Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Το Iran και η στρατηγική σημασία του..[1]



Σε μια θερμή στιγμή τής κουρδικής αντίστασης, το τελευταίο διάστημα, υπήρξε εκ μέρους μας η έκφραση επιθυμίας να εμφανιστεί το κίνημα αυτό και εντός του ιρανικού Κουρδιστάν.
Ίσως να είναι αναπόφευκτη και αυτή η κρίση, με δεδομένο ότι και στο Ιράν οι Κούρδοι καταπιέζονται και γίνεται προσπάθεια αφομοίωσής τους, ακόμα και θρησκευτικής, εφόσον οι περισσότεροι και εκεί είναι Σουννίτες και όχι Σιίτες όπως οι περισσότεροι άλλοι Ιρανοί πολίτες.
Όμως, όπως έχουμε δει, σε άλλες δημοσιεύσεις, παρά τις εκτελέσεις (απαγχονισμούς) και τις φυλακίσεις το ιρανικό κράτος δέχεται την κουρδική ιδιαίτερη ταυτότητα, και αν έχει σχέδια για να την αφομοιώσει τούτα έχουν κάποια βάση, εφόσον ο Κουρδικός λαός στο σύνολό του ανήκει στην ευρύτερη ιρανογενή ινδοευρωπαϊκή ομάδα και έχει πολλά κοινά στοιχεία πολιτισμού και ιστορίας με την Περσία.
Ένας από τους στόχους της ιρανικής επανάστασης πριν μετασχηματιστεί σε ισλαμική αμιγώς, ήταν να υπάρξει περαιτέρω ανάπτυξη και ελευθέρωση τής κουρδικής ταυτότητας και αυτονομίας στα πλαίσια ενός ιρανικού ενιαίου αλλά δημοκρατικού έθνους κράτους ή πολιτείας.
Το καθεστώς τού Σάχη ασκούσε διώξεις και έπειτα αυτές συνεχίστηκαν με τους χομεϊνικούς.
Παρά ταύτα, η σχέση Ιράν Κουρδιστάν είναι παράξενη και μην αποκλείετε στο μέλλον συνάψεις και συνενώσεις, ειδικά αν το Ιράν ανοίξει κι άλλο την ταυτότητά του.

Όταν λέω πως το Ιράν θα ανοίξει κι άλλο την ταυτότητά του δεν εννοώ απαραίτητα πως θα γίνει ένα "κανονικό" κοσμικό κράτος, αλλά πως ακόμα και στα πλαίσια της μετριοπαθούς (συγκριτικά) θεοκρατικής του πολιτειακής και θεσμικοϊδεολογικής μορφής μπορεί να αποκτήσει μια μεγαλύτερη ευελιξία και ανοιχτότητα.
Ένα αστικό δημοκρατικό Ιράν ή ακόμα και ένα δημοκρατικό επαναστατικό Ιράν θα έφερνε ακόμα περισσότερη δύναμη σε εγχειρήματα εθνοτικού και πολιτισμικού άρα και πολιτικού ανοίγματος, και ίσως αν ξεπερνούσε την "γελτσινική" φάση του εκδημοκρατισμού χωρίς να διαλυότανε, τότε να γίνονταν ή το μεγάλο εργαστήριο τής αλλαγής στην εγγύς ανατολή ή ένα πραγματικά πανίσχυρο έθνος κράτος σε όλη την ανατολή.

Το Ιράν ήταν πάντα στο μυαλό του Ισραήλ, με την έννοια πως αυτή η μοναδική ευφυής δύναμη στον χώρο (εκτός του Ιράν που είναι επίσης μια ευφυής δύναμη), ήξερε και ξέρει πως χωρίς το Ιράν, είτε ως σύμμαχο είτε ως ηττημένο, δεν υπάρχει ισραηλινή ηγεμονία διαρκείας στον χώρο.
Το Ιράν ήταν σε συμμαχία με το Ισραήλ επί Σάχη, αλλά του ξέφυγε, με την επανάσταση, και αυτό βέβαια ήταν ένα αποτέλεσμα των στρατηγικών λαθών (ή "λαθών") τόσο του Ισραήλ όσο και της δύσης γενικότερα, με την έννοια πως αφού ενίσχυσαν το απαράδεκτο καθεστώς του δυτικόδουλου και υποταγμένου στον ιμπεριαλισμό Σάχη θα έπρεπε να κατανοήσουν ότι η αναμενόμενη αντίδραση ενός μεγάλου έθνους θα κατέστρεφε την συμμαχία με αυτούς που το στήριξαν, και μάλιστα θα αναστρέφονταν σε εχθρότητα.
Το πρόβλημα με το Ισραήλ, σε αναλογία με το άλλο διαφορετικό αλλά και κάπως όμοιο πρόβλημα του Κουρδιστάν, είναι πως για να αντιμετωπίσουν τον αραβικό εθνικισμό έχουν συμμαχήσει στρατηγικά και έχουν διαπλεχθεί δομικά και εις βάθος με την κυριαρχούσα δύση (ευρώπη η.π.α), η οποία ένα πράγμα ξέρει μόνο και ένα πράγμα ασκεί μόνο, την υποταγή και την εκμετάλλευση των άλλων γεωπολιτικών και εθνοτικοπολιτισμικών ζωνών του πλανήτη.
Το φονταμενταλιστικό Ιράν όχι μόνον έσπασε την συμμαχία με το Ισραήλ και την δύση, αλλά ανέπτυξε μια επιθετική στρατηγική ηγεμονίας στον ευρύτατο σιιτικό χώρο αλλά και γενικά στον αραβικό εθνικισμό/εθνισμό ειδικά στο φλέγον σημείο του παλαιστινιακού.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Χεζμπολάχ, στήριξη στους Άσσαντ, και βέβαια συμμαχία με την Ρωσία.
Πρόκειται για έναν εφιάλτη για την δύση, αλλά και το Ισραήλ.
Σκοπεύουν να λύσουν το πρόβλημα με τον ίδιο καταστροφικό τρόπο που το δημιούργησαν, αλλά με έναν βαθμό ακόμα μεγαλύτερης έντασης.
Θέλουν να επιτεθούν στο Ιράν, ασκώντας παράλληλα πιέσεις για εκδημοκρατισμό και καταστροφή του θεοκρατικού καθεστώτος, βοηθώντας όλα τα φιλοδυτικά δημοκρατικά κινήματα, κυρίως της ιρανικής νεολαίας.
Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξει χάος, ή καταστροφή τής χώρας με αιχμή πάλι ίσως το κουρδικό, το ιρανικό πλέον κουρδικό πρόβλημα. 

Αν με ρωτήσετε για την θέση μου, έχω να πω τα εξής καταρχάς, με δεδομένες τις σημερινές συνθήκες:

1) Είναι δεδομένη η ευθύνη της δύσης και του Ισραήλ για το "λάθος" τους να στηρίξουν ένα τόσο άθλιο καθεστώς όπως το σαχικό φασιστικό μοναρχικό καθεστώς.
Αυτό δεν δικαιολογεί όμως το θεοκρατικό καθεστώς, όχι τόσο με βάση τυπικά αστικά ή αριστερά κοσμικά κριτήρια, αλλά με την έννοια πως τούτο έχει αναπτύξει πέραν μιας εθνικής δύναμης και μιας πραγματικής ποιοτικής ισχύος, στα πλαίσια πάντα του σπουδαίου και μετριοπαθούς ιρανικού προτύπου, έναν ιδιαίτερο κρατικό ολοκληρωτισμό που εξυπηρετεί όχι μόνον αστικά συμφέροντα αλλά και μιαν επιθετική στρατοκρατική ελίτ. 
Ούτε αυτό ως όλον το κρίνουμε με δυτική "δημοκρατική" υποκρισία, απλά θεωρούμε πως το Ιράν ξεπέρασε κάποια όρια και έχει υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις του, εις βάρος και των στρατηγικών εθνικών συμφερόντων του.

2) Οι Κούρδοι έχουν κάθε δικαίωμα να ακολουθήσουν τα συμφέροντά τους, και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τα δικαιώματά τους που καταπατούνται.
Απλά, στην περίπτωση αυτή, του Ιράν, έχουμε να κάνουμε με ένα άλλο σύστημα αναφοράς και με άλλους κινδύνους καταστροφής που δεν είναι όμοια πράγματα με ό,τι συμβαίνει στον αραβικό και τουρκικό κόσμο.
Νομίζω πως μια αυτονομιστική έξαψη θα τους έκανε απλά αντιπαθείς σε κάθε νοήμονα άνθρωπο και θα τους στερούσε την δυνατότητα να αποτελέσουν έναν παράγοντα εξέλιξης και προόδου στην περιοχή. 
Είναι στο χέρι του Ιράν βέβαια να κάνει ένα μετρημένο άνοιγμα στους δικούς του Κούρδους και να μην τους αφήσει στα χέρια των δυτικών τυχοδιωκτών και καταστροφέων.
Το Ισραήλ είναι στα χέρια των ακροδεξιών σιωνιστών, ο εργατικός δημοκρατικός σιωνισμός, ακόμα και ως σοσιαλσωβινισμός, έχει εκπνεύσει νομίζω, πράγμα που με κάνει να ανησυχώ πλέον για την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή. 
Κάποτε θα αναπολήσουν κάποιοι το Ισραήλ της πρώτης εποχής, όταν και με δίκιο και με άδικο, διεκδικούσε έναν τόπο για τον λαό του.

Με λίγα λόγια, όλα είναι ρευστά, αλλά αν έλθουν τα πράγματα με τον άσχημο τρόπο, θα πρέπει να σκεφτούμε όλοι το ενδεχόμενο να αφήσουμε πάλι κάποιες αγάπες γιατί υπάρχουν άλλες, πιο παλιές και βαθύτερες ίσως.

(συνεχίζεται)



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..