Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ένα τελικό σημείο και μια αρχή...



Υπάρχει ένα μωσαϊκό από αλήθειες και ψέματα που ακόμα κι αν το πατάς ή κάθεσαι πάνω του κατανοώντας το σχεδόν σωματικά ή οπτικά, είναι σχεδόν αδύνατον να το αποτυπώσεις σε ένα κείμενο, αν και παραδόξως μπορεί να συλληφθεί καλύτερα με σύντομες φράσεις και ρήσεις με κάποιο ψευδομυστηριώδες αφαιρετικό ύφος.

Αν θελήσεις να μιλήσεις εκτενώς, ή να "αναλύσεις", αν δεν μείνεις σε έναν (συνήθως) φρικτό μαρξισμό ή "μαρξισμό" (ποιός μπορεί να διακρίνει;), ίσως η υπερβολή είναι ένας τρόπος, αλλά αν κρίνω από την δική μου εμπειρία ούτε αυτό οδηγεί κάπου, ή αν οδηγεί είναι τόσο μπλεγμένη η συζήτηση ως αλληλοκατοπτρισμός (αλληλο-)ετεροκαθορισμένων ψευδοαληθειών ή αληθειοψευδών που όχι μόνον δεν ξεμπλέκεται εύκολα το κουβάρι αλλά κινδυνεύεις να παρεξηγηθείς κι όλας, αν και τι έγινε; σιγά τα ωα..

Η μεγαλύτερη παρεξήγηση (το προτιμώ αυτό από το να λέω παρερμηνεία) είναι να φανεί τελικά πως είσαι πάνω σε κάποιο "κέντρο" ή "μέσο", ακόμα κι αν μερικές φορές είσαι εκεί, αλλά μόνον μερικές φορές.
Οπότε, λόγω και των ειδικών συνθηκών του σημερινού φανατισμού και του ιδεολογικού φατριασμού, το καλύτερο που έχεις να κάνεις, αν υποτίθεται ότι κάτι θέλεις να κάνεις, είναι μια ακόμα μεγαλύτερη αφαίρεση και συντομία, αρκεί βέβαια αυτή να είναι δική "σου" υπόθεση, άρα αρκεί να σημαίνει και την δική σου πραγματική αποστασιοποίηση και από τις όποιες, χρήσιμες ή άτυχες, υπερβολές σου.
Η ανάγκη να συνεχίσεις και να δομήσεις κάποτε μια συνέχεια με κάποιες ενάρξεις, χωρίς να είναι ένας αυτοσκοπός αφού πάντα υπάρχει και η αυτοαναίρεση και η αυτοκριτική, η ανάγκη λοιπόν να ενώσεις κάποτε τα παλαιά με τα νέα και ψυχρότερα δεδομένα τής "έρευνας" είναι πραγματική, αλλά πρέπει να μεσολαβήσει ένα μεγάλο κενό, μια μεγάλη αναμονή ως προς τις κρίσεις και τους καθορισμούς που φτιάχνει η νόηση, και βέβαια όλα αυτά σε ένα πλαίσιο μελέτης και θάρρους να την εκθέτεις σε όλα τα "καλοπροαίρετα" ή "κακοήθη" βλέμματα.

Από την εποχή της υπερβολής κρατάω ωστόσο κάτι. 
Μια έκπληξη με την μονομέρεια που υπάρχει.
Δεν είναι δυνατή μια μη μονομέρεια βέβαια, εξάλλου και η υπερβολή σημαίνει ένα πάθος που σχετίζεται με μονομέρεια ή μονομέρειες, αλλά είναι δυνατόν μερικές φορές η μονομέρεια να μην σημαίνει πάντα αυτό που σημαίνει, αλλά ένα πάθος για μιαν ιστορία, μιά πτυχή, μιά όψη που μένει κρυμμένη σε ένα σκοτάδι δημιουργημένο από την οκνηρία της όποιας θέσης, ακόμα κι αν αυτή είναι θεμιτή ή ακόμα και συνολικά ορθή.

Δεν κρατάω πικρές σκέψεις, αφού έτσι κι αλλιώς η καρδιά μου είναι πικρή από τότε που υπάρχει και δεν έχει ανάγκη για άλλες πικρίες, δεν τις χρειάζεται, αλλά κρατάω μιαν απορία, όχι και τόσο καλόβολη, όχι και τόσο ευγενική, δεν θα την έλεγα ποτέ κακότροπη απορία, ούτε το μίσος είναι ένα συναίσθημα που θα μπορούσε ποτέ να με ενδιαφέρει, αν και όπως όλοι μπορώ κάποτε να μισήσω.
Το ζήτημα είναι το φάντασμα τού Λόγου, οι επιθυμίες των ανθρώπων, ο Νόμος πέρα από τις επιθυμίες, η αλήθεια..
Το ζήτημα είναι όλα αυτά ως ένα τίποτα που αξίζει να το αντιμετωπίζουμε ως έναν θησαυρό, αλλά πάντα ως ένα τίποτα, αν θέλουμε να μην μετατραπεί ο θησαυρός "μας" αυτός σε χρυσάφι του Μίδα.
Και βέβαια, τίποτα δεν μπορεί να διαχωρίσει τους ανθρώπους σε είδη και μορφές, σε κατηγορίες στέρεες και υλικές όπως ένα αντικείμενο.

Η εμπλοκή μας με όλες αυτές τις κατηγοριοποιήσεις είναι τελικά θεμιτή και δικαιολογημένη όσο είναι οριοθετημένη από την επίγνωση του πολεμικού και σοφιστικού χαρακτήρα του αντικειμένου "μορφή" ή "είδος" ή ό,τι άλλο όμοιον, μεταμφιεσμένο βέβαια σε μετανεωτερική ορολογία.
Δεν κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ αναλυτικότερα, αλλά πραγματικά το διασκέδασα μερικές φορές με το πόσο πειστική έγινε η σοφιστική μου μέχρι το σημείο να θεωρηθεί πίστη, αν και είναι βέβαια και τούτο.
Απλά έγινα ξανά ένας ατόφιος άπιστος, οπότε άλλαξε η εποχή για μένα, και ποιός νοιάζεται; κανείς ευτυχώς.
Το μόνο που πρέπει να σημειώσω είναι ότι από αυτή την ανούσια ανάρτηση και πέρα υπάρχει ένα άλλο πράγμα, το οποίο αν κληθεί θα μιλούσε και για το παρελθόν, αλλά δεν είναι πιά αυτό το παρελθόν ή έστω αυτό κυρίως.
Ένας φίλος μου είπε πως ένα τέλος-αρχή δεν μπορεί να είναι ένα σημείον αλλά μια σειρά κουραστικών (για τους άλλους!) σημείων.
Είχε δίκιο.

Σημειώνω ωστόσο ένα τελικό σημείο αυτών των τελικών σημείων, και συνεχίζω το ημερολόγιο αυτό πάντα σε κοινή θέα, χωρίς να αλλάζω τίτλους και ταμπέλες, όπως λόγου χάριν συνηθίζουν κράτη και πολιτικές οντότητες όπως το ελληνικό κράτος όταν κάνει "ενοποιήσεις" των γραφειοκρατικών οργανισμών του.




Ιωάννης Τζανάκος 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [10] - Αν η μεταβατικότητα έχει μιαν υπόσταση αυτή είναι η μουσική. Το τέλος δεν υπάρχει, όμως τίποτα δεν μας αφήνει να ησυχάσουμε με την ιδέα πως δεν υπάρχει...
    Πριν από 3 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 3 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..