Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Ο ελληνικός βούρκος..



Η κίνηση σε μιαν κινούμενη άμμο (βούρκο) μπορεί να αποβεί θανάσιμη, αλλά κάτι πρέπει να κάνεις.
Ακόμη κι αν μείνεις ακίνητος πάλι θα βυθιστείς.
Αναζητείται κίνηση που να μην σε βυθίζει, έχοντας επίγνωση ότι ζούμε σε έναν βούρκο, σε μιαν κινούμενη άμμο.

Γνωρίζω πως οι περισσότεροι είναι απασχολημένοι με το προσωπικό τους πρόβλημα.
Ανθρώπινο, που λέμε.
Αν και δεν ξέρω κανένα μη ανθρώπινο πρόβλημα, όταν μιλάμε για ανθρώπους ως άνθρωποι κ.λπ
Αν το πρόβλημα ήταν κροκοδειλίσιο θα λέγαμε:
κροκοδειλίσιο.
Μπορεί όμως να μιλάμε για κροκοδειλίσια προβλήματα και κροκοδειλίσιες οντότητες.
Πάντα μεταφορικά, που λέμε.

Με ενδιαφέρει όλη η παλαιά παραμυθολογική ηθογραφική ζωοανθρωπολογία, αλλά από την άλλη θυμάμαι πως η ζωοανθρωπολογία έχει και άλλες "πτυχές" οι οποίες σημαίνουν την απανθρωποποίηση του "άλλου".
Κι αυτές ανθρώπινες είναι, οι απανθρωποποιήσεις.
Η απανθρωποποίηση συνοδεύει το ανθρώπινο, είναι ανθρώπινη και σχετίζεται με την ροπή των ανθρώπινων κοινωνιών να χτίζουν εθνοτικά φυλετικά και διαφυλικά τειχία.
Από πάντα; η ανθρωπολογία λέει πως υπάρχει μια τέτοια ροπή από πάντα, αν και δεν έχουμε στις αρχέγονες κοινότητες τον σύγχρονο ή ακόμα και τον προνεωτερικό ρατσισμό.
Εκεί έχουμε άλλα "θέματα", από απόσταση φαίνονται πιο συμπαθή από τα "θέματα" των ιστορικών ταξικών κοινωνιών.

Ας επιστρέψουμε στον βούρκο.
Ζούμε σε μιαν ημι-αποικία, η οποία όμως έχει μεγάλο θράσος όταν λαμβάνει "από μόνη της" τα χαρακτηριστικά τής αποικίας που την καταπιέζει και την εκμεταλλεύεται μια μητρόπολη.
Ο νεο-αποικιοκρατισμός ακόμα και όταν συντελείται σε χώρες με χαμηλότερη θέση στην παγκόσμια καπιταλιστική ιεραρχία έχει δημιουργήσει αυτή την "ημι" κατάσταση.
Πρόκειται για μιαν εξευτελιστική κατάσταση που έχει μετατρέψει τα πρώην θύματα σε ημι-θύτες αλλά με μιαν στενή και αδιέξοδη προοπτική ακόμα και στην παραγωγή τους ως θυτών, σε τυφλές εθνοτικές και εθνικιστικές διαμάχες, πάντα "για τα μάτια" κάποιου διεθνή προστάτη, και σε συμμετοχή, από την θέση του γλείφτη, σε μεγάλες ιμπεριαλιστικές λείες για κάποιο κοκκαλάκι.
Πάντως η σύγχρονη Ελλάδα, παρά τις διάφορες περιπέτειες και τραγωδίες για τις μάζες της, δεν θα μπορούσε να θέσει εαυτόν στην θέση του αποικιοκρατούμενου παρά μόνον ίσως στην περίοδο της ναζιστικής κατοχής.
Μπορεί να υπήρξε (και να υπάρχει) αδυναμία, εξάρτηση, μεσοχαμηλή θέση, και τώρα ένα είδος μεγαλύτερης υποβάθμισης (στο σύστημα της ιεραρχίας) αλλά ποτέ δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αποικιοποίηση (ακόμα και μέχρι σήμερα), εφόσον η χώρα ήταν το εφαλτήριο, η βάση και το έδαφος ενεργητικών ιμπεριαλιστικών και αποικιοκρατικών ενεργειών, εξορμήσεων και παρεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή.
Ίσως τώρα να έχουμε ένα ενδεχόμενο αποικιοποίησης.
Πρόκειται βέβαια για ένα ενδεχόμενο που δεν έχει μετρηθεί σωστά, ούτε έχει αναλυθεί ως προς τούς συγκεκριμένους όρους του.
Θα δείξει.
Ό,τι και να γίνει πάντως, πάλι θα αναζητηθεί ένας γλοιώδης ρόλος από την άρχουσα τάξη και από ένα μεγάλο μέρος του λαού.
Το ατυχές "επεισόδιο" της μικρασιατικής εκστρατείας, αν και δεν ήταν μόνον μια ιμπεριαλιστική εκστρατεία, δείχνει ανάγλυφα αυτό τον ρόλο, ο οποίος πάντα ζητείται να "ανανεωθεί" από το λουμπεναριό των Αθηνών, σύσσωμο, και αυτός ο ρόλος της μισο-αποικίας και της μικροϊμπεριαλιστικής χώρας μπορεί κάποτε να είχε και θετικά αν και ανόσια "αποτελέσματα" και για την άρχουσα τάξη και για τον λαό, αλλά σήμερα είναι ένα αδιέξοδο, ένα ράκος, ένα τίποτα.

Θα ατυχήσουν. 
Τώρα πραγματικά θα ατυχήσουν, και δεν πρόκειται να τους σώσουν των "Ελλήνων οι κοινότητες".
Αλλά και οι "άλλοι", εξίσου εμπλεκόμενοι με "κοινότητες" και "κοινοτιστικά προτάγματα", άλλης κατεύθυνσης, μη κάνετε χαρούλες.
Δεν υπάρχει χώρα και περιοχή που να μην είναι ή να μην γίνει άλλο ένα πεδίο "αποδόμησης" και καταστροφής χωρίς κάποια μορφή κράτους και κάποια μορφή κοινωνικής θεσμικής ενότητας.
Όποιο κι αν είναι το κοινωνικό σύστημα και οι παραγωγικές σχέσεις.

Υπάρχει εγγραφή, κωδίκευση, σε μια τέτοια θέση, αλλά η πρακτική ιστορική λειτουργικότητά της έχει αρχίσει και τίθεται σε πρακτική ιστορική αμφισβήτηση.
Μπορεί η πραγματική κρίση να αργήσει, σε σχέση πάντα με αυτούς τους ειδικούς όρους της, αλλά θα ξεσπάσει, και τότε πάλι δεν θα υπάρχει "έτοιμη" καμία μεταβολή στην γενική εγγραφή και τον κώδικα όπως τον έχουμε περιγράψει.

Αυτός είναι ο βούρκος που λέγαμε στην αρχή.
Τι μπορεί να είναι και τι σημαίνει η ζωοανθρωπολογία σε αυτό τον βούρκο;
Ως μη ειδήμων στρέφομαι στην άμεση φαινομενολογική εμπειρία και ανακαλύπτω την ειδική μεταφορική υποστασιοποίηση της γενικής παγκόσμιας ζωοανθρωπολογικής κατάστασης.
Δεν θα ήθελα να μιλήσω από το νετ σε σχέση με ένα τέτοιο σημείο αναφοράς.
Απλά το αναφέρω.
Το μόνο που μπορώ να πω, λογοτεχνικά ζωοανθρωπολογικά, είναι πως είναι νύχτα, στον βούρκο κρώζουν αρπακτικά βάτραχοι, κροκόδειλοι σέρνονται, ύπουλα, και κάπου κάπου ακούγεται και κάποιος λυγμός, φωνή είναι; ρόγχος, αναστεναγμός απελπισίας; δε ξέρω.
Όλα είναι πιθανά, μπορεί και να είναι ο λυγμός ενός αρπακτικού που παραμονεύει. 




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..