Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Σημεία για τη (μελλοντική) βία στη χώρα..



Αν η βία έχει μια ριζική δύναμη αυτή δεν είναι η μεταβολή των υλικών συνθηκών αλλά η ηγεμονία στο συμβολικό πεδίο.
Αρκεί να είναι ο φορέας της ηθικά ακέραιος, και ο σκοπός της η υπεράσπιση ενός δίκιου.
Αν και η βία πάντα υπερβαίνει αυτό το δίκιο, αν και δεν το εκφράζει θεραπεύοντας τις αιτίες τής αδικίας, αν και το αποτέλεσμα είναι πάντα ένα αδιέξοδο, ωστόσο την ίδια στιγμή οργανώνει τον κόσμο ως έναν κόσμο όπου έχει αποκατασταθεί η συμβολική και ηθική τάξη.

Όσο δεν υπάρχει η βίαιη πράξη αποκατάστασης του δίκιου όχι μόνον μεγαλώνει το άδικο και συνεχίζει την επέκτασή του στο ον αλλά το δίκιο το ίδιο χάνει την δυνατότητά του να έχει Λόγο, έναν δικό του αυτάρκη Λόγο.
Χαρακτηριστικό του άδικου είναι το θράσος του και η επεκτατικότητά του στο άπαν αν δεν σημανθεί τουλάχιστον όπως είναι, αν δεν αποκαλυφθεί όπως είναι στα μάτια όλου τού κόσμου.
Οι άνθρωποι μετράνε τις πράξεις που έχουν ένα τίμημα για τους φορείς τους και αποδεικνύουν το βάρος τους με αυτό το τίμημα.
Τα κείμενα, οι Λόγοι, διαβάζονται, και οι φωνές είναι ακουστές, όταν είναι διαποτισμένες με έναν εμφανή πόνο και έχουν το βάρος ενός ρίσκου.
Το μοναδικό αληθινό ρίσκο που υπάρχει σε αυτή τη ζωή σχετίζεται με την ίδια τη ατομική ζωή και την παρουσία της στον κόσμο.
Όταν κάποιος αποδείξει, με έλλογο αλλά και σκληρό τρόπο, πως δεν υπολογίζει την ζωή του αρκεί να υπάρξει αν όχι επικράτηση πάντως εμφάνιση τού δίκιου, τότε έχει αναδείξει και τις θέσεις του, τα νοήματα που περιέχουν αυτές οι θέσεις κ.λπ.

Οπότε, τα λόγια και τα λογάκια ενάντια στην βία, που ακούγονται σε αυτή την εξευτελισμένη αποικία, είναι για να δικαιολογούν οι ψεύτες και οι προδότες το ψέμα τους και την προδοσία τους χωρίς να έχουν τον φόβο ότι κάποτε θα πέσει μια καταιγίδα βίας πάνω στο σάπιο κεφάλι τους.
Δεν ξέρω τι καταιγίδα θα πέσει πάνω στα σάπια κεφάλια, το είδος, τι μορφή θα έχει.
Ο "διαγωνισμός" έχει ξεκινήσει.
Αυτό που ξέρω είναι ότι η προδοσία ή αν δεν σας αρέσει ο όρος προδοσία, το ξεπούλημα και το ξεπουληταριό τής "αριστεράς" θα έχει το τίμημά της σε όλους όσοι με άμεσο και έμμεσο τρόπο το δικαιολογούν ή χαίρονται για αυτό από την θέση του "αντισυριζαίου".

Όσο αργεί η βία, όσο ξεπουλιέται κάθε σημείο αυτής τής χώρας, τόσο θα είναι σαρωτικότερη και τυφλότερη.
Θεωρώ πως κανένας λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί να υπάρξει τόση βία, αλλά επίσης, και δω χωρίζουν πολλοί δρόμοι, δεν νομίζω πως θα μπορέσει να υπάρξει καμία λογική υποστήριξη σε μια καταστολή της οργής όταν αυτή ξεπάσει με όλο της το μένος έτσι όπως πάνε τα πράγματα.

Αν η άρχουσα τάξη και τα διανοούμενα σκουλήκια τύπου Ράμφου (ένα ασήμαντο παράδειγμα φέρνω) θα ήθελαν πραγματικά να μην υπάρξει ποτέ στο μέλλον ένα ντελίριο ακροαριστερής ή ακροδεξιάς βίας (ή κάποιος παράξενος συνδυασμός τους) θα έπρεπε να στηρίξουν, ή να ανεχτούν έστω, ένα κίνημα το οποίο με έναν μετριοπαθή ριζοσπαστισμό θα επιζητούσε ένα είδος δημοκρατικής εθνικής αυτονομίας, αλλά τούτοι, καθώς και άλλοι ακόμα και "εθνικιστές", δεν επιζητούν αυτό, αλλά επιθυμούν ακόμα περισσότερη υποταγή, αποικιοποίηση, υποτέλεια, εξάρτηση, οικονομική καταστροφή.
Εμέναν δεν με λυπεί αυτό το λάθος των εδώ ελίτ.
Με ευχαριστεί ως προς την μακροπρόθεσμη σημασία του.
Δίπλα τους, άλλες δυνάμεις της υποτέλειας, όπως ο σύριζα β' ανταρσύα κ.λπ, έχουν ως μοναδικό τους σκοπό να διαδεχθούν το "αριστερό" μαγαζάκι τής υποτέλειας, ή όπως το κκε να συνεχίζουν να υπάρχουν σε ένα ιστορικό κενό αν είναι δυνατόν αιώνιας διάρκειας, λες και οι καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να περιμένουν για πάντα, λες και δεν είναι πάντα η ώρα για να ξεκινήσει η μεγάλη περιπέτεια της λαϊκής ελευθερίας.

Και αυτοί και άλλοι με περισσότερη ψυχή, αν ήταν να πάρουν κεφάλι στο συμβολικό πεδίο θα το είχαν πάρει, και όλες οι έμμεσες βίαιες εφορμήσεις τους, δια άλλων ανθρώπων-οργάνων (χωρίς να το ξέρουν) θα είχαν ένα αποτέλεσμα, θα υπήρχε ρήξη στο κεντρικό συμβολικό πεδίο.
Κι όμως δεν υπάρχει τίποτα, υπάρχει αποξένωση από τον ιθαγενή πληθυσμό, απόσπαση από το φαντασιακό του, το οποίο αν και "μολυσμένο" είναι δικό του, υπάρχει ακόμα και μίσος εκατέρωθεν.
Περιμένω βέβαια από το (πραγματικό, αλλά και φανταστικό ως) "επιτελείο συμβόλων και μάχης για τα σύμβολα" πολλές ακόμα ενέργειες, καθώς και ένα είδος εξέγερσης όταν ανέβει η νδ στα πράγματα.
Αυτό θα είναι και το συμβολικό τέλος για μερικούς ανόητους, αλλά και η έναρξη μιας ακόμα μεγαλύτερης απομάκρυνσης από τον ιθαγενή πληθυσμό, γεγονός που θα κάνει το αδιέξοδο για το "κίνημα" της πρώϊμης βίας (2008) τερατώδες.
Κάνω πρόβλεψη και στοιχηματίζω.

Μετά και από όλα αυτά, το πεδίο θα είναι ανοιχτό για την πραγματική έκρηξη.
Δεν θεωρώ πως θα υπάρξει "επιτάχυνση", ίσα ίσα. 
Θεωρώ πως τα πράγματα θα γίνουν όσο πιο αργά γίνεται, ίσως και να παραμείνει ο σύριζα όσο περισσότερο γίνεται στην "εξουσία".
Όσο περισσότερο μείνει, τόσο το τέλος της αχρείας κατάστασης που σηματοδοτεί θα είναι οριστικότερο, και τόσο θα εξαντλούνται όλες οι παρασιτικές τάξεις στους άμεσους αγώνες τους για επικράτηση με έναν τρόπο που θα αφήνει χώρο για την έλευση των πραγματικά βίαιων δυνάμεων. 
Εννοείται πως το αντιδραστικό περιεχόμενο αυτών των (πιθανολογούμενων από εμάς) αναδυόμενων κινημάτων δεν μας ενδιαφέρει προσωπικά.
Δεν χωράμε εκεί μέσα, ούτε φαντασιακά.
Αλλά ότι υπάρχει μια προσδοκώμενη απόλαυση ψυχικής εκδίκησης απέναντι σε κάποιους (σημερινούς) ηλίθιους, αυτό δεν το κρύβω, ούτε το έκρυψα ποτέ.





Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..