Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Βρωμόστομα που μιλάει..ή Να τελειώνουμε με το "να τελειώνουμε"




Ούτε ο μαρξισμός ούτε ο φροϋδισμός (και κάθε δυνατός συνδυασμός ή μη συνδυασμός) είναι ένα ψέμα, ακόμα κι αν αποκλείσουμε μερικές εκδοχές τους ως ψευδείς ή γραφειοκρατικές κ.λπ
Αλλά είναι ωστόσο, πάντα κατά την γνώμη μου, διαποτισμένοι από ιδεολογικές παραστάσεις που τυφλώνουν τους φορείς τους και τους καθιστούν μερικές φορές το ίδιο αντιπαθείς (και τους φορείς και τις "ιδέες") με τις συντηρητικές, φιλελεύθερες, εθνικιστικές και άλλες (αστικές) ιδεολογίες.
Για όποιον στέκει κάπως απομακρυσμένος από όλα αυτά, πάντα ή μετά από ένα ταξίδι εδώ και εκεί, η όλη κατάσταση είναι ένα (μη δημιουργικό) χάος.
Αυτό δεν σημαίνει πως όποιος στέκει απομακρυσμένος έχει σε τάξη τις ιδέες και τις (ανα-)παραστάσεις του.
Μπορεί να βρίσκεται σε μεγαλύτερο χάος, μπορεί και όχι, πάντως το σίγουρο είναι πως αν "ανοίξει κουβέντα" με κάποιο πολιτικό ή θεωρητικό-ιδεολογικό "περιεχόμενο" κινδυνεύει να βρεθεί κρινόμενος και ελεγχόμενος από όλους μαζί-και-χώρια τούς αντιπαρατιθέμενους και στο τέλος διδασκόμενος ή στην χειρότερη και εξευτελιζόμενος από τους πάρα πολλούς "κριτές" και "ελεγκτές" με τα διάφορα θεωρητικά χασαπομάχαιρά τους.
Πάλι, διευκρινίζω, δεν είναι αναγκαίο αυτοί οι "κριτές" να έχουν άδικο όταν κρίνουν, ή όταν με ένα μάλλον υπεροπτικό στυλάκι έρχονται σε επαφή με "καθημερινούς" τύπους, εφόσον αυτοί οι τελευταίοι μπορεί και να είναι επίσης διαποτισμένοι από απίστευτες ιδέες γεμάτες με ανοησίες, προκαταλήψεις (ρατσισμούς, πατριαρχισμούς κ.λπ), και γενικά να εκδηλώνουν και πράγματα από την ζωή τους που είναι όχι και τόσο "όμορφα", σε κάθε περίπτωση και υπό πολλές ειδικές αλλά επικρατούσες συνθήκες.
Βέβαια, ας βάλουμε στο παιχνίδι διάφορες μορφές που ξεφυτρώνουν και από το "μη-αριστερό" στρατόπεδο και αν δεν είναι εντελώς επιθετικοί και στρεψόδικοι μπορεί και αυτοί να έχουν να πούνε κάτι, άρα μπορούν κι αυτοί να μας γαμήσουν τον εγκέφαλο με την δική τους αλήθεια.
Η αλήθεια κάνει βόλτες, παραμονεύει, και είναι στα χέρια κεφάτων ιδεολόγων και μορφωμένων ψωλών που έχουν τον τρόπο τους όταν πάρουν τον λόγο, με τα νέα κόλπα τής επικοινωνίας, να σου ζαλίζουν τα αρχίδια και να σε επιτιμήσουν, αν τυχόν και θεωρήσουν ότι είσαι από την σκοπιά του "κακού".
Μέσα σε αυτό το ιδεολογικο-πολιτικό αλλά και "πολιτισμικό" χάος έχεις την ανάγκη να μη έρχεσαι σε επαφή με κανέναν αν είναι να σε αρχίσει στο ένα και το άλλο. 
Κατά κάποιο τρόπο κρύβεσαι, αν μάλιστα κινείσαι ελικοειδώς μεταξύ αλληλομισούμενων "στρατοπέδων".

Το Νετ άλλαξε τα πράγματα, έδωσε θάρρος, μόνον και μόνον γιατί δεν υπάρχει προσωπική επαφή.
Μπορείς να αποφύγεις την άμεση επαφή και να πεις αυτό που θέλεις.
Μεγάλη υπόθεση, και επικίνδυνη όμως.
Με τον καιρό αποκτάς σταθερή σχέση και αποκτάς επίσης βήμα εκεί από όπου είχες αποσυρθεί ή και εκδιωχθεί.
Και δε σταματάει με τίποτα το πράγμα.
Αλλά παρά την δυνατότητα και την ευκολία δημοσίευσης και έκθεσης των θέσεων και των βιωμάτων σου σε ένα "φύσει" ρευστό περιβάλλον που δεν απαιτεί πειθαρχίες και δεν μπορεί να σε εκδιώξει, πάλι διαπιστώνεις άλλη μια φορά πως τα στρατόπεδα είναι σχηματισμένα και μάλιστα εντελώς στέρεα, δομημένα, παγωμένα και απρόσβλητα.
Το θέμα δεν είναι να πιστέψεις ότι το Νετ θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα τόσο πολύ.
Το θέμα είναι πως ανακαλύπτεις ξανά αυτά που η ζωή προ Νετ σε είχε βοηθήσει να ξεχάσεις.
Σε απλά αιληνεικά "ρε πστμ όχι μόνον έχουν μείνει οι ίδιοι μαλάκες μαλάκες και φανατικοί αλλά έχουν προστεθεί και άλλοι;"
Εντάξει, θα το διαπίστωνες και μόνος σου από αφίσες, πλακάτ, όλο και κανένας θα έρχονταν να σου μιλήσει, οπότε δεν είναι ότι πέφτεις κι από τα σύννεφα.
Απλά με το Νετ εκτίθεσαι και δεσμεύεσαι σε θέσεις και σε παιχνίδια, είσαι κατά κάποιο τρόπο ένας "υπεύθυνος" για τον Λόγο του, τις εκτροπές του ή την ορθότητά του κ.λπ
Και δέχεσαι και επιρροές. 
Αλλάζεις περισσότερο από τότε που άλλαζες μόνος σου, στο οικείο περιβάλλον σου (ταξικό-εργασιακό, οικογενειακό κ.λπ) και υπό το φως της ευρύτερης κοινωνικής κατάστασης.
Όμως, δεν είναι μόνον αυτό, όπως είπα, τελικά διαπιστώνεις την μονιμότητα των καταστάσεων, την σταθερότητα των θέσεων, και τον φανατισμό ίσως, και τον δικό σου και των άλλων.
Αλλά, πέρα από το Νέτ, υπάρχει και αυτός ο κόσμος.
Ο νέος κόσμος, εννοώ οι νέοι άνθρωποι, αλλά και οι παλιότεροι, αλλαγμένοι από την νέα κατάσταση, αλλά στα μυαλά;
Στα μυαλά, όπως σας είπα στην αρχή.
Θρησκευτικές καταστάσεις, φράξιες και ιδεολογίες, πούτσες μπλε δηλαδή.
Η "θεωρία" τι σχέση έχει με όλα αυτά;

Είπα στην αρχή για τον μαρξισμό και τον φροϋδισμό, τα κύρια ονόματα τής αλήθειας και της αληθολογίας στην εποχή μας.
Προσθέστε κι άλλα, ό,τι σας γκαβλώσει για να μην μου ζαλίζετε, έστω και χωρίς να επικοινωνούμε, γιατί και να μην επικοινωνούμε πάλι μού (τα) ζαλίζετε, είναι σαν να σας βλέπω και να σας ακούω.
Ένα θέμα επίσης, τώρα το θυμήθηκα ακούγοντας τον εαυτό μου, είναι και η γλώσσα, η χυδαία γλώσσα, και η απαγόρευσή της.
Δεν θεωρώ ότι χρησιμοποιώ σεξιστική γλώσσα, αλλά οι άλλοι μπορεί και να το νομίζουν, στα αρχίδια μου όμως.
Είναι εγγυημένο ότι δεν θα γίνω κάτι σημαντικόν σε αυτή τη ζωή, οπότε γιατί να με κόφτει;
Η προσβολή με κόφτει όμως.
Να μας πούνε και χυδαίους γιατί έχουμε βρωμόστομα; ε ας μας πούνε, πάλι στα αρχίδια μας. Ποιός νοιάζεται για τους σοβαρούς παπάρες;
Να ένα πρόβλημα όμως, ότι έχει υπάρξει ένα είδος κατηγοριοποίησης, αν δεν κάνω λάθος, και ένα είδος σύνδεσης με την διεργασία εμφυλοποίησης, πάντα από τους νέους παπάρες της "νέας αριστεράς", όλα νέα αλλά και τόσο παλαιά τελικά.
Να ΄ρχίσω πάλι το βρισίδι; 
Εδώ το έχω, αλλά δεν σημαίνει και πολλά. 
Μα που ζείτε; μάλλον σε καλά σπίτια μέσα μεγαλωμένοι ήσαστε μερικοί, πολύ καλά σπίτια, γαμόσπιτα με μπαμπά αστό ή μικροαστό με τρόπους, σας τον γάμησε τον εγκέφαλο.
Αποφάσισα να κάνω βιωματική φιλοσοφία του δρόμου και γενικά τής γαμοκατάστασης, αν και μπορώ όταν πρέπει να μιλάω στρωτά.
Δεν θα κλείσω στόμα, σας έχω χεσμένους.

Διαβάζω ψυχανάλυση μανιωδώς, τώρα τελευταία, ειδικά Λακάν, σας το έχω πει.
Ο άνθρωπος είναι θεός, μέγας ρήτορας, σοφιστής, έχει και πολλά ορθά. Αν τον γνώριζα, λέμε τώρα, αν ήμουν κανένας οπαδός του ψυχίατρος εκεί, λόγου χάριν το 1960, θα με συμπαθούσε και θα τον συμπαθούσα αφόρητα, είμαι σίγουρος.
Κάνει μεγάλη πλάκα στο ακροατήριό του, ο άνθρωπος γαμάει μαστιγώνοντας.
Πως τον έχουν μεθερμηνεύσει έτσι οι νεοπουριτανοί; μα το βούδδα, έχω και αυτόν να οικειοποιηθώ, και να παραμείνω ωστόσο μη λακανικός μη φροϋδιστής, "μη" όχι από εγωϊσμό, αλλά υπάρχουν άλλες εκκινήσεις και θεμελιώσεις τις οποίες δεν πρόκειται να καταστρέψω γιατί είναι ορθότερες των φροϋδικών. 
Κάποιο οικοδόμημα πάνω σε αυτά θα φτιάξω, καλύβα, όσο μπορώ και όσο μπορέσω.
Χωρίς φιλοδοξίες. 
Σημειώσεις ενός πλεμπάγια.

Να ξαναλύσω απορίες και παρεξηγήσεις.
Ήμουν ή είμαι "σταλινικός" ή "εθνοσταλινικός";
Μια πρώτη (σύντομη) απάντηση:
Δεν σας γαμιέται μόνο το μυαλό αλλά και το σπίτι, το γαμόσπιτο που λέγαμε πριν.
Εκτός από συκοφάντες και διανοητικά βλαμμένοι, ξέρετε να κάνετε τίποτα άλλο;
Ξέρω, τον παίζετε κιόλας, το είπε να το κάνουμε ελεύθερα και ο λιμπερτίνος ο ουτιδανός ο Γκουαταρί.
Και ποιός σε ρώτησε ρε μαλάκα; την άδειά σου θα ζητήσουμε; ή θα μας πείς και οκέυ αν θα τον παίζουμε; ρε κοίτα που αποκτήσαμε και φροϋδικό κατηχητικό. 
Δεν προλάβαμε να ξεφορτωθούμε το μαρξιστικό μας κατσικώθηκαν τώρα και οι λιμπερτίνοι καθηγητούληδες, τα προφεσορίνια, να μας καλούν σε απελευθέρωση, ήμαρτον Κύριε τής πούτσας τους.
Τι λέγαμε; α ναι, για σταλινισμό και εθνικισμό.
Τι να πω τώρα εγώ; ό,τι πείτε εσείς ρε μάγκες.
Σε όλα έχετε δίκιο, πάντως εγώ προσωπικώς, και ο πούτσος μου επίσης ως μέρος του εγώ υπερεγώ υπο-εγώ και αυτό-es, δεν ετοιμάζω θερμό επεισόδιο τον Ιούλιο (όπως μου είπε ένας διαζευγμένος του κκε), δεν πιστεύω εις την αιώνια και διαχρονική παρουσία του "ελληνικού έθνους", έχω ένα θέμα με το τουρκικό κράτος, αλλά δεν είμαι και αρμόδιος, ούτε έχω την πρόθεση να γίνω (αρμόδιος).
Επίσης, έχω την "άτυχη" και μοιραία για την φήμη μου θέση ότι το Ισραήλ καλό είναι να συνεχίσει να υπάρχει, αλλά αυτό δεν με κάνει υποστηρικτή του Νετανιάχου, ούτε κανενός άλλου δεξιού σιωνιστή, όπως επίσης δεν με καθιστά υποχρεωμένο να απολογούμαι για το Ισραήλ και την πολιτική του κράτους αυτού εν γένει. Αντισημίτης δεν είμαι ούτε αντισιωνιστής.
Εσείς να κοιταχτείτε λίγο παραπάνω μέσα σας. 
Τέσπα.
Για τον Στάλιν τα έχουμε πεί, ένα εργατικό κράτος υπερασπίστηκε, με νύχια και δόντια και με άθλιες όμως και απάνθρωπες ολοκληρωτικές μεθόδους.
Πριν τον καταδικάσετε σκεφτείτε τι σημαίνει ότι μπορεί να βρεθείτε στην θέση "του" (όχι ως πρόσωπα!). 
Τώρα είστε μεθυσμένοι με αναρχομαλακίες, και οριζόντιες οριζοντιώσεις και αυτοοργανώσεις.
Σας παίρνει και σας πάει, είναι και σίγουρο πως το ξέρετε ότι εξουσία δεν μπορείτε να πάρετε, οπότε, ό,τι θέλετε λέτε, και τον παίζετε ελευθέρως, το είπε και ο παπάρας εξάλλου ότι μπορείτε και πρέπει (να τον παίζετε ελευθέρως).
Τώρα βαρέθηκα και δεν θέλω να πω όσα είχα προγραμματίσει.
Στην άλλη ανάρτηση, που θα είναι πιο σοβαρή, χαχα..




Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..