Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Η Αίγυπτος ως σημείο παγκόσμιας ιστορικής καμπής..

Θα μιλήσω οργανώνοντας τον λόγο μου σε σημεία:

1.
Ποιό είναι σήμερα το μητροπολιτικό (κυριαρχικό) κέντρο του ανθρώπινου κόσμου;
Εννοείται πως αυτή η ερώτηση έχει αναγκαστικά σχηματικό και προκλητικό χαρακτήρα, αλλά αν θέλετε σημαίνει κάτι κυρίως δια των απαντήσεων που μπορούν να δοθούν με την αφορμή της.
Δεν υπάρχει κάποιο μοναδικό κέντρο του κόσμου, αλλά τα κυριαρχικά συστήματα έχουν κέντρα εκπόρευσης ή έδρες εκπομπής τής κυριαρχίας τους και σημεία επέκτασης ή οριακής κυριαρχικής ύπαρξης "αυτής" τής κυριαρχίας.
Μπορεί να θεωρηθεί ως κέντρο του ανθρώπινου κόσμου (το οποίο αναζητούμε να ορίσουμε) μια ζώνη από την οποία εκπέμπεται η κύριαρχική ισχύς και εις την οποία τούτη πραγματώνεται σχετικά απρόσκοπτα, αλλά επίσης μπορούν να θεωρηθούν ως κέντρο ή κέντρα και τα σημεία εφαρμογής αυτής τής κυριαρχικής ισχύος εις τα οποία δεν υπάρχει πλήρης εφαρμογή τής ισχύος.
Ο οριακός κόσμος τής κυριαρχίας είναι ένα ισοδύναμο κέντρο του συνολικού κόσμου της.
Αυτό το ξέρουν οι εκάστοτε κυρίαρχοι και επιθυμούν πάντα να επεκτείνουν προς τα "έξω" τα όρια τής γεωστρατηγικής κυριαρχίας τους.
Αυτό το κάνουν ακόμα και "προληπτικά", ακόμα δηλαδή κι όταν δεν υπάρχει "εκεί στα σύνορα" κάποιος εχθρός ή αντίπαλος τής κυριαρχίας τους.
Στο σημείο αυτό μπορούμε να βυθιστούμε σε στοχασμούς για την κυριαρχία, τα όριά της, το μέλλον της και να κρατήσουν αυτοί οι στοχασμοί όχι μία αλλά πολλές ζωές. 
Το επιθυμούμε μεν αυτό, αλλά τώρα επείγει να σας δείξουμε μερικά σημεία, τα οποία θα συνεχίσουν να είναι εμφανή μόνον με την διατήρηση στην συνείδησή μας τής σημασίας τής αξίας τής οριακής ζώνης κυριαρχίας: κέντρο τού κυριαρχικού κόσμου εκτός από την μητρόπολη είναι και το όριό του [Με το άμεσο "ένδον" του και το άμεσο "έξω" του. Το άμεσο "ένδον" και το άμεσο "έξω" αυτού τού ορίου συναπαρτίζουν μαζί με την εμφανή ή συμβατική γραμμή οριοθέτησης αυτό που λέμε όριο ή οριακή ζώνη].

 2.
Αν τώρα συνυπολογίσουμε το γεγονός πως η εκάστοτε συγκεκριμένη παγκόσμια ηγεμονία είναι "υποχρεωμένη" να σπάει προς τα "έξω" τα όριά της και να επεκτείνεται μέχρι το υποθετικό (και μάλλον φανταστικό) σημείο κατάληψης όλου τού πλανήτη, τότε καταλαβαίνουμε ότι όταν τούτη συναντάει ένα απρόσβλητο όριο κάτι έχει αρχίσει να μην πηγαίνει καλά για την πάρτη της.
Θεωρώ πως το ισχυρότερο όριο που έχει συναντήσει η δυτική κυριαρχία σε όλες τίς μορφές της (συμπεριλαμβανόμενης και της ρωσικής κυριαρχίας) είναι το Ισλάμ.
Το Ισλάμ υποτιμήθηκε και δαιμονοποιήθηκε από την "ευρύτερη" δύση διότι δεν υποκύπτει ούτε διαλύεται, κάτι που δεν πρόκειται να λήξει έτσι απλά από την μεριά της.
Η ευφυέστερη βέβαια προσπάθεια διάλυσης του Ισλάμ δεν ήταν οι βόμβες ούτε οι επεμβάσεις στο Ιράκ, αλλά η τελευταία προσπάθεια δημοκρατικοποίησης και φιλελευθεροποίησης (με ή χωρίς εισαγωγικά) των μουσουλμανικών κοινωνιών.
Το αποτέλεσμα αυτής τής διαλυτικής προσπάθειας, η οποία συνδυάζονταν βεβαίως με διάφορα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα και διενέξεις, ήταν το αντίθετο από το αναμενόμενο.
Η δημοκρατικοποίηση των μουσουλμανικών κοινωνιών φέρνει στο προσκήνιο ένα ριζοσπαστικό Ισλάμ.
Ο λαός των χωρών αυτών θέλει επιστροφή στις ρίζες, Ισλάμ, νόμο τάξη και πολιτισμό στα μέτρα εκείνα που ταιριάζουν στον εαυτό του, και όχι άλλο πιά κοσμικά καθεστώτα κεμαλικού ή μπααθικού τύπου. 
Όταν καλείται να αποφασίσει ελεύθερα, επιθυμεί και θα επιθυμεί αυτό το πράγμα, αρέσει δεν αρέσει τούτο στους φαντασμένους τής δυτικής αριστεράς ή του δυτικού φιλελευθεριάτου.
Ο αντι-ισλαμισμός, και ειδικότερα ο δηλητηριωδέστερος που είναι ο φιλελεύθερος (και όχι ο συνήθως α-συνείδητος που είναι ο ανόητος-μαρξιστικός) θα ήθελε ένα Ισλάμ στα μέτρα του, σκυλάκι εκπαιδευμένο στον καταναλωτικό και θεαματικό οικουμενισμό, θα ήθελε ένα Ισλάμ χωρίς τις αιχμές του, γι΄αυτό επένδυσε-ρίσκαρε τα πάντα στην "Αραβική Άνοιξη" και πήρε αυτό που τού άξιζε: τον πρώτο ελεύθερα εκλεγμένο ηγέτη του Αραβικού κόσμου σε μια μεγάλη αραβική μουσουλμανική χώρα, την Αίγυπτο, πιστό μουσουλμάνο και ταγμένο στην επικράτηση τού λαϊκού Ισλάμ, ή μάλλον ενός σχετικά αυθεντικού (αν και προσαρμοσμένου στην νεωτερικότητα) Ισλάμ. 
Πανικός στα επιτελεία. 
Πραξικόπημα στην Αίγυπτο, μαζική σφαγή, άρδην αλλαγή της ηγεσίας στις Η.Π.Α μετά και το συριακό φιάσκο, ήτοι: αιγυπτιακό φιάσκο, συριακό φιάσκο, πτώση της CIA από την κορυφή τής εξουσίας στις Η.Π.Α, πλήρης στροφή προς τον αντι-ερντογανισμό της αμερικάνικης πολιτικής, και στο τέλος άνοδος του ακροδεξιού Τράμπ.
Ας αποκωδικοποιήσουμε εκτενέστερα αυτά που είπαμε.

3.
Η πτώση τής CIA από την κορυφή της εξουσίας στις Η.Π.Α και η άνοδος των στρατοκρατών και των ακροδεξιών δεν ήταν μια "μηχανική" διεργασία διαμεσολαβημένη (έστω μόνον) από "συνωμοσίες" και καπιταλιστικές "διαπλοκές", αλλά ήταν αποτέλεσμα της κρίσης ηγεμονίας τής αμερικάνικης πολιτικής στον αραβικό κόσμο.
Ό,τι σχεδιάστηκε, ευφυώς και ανοήτως ταυτόχρονα, ό,τι έφτιαξε την πλατφόρμα τής δημοκρατικοποίησης ή "δημοκρατικοποίησης" τού αραβικού μουσουλμανικού κόσμου έπεσε στην κυριολεξία στα σκατά των γεγονότων.
Το ευφυές του σχεδιασμού των Η.Π.Α (και των άλλων δυτικών κοπρόσκυλων) ήτο συνυφασμένο με την επίγνωση ότι αλλαγή πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης δεν υπάρχει χωρίς ενεργό και πραγματική συμμετοχή των μαζών, το βλακώδες (του σχεδιασμού αυτού) ήτο πως θεωρούσε ως αυτονόητο ότι όλοι οι λαοί είναι σαν τους...νέους Έλληνες.
Η "εγχείρηση πέτυχε", ο μπααθισμός άλλη μια φορά εξοντώθηκε και αντί να βγεί από τον λαό ένας Άραβας Μακρόν βγήκε ο Μόρσι! γκοόντ-ντέμ!
Την ίδια στιγμή οι proxy φονταμενταλιστές υπερσαλαφιστές αντί να περιοριστούν στην πτώση του Άσαντ είπανε επιπλέον να αποκτήσουν και το δικό τους κανονικότατο βασίλειο.
Αυτό το υπερφιάσκο δεν ήταν δυνατόν να αφήσει το κλιντονικό σύστημα και στο βάθος βάθος την γκαβλιάρα και μοντέρνα CIA όρθια, "έπρεπε" να κάνει στην άκρη γιατί τα έκανε μουνί καπέλο και να έρθουν οι τύποι από τα στρατά, οι πραγματικοί βλάχοι και τα σχετικά. 
Η Αίγυπτος ήταν το όριο καμπή.
Όμως το παιχνίδι δεν έχει τέλος και η στρατηγική των καραβανάδων των Η.Π.Α δεν είναι ουσιαστικά διαφορετική από την στρατηγική τής CIA. 
Ζητείται να επεκταθούν τα όρια τής κυριαρχίας και να βρεθεί μια λειτουργική μορφή αφομοίωσης του Ισλάμ, αν είναι δυνατόν, αλλιώς ζητείται τελική του καταστροφή μέσα σε ένα πολεμικό χάος.
Όλα αυτά σε ένα γενικό εύπλαστο και πάντα πειραματικό πλαίσιο.
Ζητείται λοιπόν πλατφόρμα συγκρούσεων αντινομιών και αναδιατάξεων που να έχει όμως ένα κάποιο μαζικό έρεισμα.
Επειδή η εποχή τής καλής ή στενής συνεργασίας με το γενικό και κάπως νεφελώδες δίκτυο των "Αδερφών Μουσουλμάνων" έληξε άδοξα, "είπαμε γκάις να πάρετε την εξουσία αλλά όχι και να εννοείτε αυτά που λέτε!", σκοπός των Η.Π.Α με το καταριανόν μελόδραμα είναι να πετύχουν με ένα σμπάρο πολλά τρυγώνια: να βάλουν στην ηγεσία του υπερ-σαλαφιστικού τέρατος τούς Σαουδάραβες μαζί με τον Σίσι και το αιμοσταγές επιτελείο του των βρυκολάκων μπααθιστών, να πατάξουν τον Ερντογάν και τους Θάνι που ήταν όντως στην "πρωτοπορία" της ισλαμιστικής ένοπλης ριζοσπαστικοποίησης, και ταυτόχρονα σε ένα πλαίσιο αντι-ιρανικό και αντι-χεζμπολαχικό μαζί  με το Ισραήλ να κινητοποιήσουν ιδεολογικά τις σουνιτικές μάζες σε μιαν άλλη πολεμική κατεύθυνση κ.λπ κ.λπ.
Αν θέλετε, κατά την δική μου άποψη πρόκειται για ένα γελοιωδέστερο σχέδιο από αυτό των κλιντοναθρώπων και της CIA.
Πρώτον, καμία λαϊκή μάζα στον αραβικό κόσμο δεν πρόκειται να κινητοποιηθεί από τους Σαουδάραβες, ίσως μόνον οι Αιγύπτιοι Σαλαφιστές (αντίθετοι των Αδελφών Μουσουλμάνων και συγκυριακοί σύμμαχοι τού Σίσι) έχουν μια τέτοια δυναμική, αλλά που να την στρέψουν; ενάντια στους Κόπτες; ή να πάνε φαντάροι σε ένα αραβο-ιρανικό ή αραβο-τουρκικό πόλεμο; δεν μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν πουθενά σε αυτό το πλαίσιο που έφτιαξαν για να τους χρησιμοποιήσουν εναντίον των Αδελφών Μουσουλμάνων και προσφάτως εναντίον του ISIS.
Από την άλλη, ακόμα κι αν ρίξουν τον Ερντογάν τι θα γίνει; θα υπάρξει ξανά σεκουλαρισμός αλά Κεμάλ στην Τουρκία; μόνον χάος μπορεί να υπάρξει αν δεν υπάρξει μια ενδο-μουσουλμανική διαδοχή στην Τουρκία. 
Πάνω σε αυτό το σενάριο, της ενδο-μουσουλμανικής διαδοχής στηρίζονται και οι πραγματικές ή φανταστικές συνωμοσίες μεταξύ πρώην σημαινόντων στελεχών του ισλαμικού κόμματος, αλλά έχω την αίσθηση ότι ο Ερντογάν τους έχει πακεταρισμένους όλους αυτούς για το επόμενο επεισόδιο προγραφών και εκκαθαρίσεων.  
Οπότε, η ουσία είναι ότι η δύση έχει πρόβλημα με το όριό της στον ισλαμικό κόσμο, έχει αρχίσει να το κατανοεί αυτό με τρόμο και ανυπομονησία, δεν χρειάζεται να περιμένουμε αν το σχέδιον του βαψομαλιά θα έχει εφαρμογή ή ακόμα και αν θα πετύχει (τι να πετύχει;), αφού ο κεντρικός πυρήνας του δυτικού σχεδίου έχει ήδη αποτύχει.
Οι μάζες του μουσουλμανικού κόσμου είναι χαμένες για την δύση, κάθε λαϊκό καθεστώς θα σημαίνει ισλαμολαϊκό καθεστώς, άρα το μόνο που μένει στην δύση είναι να βοηθάει τον κάθε Σίσι όπως βοήθαγε τους Παχλεβί και στο τέλος όταν έρχεται ένα μεγάλο λαϊκό κύμα να κλαίει με κροκοδείλια δάκρυα πάνω στα θρύψαλα.
'Η μήπως υπάρχει και άλλη προοπτική για την δύση;
Με βάση τα προηγούμενα ένα λογικό σενάριο που κολλάει και με τα προηγούμενα ως μια σκοτεινότερη εκδοχή τους είναι να πυροδοτηθεί ένας διαρκής ενδοαραβικός και ενδομουσουλμανικός εμφύλιος, πέραν του ήδη υπάρχοντος μεταξύ σουνιτών και σιιτών, και ό,τι προκύψει. 
Αυτό κι αν είναι σχέδιο καταστροφής των πάντων.



    
Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..