Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Αριστερισμός και σοσιαλδημοκρατία..



Η σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία έχει αφομοιώσει, με αστικό προσανατολισμό πάντα, προγράμματα και συνθήματα της "άκρας αριστεράς", όπως τούτη αναπτύχθηκε ξανά ήδη από την εμφάνιση των προβλημάτων των αδιεξόδων και των αγριοτήτων του "ιστορικού κομμουνισμού" ή "υπαρκτού σοσιαλισμού".
Η κριτική της "άκρας αριστεράς" στον γραφειοκρατικό κομμουνισμό υπήρχε ήδη από την έναρξη του σοβιετικού πειράματος (από τον "αριστερό κομμουνισμό", τον πρωτο-αριστερισμό), αλλά και πριν ως μια προφητική ανάλυση για το μέλλον των "κρατικιστικών" και "κομματικών" κομμουνισμών, συνεχίζοντας με μαρξιστικά αναλυτικά εργαλεία την αναρχική κριτική στον μαρξιστικό κομμουνισμό από την εποχή του ίδιου του Μαρξ (α' διεθνής).
Με την εμφάνιση όλο και περισσότερο των αντινομιών και των τραγικών αποτυχιών του γραφειοκρατικού κομμουνισμού η κριτική αυτή απέκτησε ένα δικαιολογημένο κύρος και συνετέλεσε στην ανανέωση της συζήτησης για το "κράτος", την εθνοπατριαρχία, τις δεσποτικές πατερναλιστικές δομές και τον ρόλο της μορφής οργάνωσης τής εργασίας (αν θα είναι ιεραρχικά ή οριζόντια οργανωμένη) κ.λπ.
Η σοσιαλδημοκρατία ήδη από το πέρας του β'παγκοσμίου πολέμου (πρωτοπόροι οι Ιταλοί σοσιαλιστές, όχι οι Ιταλοί ευρωκομμουνιστές) είχε κατανοήσει την σημασία αυτής τής κριτικής και γι' αυτό αναπτύχθηκε στους κόλπους της (όχι "συνωμοσιολογικά") ένα ρεύμα αριστερο-σοσιαλδημοκρατικών κινήσεων που δεν εξέφραζαν έναν κεντρισμό μεταξύ τού ιστορικού κομμουνισμού (Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι) και τής τυπικής (δευτεροδιεθνιστικής, φαβιανής) σοσιαλδημοκρατίας, αλλά έναν κεντρισμό μεταξύ και τής ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας και τού αριστερισμού και τού ιστορικού κομμουνισμού.
Πολύ επιδέξια είχε υπάρξει από αριστερούς σοσιαλιστές η αξιοποίηση της αριστερίστικης "αναρχο"κριτικής στον γραφειοκρατικό κομμουνισμό, και μάλιστα λόγω του αντικομμουνισμού-αντισοβιετισμού τους τούτοι είχαν την δυνατότητα αξιοποίησης των κριτικών αναλύσεων περισσότερο από τους ευρωκομμουνιστές που "αρχικά" ήταν (ακόμα) δεσμευμένοι στην υπεράσπιση της σοβιετικής εμπειρίας, άρα ήταν υποχρεωμένοι και γι'αυτό τον λόγο να προσεγγίζουν περισσότερο ένα τυπικό δευτεροδιεθνιστικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο προσέγγισης της πολιτικής όταν ήθελαν να "στρίψουν" σοσιαλδημοκρατικά-δεξιά ή να προσεγγίσουν την ίδια την ιστορική σοσιαλδημοκρατία.
Όταν έπαψε η "ανάγκη" τής υπεράσπισης της "σοβιετικής κατάστασης" οι ευρωκομμουνιστές μέσω του ισχυρού ιδεολογικά ρεύματος του "αριστερού ευρωκομμουνισμού" προέβησαν σε μιαν νεοαριστερίστικη νεοσοσιαλδημοκρατική σύνθεση, και υπό αυτή την έννοια ήταν οι πρωτοπόροι τής "νέας αριστεράς" ως μιας μορφής ένωσης και σύνθεσης αριστερισμού-σοσιαλδημοκρατίας-ιστορικού κομμουνισμού.
Με αυτή την έννοια η νέα σοσιαλδημοκρατία, και όχι μόνον όπως σχηματίστηκε στον "αριστερό ευρωκομμουνισμό", είναι και αναρχο-αριστερισμός και σοσιαλδημοκρατία.
Πρέπει ωστόσο να σημειώσουμε εδώ πως έχουν υπάρξει και άλλες ιδεολογικές και αναλυτικές γονιμοποιήσεις του ρεύματος αυτού, που έχουν να κάνουν πλέον με ευρύτερα ζητήματα που ερείδονται στο λεγόμενο ελευθεριακό πρόταγμα, τα νέα κινήματα, την κριτική του εθνικισμού, την κριτική τής νεοπατριαρχίας κ.λπ.
Βασικό στοιχείο παραμένει, πέραν των δεδομένων "γενετικών" σχέσεων με τον εργατικό εθνικισμό ή σωβινισμό τής εργατικής τάξης και της σοσιαλδημοκρατίας, ο αντικειμενισμός όσον αφορά στην ανάλυση των διεθνών σχέσεων.
Τόσο η νέα σοσιαλδημοκρατία, όσο και ο νεοαριστερισμός πιστεύουν στην απόλυτη αντικειμενική νομοτέλεια τής δυτικής παγκοσμιοποίησης (δεν είναι αυτή η αντίληψη εντελώς λάθος, αλλά περιέχει αδύναμα και "ύποπτα" ιδεολογικά και ταξικά στοιχεία), ακολουθούν συνήθως τα παραγγέλματα τής πολιτικής των προοδευτικότερων (με ή χωρίς εισαγωγικά) μερίδων ή ελίτ του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού (δες λόγου χάριν την στάση Σύριζα και Ανταρσύα στο συριακό) και αυθόρμητα και "αυτονόητα" (εκτός από τους πιο ηλίθιους ή αφιονισμένους "αντικαπιταλιστές" που το κάνουν αυτό "γκρινιάζοντας") όταν ανέρχεται η σοσιαλδημοκρατική πολιτική ελίτ στα πράγματα εκδηλώνουν την κριτική ή έμμεση συμπαράστασή τους ή συμπαράταξή τους στους με την ευρεία έννοια "συντρόφους". 
Δεν χρειάζεται να μιλήσω για την "ελευθεριακή ατζέντα". 
Εκεί κλαίνε και κλάνουν όλοι, ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου, αν δεχτούν επίθεση ή φανταστούν (συνηθέστερο) ότι δέχονται επίθεση από τον "νεοσυντηρητισμό" και την "πατριαρχία" της πλέμπας.  
Ευαίσθητες μικροαστικές και πρεκαριακές ψυχές.
Για να μην τα πολυκουράζουμε τα πράγματα, τελειώνουμε επαναλαμβάνοντας αυτό που λέμε εδώ και μερικούς μήνες:
Σάντερς από πάνω, αριστερισμός από κάτω.
Αυτή είναι η νέα σοσιαλδημοκρατία που δεν είναι σοσιαλδημοκρατία με την τυπική έννοια, αλλά ένα νέο αριστερό ιμπεριαλιστικό υπο-σύστημα εναντίον των αμόρφωτων, ανειδίκευτων, φτωχών και "συντηρητικών" εργατών-εργατριών-εργατ#.






Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..