Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Ο Λόγος...[49] Ο ψευδοαπόλυτος κύκλος της κριτικής ως όπλο των ολοκληρωτισμών..



Η θεωρητική διάκριση ανάμεσα σε κεντρικά σημαίνοντα και περιφερειακά σημαίνοντα ενός σημαίνοντος δεν πρέπει να λαμβάνει τον "αξιολογικό" και ιεραρχικό χαρακτήρα που έχει στην άμεση κοινωνική πράξη του σημαίνοντος, όπως τούτη συγκροτείται σε συνάφεια προς το άμεσο "υλικό" πεδίο του (εκάστοτε) κοινωνικού συστήματος.
Όμως και αυτή η επιθυμία, μιας αποστασιοποίησης δηλαδή από το υπάρχον σύστημα οργάνωσης του σημαίνοντος, δεν σημαίνει με την σειρά της μιαν δεδομένη άρνηση του συγκεκριμένου συστήματος (του σημαίνοντος) όπως τούτο δομείται ιεραρχικά, αλλά ούτε και μιαν δεδομένη αποδοχή του σε ένα πλαίσιο τώρα αποστασιοποίησης που όμως παρά την υπόστασή της ως αποστασιοποίησης περιέχει μιαν κριτική αποδοχή του.
Αυτό που μπορεί να συμβαίνει σε μιαν κριτική αποστασιοποίηση είναι ένα πλήθος από ενδεχόμενα συμβάντα αφορώντα την στάση του υποκειμένου, στα οποία συμπεριλαμβάνονται όλα τα προηγούμενα αλλά και ένα "αντίθετό" τους (που συνήθως παραβλέπεται και αφορά μιαν πλήρη αποδοχή):
Μια θεωρητική αποστασιοποίηση (από την συστημική ιεράρχηση του σημαίνοντος) μπορεί να σημαίνει λοιπόν: ή α) την άρνηση του συστήματος τού σημαίνοντος ή β) την κριτική αποδοχή του ή γ) την αποδοχή του χωρίς τελική κριτική κρίση όταν μετά από την αποστασιοποίηση θεωρείται ότι το συγκεκριμένο σύστημα έχει καλώς όπως έχει (το "αντίθετο" των άλλων ενδεχομένων που αναφέραμε πριν).
Στην [γ] περίπτωση "παίζεται" αν η τελική μη κριτική αποδοχή της ιεραρχικής οργάνωσης του σημαίνοντος σημαίνει μιαν γενική έλλειψη κριτικής στάσης, εφόσον η αρχική αποστασιοποίηση μπορεί να θεωρηθεί ως μία στην-πράξη άσκηση κριτικής.

Δύο στάσεις υπάρχουν απέναντι στην αποστασιοποίηση όταν αυτή περικλείεται σε μιαν "θετική" σχέση {[β][γ]} απέναντι στο δεδομένο σύστημα (του σημαίνοντος) γιατί στην περίπτωση της άρνησης {[α]} η κριτική στάση είναι φαινομενικά τουλάχιστον δεδομένη:

1.
Θα υπάρξουν αυτοί που θα ισχυριστούν ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μιαν υποκριτική δραστηριότητα που έχει προκαθορίσει το αποτέλεσμά της (άρα δεν είναι κριτική, άρα δεν υπάρχει ίσως ούτε πραγματική αποστασιοποίηση), αλλά με μιαν διεργασία μετατροπής και μετασχηματισμού του συστήματος του σημαίνοντος.

2.
Και θα υπάρξουν και αυτοί που θα πούνε πως κάθε κριτική δραστηριότητα είναι συνήθως ή πάντα ένας κύκλος με "σκοπό" την επιβεβαίωση των αρχικών προκαθορισμένων θέσεων-αντιλήψεων-θεωρήσεων. 
Γιατί όμως στην τελευταία περίπτωση να υπάρξει καν ο κύκλος;
Οι άνθρωποι αποστασιοποιούνται, όταν αποστασιοποιούνται θεωρητικά και αξιακά, γιατί επιδιώκουν ένα άλλο αποτέλεσμα από αυτό που θα έχουν ως μη αποστασιοποιούμενοι.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε, και δικαίως, πως υπάρχει συνήθως ένας "σκοπός" τελικής επαν-επιβεβαίωσης τής αρχικής "θετικής" τους σχέσης με το ήδη υπάρχον ιεραρχικό σύστημα του σημαίνοντος, είναι σίγουρο πως επιδιώκουν μιαν μετατροπή, άρα είναι σίγουρο πως ανοίγονται στην προπλασματική μεν αλλά θεμελιώδη δραστηριότητα τής κριτικής που ονομάσαμε αποστασιοποίηση (επέχειν).
Στην πορεία μπορεί μάλιστα αυτή η επιδιωκόμενη ως παροδική εξωσυζυγική ερωτική σχέση να καταλήξει σε καταστροφή του γάμου.
Τα ολοκληρωτικά συστήματα σκέψης επιδιώκουν, γνωρίζοντας αυτές τις πιθανότητες, να κόψουν στην ρίζα της την διεργασία τής αποστασιοποίησης.

Άρα έχουμε συνεπαγωγικά με τα προηγούμενα δύο τρόπους ολοκληρωτικής σκέψης (σε σχέση πάντα με τις προαναφερόμενες στάσεις):

1.
Ο ένας τρόπος ολοκληρωτικής σκέψης, ο πιό εμφανής, είναι να προβεί "κάποιος" σε νομική θεσμική ιδεολογική άρα και πολιτειακή κατάργηση της ίδιας της δυνατότητας τής αποστασιοποίησης και της δυναμικής της, εφόσον αναγνωρίζεται η μετασχηματίζουσα δύναμη της κριτικής.

2.
Ο άλλος τρόπος ολοκληρωτικής σκέψης, ο λιγότερο εμφανής και πραγματικά ύπουλος, είναι να προκαθορίσεις, άρα να συκοφαντήσεις, κάθε αποστασιοποίηση ως περικλειόμενη-και-μόνον-περικλειόμενη στον απόλυτο κύκλο της επαν-επιβεβαίωσης (Κ.Σμιτ, Π.Κονδύλης και αριστεριστές που "έλκονται" από αυτούς).
Εδώ, σε αυτή την περίπτωση ολοκληρωτικής σκέψης, με το να μην αναγνωρίζεται η ρίζα τής δημοκρατίας, δηλαδή η κοινωνική και υποκειμενική ικανότητα μέσω ενός ανοιχτού δημόσιου χώρου να υπάρχει κριτική αποστασιοποίηση και κριτική δράση καθαυτή, απογυμνώνεται ούτως η επιθυμία της κριτικής, απογυμνώνεται και καταστρέφεται στην ρίζα της η επιθυμία τής δημοκρατίας.
Οι θεωρίες-ιδέες (αυτές) περί απόλυτου κύκλου μεταξύ κριτικής και προκαθορισμένων προτύπων, μπορούν επίσης να λάβουν πιο εκλεπτυσμένες μορφές:
Δεν κρίνεται ως άχρηστη ή επιβλαβής η κριτική δράση όταν ασκείται ως δράση από μεμονωμένα άτομα ή συλλογικές οντότητες, αλλά δεν αναγνωρίζεται άλλη υπόστασή της σε διάκενα μεταξύ ατόμων και κοινοτήτων πέραν των εσωτερικών διάκενων μέσα στις (όποιες) υποτίθεται ελεύθερες κοινότητες.
Γι' αυτό και δεν θα δείτε ακόμα και σε περισπούδαστα κείμενα για την ελευθεριακή σοσιαλιστική κοινωνία, τα οποία διέπονται από αυτή την ολοκληρωτική σκέψη, καμία σκέψη για  κάποιον δημόσιο ανοιχτό χώρο ελευθερίας και κριτικής πέραν τής όποιας κοινότητας ή πέραν τού όποιου υπερναρκισσευόμενου υπερατόμου.
Η ένδυση αυτών των νεο-νάρκισσων νεο-αριστεριστών με έναν λόγο κουρελοπρολεταριακής εναντίωσης κατά τα "πρότυπα" της κριτικής τού ιεραρχικού σημαίνοντος, ενώ παρουσιάζεται ως εγγυημένα ταχθείσα στο μέρος της κριτικής αποστασιοποίησης και της κριτικής τής ίδιας [α], δεν είναι τίποτα άλλο από μιαν εκδοχή τής θεωρίας του "απόλυτου κύκλου".
Οι άνθρωποι αυτοί πραγματικά γνωρίζουν όλα τα πράγματα πριν ακόμα υπάρξουν, αφού ξέρουν με ποιόν τρόπο υπάρχουν από την εκκίνησή τους ήδη, γι' αυτό και έχουν σκοπό, αν τα πράγματα τα ίδια δεν τους κάνουν το χατήρι, να τα οδηγήσουν εκεί δια τής βίας.

Ιστορική σημείωση..
Το πράγμα είναι κωμικό ως κωμικοεξοργιστικό, όντως, όταν βλέπεις εκ των υστέρων ότι τέτοιες έχιδνες τις έχουν κάποιοι (δεξιοφιλελεύθεροι) ταϊσει βοηθώντας "ανανεωτικά σπίτια" που παρουσιάζονταν μιαν "καλή" εποχή ως οχυρά τής "αστικής δημοκρατίας" απέναντι στον "σοβιετικό ολοκληρωτισμό" και πάντα (αυτά τα "σπίτια") είχαν και τέτοιες έχιδνες εντός τους.
Αλλά αυτές τις έχιδνες συνεχίζουν να τις ταϊζουν, ακόμα, τα ίδια αυτά τα "σπίτια", τα οποία έχουν και "παγκόσμιες αναφορές" χωρίς να χρειάζονται τους πρώην υποστηρικτές τους και χωρίς να τους χρειάζονται ούτε αυτοί (οι πρώην υποστηρικτές τους), αφού ο "σοβιετικός σατανάς" έχει κάνει πλέον πέρα, είναι στο "επέκεινα τής ιστορίας". 




   


Ιωάννης Τζανάκος

2 σχόλια:

  1. Να σας διηγηθώ ένα παραμύθι, για να κάνω πιο εύληπτο το παραπάνω κείμενο:
    Το παιχνίδι του τρόμου έχει αρχίσει, κατά κάποιο τρόπο, αν και δεν είναι σίγουρο αν θα συνεχίσει κορυφωνόμενο.
    Πάντως το γεγονός πως πάντα κάποιος συγκεκριμένος το πάει ένα βήμα μπροστά και οι άλλοι ακολουθούν σαν τα πρόβατα του σημαίνοντός του, λέει ήδη πολλά, και για το λυκίσιο χαρακτήρα αυτού του κάποιου και για τον προβατοειδή χαρακτήρα αυτών που τον ακολουθούν.
    Ο λυκίσιος χαρακτήρας για τον οποίο μιλάω υπάρχει μέσα στο σημαίνον του με ευκολία, έχει προσωπικό μύθο, έχει πιστούς, δεν χρειάζεται να δίνει οδηγίες, και αρέσκεται στον τρόμο καθαυτό και όχι στο αίμα, ακόμα, αν και νομίζω πως στην πραγματικότητα διψάει για αίμα.
    Η προσπάθεια κάποιων άλλων εκεί κοντά αλλά με ανταγωνιστική σχέση να πάρουν τα ηνία θα στέφεται με αποτυχία, εφόσον τούτοι δεν κατέχουν πλήρως όλο το σύγχρονο θεαματικό παιχνίδι τής βίας και την επίσης σύγχρονη φαντασμαγορία του που έχει σχέση με την επιβεβαίωση της ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ του ιδεολογικού κύκλου των εκάστοτε οικείων και εκάστοτε αλλότριων δυνάμεων του μυθικού ατόμου τής ιδεολογίας (ο ήρωας της).
    Το "εντόπιον" κράτος είναι όπως συνήθως ηλίθιον.
    Αυτά...
    Σας άρεσε το παραμύθι;; όχι;; μα γιατί;; είχε δράκο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πιο επιστημονικώς:
    Αν μια κοινωνία ακολουθήσει, χωρίς να είναι αποτελούμενη από "λόγιους", συνήθως δεν είναι, τον δρόμο της ερμηνείας των πάντων σαν τούτα να προέρχονται από απόλυτες ταυτότητες, άρα επί της ουσίας από μια ταυτότητα, αυτή η κοινωνία οδεύει σε μια κορύφωση βίας με πολιτικο-ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά, χωρίς αυτό να σημαίνει "δικτατορία" ή κάποια άλλη εκτροπή.
    Τον χορό αυτής της ταυτοτικο-ταυτοτικής σκέψης/βίας δεν τον οδηγούν μόνον οι γενικές αξιακές, ιδεολογικες και άλλες μορφές αλλά και πρόσωπα που γνωρίζουν να ενορχηστρώνουν μύθους και συμβολικές πράξεις, με βίαιο περιεχόμενο πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..