Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Πολιτική [3] Το φόβητρο της σοσιαλδημοκρατίας..


Η πολιτική ικανότητα είναι "κάτι" που μπορεί να μην το έχεις αλλά να το αναγνωρίζεις και να δέχεσαι τελικά να σε "αντιπροσωπεύσει".
Τούτο, η πρόθεση κάποιου να δεχτεί μιαν αντιπροσώπευση από κάποιον ικανότερο (πολιτικά) ίσως και κυνικότερο από τον ίδιο, δεν σημαίνει ότι δέχεται έναν γενικό κανόνα αντιπροσώπευσης και "ανάθεσης" όπως λέγεται στην νεοαριστερή αργκό.
Σημαίνει απλά ότι είναι διατεθειμένος να δεχτεί "από πάνω του" ένα είδος διεύθυνσης, περισσότερο ελεγχόμενης ή αυτονομημένης από τον ίδιο.
Και μόνον που χρειάζεται να διευκρινίσω κάποια πράγματα τέτοιου είδους κουράζομαι πλέον, αλλά είναι αναγκαίο μετά από τόσους τόνους αναρχίζουσας (ψευδο-)κουλτούρας που έχουμε "φάει" ως "γενιά", την οποία μαθαίνουμε να την αναγνωρίζουμε σε υψηλότερα κλιμάκια από εκεί που την μάθαμε, και ως έχουσα βαθύτερη ιστορική καταγωγή.
Εν ολίγοις, η αποδοχή μιας διευθύνουσας, ίσως και κυνικής πολιτικής ηγεσίας, δεν είναι η μεγαλύτερη αμαρτία ούτε οδηγεί απαραίτητα στον "ολοκληρωτισμό" ή στο "τέρας" του "εθνολαϊκισμού", αν και μπορεί υπό συγκεκριμένους κοινωνικο-ιστορικούς όρους να οδηγήσει και εκεί.
Το πρόβλημα στην χώρα "μας" δεν είναι πρόβλημα υπερβολικής κυριαρχίας, ή υπερβολικού κράτους, αλλά το αντίθετο, είναι πρόβλημα έλλειψης κυριαρχίας, έλλειψης ενός δημοκρατικού και (σχετικά) ανεξάρτητου κράτους.
Αυτό το πρόβλημα είναι συναρτώμενο με την δομή του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος κ.λπ κ.λπ
Για περισσότερες πληροφορίες, κκε κκε-μ-λ λαε ίσως και ανταρσύα (αν και η τελευταία επιχαίρει και αυταπατάται αντικειμενίστικα, όπως κάνουν πάντα οι αριστεριστές).
Αν μείνουμε στον δομικό προσδιορισμό περί καπιταλισμού (όπως οι προηγούμενοι πλην λαε), τότε το πιθανότερον είναι να περιμένουμε πότε θα "ξυπνήσει" το "υποκείμενο" θα γίνει η επόμενη οικονομική κρίση, θα ξεσπάσει κάποιος πόλεμος, και τότε θα υπάρξει επίλυση όλων των προβλημάτων και θα υπάρξει δημοκρατικοποίηση της (παγκόσμιας) κυριαρχικής δομής μέσω του σοσιαλισμού-κομμουνισμού ή ακόμα και κατάργησή της από κάποιο "ελευθεριακό" σύστημα/μη-σύστημα.
Και έτσι να είναι, νομοτελειακώς όπως λένε φανερά (κκε) και έμμεσα ασυνείδητα οι προαναφερθέντες, τι γίνεται μέχρι τότε;
Καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια όσον αφορά στις κεντρικές θεσμικές και οικονομικές δομές της εκάστοτε κοινωνίας;
Και τι να κάνουμε; θα πούν όλοι αυτοί; μήπως να υποκύψουμε σε ένα μεταβατικό σοσιαλδημοκρατικό σχήμα διαχείρισης του καπιταλισμού, έχοντας μάλιστα "γύρω" μας και τον κίνδυνο μιας "εθνικιστικής" εκτροπής;

Αυτό το παραμυθάκι με τον σοσιαλδημοκρατικό και εθνικιστικό κίνδυνο, αν τυχόν και ζητηθεί να υπάρξει ένα μεταβατικό ή περισσότερο σταθερό σχήμα δημοκρατικής ριζοσπαστικής διεύθυνσης ακόμα και του ελληνικού καπιταλισμού, έχει παραγίνει πλέον, αλλά εκφράζει και το στρατηγικό πρόβλημα της ελληνικής αριστεράς (και όχι μόνον).

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και ο σύριζα είχε χρησιμοποιήσει την κριτική ενάντια στην θεωρία των σταδίων, άσε τώρα που έχει πάει ακόμα "δεξιότερα", έχουμε αναφερθεί αναλυτικότερα σε αυτή την σύναψη νεοαριστερισμού και σοσιαλδημοκρατίας όπως δομείται πάνω και σε τέτοια φόβητρα και σκιάχτρα.
Μα τι στο καλό; πιστεύει έτσι κι αλλιώς κανείς πως θα υπάρξει άμεση υπέρβαση των καπιταλιστικών δομών; πιστεύει κανείς στα αλήθεια πως είναι δυνατόν ακόμα και σε ένα ευρύτερο σχήμα χωρών που θα αποκόπτονταν από το ηγεμονικό ιμπεριαλιστικό σχήμα θα μπορούσε να υπάρξει αρχικά κάτι άλλο από ένα είδος κρατικού καπιταλισμού;
Όπου κρατικός καπιταλισμός όπως τον εννοούμε και τον επιθυμούμε ως μεταβατικό σχήμα δεν (θα) είναι ένα σύστημα ολοκληρωμένης κρατικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής κ.λπ (όπως το εννοούν οι αναρχικοί και οι αριστεριστές, μιλώντας λ.χ για την σοβιετική ένωση κ.λπ) αλλά ένα "κανονικό" καπιταλιστικό σύστημα (χωρίς μονοπώλια) υπό τον δημοκρατικό επαναστατικό έλεγχο των εργαζόμενων μαζών.
Ακόμα και η αναρχική ομοσπονδία να πάρει την "εξουσία" (δεν θα την λέει έτσι..) "κρατικό καπιταλισμό" θα κάνει (δεν θα το λέει έτσι..) αν θέλει πραγματικά να αποκοπεί η ριζοσπαστικοποιημένη χώρα ή το σύνολο των ριζοσπαστικοποιημένων χωρών από το (δυτικό, και όχι μόνον) ιμπεριαλιστικό σύστημα και δομηθεί λαϊκή άμυνα.
Οι πιθανοί τρόποι συγκρότησης αυτού του κρατικού καπιταλισμού είναι πολλοί, δεν υπάρχει ένας δρόμος επαναστατικού "κρατισμού", εφόσον μπορεί να υπάρξει παράλληλα εντός αυτής της μεταβατικής κοινωνίας και ένα σύστημα αυτοδιοικούμενων κοινωνικών συλλογικοτήτων.
Γιατί δεν το κατανοούμε αυτό; 
Γιατί κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους; (τους υποτίθεται αφελέστερους).
Δεν αναφέρθηκα καν στο γεγονός πως χώρες σαν την ελλάδα είναι χώρες χαμηλής οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος, κατά κάποιο τρόπο "εξαρτημένες" (όχι με την έννοια που χρησιμοποιεί η "θεωρία τής εξάρτησης"), οπότε το να μιλάει κανείς εναντίον γενικά της κρατικής κυριαρχίας σημαίνει όχι μόνον ότι παίζει το παιχνίδι, ήδη, του ιμπεριαλισμού των αναπτυγμένων χωρών, αλλά επίσης ότι θα το παίζει και τότε που θα είναι η εξουσία κοντά στα εργατικά και λαϊκά χέρια.
Και δεν μίλησα ούτε για "εθνική ανεξαρτησία" ή ακόμα και για "λαϊκή ανεξαρτησία", εθνικά λαϊκά μέτωπα κ.λπ, εφόσον το ζήτημα δεν είναι εκεί, πραγματικά δεν είναι εκεί με έναν "μαξιμαλιστικό" τρόπο εννόησης των πραγμάτων αλλά (είναι) εκεί όπου τίθεται ζήτημα λαϊκής επιβίωσης, λαϊκής άμυνας και δημοκρατικής οργάνωσης του εργαζόμενου λαού.
Αν αυτό είναι "σοσιαλδημοκρατία" ε τότε και γω σοσιαλδημοκράτης είμαι, προσέξτε εσείς οι υπερεπαναστάτες μήπως γλυστρήσετε αλλού...






Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..