Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Το πρόβλημα της κοινωνικής ενότητας..


Η επίτευξη κάποιας μορφής ισχυρής ενότητας σε έναν συγκεκριμένο "χώρο", όχι απαραίτητα μιαν επικράτεια εις την οποία διαβιεί "πλειονοτικά" μια εθνοτική ομάδα, είναι ο μοναδικός τρόπος για να υπάρξει μια ελευθεριακή ή δημοκρατική μορφή πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης της κοινωνίας (έχουσα κατά την δική μας οπτική αταξικά σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά).
Η βασική προπαγάνδα της αστικής τάξης και ειδικότερα των υπερεθνικιστών στρέφεται γύρω από αυτή την αντικειμενική ανάγκη ταυτίζοντάς την με το έθνος κράτος ως την πολιτική και κοινωνική μορφή της.
Δεν είναι απαραίτητα κάθε έθνος κράτος ή κάθε συστατικό ομόσπονδο (και ως πολιτεία) έθνος ως μέρος ομοσπονδίας ένα αστικό έθνος κράτος, αλλά η κυρίαρχη μορφή οργάνωσης του καπιταλιστικού όλου παραμένει το έθνος κράτος, και το έθνος ως όλον παραμένει ένα αστικό πράγμα.
Πριν δούμε την "τύχη" αυτής της μορφής στο αταξικό μέλλον (αν θα υπάρξει) καλό θα ήταν να αναγνωρίσουμε την γενική ανάγκη κάποιας ισχυρής κοινωνικής ενότητας, με τοπικά και οικουμενικά χαρακτηριστικά ταυτόχρονα.
Η κριτική στο έθνος κράτος είναι ορθή αρκεί να σημαίνει μιαν προοπτική διασφάλισης της κοινωνικής ενότητας, μιλώντας πάντα για μιαν ισχυρή θεσμική και κοινωνική ενότητα.
Δεν είναι δυνατόν να θεωρείται αυτονόητη αυτή η ενότητα μόνο και μόνο γιατί θα εκλείψουν σε όποιο βαθμό οι ταξικές και άλλες διαχωριστικές δομές (πατριαρχικές κ.λπ).
Αυτός ο "αυτοματισμός" στην προσδοκία μιας ενότητας είναι απολίτικος και μεταφυσικός, όταν μάλιστα "συνδυαστεί" με την επικίνδυνη διαλεκτική που έχει σε μια εποχή "αποδομήσεων" και περιφερειακών συγκρούσεων που υποσημαίνουν πάντα το ενδεχόμενο ακόμα και μιας παγκόσμιας σύγκρουσης.
Όταν επίσης βλέπουμε πως με χαρά μαθητή ουτοπικών ανοησιών πρώτης δημοτικού της ιστορίας προκρίνεται ως "απάντηση" στον κρατισμό ένας οποιοσδήποτε κοινοτισμός, αυτό μας ανησυχεί και μας εξοργίζει ταυτόχρονα.
Ίσως μια από τις βιαιότερες παρεμβάσεις μου παλαιότερα, αμφίπλευρα εναντίον των υπερεθνικιστών και των υπερδιεθνιστών, ήταν ενάντια στον κοινοτισμό, ο οποίος μάλιστα προβλήθηκε, διαφημίστηκε και διαφημίζεται ακόμα και από την "ριζοσπαστική αριστερά" και από το ορθοδοξοκαραμπελιάδικο (με εντελώς άλλο πρόσημο αλλά κοινή ανοησία) ως λύση μπροστά στην ανυπαρξία και κατάργηση των δημοσιονομικών και δημόσιων πολιτικών λόγω των μνημονίων αλλά και της αντικειμενικής δομής του σημερινού καπιταλισμού κ.λπ
Προσθέτω και το αγαπημένο κίνημα των Κούρδων, το οποίο αυταπατάται όσο αυταπατάται αν δεν κάνει απλά έναν υπόγειο και έμμεσο (ημι-)κρατικό καπιταλισμό κοινοτιστικά πασπαλισμένο για ταξικούς και εθνοτικούς στόχους (για να μην αυταπατώμεθα και μεις που το υποστηρίζουμε), αλλά και προσαρμοσμένο στις νέες οικονομικές πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες.
Ας πούμε από εδώ πως θεωρούμε αυτονόητη πλέον την σημασία των οριζόντιων αυτοδιοικούμενων και δικτυακών μορφών οργάνωσης, ίσως να έχουμε μιλήσει απότομα στο παρελθόν για αυτό το αυτονόητο, αλλά μήπως έχει γίνει το αυτονόητο πολύ αυτονόητο;
Μήπως έχουμε εγκαταλείψει τους κεντρικούς-κάθετους όρους του κοινωνικού σχεδιασμού και της κοινωνικής διοίκησης της οικονομίας και των κοινωνικών θεσμών στον καπιταλισμό και στο αστικό κράτος;
Ναι, το έχουμε (το έχετε) αφήσει εκεί, όπως έχουμε αφήσει και το ζήτημα της κοινωνικής ενότητας που αναφέραμε στην αρχή, υπό τους όρους μάλιστα της συγκεντρωτικής και κάθετης μορφής της εκεί, στο αστικό κράτος και το έθνος κράτος ή έθνος ως όλον, αναμένοντας ίσως (εσείς) ότι τούτο όταν αποδομηθεί πλήρως θα αντικατασταθεί από μια αυτόνομη "από τα κάτω" ομοσπονδία δικτύων και κοινοτήτων. 
Όταν λοιπόν αδυναμότερες χώρες, στον αστικό ανταγωνισμό ή χώρες που θέλουν να επιστρέψουν στους όρους της εθνοκρατικής διοίκησης, θέτουν ξανά το ζήτημα αυτό, και ταυτόχρονα όταν κοινωνικές ομάδες μέσα στην μισθωτή εργασία υπόκεινται στην προπαγάνδα αυτών των νεοσυντηρητικών δυνάμεων γιατί ήδη η όποια διάλυση των υφιστάμενων εθνοκρατικών ενωτικών δομών καταστρέφει τη ζωή τους, εσείς τι κάνετε; μιλάτε για νεοσυντηρητισμό και εθνική αναδίπλωση. 
Ορθά μεν όσο στέκεται κανείς στο σημείο της κριτικής του νεοσυντηρητικού "άλλου", αλλά ηλιθιωδώς ως προς την απολυτοποίηση των "νέων" προτάσεών σας, ήτοι των οραμάτων για ένα εκτεταμένο και αυτοδιοικούμενο "δίκτυο δικτύων."
Χωρίς να μπούμε καν στον κόπο να μιλήσουμε για την  διαλυτική δράση του "ιμπεριαλισμού" (ή όπως αλλιώς να το πούμε) και την εργαλειοποίηση αυτών των "οραμάτων", παραμένοντας στο σημείο "κοινωνική ενότητα" βλέπουμε πως δεν λέτε τίποτα το άξιο λόγου, η λέτε πράγματα που δεν λύνουν προβλήματα και απορίες.
Με λίγα λόγια, κρύβεστε πίσω από το τσιτάτο του Μαρξ για την "απεραντοσύνη των σκοπών" ή πίσω από τις λαμπερές και κενές περιεχομένου φράσεις κανενός αυτόνομου ή αναρχικού φαφλατά και νομίσατε πως καθαρίσατε.



Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..