Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

2 ερωτήματα για τον εργατικό κρατικό καπιταλισμό..




Ερώτημα 1.
α) τι μπορεί να είναι ένας κρατικός καπιταλισμός υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των εργαζόμενων μαζών; β) είναι αναγκαίο οι μάζες αυτές να δεχτούν, έστω υπό προϋποθέσεις, την ύπαρξη ενός τέτοιου μεταβατικού κοινωνικο-οικονομικού καθορισμού;



Ερώτημα 2.
Σημαίνει αυτή η αποδοχή την αντίστοιχη αποδοχή ενός ταξικού και πολιτικού συμβιβασμού;




Δίνω κάποιες σχηματικές και (ελπίζω) πυκνές απαντήσεις, ξεκινώντας από το τελευταίο ερώτημα:



[ερώτημα 2]
Η ύπαρξη ενός μεταβατικού μεικτού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος που θα περιέχει και καπιταλιστικά και κυρίαρχα εργατικά σοσιαλιστικά στοιχεία στις παραγωγικές σχέσεις δεν σημαίνει ομαλή μετάβαση τής εξουσίας, ούτε διατήρηση τής συνέχειας με το (αστικό) κράτος.
Μπορεί να συμβεί βέβαια και αυτό (να υπάρχει συνέχεια), και τότε έχουμε ένα από τα γνωστά σχήματα (όχι πάντα αξιοκατάκριτα) των "σοσιαλισμών του 21 αιώνα" (τσαβιστές κ.λπ), όμως ακόμα και τα προβλήματα που έχουν αυτά τα μεταβατικά σχήματα πιθανόν να μην προέρχονται από το γεγονός ότι έχουν επιλέξει γενικά τον "μεικτό" οικονομικό προσδιορισμό αλλά από το γεγονός πως δεν έχουν "σπάσει" την αστική συνέχεια του κράτους. 
Θέλω να πω πως σπώντας την αστική συνέχεια του κράτους θα προέβαιναν ίσως "ευκολότερα" σε ευρύτερες κρατικοποιήσεις-κοινωνικοποιήσεις-εθνικοποιήσεις (με εργατικό έλεγχο), αλλά επίσης, το κυριότερο, θα είχαν πραγματικότερο έλεγχο στην οικονομία, ακόμα κι αν διατηρούνταν για ένα διάστημα ένα μέρος της καπιταλιστικής παραγωγής άθικτο (ειδικά το μη μονοπωλιακό). 
Οπότε, το ζήτημα στην περίπτωσή τους δεν είναι γενικά ότι διατηρείται ο καπιταλισμός αλλά ότι απεμπολώντας την επαναστατική στρατηγική για μια βίαιη κατάληψη της εξουσίας δεν έχουν την δυνατότητα να χειριστούν και ελέγξουν με αποτελεσματικότερο τρόπο τις αναγκαστικά διατηρούμενες (ακόμα) καπιταλιστικές δομές.
Ο ταξικός συμβιβασμός στην περίπτωση αυτή έχει να κάνει με την αποδοχή του αστικού καπιταλιστικού χαρακτήρα του κράτους και όχι με την μερική έστω αποδοχή των όποιων αναγκαίων ακόμα καπιταλιστικών οικονομικών δομών.
Αν σύμφωνα με την αριστερίστικη λογική ακόμα και η διατήρηση του χρήματος, ενός (κρατικού) τραπεζικού συστήματος, μιας μορφής μικρής και μεσαίας ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, αλλά και ενός (νέου ωστόσο) κρατικού υπαλληλικού γραφειοκρατικού και στρατιωτικού μηχανισμού (που θα προέκυπτε όμως μετά από την συντριβή του αστικού κράτους), είναι ταξικός συμβιβασμός, τότε όντως και γω δέχομαι αυτό τον συμβιβασμό και ότι έχουμε να κάνουμε με ένα είδος ταξικού συμβιβασμού.
Είμαι συμβιβασμένος λοιπόν με αυτές τις δομές, χωρίς να αποκλείω (κάθε άλλο) την παράλληλη ύπαρξη αυτοδιοικούμενων σοσιαλιστικών οργανισμών.
Δεν καταλαβαίνω γιατί η ύπαρξη αυτών των μηχανισμών σημαίνει αποδοχή της συνέχειας με το (προηγηθέν) αστικό κράτος.
Δεν σημαίνει καμία αποδοχή, ντε φάκτο αποδοχή, στην θεώρηση εκείνη που στέκεται στα σημεία που ανέφερα.
Δεν αποκλείεται βέβαια να υπάρξει κάποια συνέχεια με αυτό που λέμε αστικό κράτος, αλλά τα διάφορα ενδεχόμενα δεν αποκλείουν την "καθαρή" ανατροπή και την άμεση κατάργηση ακόμα του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Ένα ισχυρό εργατικό λαϊκό κράτος μπορεί να "συμβιώσει" με την παρουσία μικρών και μεσαίων οικονομικών αλλά και κρατικογραφειοκρατικών καπιταλιστικών δομών και να τις ελέγξει μια χαρά χωρίς να χρειαστεί "καθολική" απαλλοτρίωση.
Όλα εξαρτώνται βέβαια από την συγκυρία και τους συσχετισμούς δυνάμεων, τις διεθνείς σχέσεις κ.λπ



[ερώτημα 1]
Ο κρατικός καπιταλισμός δεν είναι αυτό που λένε μερικές φορές οι αριστεριστές εννοώντας ένα σύστημα στο οποίο υπάρχει πλήρης κρατικοποίηση των οικονομικών μονάδων κ.λπ, αυτό είναι ένας κανονικότατος κρατικός σοσιαλισμός όπως στην σοβιετική ένωση κ.λπ
Κρατικός καπιταλισμός υπάρχει όταν η υφιστάμενη ιδιωτική καπιταλιστική οικονομία υπόκειται στον ασφυκτικό έλεγχο ενός κράτους.
Μπορεί αυτό το κράτος να είναι αστικό, μπορεί να είναι εργατικό, και ανάλογα με τον ταξικό προσανατολισμό του έχει άλλες εσωτερικές δομές και ο έλεγχός του προς την οικονομία σημαίνει πρακτικά άλλα πράγματα παρά τις ομοιότητες αυτών των δύο περιπτώσεων (κρατικού καπιταλισμού). 
Επίσης, κρατικό καπιταλισμό έχουμε ακόμα και όταν οργανώνοντας το κρατικό σοσιαλιστικό σύστημά μας, χωρίς πλέον καμία μεγάλη ή μεσαία επιχείρηση (μπορεί και μικρή) να ανήκει σε ιδιώτη, ακόμα και τότε λοιπόν πιθανόν θα έχουμε "από εμάς" αντιγραφή και οικειοποίηση κρατικών καπιταλιστικών και γραφειοκρατικών μεθόδων, όπως στον στρατό, την αστυνομία, την διοίκηση.
Εννοείται πάλι πως αυτή η αντιγραφή ή οικειοποίηση δεν είναι απαραίτητο να είναι "απόλυτη" ή να κατακυριεύσει όλο το σύστημά μας ως κρατικό εξουσιαστικό σύστημα κυριαρχίας.
Μπορεί παράλληλα να υπάρχουν, όπως είπαμε και για την οικονομία, άλλες εναλλακτικές αυτοδιοικούμενες σοσιαλιστικές δομές και οργανισμοί, (και) σε αυτούς τους τομείς που θα αναφέρονται στην "γραφειοκρατία" και την "ασφάλεια" που θα κρίνονται όμως από την αποτελεσματικότητά τους.
Δεν θα πειραματιστούμε λόγου χάριν με έναν δημοκρατικό στρατό "χωρίς αρχηγούς", εκτός κι αν όσοι τον πιστεύουν αποδείξουν ότι μπορεί να υπάρξει όσο μπορεί να υπάρξει.
Επειδή δεν πρόκειται να υπάρξει (αναγκαστικά για κάποιους αιώνες ακόμα) σε ένα διεθνές ανταγωνιστικό πλαίσιο ένα τέτοιο πράγμα, θα οργανωθούμε σε αυτό το "επίπεδο" (και) κρατικοκαπιταλιστικά ή κρατικοσοσιαλιστικά/κρατικοκαπιταλιστικά.
Εννοείται πάλι πως πρέπει να υπάρξει έλεγχος από τις μάζες και ταυτόχρονα υψηλός βαθμός αυτοοργάνωσης, ειδικά στα "κοινωνικά μετώπισθεν".







Ιωάννης Τζανάκος

5 σχόλια:

  1. Δυσκολα μπορει κανεις να διαφωνησει με τον πυρηνα οσων λες.
    Μονο καποιες επισημανσεις.
    Η μεταβατικη μεικτη κατασταση υπαρχει σαν δυνατοτητα μονο ΜΕΤΑ την καταληψη της πολιτικης εξουσιας, συνηθως ομως τα διαφορα "μεταβατικα" και μινιμουμ προγραμματα,που προτεινουν οι καθε ειδους σοσιαλδημοκράτες αφορούν την πριν από αυτη την πολιτική ασυνέχεια περίοδο.
    Η λογική των πραγμάτων τόσο απο την σκοπια της οξυνσης της συγκρουσης, αλλα και λογω της αναποφευκτης προηγηθεισας αποδιοργανωσης αλλα και του συγκεντρωτισμου που χαρακτηρίζει τον συγχρονο καπιταλισμο, το μεγεθος του οποιου δεν το εχουμε συνειδητοποιησει, γιατι και συνειδητα αποκρυβεται, αναγκαστικα θα οδηγησει σε μια αρχικη υπερ-αριστερη αντι-καπιταλιστικη προσεγγιση, ακομα ισως και λογω ιδεολογικων "εμμονων", αλλα δεν μπορεις να περιμενεις οι ανθρωποι να ρισκαρουν τη ζωη τους για την επανασταση και να ειναι μονο cool αναλυτες, απαλλαγμενοι απο ιδεολογικες μονομέρειες.
    Η επιστροφη βεβαια του εκκρεμους ειναι αναποφευκτη, και για αντικειμενικους αλλα και για υποκειμενικους λογους. Οχι βεβαια γιατι ο καπιταλισμος ειναι ο φυσικος τροπος οργανωσης της κοινωνιας που επιτελους βρεθηκε (το ιδιο ελεγαν και για την φεουδαρχια).
    Ουσιαστικα ολο το στησιμο θα ειναι καινουριο, και ακομα και ενα μαγαζι ας πουμε που κανει μια συγκεκριμενη δουλεια και θα συνεχιζει να κανει την ιδια δουλεια σα να μην εχει αλλαξει τιποτα, στην πραγματικοτητα θα εχει αλλαξει τελειως (ασχετα αν το συνειδητοποιει) αφου θα εχουν αλλαξει τα παντα γυρω του.
    Και ενα σχολιο σε προηγουμενη (αλλα σχετικη) αναρτηση. Η συναφεια - μη συναφεια σημαινοντος σημαινομενου δυναται να ειναι αμφιπλευρη. Ετσι μπορει οι μπολσεβικοι ακομα και οταν έλεγαν "λαϊκός κομισάριος" να εννοούσαν υπουργός, αλλά όπως σωστά κατάλαβε ο Von Mises, όταν έλεγαν "τράπεζα", αυτή η οντότητα που έλεγαν έτσι, δεν είχε κανένα από τα κύρια και ουσιώδη κατηγορήματα της έννοιας αυτής στον καπιταλισμό, μόνο δευτερεύοντα και επιφανειακά.

    Μετοικος


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έλα! πάω να ρίξω έναν υπνάκο και θα τα πούμε το απόγευμα, δεν είναι ότι δεν θέλω να απαντήσω.
    Το απογευματοβραδάκι λοιπόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λοιπόν, συμφωνούμε! τι θέλω να πω:
    όντως είναι αναπόφευκτο να τραβήξει κανείς το σχοινί προς τα πολύ αριστερά. Έχεις δίκιο, ίσως να έχω παρεξηγήσει πολλές από τις θέσεις και των "εδώ" αριστεριστών που ίσως όταν έρθει η ευλογημένη ώρα θα ισορροπήσουν στην πραγματικότητα.
    Αν θέλεις, εγώ κάνω τον "κακό" γιατί στην στρατιωτική οπτική μου μετράει ο χρόνος, αλλά και η αλήθεια για τον συσχετισμό δυνάμεων. Όταν έρθει η ώρα, αν ζούμε, δεν θα έχω πρόβλημα να συμμετέχω χωρίς όρους στο σχήμα μάχης του λαού, ακόμα κι αν πάμε για ήττα, αλλά συγχωράτε με δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια.
    Για την τράπεζα, όντως έτσι είναι σε μια κρατικοσοσιαλιστική κοινωνία, εγώ όμως μιλάω για το κράτος που έχει μεγαλύτερη δομική αντοχή. Μη ξεχνάς ότι καπιταλισμό δεν είχαμε πάντα, αλλά κράτος είχαμε πάντα, στις ταξικές κοινωνίες, άρα το κράτος έχει μεγαλύτερη δομική αντοχή. Δεν συζητάω απόψεις που κυκλοφορούν μεταξύ κύκλων και απηχούν μια μποντριγιαρική θέση ότι δεν υπήρχε κράτος πριν την δυτική νεωτερικότητα. Είναι ρατσιστικές απόψεις, εγγύηση γι αυτό ότι τις ανέφερε και η ρατσίστρια Σώτη.
    Κατά τα άλλα, δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσαμε.
    Μένει να γράψω ένα κείμενο ακόμα για την πραγματική "κατηγορική" ταύτιση κράτους κυριαρχίας και την σχέση κρατικού σοσιαλισμού και κρατικού καπιταλισμού υπό την ηγεσία τής εργατικής τάξης..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτη η αποψη (οτι δηλ. το κρατος ειναι δημιουργια της νεωτερικοτητας) οπως καθε "επιστημονικο" ψευδος περιεχει μια μερικη αληθεια. Δηλ. οτι το καθε κρατος, (οχι το καθε συγκεκριμενο), το κρατος τελοσπαντων που αντιστοιχει και δημιουργειται σε καθε επιπεδο κοινωνικο-οικονομικης αναπτυξης, εχει καποια ιδιαιτερα, ουσιωδη και οχι δευτερευοντα χαρακτηριστικα, που δεν υπαρχουν σε αλλα επιπεδα. Κατα καποιο τροπο η εννοια κρατος εμπλουτιζεται καθε φορα και με αλλα κατηγορηματα, εννοειται οτι το ιδιο συνεβη (και ισως ξανασυμβει), με το εργατικο κρατος.
    Εδω σκεφτομαι οτι ενα επιχειρημα των φιλελευθερων κατα των σοσιαλιστικων καθεστωτων, καθε ειδους, ενδεχομενα μπορει να αντιστραφει, υπερ αυτων, ως εξης.
    Κατηγορουν αυτα τα καθεστωτα οτι κρατικοποιουν σχεδον τα παντα και οτι χαρακτηριζονται απο ενα υπερδιογκωμενο κρατος. Αν και υπερβολικη δεν ειναι μια αδικη στον πυρηνα της κατηγορια, ομως τι σημαινει αυτο; Κατα τη γνωμη μου σημαινει το σχετικο αδυνατισμα ενος τουλαχιστον, βασικου χαρακτηριστικου του κρατους, του χαρακτηρα του ως οντοτητας πυκνης, διακριτης και ξεχωριστης απο την κοινωνια και πανω απο την κοινωνια. Αντιθετα το χαρακτηριστικο αυτο ενισχυεται στο φιλελευθερο ιδανικο του "μικρου αλλα ισχυρου" κρατους.
    (μικρο ειναι μονο στη φαντασια - προπαγανδα βεβαια, το Πενταγωνο ειναι ο μεγαλυτερος εργοδοτης του πλανητη).

    Μετοικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα γράψω ένα άρθρο για τον επαναστατικό κρατισμό και την σχέση κρατικού σοσιαλισμού και κρατικού καπιταλισμού και θα ήθελα να σχολιάσεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..