Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Ραπάρω εργατισμό..[2]



Το να δουλεύεις ή να έχεις δουλέψει εργάτης/εργάτρια/εργατ#, σε κάνει συμμέτοχο σε μια τάξη που έχει μάθει κάτι καλά. 
Ότι είναι στον ταξικό πυθμένα της κοινωνίας με έναν χειρότερο τρόπο από' τι το λουμπεναριό.
Το λουμπεναριό περνάει απίστευτες ταλαιπωρίες, αλλά περνάει και καλά, ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή και να την κάνει λούφα.
Οι εργά δεν μπορούν να περάσουν και τόσο καλά, είναι γραπωμένοι σε θανατηφόρες συνθήκες που τους υποχρεώνουν σε μιαν σοβαρότητα, ακόμα και σε έναν "πουριτανισμό" τής ύπαρξης.
Όποιος πιστεύει το αντίθετο να έρθει εδώ να μου κλάσει τα αρχίδια.
Προχωράμε, αναλυτικότερα, αλλά μην περιμένετε και ειδική θεωρία. 
Οι εργά είναι υποχρεωμένοι να δουλέψουν όσο δουλεύουν σε απόλυτη αντιστοιχία με μια μηχανή που δεν σταματάει ποτέ.
Γι' αυτό και δεν είναι στην ίδια θέση με έναν γενικό μισθωτό εργαζόμενο, ακόμα κι αν τούτος είναι εκμεταλλευόμενος στον ίδιο βαθμό από το κεφάλαιο.
Μας έχουν ζαλίσει, τους ήδη ζαλισμένους όπως είδαμε, όρχεις με τις συνθήκες που πάνε να φτιάξουν για τους μισθωτούς που πάνε να ομοιάσουν με τις συνθήκες στο εργοστάσιο, αλλά δεν μας λένε οι διάφοροι παπάρες ότι αυτό ήδη συμβαίνει εδώ και αιώνες στο εργοστάσιο, αλλά και στο γιαπί και στο χωράφι για τους σκλάβους.
Και δεν μας λένε ότι έχουν ζήσει και πεθάνει πρόωρα πάντα οι εργά με αυτές τις συνθήκες, και ειδικότερα οι εργοστασιακοί.
Τώρα που τα βούτυρα της μικροαστικής τάξης, οι διάφοροι μπεμπέδες μπέμπες που πρέπει να δουλέψουν με αυτό το τρόπο, γκιατί γκιά μπαμπά μαμά τελείωσαν καλαί εποχαί, έχει σηκωθεί θρήνος, δεν αντέχουν τα παιδιά, έτοιμη την έχουν την επανάσταση, ανακάλυψαν τον κόσμο.
Τώρα που ακόμα και οι κατώτερες ιεραρχικά υπηρεσίες του δημοσίου μετατρέπονται δια της πίεσης σε φάμπρικες, έχει σφίξει η σούφρα και δεν αντέχεται η κατάσταση ρε παιδί μου.
Ακούω και τους "συναδέρφους" να κλαψομουνιάζουν που καταντάνε "σαν" εργάτες, τι λέ ρε παιδί μου; τέτοια κατάντια;
Όλοι αυτοί που ακούτε στο περίπου να λένε "δέ πάει άλλο", "ως πότε;", δεν είναι τίποτα ψημμένες καταστάσεις, είναι οι νεοεισερχόμενοι στον πραγματικό ρυθμό της μηχανής.
Λένε, βέβαια, μέσα τους πάντα και χωρίς να το πολυεκδηλώνουν, "μα τι στο διάολο, εδώ δεν υπάρχει μηχανή, θα μπορούσαμε να δουλέψουμε όπως παλιά". 
Γι' αυτό και ζούνε και γκαβλώνουν με τις ουτοπίες περί μείωσης του χρόνου. 
Όχι ότι τους εργά δεν θα τους ενδιέφερε η μείωση του χρόνου, κάθε άλλο, αλλά αυτό το εμμονικό με τον ελεύθερο χρόνο αφορά ανθρώπους που κάποτε τον είχαν γεμάτο, και τα ξύνανε βέβαια μεγαλοπρεπώς, και τώρα τους έχουν στριμώξει.
Δεν μπορούνε τα πουλάκια μου δεν μπορούνε, δεν μπορούνε να πρεκαριάκια να στρώσουν κώλο για μεγάλο χρονικό διάστημα, τους έχει πέσει ήδη βαρύ το πρόγραμμα.
Στο μεταξύ κάποιοι ζούνε έτσι ήδη αιώνες και τους είχαν επί της ουσίας γραμμένους.
Τώρα που ο μπεμπές και η μπέμπα πέφτουν στην κόλαση γιατί μαμ δεν θα έχει πλέον αν δεν φτύνεις αίμα, ακόμα και στο γραφείο ή στο μαγαζί, τώρα λοιπόν θέλουν επίσπευση επανάστας, ράϊτ νάου να'ούμ, και βέβαια θέλουν να μειωθεί ο χρόνος.
Αυτός ο καϋμός του μικροαστού δεν λέει να σωπάσει, είναι καϋμός μεγάλος, μη τυχόν και στρώσει κώλο και δουλέψει σαν την "καταραμένη εργατιά", που δεν κάθεται να δεχτεί κηρύγματα, απλά γιατί δεν έχει χρόνο και γιατί έχει μάθει από μόνη της να θεωρεί τους λουφαδόρους σαν ψοφίμια ή σαν βούτυρα. 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..