Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

4 Θέσεις, σε διαλεκτική σύγκρουση προς το: Ταξικές Μηχανές // Τρεις τάσεις χειραφέτησης των κινημάτων από το 1970



Σε διαλεκτική σύγκρουση προς το:



1.
Υπήρξε μια ριζική μετατροπή των θεμελίων τής κοινωνικής και ατομικής ζωής στον βασικό καπιταλιστικό πυρήνα, τον δυτικοκαπιταλιστικό πυρήνα, μετά την ολοκλήρωση και του τελευταίου (σχετικά) αρραγούς πατριαρχικού ιστορικού κύκλου: 
Του κύκλου τού έθνους κράτους σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε κυριαρχικές είτε κυριαρχούμενες.


2.
Αυτή η ριζική μετατροπή έχει έναν αμφιλεγόμενο χαρακτήρα και "περιέχει" πολλές αντιφατικές (μεταξύ τους) πτυχές που ακόμα εξετάζονται, μερικές φορές ψύχραιμα, μερικές φορές με έναν νεομεταφυσικό τρόπο όταν υπάρχει άμεση εμπλοκή με την ιδεολογική συνέχεια τού μητροπολιτικού νεοαριστερισμού/νεοαναρχισμού και των περιφερειακών παρακολουθημάτων του.
Επειδή "όλο αυτό" το πράγμα αποτελεί έναν μεγάλο γνωστικό, ιδεολογικό και νεομεταφυσικό κλάδο, δεν θα επιχειρήσουμε βέβαια να το εξετάσουμε εξαντλητικά, αλλά θα παραμείνουμε σε κάποιους βασικούς και αφηρημένους άξονες που μας απασχολούν έντονα λόγω και της ιδιάζουσας εμπλοκής τής υπο-κυριαρχικής υπο-ζώνης στην οποία "ζούμε" στον παγκόσμιο ιδεολογικό-πολιτισμικό αγώνα.

3.
Η οικονομική, αξιακή και λειτουργική-συστημική κρίση κάθε μορφής κράτους, κάθε κράτους, σημαίνει και εκδηλώνει μιαν βαθύτερη κρίση στην νοηματική και συμβολική δομή της κοινωνικής οργάνωσης που έχει να κάνει με την αμφισβήτηση και από τους ανθρώπους ("κρίση της υποκειμενικότητας") και από τα πράγματα ("δομική κρίση") τής αξίας της ιεραρχικής κάθετης οργάνωσης τής σχέσης (μεταξύ) νοήματος και σωματικού ή επιθυμητικού υποστρώματος.
Η ίδια η κρίση θέτει το ίδιο το σημειακό σύστημα της οργάνωσης (αυτής τής σχέσης) σε κρίση, και ούτως ακόμα και η έννοια της σωματικότητας ως υποστρώματος (έστω και με άλλες ορολογίες) τίθεται σε πρακτική φιλοσοφική και αναλυτική αμφισβήτηση, πέραν της (άμεσης) πρακτικής κοινωνικής αμφισβήτησης που έχει ήδη συμβεί πριν ακόμα αποκτήσει σαφή θεωρητικά χαρακτηριστικά.
Αυτή η θεμελιακή κρίση, και η κριτική που την σημαίνει σε ένα σύστημα του σημαίνοντος, είναι που "συνοδεύει" δομικά κάθε κριτική και στο κράτος (κάθε μορφής) αλλά και σε κάθε άλλη μορφή ιεραρχικής κάθετης κυριαρχικής οργάνωσης ακόμα κι αν τούτη έχει ως "σκοπό" της την κατάργηση της (ταξικής) κυριαρχίας ή ακόμα κι αν "ισορροπεί" σε ένα "μεσοβέζικο" σύστημα κυριαρχίας-αντικυριαρχίας όπως είναι συνήθως όλα τα (πραγματικά) δημοκρατικά ή λαοκρατικά συστήματα κυριαρχικής σύγκρουσης με την υπάρχουσα κρατική και καπιταλιστική κυριαρχία. 
Η νέα κριτική "καθαρίζει" το έδαφος και δεν αφήνει περιθώρια για κανένα μεταβατικό σχήμα μακράς ή σύντομης (σχετικά) ιστορικής διάρκειας.
Αμέσως μετά την στιγμιαία ή διαρκή σύγκρουση με την κρατική και καπιταλιστική κυριαρχία δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει τίποτα άλλο από μια ακρατική κοινωνική κατάσταση έστω σε προπλασματική μορφή.
Θα ήταν λάθος να μην επισημάνουμε πως αυτή η νέα θεωρία περιέχει, παρά τους ριζικά νέους όρους της που προέρχονται από την ιστορική κρίση της κρατικότητας κατά τον 20ο και πλέον και 21ο αιώνα, ατόφιους πυρήνες τόσο της αρχικής και ύστερης πραγματικής μαρξικής όσο και της (αρχικής και μεταγενέστερης) αναρχικής θεωρίας και πολιτικής πρακτικής.
Ορθώς οι νεοαριστεριστές και νεοαναρχικοί εντοπίζουν πραγματικούς αντικρατικούς πυρήνες στο έργο του ίδιου του Μαρξ, ειδικά της ώριμης φάσης, αλλά και την συγγένεια του πραγματικού Μαρξ με το αναρχικό κίνημα σε διάκριση προς τις μετέπειτα σοσιαλδημοκρατικές και λενινιστικές "κρατικιστικές" εκτροπές. 
Κρατάμε μόνον μια επιφύλαξη για τον ίδιο τον Λένιν που παρά την σαφή κλίση του προς το κάθετο ιεραρχικό κυριαρχικό σύστημα ιδεολογικής και πολιτικής-κομματικής οργάνωσης (κόμμα νέου τύπου) διατηρεί μια ζωντανή σχέση με την λογική ενός μεταβατικού μόνον επαναστατικού εργατικού κράτους (ας μην εξετάσουμε τώρα κατά πόσο αυτή είναι μια "ειλικρινής" σχέση).
Ας κρατήσουμε ωστόσο το εξής σημείο:
Η νέα θεωρία δεν είναι τόσο νέα, αν και η ίδια δεν αυτοπαρουσιάζεται έτσι, οπότε δεν τίθεται θέμα διεκδίκησης της πλήρους νεότητας ή νεωτερικότητάς της αλλά μάλλον των ιδιαζόντων νέων στοιχείων που μετατρέπουν αυτήν σε δομικό αν και εξαρτημένο σκεπτικό μόρφωμα "πάνω" σε βαθύτερες και μαζικότερες νέες κοινωνικο-ιστορικές διεργασίες.
Το κεντρικό ειδικό νόημα της νέας θεωρίας είναι πως η συμβολική και ψυχική οργάνωση του βίου ήταν αυτή που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση κυριαρχίας του (κάθε) κράτους, οπότε και η συνέχιση της "προαιώνιας" σύγκρουσης τής ζωντανής ζωής και της ζωντανής εργασίας με αυτό θα συνεχιστεί με επικέντρωση και στην συμβολική και ψυχική ζωή, όπως εξάλλου έχει ήδη συμβεί από το ίδιο στο σύστημα.
Σε αυτό το σημείο τραβιέται, μέχρις αηδίας όμως, και ο μύθος ότι το καπιταλιστικό και κρατικό σύστημα μιμείται και οικειοποιείται αυτή την ακρατική κομμουνιστική δυναμική των "πραγμάτων" και των "υποκειμένων" σαν αυτή να προϋπήρχε. 
Βέβαια προϋπήρξε το κίνημα αντίδρασης, αντίστασης και αυτονόμησης των αντιπατριαρχών και κοινωνικών "αποστατών" νέων, εργαζόμενων και μη, από φτωχές ή μη φτωχές "οικογένειες", όπως (προϋπήρξε) και το τεράστιο μαζικομαζικότατο ρόκ πανκ κ.λπ κίνημα "από τα κάτω" και "έπειτα" έγινε αντικείμενο οικειοποίησης και εμπορευματοποίησης/κεφαλαιοποίησης, αλλά αυτό δεν εγγυάται την αρχική τους "κομμουνιστικότητα" ακόμα και νέου ελευθεριακού τύπου, δεν εγγυάται καν ήδη από την αρχή την συνοχή και την αξία τους ως ελευθεριακών προταγμάτων και προοπτικών.
Όντως αδικούμε τα κινήματα αυτά κρίνοντάς τα αναδρομικά, δηλ. από το σημείο αλλοτρίωσής τους προς τα πίσω, στο σημείο έναρξης, αλλά δεν είναι δυνατόν και να υποκύψουμε σε μιαν αφελή ή ιδεολογικά ύποπτη εξιδανίκευση ή αθώωσή τους στον βαθμό που από τότε λειτουργούν ίσως (και) με έναν υπερ-εντροπικό, καταστροφικό και ψευδομηδενιστικό τρόπο.
Το πρόβλημα είναι ακριβώς εκεί, στο σημείο όπου αυτή η μεγα-αναστροφή τού τελευταίου (σχετικά) αρραγούς πατριαρχικού συστήματος τού σημαίνοντος δεν είναι εγγυημένα κάτι άλλο από μια άλλη παγίδα με υπερκαταστροφικές πτυχές.
Θα μπορούσα να πω, κάπως μεταφορικά και ριψοκίνδυνα, ότι τέτοιος που ήταν ο πατριαρχισμός και ο ιεραρχισμός-κυριαρχισμός σε όλο το ιστορικό μήκος της φρίκης του καλά να πάθει! και ας πάει και το παλιάμπελο, δε γαμιέται..
Θα μού ήταν πολύ ευχάριστο και ηδονικό σας πληροφορώ να ενωθώ με όλο αυτό το δικαίως έξαλλον που δεν σκοπεύει πιά να χαρίσει πόντο στο προαιώνιο παιχνιδάκι της κυριαρχίας, των κρατών, και κάθε άλλης παραδοσιακής ή διαστημικής σακαράκας.
Εξάλλου είναι πάντα πιο ευχάριστο και λυτρωτικό να πιάνει κάποιος αριστερά τον τοίχο, πιο αριστερά να μην γίνεται και να θεάται τα πάντα με την δίκαια υπεροψία της ριζικής κριτικής.
Το θέμα είναι να δούμε με ποιό τρόπο δομείται αυτή η κριτική σε σχέση με την επιστροφή τελικά σε αδιαμεσολάβητα από την ιστορική εμπειρία θεμέλια που έχουν το στίγμα της αναστροφικής και αιρετικής ματιάς, άρα (έχουν το στίγμα) μιάς ουσιωδώς και εσωτερικά ετεροκαθορισμένης από το αναστρεφόμενον ματιάς.
Ας δούμε πιο συγκεκριμένα.


4.
Η ολότητα ανήκει ως έννοια ή κατάσταση σε ένα αισθητικό σύμπαν που ερείδεται στο φαντασιακό και την προ-οιδιπόδεια φαντασιωτική κατοπτριστική φάση.
Οπότε, ας δεχτούμε πως είναι όχι μόνον θεμιτή αλλά και αναγκαία κάθε κριτική στην ολότητα.
Η ίδια η ολότητα είναι ένα φάντασμα, μια φαντασμάτωση κ.λπ και ως τέτοια "πρέπει" (πλέον) να απομυθοποιείται και να απο-πραγμοποιείται.
Ας δεχτούμε ωστόσο ως διαλεκτικοί που θέλουμε να είμαστε πως έχει μιαν όχι μόνον χρηστική και περιορισμένη (από την ψυχανάλυση κ.λπ) αξία.
Έχει και ευρετική (θεωρητική, πειραματική) και οντική αξία.
Ξεκινώντας με την ολότητα ως έννοια-κατάσταση που την έχουμε ωστόσο περιορίσει διαλεκτικο-ιστορικά, δεν την κρίνουμε μόνον ως κεντρική και ιεραρχική/κυριαρχική, σέρνοντας την όποια έννοιά της στα μέρη της ως αυτονομημένα και "ισάξια-ισοδύναμα" αλλά το κάνουμε αυτό (τηρώντας και την δια-θεματική αυτονομία και την μοναδικότητα των μερών) θέλοντας ίσως επίσης να διατηρήσουμε και να διασώσουμε από τον πλήρη διασκορπισμό ένα νέον είδος κεντρικότητας και κυριαρχικής σημασίας το οποίο αν και νέον (ως "σεβόμενον" τα μέρη) παραμένει κεντρικότητα και κυριαρχική σημασία.
Εξάλλου, εφόσον μιλάμε για μιαν εκ της συστάσεώς της φαντασματική σχέση τι είναι εκείνο που θα μας εμπόδιζε να διατηρήσουμε και ένα φαντασματικό, αλλά πάλι πραγματικό, κέντρο "εντός" της;
Το ίδιο πρόβλημα, τα ίδια νέα αδιέξοδα, έτσι νομίζω, αλλά ό,τι και να νομίζω εγώ πέρα βρέχει, τα έχομε πει αυτά, με πικρότερα λόγια, αλλά θα τα λέμε μέχρι τελικής πτώσεως.
Θέλετε πάση θυσία νέα κομμούνα1871; νέο 1936; οκέυ..μη ξεχνάτε το μετά, αλλά το ξεχνάτε.
Μην κολλήσουμε εκεί όμως. 
Ας δούμε το κρισιμότερο ερώτημα.
Είναι ή δεν είναι "όλο αυτό" επίσης μια ένδειξη ενός άλλου, ίσως αθωώτερου, φονταμενταλισμού; διακριτού μεν από τον δεξιό θεοκρατικό συντηρητικό;
Θεωρώ πως δυστυχώς είναι, και το έχω ξαναπεί, αλλά με έναν πολεμικό λιβελογραφικό τρόπο που αδίκησε το περιεχόμενο αυτής τής απορητικής αντίρρησής μου.
Οι κατά μέτωπον και πρωτοφανείς όχι μόνον για τα ελληνικά δεδομένα επιθέσεις του Δμ και του Α.Μπ. στο "νέο σύστημα" της "νέας αριστεράς" σε ένα ορθό μεν αλλά αντικειμενικά περιορισμένο (για να μην τους αδικώ) πεδίο πολιτικής και μ-λ ανάλυσης με άμεσες αναφορές στο "φιλο-ιμπεριαλιστικόν" των "νέων ρευμάτων" με καθοδήγησε και μένα (χωρίς να φέρουν καμία ευθύνη) σε μιαν (ιδιάζουσα όμως) επέκτασή τους και μιαν πολεμική χρήση τους (παρά την "θέλησή" τους, λόγω και των άλλων καταβολών και θέσεων) και δεν πρόλαβα ίσως να ταξινομήσω και να οργανώσω ψυχραιμότερα και αναλυτικότερα το δικό μου "ιδεολογικό μέτωπο". 
Τώρα όμως φρονώ έχω την εικόνα, ίσως και καλύτερα από τους προαναφερθέντες, μιας ακόμα πιο δυσάρεστης κατάστασης, εφόσον συμφωνώ μεν με τον Γ.Ε ότι πέραν των πολιτικών και ιδεολογικών κέντρων στις μητροπόλεις υπάρχει δομική κοινωνικο-υποστρωματική και ανθρωπολογική κατάσταση "πέραν" των "κέντρων" αυτών, αλλά αντίθετα από ό,τι πιστεύει και ο Γ.Ε, και μάλιστα μάλλον έχοντας ελπίδες πως πατάει (κι αυτός) πάνω σε ένα νέο και παντοτινό πλέον έδαφος, εγώ θεωρώ πως "όλα αυτά" δεν είναι και τόσο για να "τα χαιρόμαστε".
Δεν είναι τίποτα για πέταμα, αλλά αντιθέτως προς τον αντικειμενισμό της νέας θεωρίας τίποτα δεν αποκλείει να έχουμε να κάνουμε με μιαν νέα κόλαση, ίσως μάλιστα σε κάποια σημεία χειρότερη και φρικαλεότερη των προηγουμένων.
Και αυτό συμβαίνει διότι, δυστυχώς για τους αισιόδοξους νεοαριστεριστές, αυτό που είναι και οι ίδιοι, ένα είδος "φωτεινών νεοφονταμενταλιστών", περιέχει στον ίδιο ρυθμικό προσανατολισμό πέραν των αναδιπλώσεων επίσης μιαν διασκορπίζουσα διάλυση, την ίδια με αυτή των "δεξιών φονταμενταλιστών".
Με λίγα λόγια, όλο το νέο θεμελιοκρατικό σύστημα (και στις δύο αντίθετες τάσεις) δεν είναι μόνον θεμελιοκρατικό αλλά και νέον, αλλά ως νέον δεν είναι λιγότερο φρικαλέο! ταυτολογία;
Θα το κάνω ταληράκια.
Κανένας "δεξιός-θεοκράτης φονταμενταλιστής" δεν υπάρχει που να μην έχει αφομοιώσει αυτά ακριβώς τα "αναρχικά" και "οντικά-αντάρτικα" στοιχεία που έχει αφομοιώσει ο αντίθετος, ο "φωτεινός φονταμενταλιστής".
Δεν υπάρχει μόνον εξομοίωση αλλά υπάρχει και εξομοίωση.
Δεν έχουμε να κάνουμε με θεωρίες των δύο άκρων, εφόσον τα άκρα είναι πολλά, όλα έχουν καταντήσει άκρα.
Οι μετριοπαθέστεροι όλων και πραγματικά "μη ακραίοι" είναι τα όποια ζωντανά ερείπια του μαρξισμού-λενινισμού, αυτά τα αμαρτωλά δογματικά ερείπια, που τυγχάνουν της γενικής απαξιωτικής συμπάθειας ή αντιπάθειας μέσα στα "κινήματα", και δεν αστειεύομαι, αν και δεν είμαι ούτε μ ούτε μ-μ ούτε μ-λ
Στους "άλλους" εντός και εκτός "κινήματος" υπάρχει αποθέωση του νέου εκρηκτικού υποκειμενισμού και της νέας αντι-ιεραρχίας, και αυτό συμβαίνει με έναν  διεστραμμένο αλλά αληθινό τρόπο και στον "σκοτεινό δεξιό φονταμενταλισμό".
Σε τελική ανάλυση όλοι ασχολούνται με την "απελευθερωμένη" λιμπιντοκαρακαβλάρα τους.
Ντάξει παιδιά. 
Πάω πάσο.
Η εν εξάλλω αναστροφή σας όμως τής προαιώνιας υποταγής και τής προσαρμογής στο πατριαρχικό σημαίνον, θα σας βγεί ξυνή.
Πρέπει όμως να το σοβαρέψω το πράμα, κι άλλο.

Συνεχίζεται, με άλλο τρόπο.



Ιωάννης Τζανάκος

5 σχόλια:

  1. Δημοσίευσα αλλού ένα σχόλιο που προοριζόταν για εδώ, θεώρησε πως το έκανα για αυτή την ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μεταφέρω το σχόλιό σου, και αφού πάω για έναν ύπνο μαμούθ (κωλοδουλειά), θα πω και κάτι ακόμα κατά το βράδυ αργά, Απο εδώ και στο εξής μόνον τέτοια, δέσμευση:



    "Πολύ καλό κείμενο, μου θύμισε τα παλιά.

    Μερικές παρατηρήσεις

    1. Το να τονίζεται το περιεχόμενο των χειραφετητικών τάσεων κινημάτων των τελευταίων δεκαετιών, δεν δίνει αυτομάτως μια απάντηση στο ζήτημα της (πολιτικής) οργάνωσης και της οργάνωσης της κοινωνίας. Οι τάσεις αυτές πρέπει να κρίνεται αν είνα χειραφετητικές ή όχι ως προς την αλήθεια της κριτικής τους και της αναγνώρισης τάσεων των υποκειμένων που τα προηγούμενα πρότυπα κατέπνιγαν. Δεν μπορούν να κριθούν, σε πρώτο χρόνο, με βάση την αποτελεσματικότητά τους να νικούν, παρά μόνο σε δεύτερο χρόνο. Να το πω αλλιώς, πριν το ζήτημα αποτελεσματικότητας, υπάρχει το αξιακό ζήτημα.

    2. Ως προς το ζήτημα της αποτελεσματικότητας. Όπως λέμε ότι ποτέ δεν υπάρχει σκέτο ιεραρχική δομή αλλά συνδυασμοί ιεραρχίας-αντιιεραρχίας, μολονότι η ιεραρχία δίνει τον τόνο, έτσι, αντίστροφα, μπορεί να υπάρχει συνδυασμός αντιιεραρχίας-ιεραρχίας, όπου η αντι-ιεραρχία δίνει τον τόνο.
    Πέρα από αυτό όμως, νομίζω ότι η κυριαρχία δεν είναι το ίδιο με την ιεραρχία. Στο παράδειγμα των ακρατικών κοινοτήτων, υπάρχει ιεραρχία, αρχηγοί, αλλά όχι κυριαρχία. Και ας πούμε εδώ ότι κυριαρχία=κρατική κυριαρχία.

    3. Η ιδέα πρέπει να ριζώνει κάπου στα σώματα, για να μπορεί να έχει νόημα π.χ η αυτοθυσία. Σε αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα προσπαθεί να απαντήσει ο φρούδισμός, στο πώς υπάρχει κάτι στο ίδιο το ανθρώπινο σώμα που πλεονάζει της αυτοσυντήρησης. Ενδεχομένως υπάρχει και στο έμβιο, και πριν το ανθρώπινο σώμα.

    Επομένως, δεν μιλάμε απλώς για θεωρήσεις που παραλλάσσουν τη κριτική της Λούξεμπουργκ ή των ελευθεριακών στον Λένιν ή τον Μάρξ ή τον Μπλανκί, αλλά για ειδικότερες μορφές αυτής της σύγκρουσης.

    4. Δεν έχω προτείνει κάτι πέρα από ερευνητικό πρόγραμμα και οριοθετήσεις. Οπότε όλο αυτό πρέπει να κριθεί για τη γονιμότητά του. Μπορώ να αντιτάξω ότι η δική σου αντιπρόταση δεν είναι κάποια αντιπρόταση, αλλά αυτό που επικρατεί τα τελευταία 300 χρόνια σε διαφορετικές αναλογίες, με χαρακτηριστικό σημείο ίσως την ''άνοιξη των λαών'' του 1848, ή άλλα ιστορικά στιγμιότυπα..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για να δούμε:
    στο 4, εντάξει, δεν είπα πως επιχείρησες να το κλείσεις, οπότε και η κριτική μου ας θεωρηθεί ως ανάλογη με το πειραματικό ερευνητικό πλαίσιο που ορίζεις. Για το 1848 κ.λπ δεν διαφωνώ πως με ορίζει, ελπίζω πιά σε ένα άλλο πλαίσιο στραμμένο στο μέλλον.
    Για το 2, συμφωνώ. Το θέμα είναι κυρίως η κυριαρχία, και επίσης συμφωνώ με το σχήμα διαλεκτικής αναστροφής της ιεραρχίας ως περιέχον και το άλλο του κ.λπ. Ας παίξουμε λίγο, εγώ τον συντηρητικό, που είμαι "λίγο", και εσείς ή "εσείς" το νέο που ήσαστε κιόλας, με χάρη και ευγένεια.
    Για το 3, όσο μπορώ ακόμα να καταλάβω, νομίζω πως ο φροϋδισμός έχει μπλεχτεί κάπως, ακόμα και με την ιδιοφυή μετατροπή του μέσω Λακάν, με αυτό το πλεόνασμα πέραν της αυτοσυντήρησης, αλλά επιφυλάσσομαι διότι ακόμα είμαι σε βύθιση στα κείμενα. Πάντως επισημαίνω το παράξενο περί υπεραπόλαυσης στον Λακάν που είναι ότι συνδυάζεται με την λίμπιντο του θανάτου, υπό μια μη αρνητική σκοπιά, οπότε; κάτι θανατερό μυρίζει, επιφυλάσσομαι ωστόσο.
    Για το 1, συμφωνώ με το περί προτεραιότητας της αξιακής αρχής. Και ο κόσμος να καταπέσει το αξιακό σύστημα προέχει.
    Το ζήτημα είναι ακριβώς το αξιακό σύστημα της νέας κατάστασης και από τι συντίθεται. Η μοναδική κριτική που έχει υπάρξει στην νέα θεωρία-κατάσταση είναι συντηρητική/νεοσυντηρητική έως αντιδραστική, χωρίς αυτό να αναιρεί την γοητεία και το βάθος αυτής της κριτικής όταν δεν περιορίζεται στην εξιδανίκευση του "παρελθόντος". Όπως σου είπα, ανακαλύπτω πως έχω αρκετό από αυτό τον συντηρητισμό "μέσα" μου, και δεν το κρύβω, αλλά το θέμα είναι να δούμε την αλήθεια της όλης κατάστασης.
    Παρεπιπτόντως χθές είδα ένα ωραίο ντοκυμαντέρ στο κανάλι της βουλής για τον Κάφκα, και θυμήθηκα την περίπτωσή του ως "προπορευόμενου" αυτής της νέας κριτικής του υπάρχοντος και της "παράδοσης" της πατριαρχίας, του κράτους κ.λπ, αλλά διακρίνω σε ότι έχω διαβάσει από αυτόν μιαν παράξενη αναδίπλωση και έναν "συντηρητισμό" επίσης. Αλλά αυτό θέλει άλλα 5-6 χρόνια επανεξέτασης, σε ένα άλλο πλαίσιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ ωραία, μου είναι πολύ εύκολο να αναγνωρίσω τη στιγμή αλήθειας του νεοσυντηρητισμού, στό ότι υπεραμύνεται της ασφάλειας, της σταθερότητας, και της θεμελιακής αλήθειας. Το ερώτημα είναι αν αυτή η στιγμή μπορεί να αφομοιωθεί από αυτό που ονομάζεις νέα θεωρία. Και σωστά το ονομάζεις έτσι, γιατί πρόκειται, πράγματι, για μια αναδυόμενη κοσμοαντίληψη, εντός της οποίας, και θέλω να το τονίσω αυτό, υπάρχει πάλη για την ερμηνεία, πχ του Ντελέζ (βλ. ο Ντελέζ του Μπαλτά, ο Ντελέζ του σινεμά, ο πολιτικός Ντελέζ, κ.α.).
      Από τη σκοπιά της ιστορίας των ιδεών και της φιλοσοφίας, πρέπει να γίνει κατανοητή προς το πού ΔΕΙΧΝΕΙη πορεία αμέσως μετά την κατάρρευση του γερμανικού ιδεαλισμού. Πρέπει να γίνει κατανοητή αυτή η καμπή όχι ως οπισθοδρόμηση αλλά, κατά τη γνώμη μου, ως πρόοδος της αυτο-κριτικής, μολονότι ο Νίτσε ή ο Σονενχάουερ ήταν η αρχή του νέου κύκλου, οπότε έχουν τρομερό πρόβλημα συστηματικότητας, κραυγαλέες αντιφάσεις κ.ο.κ.
      Όσον αφορά τον Λακάν, για μένα όπως γνωρίζεις το βασικό είναι ο Ντελέζ, και όχι ο Λακάν. Στον Λακάν θα βρει κανείς μια αντιφατική οντολογία, καλά κάνει και σου βρωμά η ''ενόρμηση του θανάτου'', το ζήτημα όμως είναι, ξανά, οι λογικές στιγμές του υποκειμένου, η επ. της λογικής και η ζώσα εμπειρία σε σχέση με αυτά.

      Διαγραφή
  4. Συμφωνώ σε γενικές γραμμές. "Προσωπικά" βρίσκομαι σε φάση ριζικής αναδιάταξης, η οποία είναι δύσκολη γιατί όπως ξέρεις το δύσκολο είναι να πας μπροστά παίρνοντας ψύχραιμα αυτό που σε διαπερνούσε πριν, πράγμα που κάνει την υπέρβαση αληθινή και χωρίς επιστροφές, οπότε επιφυλάσσομαι για νέες οπτικές και ουσιαστική αυτοκριτική, αλλά δεσμεύομαι για πραγματική συμμετοχή στο νέο με το μόνα που μπορώ βέβαια, όσα μπορώ, είμαστε πια και κάποιας ηλικίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..