Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Σημείωμα για τον Hegel..



Η αλυσίδα των κεντρικών σημαινόντων είναι βαρειά όπως κάθε αίτημα για να υπάρξει κράτος.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος που να κάνει αυτό το αίτημα θελκτικό παρά μόνον σε διεστραμμένους υπερασπιστές τής κυριαρχικής έκφανσης τής ανθρώπινης ζωής ή υπερασπιστές ενός παραληρηματικού πατριαρχικού Λόγου, αλλά τούτο ως παθολογική συνύφανση του αιτήματος για το κράτος ως συνύφανση κάθε κρατικού αιτήματος με μιαν ειδική παθολογία, προκαλεί με την ειδική παθολογία του μιαν άλλη, εξίσου παθολογική μεταφυσική που στηρίζεται πλέον σε αποφάνσεις ακόμα και ψυχαναλυτικού ή (ψευδο-)ψυχιατρικού χαρακτήρα.
Το αδιέξοδο είναι εδώ, και είναι δυσκολότερο τελικά να το αντιμετωπίσεις ως "πατέρας" και ως υποστηρικτής τής άποψης ότι το κράτος όχι μόνον είναι ανεκτόν ως κάτι που δυστυχώς ακόμα το έχουμε ανάγκη αλλά και πρέπει να υπάρχει.
Όπως κατανοεί κάθε ευφυής άνθρωπος, ακόμα κι αν είναι υποχρεωμένος να μην εμφανίζει την ευφυία του, η υπεράσπιση τής ιδέας του κράτους δεν περιέχει καμία γοητεία, δεν κομίζει δάφνες στον φορέα της, δεν έχει καμία υπόληψη σε κανέναν από τους κυρίαρχους θεωρητικούς κύκλους τής (μετα-)διαφωτισμένης διανόησης.
Είναι αστείο, είναι κωμικό, είναι γελοίο, αλλά ο βασιλικός δρόμος για να πέσεις σε ανυποληψία σε αυτούς τους κυρίαρχους κύκλους είναι να υπερασπιστείς την αναγκαιότητα να υπάρχει κράτος.
Λες: όχι κάθε κράτος, αλλά δεν σε ακούνε, λες: ένα δημοκρατικό κράτος, αλλά δεν σε ακούνε, λες: ένα πολυεθνικό ίσως κράτος, αλλά δεν σε ακούνε, άλλο που στην πράξη μπορεί αυτοί που δεν σε ακούνε να είναι καταχωμένοι τρίσβαθα μέσα στο βαθύτερο κράτος ή έστω μέσα σε έναν μηχανισμό του, σαν να μην τρέχει τίποτα.
Πρόκειται βέβαια για δούλεμα και ένα είδος απάτης που κάνει τον ιδεολογικό (στην καλύτερη περίπτωση) απατεώνα να πιστεύει και ο ίδιος στην απάτη του, και να σου στέλνει και επιτιμητικούς προσδιορισμούς σαν να είναι από πάνω και συ (ο κρατιστής) από κάτω, στο βάραθρο τής θεωρητικής ανυποληψίας.
Στο μεταξύ, ως εγελιανίζων, αν είσαι και τούτο, έχεις να αντιμετωπίσεις και ένα άλλο, νέο, ανόητον, και θρασύτατον είδος, το οποίο είναι ένα είδος ούτως ειπείν "αναρχο-εγελιανών".
Ο Χέγκελ δεν έγινε μούμια όπως ο Λένιν και ο Στάλιν, αλλά σίγουρα τα λείψανά του κινούνται με ανησυχία και απαρέσκεια όταν ακούει, λέμε τώρα, εις τον θρόνο του επάνω στο επέκεινα, ότι υπάρχουν υποτιθέμενοι υποστηρικτές του που λένε και αυτό, ότι μπορεί να υπάρξει εγελιανός Λόγος που να είναι αντικρατικιστικός και μάλιστα "αναρχικός".
Βέβαια και ο Μπακούνιν για εγελιανός μοστράρονταν, και άλλα, αλλά εδώ μιλάμε σοβαρά, δεν μιλάμε για τις θεωρητικές καταβολές του κατά τα άλλα αξιοσέβαστου Μιχαήλ.
Εδώ μιλάμε για κομψευόμενους τής επιθυμίας και της πανταχού παρούσας λακανίζουσας απόλαυσης, που ό,τι και να διαβάσουν, όσες σπουδές και να κάνουν, ένα πράγμα δεν μπορούν να κατανοήσουν και να χωνέψουν, ότι εγελιανός, και μάλιστα χωρίς τον -ισμό των "κυρίων ονομάτων", χωρίς κάποιον κρατισμό δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ, εις τον αιώνα των αιώνων, αμήν,..







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..