Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Προ-Σύνοψη...Α) 0, 0+0=0, 0+0+0=0, 0+0+0+0=0 // Β) Τα λάθη μου..




Α)
Γι'αυτούς που έχουν αρχίσει να επαναπαύονται πάνω στους μελλοντικούς ενεργειακούς αγωγούς, ή μάλλον πάνω στους δυτικούς καπιταλιστικούς κολοσσούς που έχουν αρχίσει να τριγυρίζουν πάνω από τις ενεργειακές πηγές, δεν έχω να πω πολλά και διαφορετικά από αυτά που λένε (δικαίως) όλοι οι μαρξιστές και αντικαπιταλιστές όλων των αποχρώσεων:
Αυτοί ορίζουν την ζωή αυτού του έθνους κράτους, τέτοιες δράκες από ντόπιες και ξένες κρατικές και καπιταλιστικές συμμορίες είναι προορισμένες από την ιστορία να ορίζουν ιστορικές πολιτικοκοινωνικές μορφές και υποστάσεις όπως τα έθνη κράτη, οπότε πάλι δεν έχουμε να πούμε και πολλά επιπλέον πράγματα.
Σημειώνω ότι με ανησυχεί, ως ταπεινό μέλος μιας ασθενικής και εξαρτημένης ημιπεριφερειακής κοινωνίας, το γεγονός πως η ηγετική ελίτ "εδώ" και στην Κύπρο, αλλά και τα διάφορα παρακολουθήματα, έχουν ποντάρει πάλι τα πάντα στην Δύση και έχουν την ψεύτικη και επιπόλαια σιγουριά πως η Δύση θα τους βγάλει (πάλι) "ασπροπρόσωπους" στον ανταγωνισμό τους με το νέο σουλτανάτο.
Τους θεωρώ ικανούς να πιστέψουν πάλι σάπιες υποσχέσεις και να εμπλακούν σε άθλιες δυτικο-ιμπεριαλιστικές υποθέσεις χωρίς πραγματικές και μακροπρόθεσμες εγγυήσεις.
Ήδη οι εθνικιστές θριαμβολογούν και αρχίζουν πάλι να μιλούν για "διάλυση" της Τουρκίας και για γίγαντα με γυάλινα πόδια.
Θριαμβολογούν όπως πάντα με τις πλάτες άλλων.
Οι ίδιοι είναι μηδενικά κι ας μιλάνε εναντίον του "εθνομηδενισμού" και του μηδενισμού γενικά.
0
Πέρα όμως από τους κραγμένους εθνικιστές την ίδια περίπου άκριτη φιλοϊμπεριαλιστική γραμμή έχουν και οι "ευρωπαϊστές" και οι "φιλοαμερικάνοι" μη εθνικιστές ή "κοσμοπολίτες" (δεν μου αρέσει η αρνητική χρήση του όρου, αλλά οκ). 
0+0=0
Τους είναι αδύνατο να κατανοήσουν την ισχύ του τουρκικού κράτους και την λαϊκή συναίνεση στον νέο Σουλτάνο.
Τους είναι αδύνατο να κατανοήσουν πως οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το Ισραήλ μπορούν να "γυρίσουν το χαρτί" σε μια στιγμή και να αφήσουν τους ίδιους αλλά το κυριότερο όλη τη χώρα στο έλεος των εκάστοτε σουλτανικών ορέξεων.
Όμως και οι φιλορώσοι, ανοιχτοί ή "κρυφές πληγές", ορθολογικότεροι ή σε κατάσταση (ορτοντόξ) ψύχωσης κάνουν ότι δεν κατανοούν την πολιτική της Ρωσίας και του Ιράν, δεν επιθυμούν να κατανοήσουν ότι σε περίπτωση που θελήσουμε να αυτονομηθούμε ως εργαζόμενη κοινωνία και ως "χώρα" δεν θα μας βοηθήσει κανένα από αυτά τα "αντιδυτικά" ηγεμονικά κράτη.
Ποιά είναι λοιπόν η λογική των φιλοδυτικών αλλά και των "αιρετικών" ανατολιζόντων (βάζω μέσα και το και-καλά "ουδέτερο" κκε) στην κυριαρχική επικράτεια που ζούμε;
Όλα στα ζάρια. 
Αυτή είναι η "σοβαρή" "εθνική" αστική και μικροαστική (μισθωτή ή μη) τάξη στην "ελληνική δημοκρατία" και αυτές είναι επίσης οι γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές σκέψεις και στρατηγικές όχι μόνον των αστών και μικροαστών αλλά και των κομμουνιστικών και ελευθεριακών κινημάτων.
0+0+0=0
Χύμα στο κύμα, παραλίες.
Να μην το ξεχάσω όμως.
Αφού αποκλείσαμε και το κκε από την λογική της πραγματικής (πρακτικής) αναζήτησης αυτονόμησης της κοινωνίας μας από τις ηγεμονίες και τις δυναστείες τής παγκόσμιας καπιταλιστικής κυριαρχίας, ώρα είναι να πιάσουμε, ειδικότερα και αναλυτικότερα, για το τέλος (επιδόρπιο), και το υπερδιογκωμένο πλέον (για την αξία που πραγματικά έχει) στρατόπεδο των "εδώ" "αντικαπιταλιστών".
Πέραν των ειδικότερων ύποπτων πλεγμάτων και σχέσεων με ύποπτα "αριστερά" ή "ακροαριστερά" πολιτικά κέντρα των καπιταλιστικών μητροπόλεων (πρόκειται για λαβύρινθο που για να αναλυθεί και να απεικονιστεί χρειάζονται 30 "σταλινικοί" σαν τον Α.Μπ. και πάλι άκρη δεν θα βγάλουμε εύκολα), πέρα λοιπόν από την (υποτίθεται) "συνωμοσιολογική" πτυχή, υπάρχει ένα τερατώδες πρόβλημα με την στρατηγική τους ακόμα κι αν την εξετάσουμε χωρίς να λάβουμε υπόψει την διαβρωμένη όσμωσή τους με τα "ακροαριστερά" σοσιαλιμπεριαλιστικά κέντρα.
Γυρνώντας σήμερα στην Αθήνα είδα πάλι συνθήματα όπως το "τα εργατικά συμφέροντα πρώτα" "καμμία δουλειά την Κυριακή" (κάπως έτσι), η ζωή μας, το πρόβλημά μας, κατάρα και ντροπή στα ντόπια αφεντικά, και άλλα σπαραξικάρδια ταξικά και ταξικίστικα, αλλά δεν είδα σύνδεση του τοπικού ταξικού με το παγκόσμιο-τοπικό (ταξικό, αλλά όχι μόνον) πρόβλημα της κυριαρχίας και της ηγεμονίας.
Δεν θα ήταν "λαϊκισμός" να έλεγα, σε αυτόν τον έμμεσο διάλογό μας με τους "αριστεριστές", ότι ήρθε η ώρα να νιώσουν, αν είναι δυνατόν να γίνει αυτό σε πορωμένους, ότι λ.χ τις Κυριακές τους τις πήραν (μας τις πήραν) μεν τα ντόπια αφεντικά με την βοήθεια των πλανητικών αφεντικών , αλλά τις κρατάνε με κλειδί ιμπεριαλιστικό και "αμερικανο-ευρωπαϊκό" (άρα πλανητικό) καλά φυλαγμένες τα πλανητικά αφεντικά, και αυτό το πράγμα δεν βλέπω να τo πιάνουν και πολύ στο στόμα τους οι "αντικαπιταλιστές", γιατί άραγε;
Να μην πω για τα ζητήματα που θα ανέκυπταν αν υπήρχε ένα πραγματικό κίνημα αυτονομίας, εργατικής-οικολογικής-αντιϊεραρχικής κ.λπ και έπρεπε να "υπερασπιστεί" τον εαυτό του στο χωροκυριαρχικό επίπεδο. 
Ανέκδοτο οι τύποι.
0+0+0+0=0


 Β)
Υποσχέθηκα πως θα κάνω μια κριτική και αυτοκριτική σύνοψη των αναρτήσεων από το 2010, όσον αφορά στα πολιτικά και "γεωστρατηγικά" θέματα.
Αυτό όμως προϋποθέτει μεγάλο χρονικό διάστημα και μιαν ευρύτερη αυτοκριτική ανασκόπηση που μόλις έχει ξεκινήσει και θα κρατήσει καιρό, τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια, σύν ότι έχω να συνεχίσω άλλα καθήκοντα όπως η φιλοσοφία που άφησα στην άκρη για να διεκπεραιώσω τα πολιτικά κείμενα αλλά και τα λιβελογραφήματα.
Τα τελευταία με κούραζαν περισσότερο και μου στοίχισαν ακόμα περισσότερο "συναισθηματικά" εφόσον είχαν κόστος σε φιλίες και "συμμαχίες", αν και έπρεπε να γίνουν ούτως ώστε αν μείνει κάτι να είναι αληθινό και όχι βυθισμένο στην υποκρισία όπως συμβαίνει στην ελλαδική κοινωνία.
Δεν ξέρω αν έμεινε κάτι, πάντως αν έμεινε κάτι θα είναι αληθινό. 
Επίσης, διεκδικώ την αυταξία μιας μη σοσιαλδημοκρατικής (ή μη "ευρωκομμουνιστικής") και ταυτόχρονα μη αριστερίστικης αριστεράς, με καταγωγές στην ιστορική κομμουνιστική αριστερά, ό,τι μπορεί να διασωθεί τέλος πάντων.
Δεν παίρνω πίσω την καχυποψία μου προς το τουρκικό κράτος, κι ας με απομονώνει αυτό απέναντι στους ντούρους "διεθνιστές".
Ίσως να το τράβηξα πολύ το θέμα, αλλά άξιζε τον κόπο, όσο τουλάχιστον το κράτος αυτό αποτελεί τον βασικότερο "τοπικό" κίνδυνο για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.
Το γεγονός πως το ελληνικό κράτος είναι επίσης μια επικίνδυνη υπο-ιμπεριαλιστική δύναμη, ή το γεγονός πως ο ελληνικός εθνικισμός είναι επίσης χυδαίος και επικίνδυνος, δεν με πείθει για να κάνω "εξομοίωση". 
Πιθανά κάνω λάθος στο θέμα αυτό, μακάρι δηλαδή να κάνω λάθος. 
Αυτό θα λευτέρωνε και μένα. 
Φοβάμαι πως η αντίληψη που έχουν "εδώ" οι κακοήθεις, ήτοι οι έλληνες εθνικιστές, και οι αγνότεροι (ίσως και ανόητοι) "διεθνιστές", για την ισχύ του τουρκικού κράτους, είναι ίδια, κοινή, ταυτή, αν και με εντελώς διαφορετικό πρόσημο και ιδεολογικό προσανατολισμό.
Και οι δύο "παρατάξεις" υποτιμούν την δυναμική του τουρκικού έθνους κράτους, με έναν τρόπο που θα έλεγα μου μυρίζει πλέον και ρατσισμό, εφόσον θεωρούν δεδομένη την ήττα των "ανατολιτών".
Η Τουρκία είναι η ανερχόμενη αναδυόμενη καπιταλιστική και κρατική δύναμη τής περιοχής, άρα και μια αστική κοινωνία με όλο και μεγαλύτερη δύναμη και αντιφάσεις που όμως δεν την καθιστούν "υποψήφια" για διαμελισμό, μάλλον το αντίθετο, την καθιστούν την άμεση υποψήφια για περιφερειακή ηγεμονία στην περιοχή.
Αν οι Η.Π.Α και η Δύση (ίσως και η Ρωσία) τής κόψουν τη φόρα δεν το ξέρουμε, αλλά τα πράγματα δείχνουν προς την αντίθετη φορά, ανεξάρτητα από την τύχη του Σουλτανίσκου.
Οπότε, προς τι οι επιθέσεις που δέχτηκα από συντρόφους ή "συντρόφους"; δεν καταλαβαίνω, μα το Βούδα, δεν πάτε καλά, φαντασιώνεστε.
Τώρα, αν στο μέλλον (όχι απαραίτητα μακρινό) η τουρκική εργατική τάξη βγάλει τον αυτοκρατορικό μανδύα και γκρεμίσει τον σωβινισμό στην χώρα της, ποιός νομίζετε θα χαρεί περισσότερο; εσείς ή εγώ; μάλλον εγώ. 
Απλά δεν έχει δείξει σοβαρά σημεία προς μια τέτοια κατεύθυνση, εφόσον τώρα έχει αντικειμενικά παρασυρθεί από το ερντογανικό όραμα που είναι πολύ σοβαρό συντηρητικό (έως φασίζον) ηγεμονικό όραμα σε εξέλιξη και όχι ένα ασθενικό καταρρέον σχέδιο.
Όσο μάλιστα αυτό το όραμα/σχέδιο σχηματίζει μια διαχωριστική γραμμή απέναντι στην Δύση τόσο ο τουρκικός λαός και η τουρκική εργατική τάξη θα το ακολουθεί ακόμα περισσότερο.
Οπότε, πάλι, τι δεν καταλάβαμε; πραγματικά απορώ, για το πως έχετε στο μυαλό σας το ζήτημα αντιμετώπισης μιας ανερχόμενης ηγεμονικής δύναμης. 
Το γεγονός πως έχετε μερικοί την ίδια εικόνα με τους κραγμένους εθνικιστές για την "διάλυση" της Τουρκίας, θα έπρεπε να σας ανησυχεί μάλλον και όχι να είναι λόγος για να απομονώνετε άτομα σαν και μένα.
Στο θέμα Ισραήλ. 
Δεν ισχυρίστηκα τίποτα άλλο από το ότι το Ισραήλ είναι ένα αστικό κράτος και όχι ένας σατανάς επί της γης. 
Και υπάρχει "μέσα" του "εργατιά" και λαός, γιού νόου; ξέρω και γω; τι να πω. 
Επίσης, ο ισραηλινός λαός μου είναι απόλυτα συμπαθής, αλλά και ο εθνικισμός του μου φαίνεται εντελώς προβλεπόμενος, όπως και ο δια-εθνοτικός πόλεμος ή σύγκρουση με τους Άραβες και τους Πέρσες κάτι το εντελώς αναμενόμενο και συνηθισμένο για το οποίο δεν αθωώνω κανέναν, αλλά δεν ενοχοποιώ το Ισραήλ περισσότερο από τους μασκαράδες της "αριστερο"μπααθικής ψευτοεπανάστασης ή τους Μουλάδες.
Χαλαρά θεωρώ το Ισραήλ, το Κουρδιστάν, αλλά και ένα δημοκρατικό Ιράν (όταν υπάρξει) τα δυνατά ένζυμα της δημοκρατικοποίησης, ίσως και σοσιαλιστικοποίησης της Εγγύς Ανατολής, με "λυτρωτικό" ρόλο και για τους αραβικούς λαούς.
Οι ρητορικές εξάψεις των κειμένων μου δεν θα επαναληφθούν μεν, αλλά ήταν εντελώς αναγκαίες για να απομακρύνω τους όποιους αντισημίτες και αντικούρδους.
Θα μιλήσουμε όμως και γιά αυτά αυτοκριτικά, ψυχραιμότερα και αναλυτικότερα στο μέλλον.
Στο θέμα "ψυχανάλυση" και "θεωρία του φύλου".
Η κατάσταση έχει ξεφύγει, όπως και στον μαρξισμό, ακόμα.
Καινούργιο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω, ακόμα ρε; νομίζω πως χρειάζεται ένα γερό κρύο ντούζ σε όλους σας, όσοι τουλάχιστον έχετε σπεύσει να ιεροποιήσετε μετά τον μαρξισμό (που ξέφτισε ως ιερόν αντικείμενον) τον φροϋδισμό και τον (νεοφροϋδικό) λακανισμό.
Μετά από τα αίσχη των μαρξοειδών ενοχοποιήσεων και αγιοποιήσεων των ταξικών καταγωγών και θέσεων των ατομικών και συλλογικών υποκειμένων, έχετε ανακαλύψει άλλο ένα παιχνιδάκι (αυθαίρετων πάλι) ενοχοποιητικών και αγιοποιητικών θεωρητικών-ιδεολογικών πρακτικών που αγγίζουν τα όρια της ψευδοεπιστήμης και της απάτης.
Αφού ξεφύγαμε κάπως από την παλαιομαρξιστική ταξικο-ιεροεξεταστική "κατηγοριοποίηση" του "μικροαστού" έχουμε τώρα και ψυχολογοποιητικές κατηγοριοποιήσεις να μας περιτριγυρίζουν άνευ ορίων και χωρίς πραγματικά ερείσματα ορθολογικής γενίκευσης.
Το αστείο είναι ότι μαζί με την ίδια συνήθεια, έχουμε και τον ίδιο μαζικό ψευδο-Λόγο εσωτερικευμένο στον "διανοούμενο" ή (κεντρο ή άκρο)"αριστερό" λαό σε μορφή στερεότυπων εκχυδαϊσμένων ψευδο-Λόγων για τον ιδεολογικό στιγματισμό του "άλλου".
Συγγνώμη, αλλά για τούτο, για την επίθεσή μου στον νεοφροϋδισμό δεν θα απολογηθώ κι όλας.
Το μόνο που έχω να κάνω είναι να ασχοληθώ σοβαρά και με αυτό, ήτοι την θεωρία, και το κάνω ήδη, και θα το κάνω και άλλο.
Για το θέμα της νέας αριστεράς και τον αντικρατικισμό της θα έχουμε να πούμε επίσης πολλά και περισσότερο ενδιαφέροντα από θεωρητική άποψη. 
Και δω, επίσης, δεν παίρνω τίποτα ουσιαστικό πίσω, απολογούμαι μόνον για τις λιβελογραφικές και ρητορικές υπερβολές, όσες υπήρξαν. 
Αυτά, αντί για την σύνοψη που σας υποσχέθηκα, και τα λέμε, αραιότερα όπως καταλάβατε..
Η σύνοψη και η επανατοποθέτηση θα αργήσει, όπως ίσως (δεν) έχετε καταλάβει..







Ιωάννης Τζανάκος

 
 

2 σχόλια:

  1. Πολύ καλό κείμενο, μου θύμισε τα παλιά.

    Μερικές παρατηρήσεις

    1. Το να τονίζεται το περιεχόμενο των χειραφετητικών τάσεων κινημάτων των τελευταίων δεκαετιών, δεν δίνει αυτομάτως μια απάντηση στο ζήτημα της (πολιτικής) οργάνωσης και της οργάνωσης της κοινωνίας. Οι τάσεις αυτές πρέπει να κρίνεται αν είνα χειραφετητικές ή όχι ως προς την αλήθεια της κριτικής τους και της αναγνώρισης τάσεων των υποκειμένων που τα προηγούμενα πρότυπα κατέπνιγαν. Δεν μπορούν να κριθούν, σε πρώτο χρόνο, με βάση την αποτελεσματικότητά τους να νικούν, παρά μόνο σε δεύτερο χρόνο. Να το πω αλλιώς, πριν το ζήτημα αποτελεσματικότητας, υπάρχει το αξιακό ζήτημα.

    2. Ως προς το ζήτημα της αποτελεσματικότητας. Όπως λέμε ότι ποτέ δεν υπάρχει σκέτο ιεραρχική δομή αλλά συνδυασμοί ιεραρχίας-αντιιεραρχίας, μολονότι η ιεραρχία δίνει τον τόνο, έτσι, αντίστροφα, μπορεί να υπάρχει συνδυασμός αντιιεραρχίας-ιεραρχίας, όπου η αντι-ιεραρχία δίνει τον τόνο.
    Πέρα από αυτό όμως, νομίζω ότι η κυριαρχία δεν είναι το ίδιο με την ιεραρχία. Στο παράδειγμα των ακρατικών κοινοτήτων, υπάρχει ιεραρχία, αρχηγοί, αλλά όχι κυριαρχία. Και ας πούμε εδώ ότι κυριαρχία=κρατική κυριαρχία.

    3. Η ιδέα πρέπει να ριζώνει κάπου στα σώματα, για να μπορεί να έχει νόημα π.χ η αυτοθυσία. Σε αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα προσπαθεί να απαντήσει ο φρούδισμός, στο πώς υπάρχει κάτι στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα που πλεονάζει της αυτοσυντήρησης. Ενδεχομένως υπάρχει και στο έμβιο, και πριν το ανθρώπινο σώμα.

    Επομένως, δεν μιλάμε απλώς για θεωρήσεις που παραλλάσσουν τη κριτική της Λούξεμπουργκ ή των ελευθεριακών στον Λένιν ή τον Μάρξ ή τον Μπλανκί, αλλά για ειδικότερες μορφές αυτής της σύγκρουσης.

    4. Δεν έχω προτείνει κάτι πέρα από ερευνητικό πρόγραμμα και οριοθετήσεις. Οπότε όλο αυτό πρέπει να κριθεί για τη γονιμότητά του. Μπορώ να αντιτάξω ότι η δική σου αντιπρόταση δεν είναι κάποια αντιπρόταση, αλλά αυτό που επικρατεί τα τελευταία 300 χρόνια σε διαφορετικές αναλογίες, με χαρακτηριστικό σημείο ίσως την ''άνοιξη των λαών'' του 1848, ή άλλα ιστορικά στιγμιότυπα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μετέφερα το σχόλιο στην άλλη ανάρτηση για την οποία προορίζονταν,.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..