Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Έχω καραφλιάσει μαζί σας..


Που να ξέρω αν κάποιος δίνει έναν παρά για τον άλλον;
Όλα συγχέονται πικρά και κωμικά όταν σκέφτομαι φάσεις.
Μια φορά, στο παλιό μου πόστο στις επιτροπές αναπηρίας, ένας δυστυχής έπαθε στην ουρά έμφραγμα ή κάτι τέλος πάντως παραπάνω από λιποθυμικό ή καρδιακό επεισόδιο. 
Πανικός, φωνές, κλήση στο ασθενοφόρο.
Περιμέντε. Το χειρότερο.
Είδα ανθρώπους να περνάνε από πάνω του και να λαμβάνουν "καλύτερη" θέση στην ουρά, το μόνο που δεν έκαναν ήταν να σπρώξουν και λίγο το σώμα για να μην τους μποδίζει.
Περιμέντε. Το ακόμα χειρότερο.
Μετά από κάποια λεπτά παραμονής και αγωνίας κυρίως των υπαλλήλων, ναιιιι των υπαλλήλων, και όχι των πολιτών που ας πούμε ως ανάπηροι ή συγγενείς αναπήρων έχουν κάποια δικαιολογία, ένα πλήθος άρχισε να λέει το εξής απίστευτον:
Δηλαδή τώρα, δεν θα εξυπηρετηθούμεεεεε;
Το έλεγαν με κάποια οργή, αγανάκτιση ρε παιδί μου, και στο τέλος κάποιοι, ναιαιαιαιαι, ζήτησαν να συνεχίσει να λειτουργεί η υπηρεσία και να λαμβάνει αιτήσεις.
Είπατε τίποτα;
Να μη πω για τις μαγκουρομαχίες των συνταξιούχων, κυριολεκτικές μαγκουρομαχίες, να μην πω για το υφάκι, το βλέμμα της νυφίτσας όταν κάνεις το λάθος να θέλεις να πας για τσίσα, ή να πιείς λίγο νερό από το πλαστικό μπουκαλάκι.
Να μη πω για τις κατάρες, μεταξύ των και εις εμάς.
Να πω πως όταν έρχεται νεφροπαθής και περνάει μπροστά με το εκ του νόμου αλλά και ηθικά δεδομένο δικαίωμά του να προηγείται;
Επειδή δεν το λέει στο κούτελο όλοι τρέχουν να τον φάνε, και ας πούμε ότι έχουν μια δικαιολογία, αφού δεν το λέει στο κούτελο ότι είναι νεφροπαθής. 
Αλλά και μετά, όταν τους δείχνει την κάρτα της αναπηρίας, τι ξυνισμένες μούρες!
Τι άλλο θέλετε να σας πω;
Να σας πω κι άλλα;
Κάτι δεν πάει καλάααα, κάτι δεν πάει καλά, ω ανθρωπίδες.
Τι είναι η επανάσταση;
Επανάσταση είναι η ευγένεια, η θυσία, το αδύνατον, επανάσταση είναι η ανθρώπινη περηφάνεια προς την εξουσία και όχι η ανθρωποφαγία και η καχυποψία, το μίσος και η φάτσα νυφίτσας.
Και τι με νοιάζει η έννοια;
Γιατί να με νοιάζει η κάθε έννοια.
Κουράστηκα, έχω καραφλιάσει, και με πιάνουν τα γέλια όμως.
Θα το κάνω όλο αυτό ένα αστείο, ένα αστείο με σμήνη από μάζες σε ουρές που κάνουν ό,τι μπορούν για να με πείσουν ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα και γω επιμένω, επιμένω, ώσπου στο τέλος παίρνω τα βουνά και γίνομαι ένας μισάνθρωπος.








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..