκιβωτίζοντας "εντός" της όλες τις ιδιότητες τής εύθραυστότητάς της κατά την φάση αυτή.
    Μετά από την εδραίωσή της, και εφόσον είναι κυρίαρχη ανώτερη οντότητα ή ανήκουσα σε μιαν ανώτερη τάξη οργάνωσης της εμβιότητας, διαμορφώνει το περιβάλλον ως περιβάλλον της στην εξωτερικότερη διαστρωμάτωση τής "σφαίρας" του υπαρκτού που σχηματίζεται ως διαμορφωθείσα μετά την εδραίωσή της, άρα απομακρύνει ή "απωθεί" τους όρους τής διαμόρφωσής της κατά την εύθραυστη περίοδο ή στιγμή τής μετάβασης που προαναφέρθηκε.
    Νομίζω πως η εικόνα αυτή έχει κάποια στοιχεία "ανθρωπομορφισμού", άρα έχει έναν περιορισμό, αλλά από την άλλη αν επικεντρώσουμε στο ανθρώπινο είδος έχει μιαν ευρετική αξία.
    Εξηγούμαι:
    Ο άνθρωπος όντως απλοποιεί εαυτόν παρουσιαζόμενος ως όλον και διαμορφώνει το περιβάλλον ως περιβάλλον του, αλλά όλο τούτο, όπως και η γενικευμένη κυριαρχική ιδιότητα πάνω στην "σφαίρα" του υπαρκτού (έμβιου και άβιου, ενωμένων σε μιαν "οικόσφαιρα") δεν είναι αποτέλεσμα μιας γενικής νομοτέλειας που θα περιλάμβανε όλα τα έμβια.
    Πως γίνεται εφικτή αυτή η απλοποίηση εμφάνισης και η γενικευμένη κυριαρχία "απέναντι" στο ον ή την (άλλη) φύση;
    Στρεφόμαστε στην αρχική υπόθεση τής τεχνικής ως μίμησης και προσθέτοντας τον όρο τής γλωσσικότητας θεωρούμε ή υποθέτουμε, εμείς τώρα, ότι αυτές οι ιδιότητες: τής απλοποίησης εμφάνισης, τής γενικευμένης κυριαρχίας απέναντι στο ον ή στην (άλλη) φύση, καθώς και τής διαμόρφωσης ενός περιβάλλοντος που είναι συναρμοσμένο όχι με τις συνθήκες ανάδυσης αλλά με τις συνθήκες όπου υφίσταται ήδη η κυριαρχία, όλες αυτές οι ιδιότητες της διεργασίας λοιπόν, εδράζονται στην μιμητική ως γλωσσική/εργαλειακή θανατωτική δύναμη του ανθρώπου, η οποία με την σειρά της δεν είναι θεμελιωδώς μια δύναμη απορρέουσα από την μίμηση γενικά αλλά από την μίμηση και συναρμογή προς το άβιο ον.
    Ακόμα και η μίμηση των έμβιων ως τεχνική μίμηση στηρίζεται νομίζω στις γλωσσικονοητικές δομές ως απριορικές δομές του ανθρώπου που σχετίζονται ή είναι σε οντική συνάφεια με το άβιον.
    Κάτι ανάλογο είπα και στον Δήμο στα προηγούμενα σχόλια, και το επεκτείνω τώρα με τον Μέτοικο.
    Διευκρινιστικότερα και περισσότερα επ' αυτού στην επόμενη δημοσίευση για τον Λόγο.  






     Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..