Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Πρόλογος..



Η ίδια η υφή τού σημαίνοντος ως νοήματος εκβάλλει στον πυρήνα μιας θύελλας ιδρύσεων και καταστροφών τού κάθε όντος.
Η καθημερινή ζωή η ίδια είναι ένα σύστημα διαρκούς ανάδυσης και απώθησης αυτής τής δύναμης που δεν θα την ονόμαζα δημιουργική, μόνον και μόνον για να μην μείνει απαρατήρητο και νεκρό τελικά το βάραθρο του ρήματος και το πέταγμα στους ουρανούς τής καταστροφής που κρύβει μέσα του ως κεντρική μορφή τού σημαίνοντος.
Αλλά δεν είναι μόνον αυτό, το σημαντικότερο είναι ίσως να παραμείνουμε στην (παρουσιαζόμενη ως) ταυτοτικολογική ή ταυτοτικογλωσσική επικράτεια τού σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος για να αφήσουμε να ριζώσει γερά μέσα στα μυαλά και τις "ψυχές" των άλλων, όλων ημών - συμπεριλαμβανομένων και αυτών που δεν θα υπάρξουν ποτέ, το γεγονός τής εξουσίας τού Λόγου ως φυσικού γεγονότος τής ζωής:
Αυτή η απύθμενη μη φυσικότητα των πατρικορηματικών κατηγορημάτων τού σημαίνοντος είναι τελικά δυνάμενη να γίνει κατανοητή, αν και μη φύση, μόνον ως μια φύση που δεν δύναται κανείς να εκριζώσει αλλά μόνον να την αφήσει να μαραζώνει δια κριτικών και ουτοπικών ονειροφαντασιών που θα εδράζονται και εδράζονται σε κείνη την αδύναμη στάση ζωής που αρέσκεται όλο και περισσότερο, σήμερα, στην γενική καταπολέμηση κάθε έννοιας (περί) φύσης και κάθε έννοιας (περί) ρίζας τής ανθρώπινης ζωής.
Οπότε, η κριτική της φύσης ή η κριτική στην ιδέα ότι υπάρχει (ανθρώπινη) φύση, ό,τι και να σήμαινε και να σημαίνει ακόμα, δεν είναι δυνατόν να σημαίνει κάτι για τον άνθρωπο ως ον τού σημαίνοντος αν δεν συνοδεύεται από την θεωρητική και πρακτική υπεράσπιση του ακατάλυτου μιας (ανθρώπινης) φύσης, εδραζόμενης (αν και όχι αποκλειστικά) στο ίδιο το σημαίνον εποπτευόμενο εις τις θεμελιακές του λειτουργικές δομές.
Η (διαρκής) συνοδός ομιλία, όπως την ονομάζει κάπου ο Λακάν, δεν είναι το μοναδικόν αλλά, όπως το εννοεί πάλι ο ίδιος αλλά αλλιώς από τι το εννοούμε εδώ, υπάρχει επίσης μια αξερίζωτη παρουσία της ομιλίας μέσα στον πυρήνα του σημαίνοντος, αναδύεται εκ του κεντρικού σημασιοδοτικού, αλλά μη αναφορισιακού πυρήνα του.
Η ίδια η διαχρονία όμως αυτού του πυρηνικού λόγου δεν υπάγεται σε έναν κανόνα προόδου, όπως και να τον μεταμφιέζει (λακανικά λ.χ) κανείς αυτό τον κανόνα, αλλά μάλλον το αντίθετο, υπάγεται και υποτάσσεται στην εξουσία-ως-φύση και την φύση-ως-εξουσία μιας δύναμης που είναι η ίδια μια απόλυτη, αν και μερικές φορές ανήμπορη, εξουσία προερχόμενη από μια βαθύτερη δύναμη ίδρυσης που μπορεί μόνον ως πατρική να εννοηθεί.
Το ίδιο αυτό το βάθος είναι ένα κενό, ένα ρήγμα, ένα βάραθρο, ένα βάραθρο ένα ρήγμα και ένα βάθος ωστόσο που υπάρχει ως το σημειακό κέντρο μιας θυελλώδους διεργασίας, η οποία από την άλλη μπορεί να υπάρξει ως θυελλώδης και ως διεργασία δημιουργίας μόνον αν έχει "μέσα" της το κενό το ρήγμα το βάραθρο, έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι αυτό όλο ως όλον-χωρίς-μέρη δεν είναι δυνατόν να μην είναι εξουσία, δεν είναι δυνατόν αν και μη φυσικό με την τυπική έννοια (δεν είναι λ.χ έμφυλο) να νοηθεί πέραν του προσδιορισμού τής φύσης.
Αυτά ως πρόλογος, στην δημοσίευση που σας υποσχέθηκα για τις μορφές του ονόματος-του-Πατρός, κατά την μη λακανική εκδοχή τους.








Ιωάννης Τζανάκος    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..