Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Ο Λόγος...[50]



Το σημαίνον δομείται με διαρκείς ρήξεις και αναδιατάξεις και πάντα έτσι θα συμβαίνει, σηματοδοτώντας την ύπαρξή του ως ριζική ετερογένεια και οντική πολλαπλότητα.
Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να υπάρξει μια τελική "συμφιλιωτική" ενότητά του και αυτό είναι μια ακόμα απόδειξη πως η ανθρώπινη ζωή, η οποία είναι αδιανόητη χωρίς το σημαίνον, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει σε μιαν τελική ενότητα.
Το γεγονός ότι το σημαίνον δείχνει την μη-φυσικότητα του ανθρώπινου όντος δεν είναι απόδειξη ή έστω σημάδι ότι το ανθρώπινο ον ή η ανθρώπινη κοινωνία θα γίνει ένα Εν, αλλά μάλλον το ακριβώς αντίθετο.


Ακόμα κι αν οι ολοκληρωτιστές επιστήμονες και πολιτικοί κατασκευάσουν ("βιολογικά") ένα νέο "ειρηνικό" προβατοειδές ον και στο τέλος επιβληθεί μια πίστη, ένα ομοιογενές πλανητικό σύστημα και μια πλήρως αδιαφοροποίητη κοινωνία, θα είναι το σημαίνον εκείνο το ανθρωπικό σύστημα που θα σπάσει όλους τους περιορισμούς και θα ανατινάξει όλους τους φραγμούς και τις αναστολές για να εκφράσει, να παρουσιάσει και να οργανώσει ξανά στην εμφάνεια τής "υλικότητας" την ετεροδημιουργική του δύναμη.


Το σημαίνον είναι κατασκευασμένο ως ένα σύστημα πολεμικής και διαχωρίζουσας δύναμης που "περιέχει" και θα "περιέχει" πάντα την δυνατότητα και ενώσεων-ταυτίσεων και διαχωρισμών-ετεροποιήσεων μεταξύ των ανθρώπων και των ανθρώπινων κοινωνιών.
Κάθε γλώσσα είναι ένας αέναος πόλεμος για να υπάρξει μια άλλη γλώσσα "μέσα" της ή μάλλον πάνω της, κάθε σημαίνον είναι ένας συνεχής σπαραγμός από το Εν και την επιθυμία του στην διαίρεσή του και την επιθυμία της, και το αντίστροφο, χωρίς "σειρά προτεραιότητας".
Όταν οι διανοούμενοι, ριζοσπάστες ή συντηρητικοί, δεξιοί ή αριστεροί, ή ό,τι άλλο, φαντασιώνονται είτε την μία επιθυμία ή πτύχωση είτε την αντίθετή της, ως δυνάμενες να επικρατήσουν μια και καλή και για πάντα, φαντασιώνονται.
Κάθε φαντασίωση ή φαντασία ματαιώνεται στον κεντρικό της πυρήνα, άσχετα αν έχει ένα αποτέλεσμα συνήθως απρόβλεπτο από τους φορείς της.
Και αυτή η φαντασίωση η ίδια εξάλλου (για την επικράτηση τής "απόλυτης" Εν-ότητας ή του "απόλυτου" διαχωρισμού) είναι μέρος αυτής τής αέναης διαλεκτικής διεργασίας και αποτελεί ένα από τα καύσιμα υλικά της όταν (ως διεργασία) πυρακτώνει και εκ-μηδενίζει τα όντα για να ξαναϋπάρξουν αλλιώς.
Αλλά και η καταπολεμούσα (αυτές) τις φαντασιώσεις τής απόλυτης επικράτησης "στάση" "απέναντι στο" σημαίνον είναι κατά τον ίδιο τρόπο μια φαντασίωση, διότι παρουσιάζεται σαν να αγνοεί την δημιουργική δύναμη τής φαντασίας και της φαντασίωσης καθώς και την αδυναμία κάποιος να την σταματήσει όταν τούτη βρίσκεται στο απόγειο της παραληρηματικής της εξέλιξης.
Αλλά και τούτη ως "ανασχετική" ενέργεια όχι μόνον μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη των φαντασιωτικών ενεργειών αλλά συνήθως λειτουργεί και αυτή ως άλλη μια καύσιμη ύλη και των ίδιων των φαντασιωτικών ενεργειών αλλά και της ευρύτερης διαλεκτικής διεργασίας.


Αναζητώντας ένα "ψυχρό" σημείο παρατήρησης όλου αυτού του πράγματος κινδυνεύεις να βρεθείς σε μια εξίσου παραπλανητική απόσταση, η οποία μάλιστα δύναται να "επιβοηθήσει" τον ένα ή τον άλλο πόλο της ή και τους δύο συγκυριακά (ή αν έχουμε πολλές πολικότητες τον έναν ή και τους άλλους πόλους).
Δεν υπάρχει "εγγυημένη" απόσταση, εφόσον μάλιστα μιλάμε για ανθρώπους και όχι για κάτι που μπορεί να υπάρξει "έξω" από την ανθρώπινη κατάσταση ή κοινωνία.
Η επιθυμία να αποσπαστείς από ένα δράμα του σημαίνοντος δεν σημαίνει πως όντως έχεις αποσπαστεί, πιθανόν μάλιστα να ισχύει και το αντίθετο.
Κανείς δεν έχει κάποιο εγγυητικόν αντικειμενικής αλήθειας, ειδικά όταν είναι σε εξέλιξη ενέργειες και πράξεις που αφορούν στο δίκιο και την καταπίεση.
Σε γενικές γραμμές αυτό που προκρίνει ένας αληθινός "ψυχρός" παρατηρητής απέναντι στα "στρατόπεδα" που διαμορφώνονται στο σημαίνον (και όχι μόνον) είναι μια στάση υπέρ του αδικημένου ή υπέρ του δίκιου.
Αλλά μέχρι εκεί, αν θέλουμε να αποσπαστούμε ίσως με επιτυχία, εφόσον είναι γνωστή πλέον, αλλά όχι χρήσιμη ωστόσο και η παθογένεια των αναπαραστάσεων που απορρέουν από το οντικό/σημειακό πεδίο εκείνο που αντιπροσωπεύει το "αδικημένο".
Ίσως η καλύτερη στάση για όποιον θέλει να απομακρυνθεί, διατηρώντας ωστόσο την θέση του στο πλευρό των "αδικημένων", είναι να τους σφυροκοπεί αλλά πάντα μέσα στο δικό τους "στρατόπεδο" ακόμα κι αν αυτοί τον θεωρούν "προδότη" "αποστάτη", ή "πράκτορα" των εχθρών τους.
Ο Λόγος του Κυρίου είναι κατά την δομική του σύσταση εγγύτερος ή ακόμα και ταυτός με την θέση των κυρίαρχων (εκμεταλλευτών κ.λπ), αλλά η υπηρέτησή του εντός του "στρατοπέδου" των κυριαρχούμενων, η διαβολοδικηγορία της κυριαρχίας, η απόλυτη απιστία, η μαύρη απαισιοδοξία και τελικά η φιλοσοφική, ηθική και οντολογική καχυποψία απέναντι και στους ίδιους τους "αδικημένους" (όποιοι κι αν είναι αυτοί), μπορεί να μετατραπεί σε ένα δικό τους "όπλο" όταν έρθουν πάλι οι πτώσεις στο μηδέν, οι ήττες, οι εκπληκτικές πάντα (για τους κυριαρχούμενους) ανα-αναδύσεις της κυριαρχίας ακριβώς εκεί όπου τούτοι δεν το περιμένουν ποτέ. 
Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο, και ας κάνουμε μια σύντομη μετάβαση στο "υπαρκτό" όπως διαμορφώνεται "σήμερα".


Ο Λόγος του Κυρίου σήμερα, όπως "μεταφράζεται" συνέχεια στον καθημερινό Λόγο, στις διαρκείς παρουσίες και επανιδρύσεις του σημαίνοντος, είναι ένας Λόγος περί του (υποτιθέμενου) πραγματικού ως ενός συστήματος διαρκών διαχωρισμών και οντικών ετερογενοποιήσεων, πέραν του σημαίνοντος όμως, σαν να είναι το σημαίνον μόνον ένας "σκύλος" τού όντος που πάντα ακολουθεί ένα ον που προϋπάρχει.
Καταρχάς ας δώσουμε τα συχαρίκια μας στους μαρξιστές (και στον παλαιό εαυτό μας, αν και εν μέρει) που βοήθησαν, και βοηθούν ακόμα όσο μπορούν ανοήτως, στην εδραίωση αυτής τής πίστης στην γενική προτεραιότητα τού όντος απέναντι στο σημαίνον.
Τους ευχόμεθα καλές ή καλύτερες επιλογές αντικειμενισμού, ο (παγκόσμιος) αστικός κόσμος είναι τόσο πλούσιος σε εσωτερικές αντιθέσεις και αντινομικές συνθέσεις που πάντα κάτι θα υπάρχει για να ακουμπήσουν πάνω του.
Το πρόβλημά μας ωστόσο δεν είναι αυτοί, σε τελική ανάλυση δεν είναι και οι χειρότεροι των ανοήτων, έχουν πάντα την πρόθεση να ανοιχτούν σε εξελίξεις και νέα δράματα, δεν είναι αυτό το πράγμα που τους καταμαρτυρούν οι άλλοι ανόητοι, οι κάθε λογής "αντιμαρξιστές", οι οποίοι συν τοις άλλοις παλαντζάρουν ακόμα χειρότερα μέσα στο αστικό χάος των αντιθέσεων και των αντινομιών. 
Το πρόβλημά μας είναι το πρόβλημα το ίδιο όπως εκφράζεται στρεβλά και μυστικοποιημένα δια του Λόγου του Κυρίου, και αποτελεί όπως είπαμε στην αρχή σημείο δόμησης τού ίδιου του σημαίνοντος πέρα από "φυσικούς", υλικούς ή υλικο-οικονομικούς καθορισμούς.

Το σημαίνον ιδρύει-ιδρυόμενο-διαρκώς διαχωριστικές και ενοποιητικές δομές, και τούτη η ίδρυση-αυτοϊδρυση είναι στερεωμένη σε μιαν φαντασματική δημιουργία.
Μακριά όμως από το να είναι αυτή η δημιουργία μια "φαντασιακή θέσμιση" δεν σημαίνει φαντασιακή δημιουργία αλλά δημιουργία σημειακών δομών του Λόγου δια τού Λόγου, με την έννοια πως δεν έχει κανένα έρεισμα σε κάποια έννοια ή κατάσταση "φύσης".
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το α-συνείδητο, και θα μιλήσουμε και για αυτό, αν και μη φροϋδιστές με την τυπική έννοια έστω.
Αλλά θεωρούμε (προσωρινώς) ότι και τούτο το σημείο (το ασυνείδητο) είναι παραπλανητικό στον βαθμό τουλάχιστον που χρησιμοποιείται ως ένα μέσο ιδεολογικής απόκρυψης τόσο των ενοποιήσεων όσο και των διαχωρισμών ως οντικών δεδομένων του σημαίνοντος καθαυτού.
\

Ο Λόγος είναι το μόνο πραγματικό και απόλυτο queer. 
  
Αλλά θα επανέλθουμε...




Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..