Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ο Λόγος...[50]



Το σημαίνον δομείται με διαρκείς ρήξεις και αναδιατάξεις και πάντα έτσι θα συμβαίνει, σηματοδοτώντας την ύπαρξή του ως ριζική ετερογένεια και οντική πολλαπλότητα.
Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να υπάρξει μια τελική "συμφιλιωτική" ενότητά του και αυτό είναι μια ακόμα απόδειξη πως η ανθρώπινη ζωή, η οποία είναι αδιανόητη χωρίς το σημαίνον, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει σε μιαν τελική ενότητα.
Το γεγονός ότι το σημαίνον δείχνει την μη-φυσικότητα του ανθρώπινου όντος δεν είναι απόδειξη ή έστω σημάδι ότι το ανθρώπινο ον ή η ανθρώπινη κοινωνία θα γίνει ένα Εν, αλλά μάλλον το ακριβώς αντίθετο.


Ακόμα κι αν οι ολοκληρωτιστές επιστήμονες και πολιτικοί κατασκευάσουν ("βιολογικά") ένα νέο "ειρηνικό" προβατοειδές ον και στο τέλος επιβληθεί μια πίστη, ένα ομοιογενές πλανητικό σύστημα και μια πλήρως αδιαφοροποίητη κοινωνία, θα είναι το σημαίνον εκείνο το ανθρωπικό σύστημα που θα σπάσει όλους τους περιορισμούς και θα ανατινάξει όλους τους φραγμούς και τις αναστολές για να εκφράσει, να παρουσιάσει και να οργανώσει ξανά στην εμφάνεια τής "υλικότητας" την ετεροδημιουργική του δύναμη.


Το σημαίνον είναι κατασκευασμένο ως ένα σύστημα πολεμικής και διαχωρίζουσας δύναμης που "περιέχει" και θα "περιέχει" πάντα την δυνατότητα και ενώσεων-ταυτίσεων και διαχωρισμών-ετεροποιήσεων μεταξύ των ανθρώπων και των ανθρώπινων κοινωνιών.
Κάθε γλώσσα είναι ένας αέναος πόλεμος για να υπάρξει μια άλλη γλώσσα "μέσα" της ή μάλλον πάνω της, κάθε σημαίνον είναι ένας συνεχής σπαραγμός από το Εν και την επιθυμία του στην διαίρεσή του και την επιθυμία της, και το αντίστροφο, χωρίς "σειρά προτεραιότητας".
Όταν οι διανοούμενοι, ριζοσπάστες ή συντηρητικοί, δεξιοί ή αριστεροί, ή ό,τι άλλο, φαντασιώνονται είτε την μία επιθυμία ή πτύχωση είτε την αντίθετή της, ως δυνάμενες να επικρατήσουν μια και καλή και για πάντα, φαντασιώνονται.
Κάθε φαντασίωση ή φαντασία ματαιώνεται στον κεντρικό της πυρήνα, άσχετα αν έχει ένα αποτέλεσμα συνήθως απρόβλεπτο από τους φορείς της.
Και αυτή η φαντασίωση η ίδια εξάλλου (για την επικράτηση τής "απόλυτης" Εν-ότητας ή του "απόλυτου" διαχωρισμού) είναι μέρος αυτής τής αέναης διαλεκτικής διεργασίας και αποτελεί ένα από τα καύσιμα υλικά της όταν (ως διεργασία) πυρακτώνει και εκ-μηδενίζει τα όντα για να ξαναϋπάρξουν αλλιώς.
Αλλά και η καταπολεμούσα (αυτές) τις φαντασιώσεις τής απόλυτης επικράτησης "στάση" "απέναντι στο" σημαίνον είναι κατά τον ίδιο τρόπο μια φαντασίωση, διότι παρουσιάζεται σαν να αγνοεί την δημιουργική δύναμη τής φαντασίας και της φαντασίωσης καθώς και την αδυναμία κάποιος να την σταματήσει όταν τούτη βρίσκεται στο απόγειο της παραληρηματικής της εξέλιξης.
Αλλά και τούτη ως "ανασχετική" ενέργεια όχι μόνον μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη των φαντασιωτικών ενεργειών αλλά συνήθως λειτουργεί και αυτή ως άλλη μια καύσιμη ύλη και των ίδιων των φαντασιωτικών ενεργειών αλλά και της ευρύτερης διαλεκτικής διεργασίας.


Αναζητώντας ένα "ψυχρό" σημείο παρατήρησης όλου αυτού του πράγματος κινδυνεύεις να βρεθείς σε μια εξίσου παραπλανητική απόσταση, η οποία μάλιστα δύναται να "επιβοηθήσει" τον ένα ή τον άλλο πόλο της ή και τους δύο συγκυριακά (ή αν έχουμε πολλές πολικότητες τον έναν ή και τους άλλους πόλους).
Δεν υπάρχει "εγγυημένη" απόσταση, εφόσον μάλιστα μιλάμε για ανθρώπους και όχι για κάτι που μπορεί να υπάρξει "έξω" από την ανθρώπινη κατάσταση ή κοινωνία.
Η επιθυμία να αποσπαστείς από ένα δράμα του σημαίνοντος δεν σημαίνει πως όντως έχεις αποσπαστεί, πιθανόν μάλιστα να ισχύει και το αντίθετο.
Κανείς δεν έχει κάποιο εγγυητικόν αντικειμενικής αλήθειας, ειδικά όταν είναι σε εξέλιξη ενέργειες και πράξεις που αφορούν στο δίκιο και την καταπίεση.
Σε γενικές γραμμές αυτό που προκρίνει ένας αληθινός "ψυχρός" παρατηρητής απέναντι στα "στρατόπεδα" που διαμορφώνονται στο σημαίνον (και όχι μόνον) είναι μια στάση υπέρ του αδικημένου ή υπέρ του δίκιου.
Αλλά μέχρι εκεί, αν θέλουμε να αποσπαστούμε ίσως με επιτυχία, εφόσον είναι γνωστή πλέον, αλλά όχι χρήσιμη ωστόσο και η παθογένεια των αναπαραστάσεων που απορρέουν από το οντικό/σημειακό πεδίο εκείνο που αντιπροσωπεύει το "αδικημένο".
Ίσως η καλύτερη στάση για όποιον θέλει να απομακρυνθεί, διατηρώντας ωστόσο την θέση του στο πλευρό των "αδικημένων", είναι να τους σφυροκοπεί αλλά πάντα μέσα στο δικό τους "στρατόπεδο" ακόμα κι αν αυτοί τον θεωρούν "προδότη" "αποστάτη", ή "πράκτορα" των εχθρών τους.
Ο Λόγος του Κυρίου είναι κατά την δομική του σύσταση εγγύτερος ή ακόμα και ταυτός με την θέση των κυρίαρχων (εκμεταλλευτών κ.λπ), αλλά η υπηρέτησή του εντός του "στρατοπέδου" των κυριαρχούμενων, η διαβολοδικηγορία της κυριαρχίας, η απόλυτη απιστία, η μαύρη απαισιοδοξία και τελικά η φιλοσοφική, ηθική και οντολογική καχυποψία απέναντι και στους ίδιους τους "αδικημένους" (όποιοι κι αν είναι αυτοί), μπορεί να μετατραπεί σε ένα δικό τους "όπλο" όταν έρθουν πάλι οι πτώσεις στο μηδέν, οι ήττες, οι εκπληκτικές πάντα (για τους κυριαρχούμενους) ανα-αναδύσεις της κυριαρχίας ακριβώς εκεί όπου τούτοι δεν το περιμένουν ποτέ. 
Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο, και ας κάνουμε μια σύντομη μετάβαση στο "υπαρκτό" όπως διαμορφώνεται "σήμερα".


Ο Λόγος του Κυρίου σήμερα, όπως "μεταφράζεται" συνέχεια στον καθημερινό Λόγο, στις διαρκείς παρουσίες και επανιδρύσεις του σημαίνοντος, είναι ένας Λόγος περί του (υποτιθέμενου) πραγματικού ως ενός συστήματος διαρκών διαχωρισμών και οντικών ετερογενοποιήσεων, πέραν του σημαίνοντος όμως, σαν να είναι το σημαίνον μόνον ένας "σκύλος" τού όντος που πάντα ακολουθεί ένα ον που προϋπάρχει.
Καταρχάς ας δώσουμε τα συχαρίκια μας στους μαρξιστές (και στον παλαιό εαυτό μας, αν και εν μέρει) που βοήθησαν, και βοηθούν ακόμα όσο μπορούν ανοήτως, στην εδραίωση αυτής τής πίστης στην γενική προτεραιότητα τού όντος απέναντι στο σημαίνον.
Τους ευχόμεθα καλές ή καλύτερες επιλογές αντικειμενισμού, ο (παγκόσμιος) αστικός κόσμος είναι τόσο πλούσιος σε εσωτερικές αντιθέσεις και αντινομικές συνθέσεις που πάντα κάτι θα υπάρχει για να ακουμπήσουν πάνω του.
Το πρόβλημά μας ωστόσο δεν είναι αυτοί, σε τελική ανάλυση δεν είναι και οι χειρότεροι των ανοήτων, έχουν πάντα την πρόθεση να ανοιχτούν σε εξελίξεις και νέα δράματα, δεν είναι αυτό το πράγμα που τους καταμαρτυρούν οι άλλοι ανόητοι, οι κάθε λογής "αντιμαρξιστές", οι οποίοι συν τοις άλλοις παλαντζάρουν ακόμα χειρότερα μέσα στο αστικό χάος των αντιθέσεων και των αντινομιών. 
Το πρόβλημά μας είναι το πρόβλημα το ίδιο όπως εκφράζεται στρεβλά και μυστικοποιημένα δια του Λόγου του Κυρίου, και αποτελεί όπως είπαμε στην αρχή σημείο δόμησης τού ίδιου του σημαίνοντος πέρα από "φυσικούς", υλικούς ή υλικο-οικονομικούς καθορισμούς.

Το σημαίνον ιδρύει-ιδρυόμενο-διαρκώς διαχωριστικές και ενοποιητικές δομές, και τούτη η ίδρυση-αυτοϊδρυση είναι στερεωμένη σε μιαν φαντασματική δημιουργία.
Μακριά όμως από το να είναι αυτή η δημιουργία μια "φαντασιακή θέσμιση" δεν σημαίνει φαντασιακή δημιουργία αλλά δημιουργία σημειακών δομών του Λόγου δια τού Λόγου, με την έννοια πως δεν έχει κανένα έρεισμα σε κάποια έννοια ή κατάσταση "φύσης".
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το α-συνείδητο, και θα μιλήσουμε και για αυτό, αν και μη φροϋδιστές με την τυπική έννοια έστω.
Αλλά θεωρούμε (προσωρινώς) ότι και τούτο το σημείο (το ασυνείδητο) είναι παραπλανητικό στον βαθμό τουλάχιστον που χρησιμοποιείται ως ένα μέσο ιδεολογικής απόκρυψης τόσο των ενοποιήσεων όσο και των διαχωρισμών ως οντικών δεδομένων του σημαίνοντος καθαυτού.
\

Ο Λόγος είναι το μόνο πραγματικό και απόλυτο queer. 
  
Αλλά θα επανέλθουμε...




Ιωάννης Τζανάκος
 

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

The ASOR Blog -- Sumerian Art and Modern Art from Gudea to Miró



By Pedro Azara
Artists always turn to their predecessors for inspiration. The impact of Mesopotamia on Modern Art was as significant as it was unexpected. But it was a case of artists being inspired by “art” that had been created thousands of years earlier and for completely different purposes.
The ‘Golden Age’ of archaeological excavations in Mesopotamia came from the 1920s until the end of World War II, when Iraq and Syria gained their independence from Britain and France. During this period Sumerian and Akkadian artworks and texts became increasingly well known as information spread widely through both scientific and popular publications, academic conferences, and temporary exhibitions.

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Το τραύμα τού Jabotinsky..

We are a people as all other peoples; we do not have any intentions to be better than the rest. 

As one of the first conditions for equality we demand the right to have our own villains, exactly as other people have them. 

Yes, we do have provocateurs and draft dodgers, and it is even strange that we have so few of them under current conditions. 

Vladimir Jabotinsky



Επιλέγοντας την (πολιτική) μορφή τού Jabotinsky θέλησα όχι μόνον να προκαλέσω το πολιτικό απωθημένο των "εξευγενισμένων" αντισημιτών-αντισιωνιστών στην θεματολογία ακριβώς εκείνη που τους βολεύει για να βγάζουν όλο τους το μίσος και την ρατσιστική απορία ταυτόχρονα (πως και ένας λαός καταπιεσμένος μπορεί να βγάζει "τέρατα"), αλλά επίσης θέλησα να κάνω μιαν γενικότερη πολιτική αναλογία, η οποία είναι προφανής μάλλον και στους ηλιθιότερους, αντισημίτες-αντισιωνιστές ή υποτιθέμενους φιλοσιωνιστές, και δεν χρειάζεται να την επεξηγήσω περισσότερο νομίζω.
Όμως, ακόμα περισσότερο από όλα αυτά θέλησα να δείξω πως η εξέγερση ενός καταπιεσμένου και στιγματισμένου κοινωνικού και ατομικού υποκειμένου μπορεί να λάβει αναπόφευκτα αντιδραστικά χαρακτηριστικά, τα οποία μάλιστα όσο δεν αναγνωρίζονται από τους διαφωτισμένους και μετα-διαφωτισμένους υποστηρικτές τής επιθυμητικής ουτοπίας τού σημερινού μαζικού πολιτισμού τόσο θα αναδύονται από τα βάθη της πληγωμένης αξιοπρέπειάς του.



Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε, που δεν το βλέπω και πολύ πιθανόν.




Και δεν το βλέπω και πολύ πιθανόν τούτο γιατί η έννοια τής αξιοπρέπειας και ο υπερβατικός της ζόφος είναι άγνωστά πράγματα σε όσους μόνον επιθυμούν και δεν γνωρίζουν την υποταγή στην υπερβατική αρχή των όντων.
Και δεν υποτάσσονται, γιατί έχουν υποταχθεί, και έχουν υποταχθεί γιατί επιθυμούν μόνον να επιθυμούν.
Και επιθυμούν μόνον να επιθυμούν γιατί δεν γνωρίζουν τον άγραφο και μη κρατικό Νόμο.
Και δεν γνωρίζουν τον άγραφο και μη κρατικό Νόμο γιατί μόνον έναν Νόμο έχουν μάθει.
Το νόμο του Κράτους.
Και μόνον τον Νόμο τού Κράτους έχουν μάθει γιατί μόνον αυτός τους παραδόθηκε από τους πατριούς τους που παριστάνουν τον Πατέρα και τις μητριές τους που παριστάνουν την Μητέρα.
Και βέβαια έναν τέτοιο Νόμο μόνο να τον περιφρονήσεις μπορείς και τον περιφρονείς.
Και έτσι τον κάνεις αιώνιο.






Ιωάννης Τζανάκος

Instead of Excessive Apology by Zev Jabotinsky, 1911


http://web.archive.org/web/20080102223444/http://www.csuohio.edu/tagar/boris.htm

Instead of Excessive Apology

by Zev Jabotinsky, 1911 translated from Russian by Boris Shusteff
 
from Giving Moral Ground, The Maccabian Online, August 1997

We constantly and very loudly apologize... Instead of turning our backs to the accusers, as there is nothing to apologize for, and nobody to apologize to, we swear again and again that it is not our fault... 
Isn't it long overdue to respond to all these and all future accusations, reproaches, suspicions, slanders and denunciations by simply folding our arms and loudly, clearly, coldly and calmly answer with the only argument that is understandable and accessible to this public: 'Go to Hell!'?
Who are we, to make excuses to them; who are they to interrogate us? What is the purpose of this mock trial over the entire people where the sentence is known in advance?
 Our habit of constantly and zealously answering to any rabble has already done us a lot of harm and will do much more. ... 
The situation that has been created as a result, tragically confirms a well known saying: "Qui s'excuse s'accuse." We ourselves have acquainted our neighbors with the thought that for every embezzling Jew it is possible to drag the entire ancient people to answer, a people that was already legislating at the time when the neighbors had not even invented a bast shoe. 
Every accusation causes among us such a commotion that people unwittingly think, 'why are they so afraid of everything?' Apparently their conscience is not clear.' 
Exactly because we are ready at every minute to stand at attention, there develops among the people an inescapable view about us, as of some specific thievish tribe. 
We think that our constant readiness to undergo a search without hesitation and to turn out our pockets, will eventually convince mankind of our nobility; look what gentlemen we are--we do not have anything to hide! This is a terrible mistake. 
The real gentlemen are the people that will not allow anyone for any reason to search their apartment, their pockets or their soul. Only a person under surveillance is ready for a search at every moment.... 
This is the only one inevitable conclusion from our maniac reaction to every reproach--to accept responsibility as a people for every action of a Jew, and to make excuses in front of everybody including hell knows who. 
I consider this system to be false to its very root. We are hated not because we are blamed for everything, but we are blamed for everything because we are not loved...
We may apologize only in rare, unique and extremely important moments when we are completely confident that the Areopagus in front of us really has just intentions and proper competence. 
We do not have to apologize for anything. 
We are a people as all other peoples; we do not have any intentions to be better than the rest. 
As one of the first conditions for equality we demand the right to have our own villains, exactly as other people have them. 
Yes, we do have provocateurs and draft dodgers, and it is even strange that we have so few of them under current conditions. 
Other people have also these kind of "good," and, in addition, they have embezzlers, and pogrom-makers, and torturers--so what-- the neighbors live and are not ashamed.... 
Do our neighbors blush for the Christians in Kishinyov who hammered nails into Jewish babies' eyes?" 
Not in the least,-- they walk with head raised high and look everybody in the face; they are absolutely right, and this is how it must be, as the persona of a people is royal, and not responsible and is not obliged to apologize...
We do not have to account to anybody, we are not to sit for anybody's examination and nobody is old enough to call on us to answer. 
We came before them and will leave after them. 
We are what we are, we are good for ourselves, we will not change and we do not want to.

Jabotinsky Distorted

Jabotinsky Distorted - Paul Bogdanor



Vladimir Jabotinsky was the founder of Revisionist Zionism, which struggled for immediate Jewish statehood and the mass evacuation of endangered Jews from Eastern Europe. His liberal democratic principles are examined by Israel Eldad in this reply to the left-wing political philosopher Shlomo Avineri. Eldad was an ultranationalist and had broken from Jabotinsky for that reason. Avineri’s essay is reprinted in The Making of Modern Zionism.


Dr. Israel Eldad,
The Jerusalem Quarterly,
No. 16, Summer 1980 
The Jewish race is one of the primary races of mankind that has retained its integrity, in spite of the continual change of its climatic environment, and the Jewish type has conserved its purity through the centuries. The Jewish race, which was so pressed and almost destroyed by the many nations of antiquity, would have disappeared long ago in the sea of Indo-Germanic nations, had it not been endowed with the gift of retaining its peculiar type under all Jewish type in cases of intermarriage with members of Indo-Germanic race, I can quote and example from my own experience for the Jewish type is indestructible. Nay, more, the type is undeniable, even in its most beautiful representatives... My own race has played such an important role in the world history and is destined for a still greater one in the future.
[Moses Hess, Rome and Jerusalem]
Who is the chauvinist or “integral nationalist” writing these racist lines? The reader may be surprised to learn that these were but a few of many similar observations in Moses Hess’ Rome and Jerusalem. This is not the young Hess prior to his turning to Socialism, but the later one, who assures us, moreover, that “the world-view, here outlined, [will be found] to be the underlying basis of all my works. I have never held any other since I became a writer. It is the soul of my aspirations.” [Moses Hess, Rome and Jerusalem] Another writer claims that:
there are no superior nor inferior ones, for every race has its own qualities, features and its own combination of characteristics… In my eyes, all people are equal. Of course, I love my people above all but it isn’t “superior” to my mind.
[V. Jabotinsky, “An Exchange of Complaints” 1911 in Nation and Society (Hebrew), pp. 147, 158]
This statement of belief was composed by Vladimir Jabotinsky. Admittedly, quotations can be taken out of context and selectively presented to the reader. There is no doubt that quotations can be representative of a writer’s central viewpoint. On the other hand, in the process of their extraction from the entire article they can be joined together with an essentially malicious intent of proving a certain thesis, a prejudice or worse, a willful bias. Piece by piece, Avineri [“The Political Thought of Vladimir Jabotinsky,” The Jerusalem Quarterly, No. 16, Summer 1980] has assembled disparate quotations in order to prove his main theme: Jabotinsky was an ultra-fascist. This definition is never openly presented as such for Avineri prefers to compose an image rather than an essay. He relies on the “proof” that Jabotinsky upheld the theory of race – a more serious charge than fascism for in its original form fascism was not racist or anti-Semitic – that Jabotinsky supported “integral nationalism” (a “cleaner” word than totalitarianism) and militarism, considered the state as a supreme value, preferred the corporate economic system to socialism and even opposed liberalism in its relation to matters of leadership and discipline. Objectivity and Subjectivity After all these “charges” an explicit reference to fascism would be superfluous. This, too, following and enthusiastic reference to Jabotinsky’s rare and multiple qualities as if to emphasize the author’s objectivity. If Avineri’s image of Jabotinsky had been based on the main elements of Jabotinsky’s ideas, activities, and struggles and he had been related to the “shadows” as if they were fringe aspects (despite the distortions we will cite below), the description might have been acceptable; or in any case, within the bounds of the permissible for a political adversary. Avineri, however, commits the opposite by taking out of context what is agreeable to him and concealing or minimizing items disadvantageous to his approach. Even a subjective historian, who was an admitted opponent of Jabotinsky but claimed to be intellectually honest, could not fail to see what were clearly Jabotinsky’s main ideas and concerns:

Steven Meyer -- Will Israel Outlive Its Fascists? Jabotinsky: Mussolini's Favorite

Will Israel Outlive Its Fascists? Jabotinsky - Citizens Electoral Council .


Will Israel Outlive Its Fascists? Jabotinsky: Mussolini's Favorite

by Steven Meyer

Will Israel Outlive Its Fascists? Jabotinsky: Mussolini's Favorite

by Steven Meyer

What has brought Israel to its current path of self-destruction is the resurrection of the fascist Vladimir Ze'ev Jabotinsky, whose 1923 "Iron Wall" thesis — a Jewish military force that would dash Arabs' hope for a nation-state — is the basis for Israeli Prime Minister Ariel Sharon's and the Israeli Defense Forces' (IDF) Nazi-like policies today.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Το "παρανοϊκό" υπόδειγμα Jabotinsky..



Ο Jabotinsky είναι ο ιδρυτής τής κυρίαρχης μορφής τού σημερινού σιωνισμού, ο οποίος είναι ένας εθνικιστικός ή ακόμα και υπερεθνικιστικός σιωνισμός.
Τα πρώτα σιωνιστικά ρεύματα ήταν ή εθνο-φιλελεύθερα (εθνικιστικά-φιλελεύθερα) ή αριστερά (σοσιαλιστικά, σοσιαλδημοκρατικά, αλλά και μαρξογενή κομμουνιστικά ή αναρχοκομμουνιστικά).
Όμως η επίπονη, αντινομική, τραγική πορεία του εβραϊσμού στην γη Χαναάν, ή Παλαιστίνη (ή "Παλαιστίνη"), ήγουν το σημερινό Ισραήλ, πριν και μετά το ολοκαύτωμα, οδήγησε ένα μεγάλο μέρος του σιωνιστικού εθνικού-εθνικιστικού κινήματος σε σκληρότερες θέσεις πολύ κοντά στις αρχές και παρακαταθήκες τού Jabotinsky
Ο Jabotinsky ήταν ένας πολιτικά αντιδραστικός άνθρωπος, πολλοί τον χαρακτηρίζουν και φασίζοντα, ή έστω ακροδεξιό.
Είναι προφανές πως υπάρχει μεγάλη υπερβολή σε αυτά που λέγονται ενάντια στον Jabotinsky, αλλά και ένα μέρος αλήθειας.
Ο Jabotinsky ήταν ένας αντιδραστικός δεξιός εθνικιστής, αλλά δεν ήταν "ολοκληρωμένος" φασίστας, αν και όλη η δεξιά της εποχής του είχε τότε επιρροές από τον φασισμό ή εθνοφασισμό, ήταν σε πολλές περιπτώσεις αν και όχι φασιστική δεξιά πάντως φασίζουσα δεξιά.
Επίσης υπάρχουν πάντα τα στοιχεία της αποικιοκρατικής δυτικιστικής σκέψης, τα οποία είναι εμφανή στον τρόπο με τον οποίο ο Jabotinsky  εξετάζει τους "ιθαγενείς". 
Τονίζουμε βέβαια εδώ με έμφαση ότι στο χαρακτηριστικότερο κείμενό του (Αυτοκαθορισμός: 1923: Vladimir Jabotinsky: The Iron Wall -) που έχει τέτοια στοιχεία δεν εκφράζει έναν βιολογιστικό αλλά πολιτισμικό ρατσισμό, ο οποίος επίσης είναι μετριασμένος από την αναγνώριση (έστω) τής ισότητας ευφυϊας μεταξύ Αράβων Παλαιστινίων και Εβραίων.


Μέχρις εδώ όλα "βαίνουν καλώς" στην ανάλυσή μας ή περιγραφή μας.
Μπορεί και ένας αριστερός ή αριστεριστής αναγνώστης να αισθανθεί "σαν στο σπίτι του".
Πολύ γρήγορα και άνευ περιστροφών:
Ο Jabotinsky ήταν αυτός που προειδοποιούσε τους Εβραίους της Ευρώπης, και ειδικά της Πολωνίας όπως είδαμε αλλού, για την καταστροφή. 
Πιθανόν "ψυχιατρικά" και "ψυχοπολιτικά" να τον θεωρήσουμε και να είναι όντως ένα υπόδειγμα παρανοϊκού εθνικιστή.
Όμως "έπεσε μέσα" όπως λέμε εις την καθομιλουμένη.
Και δεν είπε ποτέ ψέματα για την σιωνιστική πολιτική εβραϊκού εποικισμού της Παλαιστίνης, προτάσσοντας ένα μοναδικό σε ισχύ αν και κυνικό επιχείρημα για την δεινή θέση των Εβραίων σε σχέση με την μη κατοχή εθνικής γης ή εθνικού εδάφους όταν, την ίδια στιγμή, οι διωκόμενοι ή "διωκόμενοι" Άραβες Παλαιστίνιοι ανήκουν σε έναν αραβικό κόσμο με τεράστια έκταση εδάφους "κάτω από τα πόδια του" και μεγάλο πληθυσμό. 
Κάπου μπορούν να "βολευτούν" μέσα σε αυτό τον μεγάλο οικείο κόσμο (όλα αυτά βεβαίως πάντα κάπως σχετικά και γενικευτικά), ενώ οι Εβραίοι καθώς και άλλοι μικροί και ετερογενείς ή "μοναχικοί" εθνοτικά λαοί δεν έχουν που να πάνε και πού να σταθούνε αν δεν έχουν ένα κομμάτι γη ή αν το έχουν και τους το στερήσουν. 
Ο Jabotinsky διέπεται από έναν φόβο, από μιαν παράνοια, την οποία όμως αν ήμουν Εβραίος την εποχή των διώξεων και της προεργασίας τής μαζικής εξόντωσης των Εβραίων θα την προτιμούσα από τον αριστερό και "υγιή" εφησυχασμό των αριστερών ή μετριοπαθών δημοκρατών.

Έχουμε σήμερα μια κατάσταση που θα μπορούσε να θεωρηθεί ανάλογη με αυτή που κινητοποιούσε την παράνοια αλλά και την αλήθεια του ;
Για το Ισραήλ και τους Εβραίους σε όλη την γη έχουμε σίγουρα ανάλογες συνθήκες.
Υπάρχει μίσος εναντίον τους, εκδηλωμένο ή πολύ καλά κρυμμένο πλέον σε περίπλοκα "εποικοδομήματα".
Ακόμα και τώρα θεωρείται λύση από μερικούς ψευδο-ανοιχτόμυαλους να πάψει να υπάρχει Ισραήλ και να ιδρυθεί μια ουτοπική κοινοπολιτεία μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών στο Ισραήλ ή στην γη Χαναάν ή Παλαιστίνη (ή "Παλαιστίνη").
Άλλοι μιλάνε ανοιχτά και ξάστερα για καταστροφή του ισραηλινού κράτους, χωρίς τσίπα και ντροπή, ή μέσα στην γενική τους ευφορική ουτοπικοανοησία περί κατάργησης των εθνών κρατών εν μία νυκτί.
Και όλοι αυτοί βέβαια έναντι ενός Λόγου που είναι ο Λόγος του Jabotinsky ή ένας παρόμοιος Λόγος αφορών ένα άλλο μικρό σε μέγεθος έθνος ή εθνότητα έχουν συν τοις άλλοις να προτάξουν και μιαν ψυχολογικοποιητική ψυχαναλυτική ή ψυχοπολιτική ανάλυση από τις γνωστές.
Πιθανόν έχουν δίκιο, ή μάλλον έχουν δίκιο.
Ένας τέτοιος Λόγος διέπεται από παράνοια, είναι ένας παρανοϊκός εθνοκεντρικός Λόγος ο οποίος τις περισσότερες φορές δεν αντιστοιχεί σε καμία πραγματική "πραγματικότητα" αλλά απηχεί τα τραύματα, τα εσωτερικά ιδεολογικά ψυχικά και άλλα προβλήματα των υποκειμένων που τον εκφέρουν.
Όμως, όπως είδαμε όταν αυτός ο Λόγος "πέφτει μέσα" πέφτει μέσα, την ίδια στιγμή που οι αριστεροί σαν και τους αριστερούς Εβραίους τής (ή τού) Bund (τους οποίους ο Lenin, μιλώντας πάντα για τον ρωσικό κλάδο,  τούς θεωρούσε ήδη πολύ εθνοσωβινιστές για τα μούτρα του), την ίδια στιγμή λοιπόν που οι αριστεροί πλέουν μέσα στον ωκεανό της μακάριας ουτοπικής τους αθλιότητας.

Πως να ξεχωρίσει κανείς πότε έχει ένα κάποιο δίκιο ο (εκάστοτε) Jabotinsky και κάθε όμοιός του και πότε άδικο και απλά μόνον παραληρεί;

Δεν υπάρχει κανόνας, ή μάλλον υπάρχει ένας κανόνας για τον καθημερινό άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι σε διάφορους φορείς που εκπέμπουν ανάλογους Λόγους και αντι-Λόγους.
Καταρχάς, στα σημερινά δεδομένα, πρέπει να γράψει εις τα παλαιότερα των υποδημάτων του τους εξυπνάκηδες ανόητους ή καλοδιαβασμένους ηλίθιους αριστερούς που μέσω της ψυχο-ανάλυσης ενώ λένε και αλήθειες την ίδια στιγμή απλά συκοφαντούν και σπιλώνουν κάθε πολιτικό παρανοειδή Λόγο, χωρίς να θέτουν ούτε στο ελάχιστο υπό συζήτηση την πιθανότητα αυτός (ο παρανοειδής Λόγος) να περιέχει υπό ειδικές συνθήκες και μιαν αλήθεια (όταν ο λαός για τον οποίο γίνεται ο λόγος είναι όντως "στριμωγμένος").
Όσοι ακούσαν τον Jabotinsky σώθηκαν πάντως.
Από την άλλη, αφού αποδιώξει από μέσα του (ο καθημερινός άνθρωπος) τον ενοχοποιητικό Λόγο του φιλελεύθερου ή αριστερού-αριστεριστή βλακός πρέπει να σταθμίσει την ορθολογικότητα των επιχειρημάτων τους και να μην χάψει αμάσητους τους συναγερμούς τού εκάστοτε σε έξαψη εθνικιστή, ακόμα κι αν τούτος δεν είναι φασίστας αλλά ένας μετριοπαθής δημοκράτης εθνικιστής ή εθνιστής.
Επίσης, πρέπει ο καθημερινός άνθρωπος να κάνει κάποιους υπολογισμούς μόνος του, που να σχετίζονται με την δύναμη της εθνότητας εις την οποία ανήκει. 
Να μην διογκώνει την αντικειμενική της δύναμη αλλά ούτε και να την υποτιμά, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για άσκοπους και παράλογους φόβους για την ικανότητά της να επιβιώνει.


Για τις δικές μας συνθήκες:
Είναι προφανές πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένας ευφυής και κυνικός αλλά και φλεγόμενος άνθρωπος όπως ο Jabotinsky.
 
Οι έλληνες πολίτες και ειδικά η κενόμυαλη υπερφίαλη αριστερή ή (αντίθετα) εθνικιστική νεολαία δεν κινδυνεύουν λοιπόν, ούτε πρόκειται να παρασυρθούν, από τέτοιες μορφές ιδεολογικής προσωπικότητας.
Αυτή τη στιγμή έχουν άλλες προτεραιότητες, οπότε ας μην ανησυχούμε.
Θα πάμε στον δρόμο που μας οδηγούν, όποιοι μας οδηγούν τέλος πάντων, χωρίς καμία παρανοϊκή τάση, θα πάμε σούμπιτοι.


Υποσημείωση-υστερόγραφο
Καλή σταδιοδρομία στην νέα γενιά αριστερών-αριστεριστών ψυχαναλυτών και ψυχοπολιτευτών, και να μην ανησυχούν.
Ο Σύριζα θα τους βοηθήσει και θα έχουν ψωμί να φάνε.. 
Οι εκλεπτυσμένοι συκοφάντες είναι πάντα χρήσιμοι.



Ιωάννης Τζανάκος 


In the 1930s, Jabotinsky visited Poland and warned the Jews there of the impending disaster that would engulf them. 
His warnings went largely unheeded and were vehemently attacked by the anti-Zionist Bund. On Tisha B'av 1938, the traditional date of the fall of the first and second temples, Jabotinsky wrote in Warsaw:

It is already THREE years that I am calling upon you, Polish Jewry, who are the crown of World Jewry. I continue to warn you incessantly that a catastrophe is coming closer. I became grey and old in these years, my heart bleeds, that you, dear brother and sisters, do not see the volcano which will soon begin to spit its all-consuming lava. I see that you are not seeing this because you are immersed and sunk in your daily worries. Today, however, I demand from you trust. You were convinced already that my prognoses have already proven to be right. If you think differently, then drive me out of your midst! However, if you do believe me, then listen to me in this twelfth hour: In the name of G-d! Let anyone of you save himself, as long as there is still time, and time there is very little.

What else I would like to say to you on this day of Tisha B’Av is whoever of you will escape from the catastrophe, he or she will live to see the exalted moment of a great Jewish wedding - the rebirth and rise of a Jewish state. I don’t know if I will be privileged to see it, but my son will! I believe in this, as I am sure that tomorrow morning the sun will rise.

Eliminate the Diaspora or the Diaspora will surely eliminate you. 
 

Jabotinsky

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

1923: Vladimir Jabotinsky: The Iron Wall -


Poalei Tziyon - OUR PLATFORM - 1906



INTRODUCTION -Poalei Tziyon and Ber Borochov

Αltneuland- Theodor Herzl's Zionist Utopia


Nachman Syrkin: The Jewish Problem and the Socialist Jewish State 1898



INTRODUCTION - Nachman Syrkin and Socialist Zionism

Auto-Emancipation: AN APPEAL TO HIS PEOPLE By a Russian Jew


Auto-Emancipation

Leon Pinsker

1882
"If I am not for myself, who will be for me? And if not now, when?"
HILLEL

THE AUTHOR'S PREFACE
After the terror of the bloody atrocities a moment of calm followed for baiter and baited to catch their breath. Meanwhile the Jewish refugees, with the very funds collected for their immigration, are being -- "repatriated"! But the Western Jews have again learned to suffer the cry, "hep! hep!" as their brothers in the old days. The eruption of blazing indignation over the shame to which they were subjected has turned to a rain of ashes, gradually covering the glowing soil. Shut your eyes and hide your head like an ostrich -- there is to be no lasting peace unless in the fleeting intervals of relaxation you apply a remedy more thoroughgoing than those palliatives to which our hapless people have been turning for 2000 years.

Νεοφασιστικές διακηρύξεις των "απελευθερωτικών" αραβικών κινημάτων / Hamas Charter / The Hizballah Program

The Iraq Coup Attempt of 1941, the Mufti, and the Farhud



The Iraq Coup Attempt of 1941, the Mufti, and the Farhud

Prologue - The Iraq coup of 1941 is little studied, but very interesting. It is a dramatic illustration of the potential for the Palestine issue to destabilize the Middle East, as well a "close save" in the somewhat neglected theater of the Middle East, which was understood by Churchill to have so much potential for disaster [1]. 

The Palestinian Grand Mufti Haj Amin el Husseini: Fatwa - Holy War against Britain - 1941



he Palestinian Grand Mufti Haj Amin el Husseini:

Fatwa - Holy War against Britain - 1941

Introduction
In 1921, Haj Amin El Husseini was elected Grand Mufti of Jerusalem with British influence. In 1936 he coopted the Palestinian Arab Revolt (Great Uprising) In September or October of 1937, following the murder of the British commissioner for the Galilee, Husseini and the entire "Higher Arab Committee" fled first to Lebanon and then to Iraq, where he engineered a pro-Axis coup. On May 10, 1941 he broadcast a Fatwa (religious ruling) calling for a holy war against the British. This speech was carried by Iraq and Axis radio stations. Typically, a major complaint in this Fatwa was that the British profaned the Al-Aqsa mosque and were out to destroy Islam:
In Palestine the English have committed unheard of barbarisms; among others, they have profaned the el-Aqsa Mosque and have declared the most unyielding war against Islam, both in deed and in word. The Prime Minister at that time told Parliament that the world would never see peace as long as the Koran existed. What hatred against Islam is stronger than that which publicly declares the Sacred Koran an enemy of human kind? Should such sacrilege go unpunished?

Ami Isseroff
 


Copyright
This introduction is copyright © 2005 by Ami Isseroff and Zionism-Israel Information Center. The source document below is in the public domain.



Summons to a Jihad Against Britain
A  Fatwa  Issued by Haj Amin al-Husseini, May, 10 1941
 Translated from:-"Oriente Modemo," 1941, pp. 552-553
In the name of Merciful and Almighty God.
I invite all my Moslem brothers throughout the whole world to join in the Jihad for Allah, for the defense of Islam and her lands against her enemy. O Faithful, obey and respond to my call.
O Moslems!
Proud 'Iraq has placed herself in the vanguard of this Holy Struggle, and has thrown herself against the strongest enemy of Islam certain that God will grant her victory.
The English have tried to seize this Arab-Moslem land, but she has risen, full of dignity and pride to defend her safety, to fight for her honor and to safeguard her integrity. 'Iraq fights the tyranny which has always had as its aim the destruction of Islam in every land. It is the duty of all Moslems to aid 'Iraq in her struggle and to seek every means to fight the enemy, the traditional traitor in every age and every situation.
Whoever knows the history of the East has everywhere seen the hand of the English working to destroy the Ottoman Empire and to divide the Arab countries. 
British politics toward the Arab people is masked under a veil of Hypocrisy. The minute she sees her chance, England squeezes the prostrate country in her Imperialist grasp, adding futile justifications. She creates discord and division within a country and while feeding it in secret openly she assumes the role of advisor and trusted friend.
The time when England could deceive the peoples of the East is passed. 
The Arab Nation and the Moslem people have awakened to fight British domination. The English have overthrown the Ottoman Empire, have destroyed Moslem rule in India, inciting one community against another; they stifled the Egyptian awakening, the dream of Mohammed Ali, colonizing Egypt for half a century. 
They took advantage of the weakening of the Ottoman Empire to stretch out their hands and use every sort of trick to take possession of many Arab countries as happened to Aden, the 9 Districts, the Hadramut, Oman, Masqat and the Emirates of the Persian Gulf and Transjordania.
The vivid proof of the imperialistic designs of the British is to be found in Moslem Palestine which, although promised by England to Sheriff Hussein has had to submit to the outrageous infiltration of Jews, shameful politics designed to divide Arab-Moslem countries of Asia from those of Africa. 
In Palestine the English have committed unheard of barbarisms; among others, they have profaned the el-Aqsa Mosque and have declared the most unyielding war against Islam, both in deed and in word. 
The Prime Minister at that time told Parliament that the world would never see peace as long as the Koran existed. What hatred against Islam is stronger than that which publicly declares the Sacred Koran an enemy of human kind? Should such sacrilege go unpunished?
After the dissolution of the Moslem Empire in India and of the Ottoman Caliphate, England, adhering to the policy of Gladstone, pursued her work of destruction to Islam depriving many Islamic States both in the East and in the West of their freedom and independence. 
The number of Moslems who today live under the rule of England and invoke liberation from their terrible yoke exceeds 220,000,000.
Therefore I invite you, O Brothers, to join in the War for God to preserve Islam, your independence and your lands from English aggression. 
I invite you to bring all your weight to bear in helping 'Iraq that she may throw off the shame that torments her. 
O Heroic 'Iraq, God is with Thee, the Arab Nation and the Moslem World are solidly with Thee in Thy Holy Struggle!

Biography of Berl Katznelson

Nachman Syrkin: The Jewish Problem and the Socialist Jewish State 1898

Ber Borochov: Eretz Yisrael in our Program and Tactics 1917



INTRODUCTION - Ber Borochov and Socialist Zionism

Ber Borochov was born June 21, 1881 in  Zolotonshi in the Ukraine.  Two months after his birth Borochov’s parents moved to  Poltava, which was a town of exile for revolutionaries and also  became a Zionist center.  A branch of  'Hovevei Tzion was established there, and Borochov’s father Moses Aaron, a Hebrew teacher, was an active member.
Borochov attended the Gymnasium (high school) but did not enter a university owing to his resentment over antisemitism. 
In 1900 Borochov joined with the Russian Social Democratic Party and served as an organizer and propagandist. He was expelled from the party in May 1901, for nationalist deviationism, and organized a labor club with Socialist Zionist leanings.

Ber Borochov - THE NATIONAL QUESTION AND THE CLASS STRUGGLE

                                                            Labor Zionism: Ber Borochov - a founder of Socialist Zionism

THE NATIONAL QUESTION AND THE CLASS STRUGGLE
by Ber Borochov
I. Two-fold Division of Human Society

In the preface to his book, A Contribution to the Critique of Political Economy, Marx states: "In the social production which men carry on, they enter into definite relations that are indispensable and independent of their will; these relations of production correspond to a definite stage of development of their material powers of production."

Τα ψέματα των ακροδεξιών και ακροαριστερών αντισημιτών-αντισιωνιστών ["δεν υπήρξε αριστερός σιωνισμός"] / Labor Zionism and Socialist Zionism


Labor Zionism and Socialist Zionism

Note - The Zionist movement developed against the background of events in Palestine/Israel and influenced them. This account of Labor Zionism is meant to be read together with the Brief History of Israel and PalestineIsrael & Palestnian History since the Oslo accordsand  Zionism  

Ideology and Philosophy of Socialist Zionism and Labor Zionism




The philosophical outlook of Zionism as well as its early practical development in Ottoman Turkish times and under the British Mandate, cannot be understood without examining the history of Socialist and Labor Zionism. Even before the beginnings of Zionist settlement, Moses Hess, a former friend of Karl Marx, laid the foundations for secular and socialist Zionism in his book Rome and Jerusalem.

Julius Martov / The Ideology of “Sovietism”


Julius Martov: The Ideology of "Sovietism" (1919) - Marxists Internet ...

Julius Martov

The Ideology of “Sovietism”

(1919)


First published in Mysl, Kharkov 1919.
Translated by Herman Jerson.
Originally published in English in International Review, New York 1938.
Republished in J. Martov, The State and the Socialist Revolution (limited edition), London 1977, pp.5-26.
Transcribed and marked up by Einde O’Callaghan for the Marxists’ Internet Archive.

The Mysticism Of The Soviet Regime

The revolutionary movement that is tinged with Bolshevism recognizes soviets as the form of political organization (even the sole form) by which the emancipation of the proletariat can be realized.

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Όργουελ..


Μπορεί ο Όργουελ να ήταν πράκτορας και ρουφιάνος, υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες πως δεν ήταν κανένα καλό παιδάκι.
Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.
Καμία σημασία.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι επιβεβαιώνεται περίτρανα όταν αποκαλύπτει την ψευδο-δυϊκή ή απλά δυϊκή-διπολική ουσία του ολοκληρωτισμού.
Οι περισσότεροι προβατάνθρωποι λυκάνθρωποι ιδεολόγοι και διανοούμενοι-διανοουμενίζοντες, όχι εμείς τα "χαζά ζώα" ή ρομπότ της καθημερινότητας, λαμβάνουν θέση ή υπέρ του ολοκληρωτισμού στον οποίο είναι "μέσα" ως "παρουσίες" ή υπέρ του ολοκληρωτισμού που είναι ανταγωνιστικός με τον προηγούμενο και είναι ο "απ'έξω".
Το σχήμα είναι απλό, αλλά επιβεβαιώνεται με κάπως πολύπλοκη μορφή παντού και πάντα, ειδικά στους χώρους των υδροκέφαλων υπάρξεων που έχουν αναλάβει την "διαφώτιση" ή "απελευθέρωση" του έθνους ή του προλεταριάτου ή του κόσμου από την κακιά εξουσία ή του πούτσου τους του ίδιου.
Μην ξεγελιόμαστε από την ικανότητα κάποιων να κρύβουν πλέον, ακόμα και από τον εαυτό τους, την ροπή τους να ερμηνεύουν τα πράγματα με συμπάθεια προς κάποιον ολοκληρωτισμό, αφού κάθε κείμενο ανάλυση θεώρησή τους είναι συνήθως ένα διαποτισμένο πράμα από μιαν ελπίδα ότι κάτι "άλλο" θα τους σώσει ή ο εαυτός τους, όπου το "άλλο" είναι ο άλλος ολοκληρωτισμός και ο εαυτός τους ο "οικείος" ολοκληρωτισμός.
Εγώ αναρωτιέμαι ακόμα πως υπαρχει κόσμος.
Γιατί το ερώτημα γιατί υπάρχει δεν το πιάνω καν.
Με ξεπερνάει..
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Ο Λόγος...[49] Ο ψευδοαπόλυτος κύκλος της κριτικής ως όπλο των ολοκληρωτισμών..



Η θεωρητική διάκριση ανάμεσα σε κεντρικά σημαίνοντα και περιφερειακά σημαίνοντα ενός σημαίνοντος δεν πρέπει να λαμβάνει τον "αξιολογικό" και ιεραρχικό χαρακτήρα που έχει στην άμεση κοινωνική πράξη του σημαίνοντος, όπως τούτη συγκροτείται σε συνάφεια προς το άμεσο "υλικό" πεδίο του (εκάστοτε) κοινωνικού συστήματος.
Όμως και αυτή η επιθυμία, μιας αποστασιοποίησης δηλαδή από το υπάρχον σύστημα οργάνωσης του σημαίνοντος, δεν σημαίνει με την σειρά της μιαν δεδομένη άρνηση του συγκεκριμένου συστήματος (του σημαίνοντος) όπως τούτο δομείται ιεραρχικά, αλλά ούτε και μιαν δεδομένη αποδοχή του σε ένα πλαίσιο τώρα αποστασιοποίησης που όμως παρά την υπόστασή της ως αποστασιοποίησης περιέχει μιαν κριτική αποδοχή του.
Αυτό που μπορεί να συμβαίνει σε μιαν κριτική αποστασιοποίηση είναι ένα πλήθος από ενδεχόμενα συμβάντα αφορώντα την στάση του υποκειμένου, στα οποία συμπεριλαμβάνονται όλα τα προηγούμενα αλλά και ένα "αντίθετό" τους (που συνήθως παραβλέπεται και αφορά μιαν πλήρη αποδοχή):
Μια θεωρητική αποστασιοποίηση (από την συστημική ιεράρχηση του σημαίνοντος) μπορεί να σημαίνει λοιπόν: ή α) την άρνηση του συστήματος τού σημαίνοντος ή β) την κριτική αποδοχή του ή γ) την αποδοχή του χωρίς τελική κριτική κρίση όταν μετά από την αποστασιοποίηση θεωρείται ότι το συγκεκριμένο σύστημα έχει καλώς όπως έχει (το "αντίθετο" των άλλων ενδεχομένων που αναφέραμε πριν).
Στην [γ] περίπτωση "παίζεται" αν η τελική μη κριτική αποδοχή της ιεραρχικής οργάνωσης του σημαίνοντος σημαίνει μιαν γενική έλλειψη κριτικής στάσης, εφόσον η αρχική αποστασιοποίηση μπορεί να θεωρηθεί ως μία στην-πράξη άσκηση κριτικής.

Δύο στάσεις υπάρχουν απέναντι στην αποστασιοποίηση όταν αυτή περικλείεται σε μιαν "θετική" σχέση {[β][γ]} απέναντι στο δεδομένο σύστημα (του σημαίνοντος) γιατί στην περίπτωση της άρνησης {[α]} η κριτική στάση είναι φαινομενικά τουλάχιστον δεδομένη:

1.
Θα υπάρξουν αυτοί που θα ισχυριστούν ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μιαν υποκριτική δραστηριότητα που έχει προκαθορίσει το αποτέλεσμά της (άρα δεν είναι κριτική, άρα δεν υπάρχει ίσως ούτε πραγματική αποστασιοποίηση), αλλά με μιαν διεργασία μετατροπής και μετασχηματισμού του συστήματος του σημαίνοντος.

2.
Και θα υπάρξουν και αυτοί που θα πούνε πως κάθε κριτική δραστηριότητα είναι συνήθως ή πάντα ένας κύκλος με "σκοπό" την επιβεβαίωση των αρχικών προκαθορισμένων θέσεων-αντιλήψεων-θεωρήσεων. 
Γιατί όμως στην τελευταία περίπτωση να υπάρξει καν ο κύκλος;
Οι άνθρωποι αποστασιοποιούνται, όταν αποστασιοποιούνται θεωρητικά και αξιακά, γιατί επιδιώκουν ένα άλλο αποτέλεσμα από αυτό που θα έχουν ως μη αποστασιοποιούμενοι.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε, και δικαίως, πως υπάρχει συνήθως ένας "σκοπός" τελικής επαν-επιβεβαίωσης τής αρχικής "θετικής" τους σχέσης με το ήδη υπάρχον ιεραρχικό σύστημα του σημαίνοντος, είναι σίγουρο πως επιδιώκουν μιαν μετατροπή, άρα είναι σίγουρο πως ανοίγονται στην προπλασματική μεν αλλά θεμελιώδη δραστηριότητα τής κριτικής που ονομάσαμε αποστασιοποίηση (επέχειν).
Στην πορεία μπορεί μάλιστα αυτή η επιδιωκόμενη ως παροδική εξωσυζυγική ερωτική σχέση να καταλήξει σε καταστροφή του γάμου.
Τα ολοκληρωτικά συστήματα σκέψης επιδιώκουν, γνωρίζοντας αυτές τις πιθανότητες, να κόψουν στην ρίζα της την διεργασία τής αποστασιοποίησης.

Άρα έχουμε συνεπαγωγικά με τα προηγούμενα δύο τρόπους ολοκληρωτικής σκέψης (σε σχέση πάντα με τις προαναφερόμενες στάσεις):

1.
Ο ένας τρόπος ολοκληρωτικής σκέψης, ο πιό εμφανής, είναι να προβεί "κάποιος" σε νομική θεσμική ιδεολογική άρα και πολιτειακή κατάργηση της ίδιας της δυνατότητας τής αποστασιοποίησης και της δυναμικής της, εφόσον αναγνωρίζεται η μετασχηματίζουσα δύναμη της κριτικής.

2.
Ο άλλος τρόπος ολοκληρωτικής σκέψης, ο λιγότερο εμφανής και πραγματικά ύπουλος, είναι να προκαθορίσεις, άρα να συκοφαντήσεις, κάθε αποστασιοποίηση ως περικλειόμενη-και-μόνον-περικλειόμενη στον απόλυτο κύκλο της επαν-επιβεβαίωσης (Κ.Σμιτ, Π.Κονδύλης και αριστεριστές που "έλκονται" από αυτούς).
Εδώ, σε αυτή την περίπτωση ολοκληρωτικής σκέψης, με το να μην αναγνωρίζεται η ρίζα τής δημοκρατίας, δηλαδή η κοινωνική και υποκειμενική ικανότητα μέσω ενός ανοιχτού δημόσιου χώρου να υπάρχει κριτική αποστασιοποίηση και κριτική δράση καθαυτή, απογυμνώνεται ούτως η επιθυμία της κριτικής, απογυμνώνεται και καταστρέφεται στην ρίζα της η επιθυμία τής δημοκρατίας.
Οι θεωρίες-ιδέες (αυτές) περί απόλυτου κύκλου μεταξύ κριτικής και προκαθορισμένων προτύπων, μπορούν επίσης να λάβουν πιο εκλεπτυσμένες μορφές:
Δεν κρίνεται ως άχρηστη ή επιβλαβής η κριτική δράση όταν ασκείται ως δράση από μεμονωμένα άτομα ή συλλογικές οντότητες, αλλά δεν αναγνωρίζεται άλλη υπόστασή της σε διάκενα μεταξύ ατόμων και κοινοτήτων πέραν των εσωτερικών διάκενων μέσα στις (όποιες) υποτίθεται ελεύθερες κοινότητες.
Γι' αυτό και δεν θα δείτε ακόμα και σε περισπούδαστα κείμενα για την ελευθεριακή σοσιαλιστική κοινωνία, τα οποία διέπονται από αυτή την ολοκληρωτική σκέψη, καμία σκέψη για  κάποιον δημόσιο ανοιχτό χώρο ελευθερίας και κριτικής πέραν τής όποιας κοινότητας ή πέραν τού όποιου υπερναρκισσευόμενου υπερατόμου.
Η ένδυση αυτών των νεο-νάρκισσων νεο-αριστεριστών με έναν λόγο κουρελοπρολεταριακής εναντίωσης κατά τα "πρότυπα" της κριτικής τού ιεραρχικού σημαίνοντος, ενώ παρουσιάζεται ως εγγυημένα ταχθείσα στο μέρος της κριτικής αποστασιοποίησης και της κριτικής τής ίδιας [α], δεν είναι τίποτα άλλο από μιαν εκδοχή τής θεωρίας του "απόλυτου κύκλου".
Οι άνθρωποι αυτοί πραγματικά γνωρίζουν όλα τα πράγματα πριν ακόμα υπάρξουν, αφού ξέρουν με ποιόν τρόπο υπάρχουν από την εκκίνησή τους ήδη, γι' αυτό και έχουν σκοπό, αν τα πράγματα τα ίδια δεν τους κάνουν το χατήρι, να τα οδηγήσουν εκεί δια τής βίας.

Ιστορική σημείωση..
Το πράγμα είναι κωμικό ως κωμικοεξοργιστικό, όντως, όταν βλέπεις εκ των υστέρων ότι τέτοιες έχιδνες τις έχουν κάποιοι (δεξιοφιλελεύθεροι) ταϊσει βοηθώντας "ανανεωτικά σπίτια" που παρουσιάζονταν μιαν "καλή" εποχή ως οχυρά τής "αστικής δημοκρατίας" απέναντι στον "σοβιετικό ολοκληρωτισμό" και πάντα (αυτά τα "σπίτια") είχαν και τέτοιες έχιδνες εντός τους.
Αλλά αυτές τις έχιδνες συνεχίζουν να τις ταϊζουν, ακόμα, τα ίδια αυτά τα "σπίτια", τα οποία έχουν και "παγκόσμιες αναφορές" χωρίς να χρειάζονται τους πρώην υποστηρικτές τους και χωρίς να τους χρειάζονται ούτε αυτοί (οι πρώην υποστηρικτές τους), αφού ο "σοβιετικός σατανάς" έχει κάνει πλέον πέρα, είναι στο "επέκεινα τής ιστορίας". 




   


Ιωάννης Τζανάκος