Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Ο Λόγος...[46]



Το σημαίνον συγκροτείται διαρκώς εκεί όπου συγκροτεί και τις κεντρικές και τις περιφερειακές του σημειακές δομές.
Μια κεντρική σημειακή ή σημαίνουσα δομή όμως δεν έχει ποτέ κάποια μη εκφρασιακή γλωσσική υπόσταση, οπότε η (λακανική) προσπάθεια να "φανεί" ότι υπάρχει μια κεντρική δομή τού σημαίνοντος που να διακρίνεται από το "υπόλοιπο" μέσω μιας σχετικά μη εκφρασιακής γλωσσικής δομής στέφεται από αποτυχία. 
Όχι μόνον δεν υπάρχει οντική διάκριση λοιπόν, αλλά δεν υπάρχει καν διάκριση μεταξύ  discours[=σημαίνουσα δομή] και parole[=λόγια, εκφερόμενα] που να μπορεί να οδηγήσει τον Λόγο πέραν του parole.
Ο συνολικός εκφέρων, η συνολική εκφορά και το συνολικό εκφερόμενον, αποτελούν μιαν ενιαία, αν και κατάστικτη από χάσματα και κενά, "επιφάνεια".
Οι όποιες φαινόμενες "βαθύνσεις" ενός κεντρικού ή περιφερειακού σημαίνοντος σημαίνουν στην πραγματικότητα αλλαγή δόμησης τής επιφάνειας αλλά πάντα ως επιφάνειας.
Αυτή η αλλαγή δομήσης δεν συμβαίνει με έναν καθολικό τρόπο, ή δεν συμβαίνει πάντα ούτως, αλλά συνήθως υπάρχει ένας εν-τοπισμός.
Η παθολογία που φωλιάζει στον Λόγο έχει να κάνει με αυτές τις μετατοπίσεις και την αυτοκατανόηση των κινούμενων σημείων εντός του σε μιαν ιεραρχία του σημαίνοντος που πρόκειται ή επιθυμείται να αλλάξει ή να ανατραπεί.




Η κεντρική μάχη σε μια κοινωνία, πολύ πριν υπάρξει άλλη υλική ή εξουσιαστική-κυριαρχική μάχη είναι η μάχη για το σημαίνον.
Ακόμα κι αν μια ομάδα, ή μια κοινότητα, ή κοινωνική τάξη ή μια εθνότητα ή ένα θεολογικό-θρησκευτικό σύστημα, βρίσκονται στον "πάτο" της υλικής κοινωνικής ιεραρχίας, αν πάρουν κεφάλι στο σημαίνον, μπορεί κάποια στιγμή να πάρουν την εξουσία τόσο εύκολα όσο (μπορεί) κάποιος να πάρει ένα κεράσι από μια μη κατεχόμενη ή μη φυλασσόμενη κερασιά.
Αυτός βέβαια είναι και ο λόγος για τον οποίο οι κυρίαρχες ελίτ ή τάξεις ή εθνοτικές ομάδες δίνουν πάντα την πρέπουσα σημασία στην μάχη για το σημαίνον και δομούν ένα σύστημα διαρκούς επιτήρησης, ελέγχου και αναδιαμόρφωσής του κατά έναν τρόπο που να τις ευνοεί.
Το όλον αυτό "πράγμα" δείχνει την σημασία του, όταν διαφαίνεται πως για αντικειμενικούς λόγους δεν είναι εφικτή μια ολοκληρωμένη και σχετικά επιτυχής ηγεμόνευση του σημαίνοντος σε ένα σημείο του ανάγλυφου τής παγκόσμιας-τοπικής ιδεολογικής και "υλικής" κυριαρχίας.
Όταν μιλάμε για σημεία του κόσμου όπου για λόγους που αγγίζουν ζητήματα πολιτικής στρατιωτικής οικονομικής κυριαρχίας δεν είναι εφικτή η επιτυχής ηγεμόνευση του σημαίνοντος από εκείνες τις ομάδες που συνήθως έχουν το "πάνω χέρι" λ.χ σε μιαν καπιταλιστική κοινωνία, τότε παρουσιάζεται το ενδεχόμενο αυτή η αδυναμία να μετατραπεί άμεσα, κάποια στιγμή, σε απώλεια της άμεσης, απτής "υλικής" κυριαρχίας.
Φρονώ πως αυτή η εικόνα είναι κάπως υπερβολική και λανθασμένη και πως πιθανώς να συμβαίνει το εντελώς αντίθετο.
Μπορεί μάλιστα η μεγαλύτερη κυριάρχηση αυτής τής "οριακής" κοινωνίας από την παγκόσμια ηγεμονία, αλλά και η κυριαρχία τής εκάστοτε "ντόπιας" εξουσίας, να λαμβάνει την μορφή εκείνων των ειδών επιτέλεσης του σημαίνοντος που "κανονικά" θα ήταν συναρμοσμένες με την αμφισβήτηση κάθε κυριαρχίας.
Η αντιστροφή των επιτελέσεων σε αυτή την "περίπτωση", όπως την υποθέτουμε, σημαίνει την μεταστοιχείωση κάθε κριτικής προς το κυρίαρχο σημαίνον (όπως αυτό εκφράζεται στο "τοπικό" σημείο κρίσης) σε δρόμο για την υποταγή σε ένα άλλο ακόμα "χειρότερο".
Αυτό που παραλλάσσει όταν υπάρχει εκτύλιξη του "υπερ-ριζοσπαστισμού" στην κριτική του κυρίαρχου σημαίνοντος, μιλώντας πάντα για σημεία ή ζώνες της παγκόσμιας κυριαρχίας που "πάσχουν" από έλλειψη ισχύος, αυτό που παραλλάσσει λοιπόν "εκεί" είναι το είδος τής καταστροφής που επιφέρουν στην κοινωνία και μάλιστα στους ανθρώπους εντός της που είναι σε δυσχερέστερη (ταξική, εθνοτική, οικονομική κ.λπ) θέση.
Κάθε ριζοσπαστική κριτική του κυρίαρχου σημαίνοντος "εκεί" είναι το ίδιο καταστροφική για τους ανθρώπους; 
Όχι. 
Υπάρχει ένα δυνητικό είδος διαλεκτικού ριζοσπαστισμού που θα συνένωνε τις ανάγκες αναδιάταξης και ρήξης με τις ανάγκες στοιχειώδους συνέχειας, τόσο στο επίπεδο του σημαίνοντος όσο και στο επίπεδο των (άλλων) "υλικών" δομών, αλλά αυτό ακριβώς το είδος είναι εκείνο που δεν προτιμάται ή δεν αναδύεται, διότι πως αλλιώς η ασθενούσα παθολογική κοινωνία που πίπτει θα πέσει στο απόλυτο κενό;
Πως αλλιώς θα αυτοκαταστραφεί μια κοινωνία που δεν έχει "εντός" της θεμελιακούς όρους στρατηγικής αυτοσυντήρησης και συνέχισής της σε κεντρικούς αξονικούς "τόπους" που είναι αναγκαίοι σε κάθε μορφή κοινωνίας; ακόμα κι αν αυτή θα ήταν "αναρχική";
Αυτό ζούμε σήμερα εδώ, και μην ενοχλείστε μερικοί.
Ο ρόλος σας και ο Λόγος σας είναι πιθανόν μια χαρά συναρμοσμένος με ό,τι ακριβώς λέτε ότι μισείτε.
Η σπείρα τής καθόδου σε ένα τίποτα ή σε μιαν τέτοια ή παρόμοια κατάσταση διάλυσης χωρίς ουσιαστική προοπτική ανάδυσης άλλων ελευθεριακών δημοκρατικών δομών κυριαρχίας/μη-κυριαρχίας, έχει ως σημεία δράσης της και συγκρότησής της και αυτές τις μορφές υπερ-ριζοσπαστισμού στο σημαίνον και την "υλική" πράξη που προτάσσονται ως οι όντως εναντιωτικές.








Ιωάννης Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..