Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Πολιτική [2] - [Η "δική" μου μαρτυρία - σημεία τομής α']



Η πολιτική ανήκει σε επιδέξιους ανθρώπους και πάντα σε αυτούς θα ανήκει, οπότε αυτό και μόνον θα αρκούσε για να μην απασχολεί εμένανε.
Η επιδεξιότητα στο ψεύδος και την ασύστολη προπαγάνδα, η ικανότητα να χρησιμοποιείς και να εργαλειοποιείς ανθρώπους, ανήκει σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων που είναι ικανοί να σώσουν και να καταστρέψουν την ίδια στιγμή ένα σύνολο ανθρώπων, ή μιαν κάπως θολή κοινή υπόθεση.
Όταν ακούω από κάποιον ότι η πολιτική θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, και μάλιστα απομακρυσμένο από κάθε ιδιότητα καταστροφής και χειραγώγησης, σκέφτομαι αν έχω να κάνω με έναν ηλίθιο ή το αντίθετο με έναν από αυτούς τους επιδέξιους που είναι ικανοί να στείλουν μια μάζα ανθρώπων στην καταστροφή ή σε ένα ασφαλές σημείο για την ζωή τους (ως συνόλου έστω).
Το τρομαχτικό με την πολιτική είναι πως όταν έχουμε να κάνουμε με πολιτικά υποκείμενα με στρατηγικές και ισχυρές δυνάμεις (αντιπρόσωπους ιστορικών δυνάμεων και συμφερόντων) δεν μπορούμε να διακρίνουμε την μία ή την άλλη δυνατότητα, καταστροφής ή δημιουργικής ασφάλειας, απλά γιατί δεν υπάρχει διάκριση.
Το ίδιο (ατομικό ή συλλογικό) υποκείμενο που είναι ικανό για το μεγαλύτερο "λάθος" είναι και εκείνο που μπορεί να οδηγήσει μακριά από την καταστροφή.
Με αυτό που λέω δεν προκρίνω την αξιολογική ουδετερότητα ούτε δεν διακρίνω μεταξύ διαφορετικών ιστορικών δυνάμεων και μεθόδων τους, αλλά επιτονίζω την ενότητα των χαρακτηριστικών της πολιτικής ικανότητας και του πολιτικού κυνισμού παρά τις διαφορές τους.
Εν πάση περιπτώσει, λέω κάτι που με αποκλείει από την ενεργό πολιτική και κάτι που δεν πρόκειται να σας το πει κανένας πολιτικός.
Θα το ακούσετε σε καφενέδες, αλλά όχι τόσο διανοητικοποιημένο, και επίσης ακόμα και εκεί δεν θα το ακούσετε στην πληρότητά του που περιέχει και το (οριζόμενο κοινοτόπως ως) "θετικό" στοιχείο της πολιτικής.
Η πολιτική δεν είναι πέραν του καλού και του κακού, αλλά είναι (αν είναι μεγάλη πολιτική) το καλό και το κακό μαζί στην ιδιαίτερη και συγκεκριμένη μορφή και υποστασιοποίησή τους.


Αυτό που με απομακρύνει από τους αριστερούς και τους κομμουνιστές της "σημερινής εποχής" είναι η απύθμενη υποκρισία τους ή η (ελπίζω όχι και τόσο διαδεδομένη) ανοησία τους όταν μιλάνε για πολιτική.
Διακρίνω ότι ίσως η πολιτική αυτή υποκρισία περιέχει κάτι ελπιδοφόρο, για μας τους πλεμπάγιες, εφόσον από ό,τι φαίνεται συνεχίζουν να γνωρίζουν να λένε ψέματα, ακόμα περισσότερο από τους δεξιούς ή "κεντρώους", οπότε αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν αφήσει τα "όπλα" της πολιτικής. 
Αλλά ο βαθμός ψεύδους (και αυτο-ψεύδους) έχει ένα όριο και αυτός (πρέπει νομίζω), αλλιώς καταντάει σκέτος κυνισμός που κάθε άλλο παρά εγγύηση φαίνεται να "περιέχει" ακόμα και για την ίδια την (πολιτική) ικανότητα εναλλαγής ανάμεσα στο "καλό" και το "κακό" όπως τα ορίσαμε προηγουμένως.


Νομίζω πως η θέση ενός υποκειμένου σε μιαν οριακή ημι-περιφέρεια του παγκόσμιου (καπιταλιστικού) συστήματος ισχύος και κυριαρχίας δεν είναι συνήθως αυτό που λέμε "προνομιακή", αλλά "συνοδεύει" μάλλον ένα είδος αρλούμπας.
Όλοι "εκεί" είναι και "δεν είναι" αλλά τελικά είναι με τα μπούνια μέσα στην ασφάλεια της μητροπολιτικής κατάστασης και την ασυνείδητη επιθυμία της, χωρίς ωστόσο και τα ενδιαφέροντα δημιουργικά στοιχεία αυτής (τής μητροπολιτικής κατάστασης).
Αυτό που μένει είναι η επιθυμία της ασφάλειας, την οποία συνήθως θα την παράσχουν κάποιοι πραγματικοί ή φανταστικοί ισχυροί σύμμαχοι.
Επίσης, οι έξαλλες φαντασιώσεις για κινήματα, "χώρους", διαφορετικότητες από το εξωτικόν "έξω" ενώ ακολουθούν ανάλογες μητροπολιτικές (φαντασιώσεις) λαμβάνουν έναν ακόμα ισχυρότερο παθολογικό χαρακτήρα που διακινδυνεύει ακόμα και την επιβίωση της χώρας, και δεν περιορίζεται μόνον στο "αριστερό" ή "εθνικιστικό" κομμάτι της κοινωνίας αλλά διακατέχει και όλους τους άλλους (εδώ λόγου χάριν υπάρχουν "σοβαροί" αναλυτές που ενώ χλευάζουν τον λαϊκό φιλορωσισμό -και δικαίως- την ίδια στιγμή πιστεύουν και όχι μόνον προπαγανδίζουν ότι θα υπάρξει "ευρωπαϊκή ασφάλεια" και "στρατός" που θα μπορούσε να προφυλάξει τη χώρα από πραγματικούς και φανταστικούς εχθρούς). 


(συνεχίζεται, γιατί το διασκεδάζω)







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • Αποσύνδεση των στοιχείων.. - Η συμπλοκή όλων των δομών ενός συστήματος παρουσιάζει την εικόνα μιας μόνιμης ύπαρξής τους, ακόμα κι αν θεωρείται πως υπάρχει μια εικόνα (ριζικής) μετατρο...
    Πριν από 3 δευτερόλεπτα
  • Σχόλια σε λακανικά κείμενα [2] - Το σχόλιο [2] αναφέρεται στο κείμενο του Λακάν: *Μιλάω στους τοίχους*, από τη σελίδα 47 έως την σελίδα 69 [τής ελληνικής μετάφρασης], του κεφαλαίου: *Γνώση...
    Πριν από 3 ώρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..