Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Ο Λόγος...[43]


Όπως έχουμε δει αλλού, ο Λόγος παρουσιάζεται συνήθως στην πτώση του και ως εκ τούτου είναι ο ίδιος ως ένα καθολικό φαινόμενο μιά απόδειξη τής μετατροπής ενός πόλου στον αντίθετό του.
Όμως ακόμα και έτσι, ο Λόγος δεν φτάνει ποτέ να ολοκληρώσει την μετατροπή στο αντίθετο ή να εκφράσει την ολοκλήρωση αυτής της μετατροπής των πόλων.
Το αντίθετο του Λόγου είναι πάντα ένας Λόγος, και ο Λόγος ως η-πτώση-του-Λόγου-στο-Είναι, γεγονός σημειοποιημένο [σήμερα] (από τους ψυχαναλυτές) στις διεργασίες του συμβολικού ευνουχισμού του Πατρός, δεν παύει να σημαίνει έναν Λόγο.
Το άλλο ή Άλλο τού Λόγου είναι Λόγος, άρα και η πτώση του Λόγου είναι Λόγος.
Είναι άρα, η πραγματική πτώση τού Λόγου, η αναίρεσή του σε ένα συγκεκριμένο πεδίο "κάτωθέ" του, απόδειξη μιας άλλης ουσίας του πέραν της πραγματικής του λειτουργίας ως σημαίνοντος;
Η υπόθεση του Ύψους του Λόγου, αφού "πέφτει" από κάπου προς "εδώ κάτω" δεν λειτουργεί μόνον για να θεμελιωθεί αυτό το Ύψος με έναν ιεραρχικό τρόπο, αλλά για να σχηματιστεί σε αυτό το (φαντασιακό) Ύψος ένα βάθος.
Ισχυρίζομαι πως αυτό που δεν υπάρχει είναι το βάθος και όχι το Ύψος.
Το σημαίνον, ή ο Λόγος ως σημαίνον, είναι το Ύψος το οποίο δεν μπορεί να περικλεισθεί από κανένα ξεχωριστό ατομικό ή συλλογικό ή ιστορικό υποκείμενο, κείται πάνω από όλα ως ένας καθορισμός που ενέχει το ανθρώπινο αλλά δεν ενέχεται κατά κυριότητα από αυτό όπως είναι υποστασιοποιημένο σε "κατά καιρούς" και "τόπους" υφιστάμενες μορφές τού Λόγου ή σημαίνοντος.
Όμως αυτό το αενάως εμπερικλείον στοιχείο δεν έχει κανένα βάθος, δεν έχει κανένα περιεχόμενο ως όλον, για τούτο εξάλλου δεν μπορεί να ορισθεί κατά έναν τελειωτικό τρόπο, συμπαρασύροντας ούτως και τον φορέα του σε μια δυναμική χωρίς τελικό καθορισμό.
Ο άνθρωπος είναι ένα μη φυσικό ον ή είναι ένα μη υποστασιακό φυσικό/μη-φυσικό ον διότι "περιέχεται" σε μιαν καθορίζουσα αυτό επιφάνεια σημείων που συγκροτούν το σημαίνον-ως-σημαίνον, ως (δηλαδή) κενή μορφή=μη-μορφή.
Η (μεταφορικά εννοούμενη βέβαια) πτώση του Λόγου σημαίνει στην πράξη μια σύναψη της υποκειμενικής επιτέλεσης με την γλωσσική επιτέλεση, όπου τελικά υπάρχει δυνητικά ενεργός μετοχή του υποκειμένου σε μιαν ετερογενή επιτέλεση, την επιτέλεση τής γλώσσας ή τού σημαίνοντος.
Η "πτώση" του Λόγου ή σημαίνοντος σημαίνει λοιπόν μιαν μορφή αναστοχαστικού τύπου "ανόδου" τού υποκειμένου στο σημαίνον καθαυτό σαν να ήταν δυνατόν να υπάρξει μια έστω παροδική ένωσή τους και ταύτισή τους.
Στο τόξο των εκδοχών ή πτυχών αυτής τής ένωσης ανήκει τόσο η μυστική εμπειρία όσο και η πιο μεθοδική και αυστηρή επιστήμη, αλλά ως διακριτά σχετικά σημεία του τόξου.
Τα προβλήματα στην διαμεσολάβηση αυτή είναι συνεχή, διαρκή και όταν εκτυλίσσονται ως προβλήματα, πλοκές επιπλοκές σύνδρομα, αδιέξοδα, αναστροφές, δι-πολικότητες, ή ακόμα και ως βία, δεν γίνονται αντιληπτά ως προβλήματα τού Λόγου, γιατί ο Λόγος αν είχε μια "προσωπική υπόσταση" δεν θα ήταν "κακός" ή "καλός" αλλά σίγουρα ένας αγαθός πανούργος, με μιαν εγελιανή εκδοχή της έννοιας τής πανουργίας, κατά την οποία η ίδια η σύναψη μεταξύ σημαίνοντος-ως-σημαίνοντος και σημαίνοντος υποκειμένου δεν μπορεί παρά να υπάρξει και δια αυτών των παθολογιών, ως τούτες να ήταν αλλά και να είναι συνέχεια μέρη τής διεργασίας ανάπτυξης τού ίδιου Λόγου.
Αν υποθέσουμε, και δικαίως, ότι η ανθρωπότητα ακόμα κι αν ωριμάσει (δεν το βλέπω εύκολο) θα παραμείνει ένας πάντα αναπτυσσόμενος, άρα πάντα "παιδόμορφος" ψευδοφυσικός οργανισμός, τότε η κινδυνώδης συνύπαρξη με την παθολογία του Λόγου πρέπει μεν πάντα να είναι αντιληπτή ως κινδυνώδης αλλά ταυτόχρονα και ως δημιουργική.








Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..