Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Περί κρατικού σοσιαλισμού/καπιταλισμού (συνέχεια)..



Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης [1917 - πριν την επέτειο..], και δύο παλαιότερων [2 ερωτήματα για τον εργατικό κρατικό καπιταλισμό..][4 σημεία..]
 
Δεν σκοπεύω να θίξω τον ευαίσθητο και πολύ εύθικτο αντικαπιταλισμό μερικών υπερεπαναστατών, και άλλων όμως, λιγότερο φωνακλάδων και περισσότερο ευαίσθητων και σιωπηλών μικροαστών διανοουμένων, αλλά θα ήθελα να ισχυριστώ ότι η μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό/κομμουνισμό είναι στο οικονομικό επίπεδο μια μορφή καπιταλισμού ή ακόμα και σε ένα ωριμότερο στάδιο μια μορφή σοσιαλισμού με αρκετά τα στοιχεία όχι μόνον του καπιταλιστικού αλλά και του ευρύτερου ταξικού παρελθόντος.
Για να γίνει το πράγμα ακόμα χειρότερο για τους όλο και περισσότερους και περισσότερο ευαίσθητους, αλλά και καλαίσθητους ανθρώπους που κρώζουν κλαίοντες για τα δεινά του καπιταλισμού, κατά καιρούς ψηφίζοντες ακόμα και κκε ανταρσυα ή και σύριζα, θα ισχυριστώ πως και το κράτος ως γενικός μηχανισμός καταστολής, πειθάρχησης και μορφοποίησης της κοινωνίας όχι μόνον θα επιβιώσει σε αυτή την μεταβατική κοινωνία αλλά μάλλον θα έχει και "την τιμητική του" που λέμε και εις την καθομιλουμένη νεολαϊκή γλώσσα.
Ήδη πολλοί από εσάς έχετε φρίξει και αλαλάζετε με απόγνωση για την εμφάνιση του "ολοκληρωτισμού" και ετοιμάζεστε να επιβεβαιώσετε άλλη μια φορά τις προεννοήσεις σας για αυτούς τους καταραμένους "σταλινικούς" ή "κομμουνιστές" ή ό,τι άλλο, πάντως σε αυτή την περίπτωση ίσως και να έχετε κάποιο δίκιο, εφόσον στις περισσότερες που το ανακαλύπτετε αυτό πρόκειται για κωμικές ομοιότητες, ή για φαντάσματα που σας καταδιώκουν. 
Το κράτος και η βία κάνουν μια εντυπωσιακή εμφάνιση σε μια κοινωνία που εννοεί την σοσιαλιστικοποίησή της, αν και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα του "ολοκληρωτισμού", ή αν υπάρχει όντως ολοκληρωτισμός αυτό δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ενδογενούς "βιαιότητας" κάποιων "σατανικών μηδενιστών" όπως σας τους έχει περιγράψει ο μεγάλος αντιδραστικός Φιοντόρ, ο κακόμοιρος, αλλά είναι αποτέλεσμα της βίας που εκπέμπει και θα εκπέμπει πάντα η αστική τάξη, και επίσης είναι και θα είναι αποτέλεσμα της νομοτελειακής ιδιότητας του παγκόσμιου καπιταλισμού να είναι υπερσυγκεντρωτικός υπερμιλιταριστικός και υπερβίαιος όταν "αντιληφθεί" ότι διακυβεύεται η ιστορική ηγεμονία και κυριαρχία του στον πλανήτη.
Η πρακτική και πραγματική, άρα και όντως επίφοβη απάντηση, εκ μέρους ενός αντίθετού ταξικού και κρατικού στρατοπέδου απέναντι στον παγκόσμιο καπιταλισμό αλλά και ενάντια στον πάντα κακομοίρικο και άθλιο εκάστοτε εθνικό καπιταλισμό, είναι ως απάντηση πάντα μιμητική.
Κράτος εσείς κράτος και εμείς, στρατός εσείς στρατός και εμείς, ιεραρχία εσείς ιεραρχία και εμείς, κυνισμός εσείς κυνισμός και εμείς, ιδεολογία εσείς ιδεολογία και εμείς, προπαγάνδα εσείς προπαγάνδα και εμείς.
Τώρα δεν υπάρχει τέτοια πρακτική ιδεολογία και τέτοιος κομμουνισμός σε ηφαιστειακή ιστορική ενέργεια, οπότε δεν υπάρχει και λόγος ανησυχίας για την αστική τάξη.
Αυτή η απαντητική και μιμητική κρατικοσοσιαλιστική και κρατικοκαπιταλιστική κοινωνία έχει όλα τα "αρνητικά" χαρακτηριστικά κάθε έκτυπου ομοιώματος ακόμα και κακέκτυπου του καπιταλισμού.
Είναι όμως ο μόνος δρόμος και ο μόνος τρόπος για να υπάρξει πάλι μάχη και όχι συνέχεια υποχώρηση, νέος κομμουνισμός και όχι νέα σοσιαλδημοκρατική ή αριστερίστικη αρλούμπα.
Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να βαυκαλιζόμαστε με ονοματολογίες και ιδεολογίες απόκρυψης, οπότε ξέρουμε ότι είναι αναγκαίο αυτό το μεταβατικό πολεμικό και μιμητικό κοινωνικό σχήμα πλέον να το αποκαλούμε με το όνομά του.
Είναι μια μερική υπέρβαση του καπιταλισμού, αλλά είναι ακόμα καπιταλισμός όσο δεν καταργεί εντελώς τα ιδιωτικο-οικονομικά δεδομένα, και όταν τα καταργεί δεν έχουμε έναν ιδανικό αταξικό και ολικά αυτοδιευθυνόμενο σοσιαλισμό ή ελευθεριακό κομμουνισμό αλλά έναν κρατικό σοσιαλισμό εντός τού οποίου επιβιώνουν πολλά ταξικά και κρατοκεντρικά στοιχεία.
Από τον κρατικό καπιταλισμό οδηγούμαστε σε ένα είδος κρατικού σοσιαλισμού, και το ζήτημα είναι σε ποιόν βαθμό δεν θα υποκύψουμε στον κρατισμό και τον ολοκληρωτισμό ή τον μιλιταρισμό αλλά μη υποχωρώντας ποτέ από την ιδιοκτησία της εξουσίας.
Όσο και να φαίνεται παράξενο σε πολλούς μέσα σε αυτό το ασφυκτικό και αντινομικό πλαίσιο πρέπει και μας συμφέρει να παράγουμε και να προωθήσουμε έναν ευρύ τομέα κοινωνικής δημοκρατικής αυτοδιαχείρισης και ευρείας άμεσης λαϊκής συμμετοχής στα κοινά.
Αυτό όμως θα είναι εφικτό όσο δεν αμφισβητείται ο κεντρικός κυριαρχικός πυρήνας της σοσιαλιστικής εξουσίας.
Το πρόβλημα με τους σοβιετικούς ήταν ότι δεν μπόρεσαν να θέσουν και να  λύσουν αυτό το αίνιγμα αλλά παραμείνανε στο επίπεδο της διασφάλισης της κυριαρχίας.
Το ζήτημα του νέου κομμουνισμού είναι να θέσει και να λύσει το αίνιγμα αυτό, αλλά δεν θα το θέσει ούτε θα το λύσει αν παραμείνει μόνον στην κριτική του κρατικού σοσιαλισμού και του αναγκαίου για ένα διάστημα κρατικού καπιταλισμού.
Οι επίδοξοι νέοι κομμουνιστές, μέχρι σήμερα, απλά αναστρέφουν το πρόβλημα, και γι' αυτό το λόγο έχουν μετατραπεί σε ένα είδος αναρχοκομμουνιστών ή αυτόνομων κομμουνιστών, αλλά έτσι απλά γυρνάνε το πράμα στην άλλη αλλά ίδια τελικά όψη του.
Το επικίνδυνο πλέον για το μέλλον του όποιου κινήματος και την όποια πρακτική υπόστασή του είναι πως αυτή η αναστροφή πέραν του γεγονότος ότι είναι αναποτελεσματική και "ουτοπική" στηρίζεται τελικά σε μια σειρά άτυπων ή και εμφανών συμμαχιών με τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό.
Έχουν πέσει και έχουμε πέσει όλοι μέσα στον ιμπεριαλιστικό βόθρο και κάνουν/κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα. 
Ρωτάνε μερικοί, μα αυτή η κρατική εξουσία θα είναι σε συνέχεια της αστικής; 
Και απαντάω κάπως πρόχειρα στον φόβο αυτό:
Ξέρετε μήπως κάποιον ιδεολογικό ή θεωρητικό Λόγο σαν τον προηγούμενο που μόλις διαβάσατε που θα ήταν εύκολο να συνυπάρξει με κάτι που θα θύμιζε "συνέχεια" με το αστικό κράτος; 
Μια πονηρότερη και μάλλον κακοήθης ερώτηση, θα ήταν μήπως ένας τέτοιος λόγος συντονίζεται με εθνικιστικές ή άλλες ολοκληρωτικές ομάδες μέσα στο αστικό κράτος που θα ήθελαν ανατροπή τής αστικής δημοκρατίας αλλά διατήρηση του καπιταλισμού.
Μην ανησυχείτε και μη φαντασιώνεστε μερικοί.
Δεν υπάρχουν τέτοιες ομάδες. 
Όλες οι αστικές ομάδες "βάθους" στον σημερινό κόσμο είναι άμεσα υπαγμένες σε κάποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο.
Οπότε η πονηρή ερωτησούλα σας παραμένει πονηρή και μάλλον ανόητη ή απλά ικανή να σας κάνει ικανούς να κατασκευάζετε φανταστικούς εχθρούς.
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 

2 σχόλια:

  1. Στεκομαι στην αναγκη για δημοκρατικη αυτοδιαχειριση και λαϊκη συμμετοχη, οχι γιατι αυτο ειναι το βασικο επιχειρημα απο τα αριστερα κατα του υπαρξαντος κρατικου σοσιαλισμου, αλλα γιατι πραγματικα εκει υπαρχει ουσια.
    Ειναι μια απο τις σημαντικοτερες αντιφασεις που εχει να αντιμετωπισει ενα επαναστατικο κινημα μετα την νικη της επαναστασης, η απαιτηση για καταστολη της αντεπαναστασης και ταυτοχρονα η εξασφαλιση της δημοκρατιας, της διαφωνιας και της αντιπολιτευσης.
    Αν η αντιφαση δεν ειναι τοσο οξυμμενη στην πρωτη φαση αμεσως μετα την επανασταση, με την εννοια οτι η καταστολη αποτελει τοσο προφανες και επιτακτικο (ζωης η θανατου) καθηκον, που ειναι αποτελεσμα οχι μονο και απλα δημοκρατικης συναινεσης αλλα της ιδιας της δρασης των μαζων.
    Σε βαθος χρονου, ομως οξυνεται, επειδη η κινητοποιηση των λαϊκων ταξεων φυσιολογικα πεφτει, ενω η αντεπανασταση ποτε δεν σταματα, απλως αλλαζει μορφες και την εξουδετερωση της αναλαμβανει (αποκλειστικα) η "Τσεκα".
    Νομιζω οτι το κρισιμο στοιχειο στην αντιμετωπιση του προβληματος ειναι το επαναστατικο κομμα, ο ρολος του οποιου ειναι ακομα πιο σημαντικος σε αυτη την περιοδο, ομως οχι απομονωμενα αλλα σε σχεση με το συνολικο σχεδιασμο του πολιτικου συστηματος, του οποιου θα αποτελει το αρχιμηδειο σημειο.
    Συνοπτικα (και σε αντιθεση με την ιστορικη εμπειρια)
    1. Διαχωρισμός θεσμικός αλλά και ουσιαστικός του εργατικού κράτους από το κόμμα.
    2. Υπαρξη νομιμη με δικαιωμα συμμετοχης στα οργανα κρατικης εξουσιας και αλλων, αντιπολιτευομενων (η συνεργαζομενων) κομματων.
    Γνωριζουμε οτι προσπαθησαν και τα δυο, αλλα η σφοδροτητα της αντεπαναστατικης δρασης δεν το επετρεψε και ειναι σιγουρο οτι η ιδια υποχωρηση στην "ευκολια" του αυταρχισμου θα συμβει και στο μελλον. Το ζητημα ειναι αυτη η υποχωρηση να υποχωρει με τη σειρα της οποτε δεν ειναι απόλυτα αναγκαια και οχι να γινεται "νομοτελεια". Γενικα μιλωντας, η συνεχης αλλαγη, αναζητηση και εξελιξη ολου του συστηματος ειναι ο μονος τροπος επιβιωσης και νικης, και οχι η παγιωση μιας καταστασης που ενδεχομενα προσωρινα ολους τους βολευει.

    Μετοικος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ σε όλα. Θα ήθελα μόνον να δούμε γιατί υπάρχει τέτοια αδυναμία να υπάρξει "αντιπολίτευση" σε ένα σοσιαλιστικό πολιτικό σύστημα. Θεωρώ πως το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο, πρώτον γιατί δείχνει την περικύκλωση του σοσιαλισμού από αντίπαλες και βίαιες δυνάμεις που καθιστούν την πολιτική δημοκρατία μερικές φορές επικίνδυνη για την ίδια την επιβίωση ενός έμπρακτου σοσιαλισμού και δεύτερον γιατί δείχνει πως ο σοσιαλισμός δεν έχει ακόμα κατορθώσει να δομήσει ένα οικονομικό εν τέλει, αλλά αρχικά (μόνον) πολιτικό και κρατικό σύστημα το οποίο θα είχε μια μεγάλη λαϊκή βάση χωρίς ταλαντεύσεις και αποστασίες. Θέλω να πω πως στο κομμουνιστικό ή επαναστατικό-σοσιαλιστικό στρατόπεδο υπάρχει διάσπαση και τάση προσχώρησης στον εχθρό εν αντιθέσει με τη "δεξιά" και το "κέντρο" που έχουν λόγω ισχύος και "παράδοσης" μπετονάρει κόσμο και δύσκολα τον χάνουν. Η κατάκτηση της εξουσίας θα έπρεπε να έχει ένα στάνταρ 40% από κάτω, τουλάχιστον, αλλά τέτοιο νούμερο με μονολιθική προσήλωση δεν έχουμε φτάσει ποτέ, ή έχουμε φτάσει αλλά μόνον σε πολεμικές συνθήκες, λ.χ εαμ. Ο κόσμος έρχεται στο κίνημα όταν όλα έχουν χαθεί, αν πάνε να στρώσουν είναι σαν να λέει, εντάξει παιδιά ευχαριστούμε, αλλά θα πάρουμε πάλι καπιταλισμό.Σχηματικά μιλάω. Αυτό το παιχνιδάκι δε λέει να τελειώσει, αλλά κάποτε πρέπει να τελειώσει, να σχηματιστεί μεγάλη λαϊκή παράταξη, αλλά τι λέω; είμαστε σε άλλη φάση τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..