Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Sunnis in Iran (How Sunni Muslims live in a Shiite country?)

The differences and similarities between Sunni and Shia Isalm

3 παρατηρήσεις για την θέση της ομάδας Στάσις για το "εθνικό ζήτημα" και την Κύπρο..


Σε 3 σημεία:


1.
Καταρχάς πρέπει να τονίσουμε το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίχθηκε το κυπριακό ζήτημα μεταπολεμικά.
Ορθώς η ομάδα Στάσις τονίζει τον αντιδραστικό και άθλιο ρόλο της ακροδεξιάς ηγεσίας του αντι-αγγλικού αγώνα (ας ονομάσουμε έτσι το συγκεχυμένο πρόγραμμα αγώνα του Γρίβα και της ΕΟΚΑ), σε πλήρη συνέργεια με το "εθνικό κέντρο" ή μάλλον υπό την υψηλή καθοδήγησή του, δηλαδή συγκεκριμένα τους μοναρχοφασιστικούς κυρίαρχους κύκλους του μετεμφυλιακού κράτους.
Το ιστορικό πλαίσιο της εργαλειοποίησης του κυπριακού λαϊκού αγώνα έχει να κάνει νομίζω και με την επιθυμία της ελλαδικής μοναρχοφασιστικής και "κεντρώας" ελίτ να αποδείξει δια του κυπριακού αγώνα την προσήλωσή της σε έναν εθνικό αγώνα, όπως τον εννοούσε όμως, και να "ξεπλύνει" την εθνοπροδοτική ιστορία της στον β΄παγκόσμιο πόλεμο και κατά την διάρκεια της φασιστικής κατοχής της Ελλάδας.
Με ένα σμπάρο πολλά τρυγώνια, θεωρούσε η μοναρχοφασιστική και "κεντρώα" ελίτ: 
Και οικειοποίηση ενός εθνικού ή εθνοτικού αγώνα για να ξεπλυθεί στα γρήγορα η προδοσία της ακόμα και στο επίπεδο ενός στενού εθνοκεντρισμού ή εθνοτισμού, και προληπτική υπερκέραση κάθε αριστερής αντιϊμπεριαλιστικής δοκιμής για έναν αντίστοιχο αλλά πάλι διαφορετικό από τον "δικό" της αγώνα, και εδραίωση ενός νέου εθνολυτρωτικού ιδεολογήματος προς γενικό και άμεσο ιδεολογικό αποπροσανατολισμό της ελλαδικής λαϊκής κοινής γνώμης.
Η χρονική έκταση αυτής της ωμής εργαλειοποίησης έφτασε τουλάχιστον μέχρι την εισβολή του τουρκικού στρατού, και οδήγησε άλλη μια φορά βέβαια σε μια τραγική απόδειξη της διαχρονικής αθλιότητας του δεξιού ελληνικού εθνικισμού με ένα όμως επιπλέον στοιχείο:
Αυτή την φορά η εργαλειοποίηση για "εσωτερικούς λόγους" ανεξάρτητα από κάθε άλλο κυνικό ορθολογικό υπολογισμό, στα πλαίσια ακόμα και μιας στενής εθνικής ή εθνοτικο-κεντρικής πολιτικής, ξεπέρασε κάθε βαθμό αθλιότητας και στενοκεφαλιάς:
Και δεν υπήρξε καμία ρεαλιστική επικαιροποίηση του ελλαδικού εθνικιστικού ιδεολογήματος σε σχέση με τα γεωστρατηγικά δεδομένα, και δεν υπολογίστηκε ούτε κατ΄ελάχιστον η νέα παγκόσμια ιδεολογική και αξιακή πραγματικότητα μετά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο (υπέρβαση του εθνικού μοντέλου "εθνικής-εθνοτικής ομοιογένειας" για την συγκρότηση ενός νεωτερικού αστικού ή μετα-αστικού έθνους κράτους), και υπήρξε υποταγή στον πρωτόγονο αντιαριστερό αντικομμουνιστικό "σκοπό" με κάθε τίμημα, ακόμα και στο επίπεδο της εθνικής-εθνοτικής αυτοσυντήρησης.
Τονίζω λοιπόν την ιστορική αυτονομία του ρόλου της ελλαδικής δεξιάς/ακροδεξιάς και κέντρου ως προς την απόλυτη ιδεολογική και αξιακή τους εξαθλίωση, χωρίς βέβαια να το θεωρώ και αυτό απλά έκφραση μιας τοπικής ή εθνικής "ιδιομορφίας". 


2. Συμφωνώ πως είναι αδύνατον να υπάρξει οποιαδήποτε λύση χωρίς την δυναμική της συναδέλφωσης και δημοκρατικής ενοποίησης Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων.
Και συμφωνώ επίσης πως κύριος συντελεστής για αυτήν την συναδέλφωση θα είναι η εργατική τάξη, αλλά και οι διανοούμενοι.
Όμως πέραν των άλλων ιστορικών και ρεαλιστικών παραγόντων αυτό προϋποθέτει από την πλευρά όλων των Κυπρίων μιαν πραγματικά πρωτότυπη ριζοσπαστική και πρακτική επανανοηματοδότηση της έννοιας, του νοήματος και της αξίας της εθνότητας και του εθνοτισμού σε ένα άλλο μη εθνικό ή μη εθνοκρατικό πλαίσιο, το οποίο με την σειρά του προϋποθέτει πάλι (ως κίνηση υπέρβασης) (για μένα πάλι) την αναζήτηση μορφών πολιτισμικής και υλικοπολιτισμικής δημοκρατικής αυτονομίας πέραν των οικείων παραστάσεων τόσο του εθνικισμού όσο και του διεθνισμού.
Μια τέτοια μεταβολή θα σήμαινε μιαν αντίληψη για το πολίτευμα, τον στρατό, την οικονομία, που βρίσκεται όμως σε πλήρη δυσαρμονία με το ιδεολογικό, οικονομικό-καταναλωτικό, πολιτικοστρατιωτικό μοντέλο, τόσο στην Ελλάδα και την Τουρκία όσο και στις δύο πλευρές της Κύπρου.
Η δυναμική της ενοποίησης ή της διάσπασης των εθνοτικών κυπριακών ομάδων είναι σήμερα προσδεδεμένη σε ένα δυτικό ή ανατολικοδεσποτικό-συν-δυτικό σύστημα σκέψης και κουλτούρας, τα οποία όπως ενώνουν έτσι και χωρίζουν και όπως χωρίζουν πάλι ενώνουν τους ανθρώπους, χωρίς τέλος και αρχή.
Επιπλέον πέραν των διαφόρων ιμπεριαλιστικών και άλλων περιφερειακών επεμβάσεων ή "παρουσιών" μέσα στην Κύπρο αυτό που όλες οι μεγάλες ή μικρομέγαλες ηγεμονικές δυνάμεις θα φοβόντουσαν περισσότερο θα ήταν μια κατά τα δικά τους δεδομένα "παράξενη" δυναμική όπως την περιέγραψα.


3.
Σε αυτό το πλαίσιο έχει μεγάλη σημασία για μένα τουλάχιστον η θέση των εμπλεκόμενων δυνάμεων, και η ιστορική τους αποτίμηση σε σχέση με την πιθανότητα να υπάρξει μια άλλη δυναμική, την οποία θα παρουσίαζα αν υπήρχε ως πλαγιοκοπούσα τόσο τα εθνικά κέντρα και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις όσο και τις ήδη διαμορφωμένες εντός της Κύπρου εθνότητες ή εθνοτικότητες ως δεδομένες σε ένα πλαίσιο εθνικής ομοιογένειας.
Είναι δεδομένο βέβαια πως πρέπει να υπάρξει μια περίοδος θεσμοθετημένης εγγύησης, για τους Τουρκοκύπριους κυρίως αλλά και για τους Ελληνοκύπριους, όσον αφορά στα ειδικά εθνοκοινοτικά τους κεκτημένα, αλλά αν αυτή παραταθεί ιστορικά θα σημαίνει πάλι μιαν ισορροπία του τρόμου με αδιευκρίνιστες συνέπειες σε περίπτωση μελλοντικών δομικών κρίσεων του παγκόσμιου συστήματος κ.λπ
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο όμως το θύμα δεν θα είναι απαραίτητα η "μειονότητα", δηλαδή οι Τουρκοκύπριοι, αλλά μάλλον η "πλειονότητα" ήτοι οι Ελληνοκύπριοι, εφόσον ο συσχετισμός δύναμης έχει γείρει πλέον αποφασιστικά υπέρ του τουρκικού κράτους.
Εδώ ακριβώς είναι που εμφανίζονται όμως τα πραγματικά δεδομένα μιας γενικότερης μορφής των συσχετισμών δύναμης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε σχέση με την Κύπρο, η οποία δεν περιορίζεται μεν στα συνηθισμένα δεδομένα της πραγματικότητας των ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά αναγκαστικά εντάσσεται σε αυτά κατά τον βαθμό που δεν υπάρχει συγχώνευση των εθνοτήτων λαοτήτων της σε ένα πραγματικό μεταεθνοκρατικό πλαίσιο.
Δηλαδή, αν δεν υπάρξει αλληλοσυγχώνευση των κυπριακών λαών (χωρίς κατάργηση των εθνοτικών μορφών ύπαρξης) μάλλον κερδίζει η Τουρκία και αυτό η Τουρκία, όπως είναι τώρα βέβαια, το θέλει και το ξέρει..









Ιωάννης Τζανάκος    

στάσις -- Η θέση της ομάδας ΣΤΑΣΙΣ για το Κυπριακό ζήτημα και την επίλυσή του

Η θέση της ομάδας ΣΤΑΣΙΣ για το Κυπριακό ζήτημα και την επίλυσή του

1. Τα θεμέλια της θέσης μας για το Κυπριακό Ζήτημα
Α. Οι γενικές αρχές της μαρξιστικής-λενινιστικής θεώρησης του εθνικού ζητήματος
Οι γενικές αρχές της ομάδας Στάσις σε ό,τι αφορά το εθνικό ζήτημα στην Κύπρο εκπορεύονται από τις γενικές αρχές που διατύπωσε ο Β.Ι. Λένιν και το ΣΔΕΚΡ, με αφορμή το εθνικό ζήτημα στη Ρωσία κατά τις παραμονές της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης. Συνοπτικά, οι αρχές αυτές είναι:

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Η αρχή των πραγμάτων, κοντά σε ένα τέλος..



Η συσπείρωση σε μια λαϊκοπολεμική συνωμοσία δεν είναι ένα άνωθεν δημιούργημα το οποίο αίρει αυτόματα ακόμα και στρατηγικές διαφωνίες των στοιχείων που την συγκροτούν, αλλά όταν συγκροτηθεί, ή είναι να συγκροτηθεί, λαμβάνει τα χαρακτηριστικά και την δομή μιας άνωθεν εισβολής του λαϊκού παράγοντα στην ιστορική σκηνή, πάντως όχι με άνθη.
Η σχέση που μπορεί να έχει η προϋπάρχουσα οριζόντια συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων με την επερχόμενη ή συγκροτούμενη κάθετη συγκρότησή τους δεν είναι αρχικά ούτε ομαλή (σχέση) ούτε προβλεπόμενη σε κανένα εγχειρίδιο ιδεολογικής και πολιτικής καθαρότητας.
Επίσης είναι αναπόφευκτες αρχικές ιδεατές προεικονίσεις ή ακόμα και ψευδείς ομοιώσεις αυτής της διεργασίας, ή από βιασύνη ή από εμπλοκή αλλότριων δυνάμεων με άλλη στρατηγική.
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 


Η ιστορική ευθύνη τής Τουρκικής Εργατικής Τάξης και το μεγάλο βάρος της..



Πραγματικά η μοναδική ελπίδα μου είναι η εξέγερση του τουρκικού λαού, γιατί αν περίμενα από τους έλληνες διεθνιστές να κατανοήσουν την υπόσταση του τουρκικού αστικού κράτους και της τουρκικής ελίτ και άρχουσας τάξης θα ήμουν και γω ένας ηλίθιος όπως αυτοί.

Συνήθως υποψιαζόμαστε τον Λόγο ενός ανθρώπου ως ρητορικό με την έννοια πως περιέχει τεχνάσματα που προσπαθούν να κρύψουν τις πραγματικές σκέψεις ή προθέσεις του, αλλά τούτο (ως πονηρεμένη αναζήτηση προθέσεων) μπορεί να είναι επίσης έκφραση απύθμενης βλακείας.
Στην περίπτωση αυτών που σας λέω, αν θέλετε με πιστεύετε ότι τα εννοώ και δεν ρητορεύω, αν όχι με γειά σας και χαρά σας. 
Σιγά το θέμα, στην τελική.

Αυτή τη στιγμή και από την αρχή της ίδρυσης του τουρκικού κράτους ως αστικού έχει ενσταλαχθεί μέσα στον τουρκικό λαό και την εργατική τάξη μια από τις αποκρουστικότερες μορφές ρατσιστικού γενοκτονικού εθνικισμού και ο λαός αυτός δεν έχει μπορέσει να ξεφύγει από αυτό παρά μόνον μέσα στην γιγαντιαία και κοιμώμενη πνευματική υπερδύναμη που λέγεται Αλεβιτισμός, αλλά τούτο σε πραγματικά μυστική και υπνώττουσα ακόμα μορφή.
Ο λαός αυτός έχει κατασκευασθεί και μορφοποιηθεί σε πολύ άσχημες ιδεολογικές και αξιακές φόρμες και τούτο είναι και δική του ευθύνη αλλά κυρίως είναι ευθύνη της τουρκικής άρχουσας τάξης.
Αυτό που λέω μπορεί να το κατανοήσει ένας πραγματικός Τούρκος αριστερός, αλλά όχι ένας Έλληνας αριστεριστής ή αναρχικός ή αυτόνομος ή ακόμα και κομμουνιστής, ακόμα κι αν κάνει 10.000 αχτίφ με Τούρκους αγωνιστές, και δεν το καταλαβαίνει γιατί ποτέ δεν κάθησε να το σκεφτεί, δεν διάβασε ιστορία, δεν θέλησε να ξεφύγει από τα φρικαλέα ψευδοϊστορικά σχήματα απόλυτης εξομοίωσης μεταξύ ελληνικού και τουρκικού εθνικισμού, εντελώς δογματοποιημένα και εδραιωμένα μέσα στο ελληνικό αριστερίστικο, αριστερό, αναρχικό και κομμουνιστικό κίνημα.
Κατά κάποιο τρόπο όμως, πέραν της επικινδυνότητας που δημιουργεί μια τέτοια άθλια και ανιστόρητη, όπως γίνεται, εξομοίωση των κεντρικών εθνικιστικών αφηγημάτων, για τον ελληνικό λαό και την ελληνική εργατική τάξη, το εκπληκτικό αποτέλεσμα αυτής (τής εξομοίωσης) είναι να βλάπτεται ακόμα περισσότερο ο τουρκικός λαός και η τουρκική εργατική τάξη που θα είχαν ακόμα μεγαλύτερο συμφέρον να απαλλάσσονταν από το κράτος "τους" και την υπερφασιστική τουρκοτουρανική ή τουρκοϊσλαμιστική ελίτ.
Αλήθεια πόσο ανόητοι, άθλιοι καραγκιόζηδες κακοήθεις και ταυτόχρονα κακομοίρηδες είναι οι Έλληνες αριστεροί αριστεριστές αυτόνομοι κ.λπ να μην το κατανοούν τούτο;
Ειλικρινά με ξεπερνάει το θέμα.
Η συνέπεια του δεξιοαριστερού ελληνογλειψίματος τού τουρκικού κράτους και της τουρκικής ελίτ θα είναι πάντα η παραμονή της στην κυριαρχία και την εξουσία.
Αυτή είναι η ουσία, πέραν των ενδοελληνικών αριστερών ιδεολογικών ψευδοδραμάτων για το πως έκλασε ο Ζαχαριάδης και για το πόσο στα Δεκεμβριανά υπήρχε δυνατότητα για μια πεντακάθαρη ταξική πάλη.
Και δεν πρόκειται να γλυτώσουμε από όλο το ελληνοδυτικόδουλο ή το ελληνοδυτικό λουμπεναριό, αριστερό δεξιό ακροδεξιό, ή ό,τι άλλο γαμημένο θέλει, σε τούτο το κωλοχώρι των κολοκυθοκέφαλων που λέγεται μάλιστα καταχρηστικώς Ελλάδα, αν δεν μας βοηθήσουν οι Τούρκοι Κούρδοι και Άραβες εργάτες και αγρότες μέσα στην ίδια την Τουρκία λύνοντας το ιστορικό αίνιγμα με απλά μέσα και παίρνοντας την εξουσία με επαναστατικό και εξεγερτικό τρόπο.
Όσο οι εργάτες αυτοί είναι διαποτισμένοι από τουρκομογγολικά (τουρανικά) (Γκρίζοι Λύκοι) ή τουρκοϊσλαμιστικά ιδεολογήματα δεν έχουμε να περιμένουμε βέβαια τίποτα από τους διαφόρους ηλίθιους που κάποτε τους θεωρούσα και συντρόφους μου.
Μόνον η τουρκική εργατική τάξη μπορεί να τσακίσει το κράτος βρυκόλακα τής περιοχής και να την καταστήσει έναν τόπο όπου πραγματικά μπορεί να έρθει η ουτοπία επί της γης, και εννοώ όλη την περιοχή της Μεσοποταμίας, την Τουρκία, το Ιράν, το Κουρδιστάν και την Ελλάδα.


Προκαλώ έναν οποιονδήποτε σύντροφο, έστω ΕΝΑΝ,  να έρθει να μου δείξει πως έχω άδικο, πως δεν στέκουν αυτά που λέω, χωρίς να καταφεύγει στα γνωστά γελοία επιχειρήματα και τις ιδεολογικές ταξινομήσεις που όλα τα εξηγούν και τίποτα δεν εξηγούν.
Προκαλώ τον οποιονδήποτε, αλλά δύσκολο το βλέπω να τολμάτε. 
Είστε αριστεροί, κομμουνιστές, αυτόνομοι, τής πλάκας..





Ιωάννης Τζανάκος 

Αποφασισμένοι να αυτοκτονήσουν δεξιοί και αριστεροί ή βλάκες;;



Ίσως το βασικότερο που έχει καταρχάς να ρωτήσει κανείς όταν ακούει δηλώσεις όπως αυτή του προέδρου τής "Ελληνικής Δημοκρατίας" ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν είναι αν αυτό ισχύει.
Είναι προφανές πως αυτό δεν ισχύει, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς, αλλά το "τελειώνει" αμέσως όταν κάτσει και λάβει σοβαρά υπόψει του ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι κυρίαρχο κράτος ούτε έχει την τάση να μετασχηματισθεί σε τέτοιο, άρα δεν έχει σύνορα με την έννοια που το θέτει ο πρόεδρος.
Το ερώτημα είναι αν αυτός που το λέει αυτό, ότι η Ε.Ε έχει τα σύνορά της στα ελληνοτουρκικά σύνορα, και όσοι υποστηρίζουν μια τέτοια άποψη από διάφορες διαφορετικές σκοπιές, είναι παντελώς ηλίθιος ή αν το λέει απλά ή μόνον στο πλαίσιο της διττής πίεσης που ασκεί η ελληνική αστική τάξη (και κοινωνία) τόσο προς την τουρκική αστική τάξη (και κοινωνία) όσο και προς τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις (και κοινωνίες).
Συγγνώμη για τον τρόπο παράθεσης, αλλά μερικές φορές χωρίς έπαρση έχω την εντύπωση ότι απευθύνομαι σε πολιτικά αγράμματους, και πρέπει να τα κάνω "νιανιά". Συνεχίζουμε.
Θεωρώ πως σίγουρα το κύριον είναι η άσκηση πίεσης που αναφέραμε, αλλά θεωρώ επίσης πως η βλακεία είναι ίδιον όχι μόνον του προέδρου αλλά του συνόλου της ελληνικής αστικής κοινωνίας, η οποία έχει θέσει ως στόχο να αυτοκτονήσει γεωπολιτικά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, απλά το καθυστερεί, παίζει στις καθυστερήσεις ένα παιχνίδι που το έχει ως δεδομένο και χαμένο εξ' αρχής.
Για να ξεκαθαρίσουμε τις καταστάσεις, όταν λέω ελληνική αστική κοινωνία δεν εννοώ μόνον την αστική τάξη (και τους πολιτικούς αντιπροσώπους της, αλλά και το κράτος), ούτε μόνον τους μικροαστούς, αλλά και τα εργατικά λαϊκά στρώματα και τάξεις και όλη σχεδόν την αριστερά (συμπεριλαμβανομένων και των υπερταξικιστών που αρνούνται τον αυτοπροσδιορισμό τους ως "αριστερών").
Μπορούμε να πούμε μάλιστα πως η ανοησία ή διπλωματική και έντεχνη "ανοησία" του Προέδρου είναι μικρότερη από την ανοησία και λιγότερο επικίνδυνη από την ανοησία και τον αρρωστημένο τρόπο σκέψης των διαφόρων "αριστερών" ή αριστερών και κοινωνικοκινηματιών στην χώρα (ποιός νοιάζεται για τα εισαγωγικά), εφόσον τούτοι έχουν σαν μόνιμη εξήγηση των πάντων για το σύνολο των συγκρούσεων και των ανταγωνισμών στην περιοχή, και ειδικότερα για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, ότι είναι αποτέλεσμα ή σημείο μόνον των καπιταλιστικών ανταγωνισμών, του ιμπεριαλισμού και βέβαια ποιού άλλου; του τρισκατάρατου εθνικισμού έτσι γενικά και αόριστα χωρίς διάκριση αμυνόμενου και επιτιθέμενου εθνικισμού, αμυνόμενου (ακόμα και αστικού) έθνους και επιτιθέμενου έθνους.
Θα μιλήσουν βέβαια για "αμυνιτισμό" και για το πως οι άρχουσες τάξεις χρησιμοποιούσαν το ιδεολόγημα και το ψεύδος του αμυνόμενου έθνους για να αποκρύψουν τον δικό τους εθνικισμό και την δική τους επιθετικότητα και να παρασύρουν τον εργαζόμενο λαό στον όλεθρο του πολέμου κ.λπ κ.λπ
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το τουρκικό κατεστημένο, η τουρκική αστική τάξη και το τουρκικό κράτος θα χρησιμοποιήσουν τέτοια επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν μιαν πιθανή εισβολή του τουρκικού στρατού στην επικράτεια της ελληνικής αστικής δημοκρατίας αν τυχόν και τους παρουσιαστεί η ευκαιρία.
Αλλά, από την σκοπιά της ελληνικής αστικής τάξης και του ελληνικού κράτους, αλλά και από την σκοπιά της πλειονότητας του ελληνικού λαού δεν υπάρχει καμία πρόθεση αμφισβήτησης της εδαφικής ακεραιότητας της τουρκικής αστικής δημοκρατίας.
Οπότε, πόσο άθλιος και από την αντίστροφη χρυσαυγίτης είσαι αριστερόμορφε βλάκα, όταν εξομοιώνεις ελληνική και τουρκική αστική τάξη και κοινωνία;
Πόσο;
Όταν η αστική τάξη μιας κοινωνίας σε εθνική απειλή ρέπει μεταξύ αγνής βλακείας και διπλωματικής βλακείας, στην βάση ενός μισοαληθινού και μισοψεύτικου ιδεολογήματος (περί συνόρων της Ευρώπης και γενικότερα της Δύσης), και η εργατική τάξη δια των διαφόρων αριστερών κομμουνιστών αυτόνομων ή δεν ξέρω τι άλλο αντιπροσώπων της ρέπει μόνον στην αγνή πάναγνη βλακεία, το σίγουρο είναι ένα ένα:
Αυτή η κοινωνία θέλει να αυτοκτονήσει, δεν θέλει να παραμείνει όπως έχει ή το αντίθετο να αλλάξει επαναστατικά, θέλει να πεθάνει.
Η ορθολογικότερη στάση είναι να μην ασχολείσαι με αποφασισμένους να τελειώνουν ή αποφασισμένους βλάκες.





Ιωάννης Τζανάκος

Kilamên Rewanê - Lê lê Dîna min

Mohammad Motamedi - Tasnif Dar Atash

Moon of Alabama -- Outrage About Trump Exposes "Librul" Hypocrisy


January 29, 2017

Outrage About Trump Exposes "Librul" Hypocrisy

The current "librul" outrage about Trump's announced policies is somewhat amusing. Yes, these policies are bad, very bad. Trump is bad. But so was Obama and so is Clinton. Protesting the policies of one while not protesting when the other implemented the same policies is insincere grandstanding.
Wherever you look, those Trump policies are building directly on, or simply repeat Obama policies. The now theatrically outraged people swallowed those without a word of protest.
A Trump order yesterday introduced a temporary ban on visa holders and visa issuing to citizens of seven Middle East countries. These countries are: Iraq, Syria, Iran, Libya, Somalia, Sudan and Yemen. Those countries have one thing in common. No terrorist who killed on U.S. soil originated from them. The (few) terrorists who attacked within the U.S. came from the Middle Eastern countries not on the list. Following Trump's order, outcries on social media and in various papers ensued. People went to airports to protest. TV was there to spread the news.
But it is nothing new that the citizens of those countries are targeted with U.S. visa restrictions. It was Obama who introduced such in 2015 and 2016. The Trump order links directly to them. It does not name any country but refers to them as "countries designated in Division O, Title II, Section 203 of the 2016 consolidated appropriations act."
U.S animosities against these countries is even older. According to the former general Clark, plans were made to wage war against six of the now named seven countries back in 2001. Yemen was later added while Lebanon was (temporarily?) taken off the list. The administrations change, the selected "enemies" stay the same.
In 2011 Obama stopped processing Iraqi visa requests for six month. That move was quite similar to Trump's current one. Where was the outcry in 2001? In 2011, 2015 and 2016? Is it only bad when Trump restricts visits for certain people from certain countries?
Sure, Trump introduces his "outrageous" measures loud and abruptly where Obama sneaked them in. But that is just different marketing, not a different product.


            It is the coin that is bad, not just one side of it.


This morning CNN headlines: White House discussing asking foreign visitors for social media info and cell phone contacts. HOW OUTRAGEOUS! How can Trump even think of such an invasion of privacy! Fake outrage - Obama had already signed off on this. The plans to collect social media accounts of traveling visitors and citizens were officially introduced in October 2016 and the implementation started in December 2016. The Trump White House is late in discussing the issue.
Yesterday Trump also issued a memorandum to structure his National Security Council. It says that the Director of National Intelligence and the chairman of the Joint Chiefs of Staff Staff "shall attend" when it is pertinent to the issue in question. "Librul" outrage ensues. Trump excludes the DNI and CJCOS from the NSC! Obama's first Defense Secretary calls it a "huge mistake"! But a comparison of the text Trump issued with the text Obama issued when he came into office shows them to be mostly similar. Nothing really relevant has changed. The "shall attend" clause is exactly the same.
Yesterday people were protesting at airports against Trump's temporary immigration restrictions. Lots of outrage against Trump ensued on social media over this and the other issues. The hypocrisy here stinks to high heaven. Where were the protest when Obama did similar?
Where are the protests demanding the repeal of the Patriot Act? Where are the anti-war protests? These died as soon as Obama came into office. They never came back even as Obama pursued polices that were, at best, Republican light and far from any progressive ideal. Only fake liberals, aka "libruls", could agree with these. When Dick Cheney is your witness against Trump you have lost the plot.
Many of the people coming out now against Trump would likely have jubilated had Hilliary Clinton won the election and introduced the exactly same policies. Protest against the system that is incorporated in Trump, just as it is incorporated in Clinton, does not come to their mind. Do they expect to be taken serious?
There was no outrage today from any of the U.S. "libruls" and their media outlets about last nights failed U.S. military raid in Yemen. The rural home of a tribal leader's family, friendly with some Yemeni al-Qaeda members, was raided by a special operations commando. A U.S. tiltrotor military aircraft was shot down during the raid. One soldier was killed and several were wounded. The U.S. commandos responded with their usual panic. They killed anyone in sight and bombed the shit out of any nearby structure. According to Yemeni sources between 30 and 57 Yemenis were killed including eight women and eight children (graphic pics). The U.S. military claimed, as it always does, that no civilians were hurt in the raid.
One of the killed kids was the 8 year old daughter of al-Qaeda propagandist Anwar al-Awlaki. (The targeted family is related to al-Awlaki's wife.) The girl was a U.S. citizen. Under Obama the CIA had already assassinated her father and her 16 year old brother. With Obama's active help the Gulf countries have been bombing and destroying Ýemen for nearly two years. No U.S. demonstrations were held against this war.
Yemeni sources say that at least two men were abducted by the U.S. military. The Central Command press release only said that the raid had helped to acquire "intelligence" about possible future terror acts. That probably means that the prisoners will be tortured to unveil such "intelligence" even as they may not have any. The Obama administration had introduced new rules for the military on how to handle detainees. The UN judged that the application of some of these rules is torture. The "libruls" will of course be outraged should any of those rules, which Obama introduced, be used under a Trump administration.
The hypocritical outrage against Trump for things Obama already did is exactly what Trump wants and needs. He keeps chasing the media and the Clintonistas around the block. The impression he leaves, not only with his followers, is that of a man who works a lot. 25 outrages out of 25 headlines in just one week? "Impressive! That is way more than Obama achieved!"
Trump already filed for reelection. Who really wants to beat him will have to attack him on fundamental issues. That is a problem for the "libruls". Obama and Clinton stand for the same terrible policies Trump is pushing for. They are not as loud as Trump and paint their aims in softer colors. But the difference is only one of degree.
The U.S., like many other "western" countries, needs fundamentally different policies and politicians to become a more just and social society. The current "librul" outcries take energy away from achieving such.
Posted by b on January 29, 2017 at 03:13 PM | Permalink

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

My Delirium on Chimborazo (1822) Simón Bolívar





Simon Bolivar, το Ντελίριό μου στο Chimborazo-1822 (για το ...

https://bestimmung.blogspot.com/2016/08/simon-bolivar-chimborazo-1822_22.html
 
I came wrapped in the cloak of Iris, from where the mighty Orinoco pays tribute to the water gods. I had visited the enchanted springs of the Amazon, and I wanted to climb the watchtower of the world. 
I looked out the tracks of la Condamine, of Humboldt. 
Boldly I followed, nothing would stand in my way!
I reached the icy regions, the thin air stifling my breath. 
No human foot had spoiled the diamond crown placed by the hands of eternity on this king of the Andes. 
I said to myself, “ This cloak of Iris has served as my standard, I have carried it to the infernal regions, crossed rivers and seas, and climbed to the very shoulders of the Andes; the Earth has yielded under the feet of Columbia and time itself has not been able to stop the march of freedom. 
Bellona has been humbled by the brilliance of Iris - will I not be able to tread on the white hairs of that giant of the Earth? 
The watchtower of the world? Yes, I will be able!
Carried on by a spirit of violence, which seemed to me divine, I left behind the footprints of Humboldt and pushed on for the mists that circle Chimborazo. 
Compelled by spirit inside me I reached the summit. 
With my head touching the glass of the firmament and my feet at the thresholds of the great abyss, I felt weak. A feverish delirium filled my mind, I felt inflamed by a strange fire; it was the god of Columbia that had possessed me.
Suddenly, Time appeared before me, he appears as a venerable old man, the weight of the ages upon him. 
Frowning, bent, bald and wrinkled, a scythe in his hand. “I am the father of the centuries; the mystery of fame and the secret knowledge; my mother was eternity. The boundaries of my empire are the infinite. There is no tomb for me, for I am more powerful than death! I watch the past, I watch the future and through my hand goes the present.
“Why do you think such vain thoughts? Whether you be young or old, a common man or a great hero, do you think that your universe is something? 
That you elevate yourself by climbing but one atom of creation? 
You think that the moments you call centuries can serve to make measurements of my secrets? 
Do you imagine you have seen the holy truth? 
Do you think, in your delirium, that your actions have some worth in my eyes? 
All you have is but a speck in the presence of the infinite”
Seized with terror I responded “Oh time! 
How does the miserable mortal who has climbed so high not simply vanish? I have surpassed all men in fortune, for I have risen above them all. 
Here I stand with the Earth beneath my feet; 
I grasp the eternal with my hands; 
I feel the hellish pressures boiling beneath me; beside me I see the shining stars, the infinite suns; without astonishment I measure the space that encloses matter, and in your face I read the history of the past, and the thoughts of destiny.
“Observe,” spoke Time, “learn, conserve in your mind what you have witnessed. 
Draw for the eyes of your fellow men the picture of the physical universe, of the moral universe. 
Do not keep secret what heaven has revealed to you, tell them the truth!.
The vision vanished.
Absorbed, lifeless, so to speak, I remained a long time examining my conscience. 
I lay stretched out upon that immense diamond that served as my bed. Finally, Columbia's tremendous voice resurrected me; 
I returned to life. 
I get up, with my own hands I open my heavy eyelids. 
I become a man once more, and write of my delirium.
 

Κάποτε θα πάψει..


Αναρωτιέμαι..


Μόνον ούτως..


Syria’s new national security force pledges loyalty to Turkey – Amberin Zaman


Syria’s new national security force pledges loyalty to Turkey – Amberin Zaman
Published by Al-Monitor on January 25, 2017
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (L), Euphrates Shield Brigades (R). File photo ARA News
When Turkey intervened in northern Syria five months ago, it claimed it had no designs on its former Ottoman dominion and that its only goals were to cleanse its borders of the Islamic State and to eliminate what it called the terrorist threat posed by the People’s Protection Units (YPG), the US-allied Kurdish militia that is paradoxically the most effective force against the jihadis.
But Syrians who saw a video of a new police force trained and equipped by Turkey might very well think otherwise.
The video shows rows of armed men in blue uniforms emblazoned with the word “Polis” chanting “Allahu akbar” (“God is great”), “Yayha Turkiya” (“Long live Turkey”) and “Yahya Erdogan,” (“Long live Erdogan”).
The scene is reminiscent of another video clip published by the pro-government daily Yeni Safak that showed Turkish special police forces chanting Islamist slogans during a training session in Istanbul.
In a ceremony marking the formation of the Syrian squad, Ali Yerlikaya, the governor of the neighboring Turkish province of Gaziantep, declared, “Today is a very important day. With police forces deployed, Jarablus gives hope for a free Syria. The situation in Jarablus will improve day by day thanks to Operation Euphrates Shield.”
Yerlikaya revealed that the 440-member force had undergone five weeks of training in the southern port city of Mersin, where ships had brought weapons to the rebels in the early years of the Syrian uprising before the flow dried up.
Reuters correspondent Khalil Ashawi reported from the Syrian rebel-held town of Jarablus on the Turkish border, “The Police and National Security Force is a sign of a deepening Turkish influence in north Syria, with the new police cars and station having both Turkish and Arabic writing on them.” Ashawi observed, “The new, armed security force is made up of regular police and special forces, who wear distinctive light blue berets. They are Syrians, but received five weeks of training in Turkey. Some wore a Turkish flag patch on their uniforms at the inauguration ceremony on Tuesday.”
The force formally began work on Jan. 24. Free Syrian Army rebels took Jarablus from the Islamic State in August. It was the first town to fall to the Turkish-led Operation Euphrates Shield. The Turkish-backed rebels have secured a more than 100-kilometer (62-mile) stretch along the Turkish border and a 2,000-square-kilometer (1,200-square-mile) chunk of territory is now under their control. “Gaining this depth has been very important for Turkey’s defense in preventing [IS’] rocket attacks, and for overcoming the [IS] terror threat posed by rockets launched by mobile platforms,” EDAM, an Istanbul-based think tank noted in a Jan. 19 policy brief.
The Turkish authorities say nearly 24,000 Syrians refugees have returned to Jarablus since the town was liberated. Turkey has helped rebuild schools, hospitals and water infrastructure, allowing life to gradually resume a semblance of normalcy.
But Turkey’s exit strategy for Syria remains unclear and its troops remain bogged down near the IS-held town of al-Bab, with at least 11 tanks immobilized so far. The lack of progress in al-Bab is disrupting Turkey’s plans to move against the YPG, though it continues to regularly shell YPG positions in and around the towns of Afrin and Manbij. Backed by US airpower, the YPG-led Syrian Democratic Forces have meanwhile captured dozens of villages including Suwadiya, west of Raqqa, and have reached the strategic Tabqa Dam. The mixed force of Kurds and Arabs announced that it has captured over 2,500 square kilometers (1,500 square miles) in the western Raqqa governorate as part of the second phase of the US-backed Wrath of the Euphrates” Operation, Kurdistan 24 reported.

Kurdistan , Sarang Seyfizadeh کردستان ، ارژنگ وسارنگ سیفی زاده

"REGRET" , Pari Mah, keyvan saket , افسوس" پری ماه, کیوان ساکت"

The Kurdish Project -- Kurds Mark 71st anniversary of Republic of Kurdistan



The following article was originally published in Rudaw.



ERBIL, Kurdistan Region – Kurds are marking the 71st anniversary of the establishment of the Republic of Kurdistan.
The short-lived republic, with its capital in Mahabad, northern Iran, was declared on January 22, 1946. It gained support of Kurds from other parts of Kurdistan, mainly Iraq, where former Kurdish leader Mustafa Barzani, joined the republic, along with thousands of Kurdish fighters.
It was founded by the Democratic Party of Iranian Kurdistan (PDKI) under the leadership of Qazi Muhammad, who became the president.
“The republic was an island of liberty and democracy,” the PDKI said in a statement marking the anniversary, noting that gender equality was prioritized, Kurdish was the official language, and the Peshmerga were the official army.
Kurdistan Region President Masoud Barzani was born in the fledgling republic on August 16, 1946.
On December 15, 1946, Iranian forces entered Mahabad, bringing an end to the Kurdish state.
“In spite of being short-lived, the Republic of Kurdistan is a millstone in Kurdish history and it is a point of reference for other Kurdish movements in other parts of Kurdistan in pursuit of the Kurdish nation’s legitimate right to self-determination,” the PDKI stated.
Qazi Muhammad was publicly hanged on March 31, 1947. His son, Ali Qazi, was 13 when his father was executed. In a 2014 interview with Rudaw, he said, “the Kurdistan Republic is a golden page in the history of the Kurdish liberation struggle.”
Members of the Kurdistan Regional Government, which is planning to open discussions with Baghdad on independence, have taken the occasion of this anniversary to reaffirm Kurdish independence aspirations.

Falah Mustafa, head of foreign relations, tweeted that the dream of Kurdish independence will become a reality.
Government spokesperson Safeen Dizayee took the opportunity to “reaffirm” the right to independence.
Sulaimani University commemorated the anniversary with a ceremony attended by a number of artists and poets.

This article originally appeared in Rudaw.

تصنیف ترانه - گروه خزان با صدای مجتبی عسگری (Khazan Ensemble - Taraneh)

آواز نگاه کاری از گروه خزان با صدای مجتبی عسگری (Khazan Ensemble - Avaze...

Moon of Alabama The End Of Mingling - "Moderate Rebels" Join Al-Qaeda In Syria


 

 

The End Of Mingling - "Moderate Rebels" Join Al-Qaeda In Syria

 

 

Lots of confusion about the infighting in the "rebel" held Idleb governate in Syria, the situation is now clearing up. After other tricks, like renaming the group, did not work to deceive al-Qaeda finally pulled back the veil. 
It is no longer hiding between the "moderate rebels" but is now (again) a clearly identifiable groups. Groups near to al-Qaeda integrated with it, other groups split with significant parts joining the al-Qaeda organization.
Qalaat Al Mudiq @QalaatAlMudiq
N. #Syria: Tahrir Al-Sham Corps is born. Zinki, #JFS, Jaish Al-Sunna, Ansar Al-Din & Liwa Al-Haq merged under unified leadership (Abu Jaber)
The Zinki (Zengi) group had CIA support and received anti-tank weapons from the U.S. and its Gulf proxies. JFS is the short form of Jabhat Fateh al-Sham, formerly Jabhat al-Nusra, the official al-Qaeda group in Syria. It is the strongest "rebel" group on the ground. 
Abu Jabar is a former Ahrar al-Sham leader who had long argued for integrating both groups. 
The Turkish and U.S. supported Ahrar al Sham has now officially split
The probably larger part under Abu Jabar is now joining al-Qaeda.
The "new" Tahrir Al-Sham is not a coalition of the various groups but THE new al-Qaeda group on the ground with a unified command and ideological structure. 
The operative military leader is Abu Jabar while the founder of al-Qaeda in Syria, Abu Mohammad al-Julani, will stay in the background as the overall emir of the group. 
Tahrir Al-Sham has a military alliance in Idleb with the smaller local ISIS group Jund al-Aqsa. 
Joining with them is not (yet) convenient.
The now further enlarged al-Qaeda formation under the new name Tahrir Al-Sham is by far the biggest "rebel" dog in the Idleb-region town with now many more than its previous 10,000 active fighters. Of all other groups the "moderate" side of the split Ahrar al-Sham is the biggest one. 
Left beside it are just splinters of those groups (like Zinki) that mainly crossed over to al-Qaeda. 
Some local warlords and their small gangs are also still around. 
These groups will probably continue to receive Turkish and U.S. support. 
But they will have no chance against the much more powerful al-Qaeda collective.
The leader of al-Qaeda in Syria al-Julani made a huge mistake by initiating this open split from the "moderates". 
The group can now no longer hide by "mingling" with the CIA supported "moderates". When it is attacked by the Syrian government it can no longer claim to be a victim. As it is a UN designated terrorist group it will receive no significant outside support. 
It can not even go into guerrilla mode because the "fish" (the guerrilla) will have no "water" (a sympathetic local population) to swim in.
This plays well into the Russian hands which initiated the Astana peace conference exactly for this purpose. 
The U.S. under Obama and Kerry had declared it impossible to separate al-Qaeda in Syria from the "moderate rebels" it supported. 
The Astana conference and in its consequence the now open al-Qaeda conflict with the "moderates" achieved the separation. 
The "moderates" left now can only join al-Qaeda, make peace with the Syrian government and its allies or flee the country to survive.
---
In other news the Syrian government forces have finally recaptured the Ayn al-Feejah in Wadi Barada that supplies Damascus with drinking water. 5.5 million people were cut off from tap water when the Takfiris captured, poisoned and blocked the spring 44 days ago. 
After three earlier deals had failed the now defeated Takfirs agreed to being transported to Idleb.

Posted by b on January 28, 2017 at 02:56 PM | Permalink

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Γιατί υπήρξε και υπάρχει αδιέξοδο ακόμα και στο (πιθανό) "ένοπλο" επίπεδο..


Όταν ξεκινάω να γράφω ένα κείμενο δεν ξέρω λίγο πριν την εκκίνηση αν θα γράψω ποίημα, πολιτικό ή πολιτικοστρατιωτικό κείμενο, αυτό το μαθαίνω σε μια στιγμή.
Η μεταβίβαση στο ένα ή το άλλο σχήμα έκφρασης ωστόσο δεν έχει σημασία, αφού ο σκοπός μου είναι μόνον ένας, να σας κινητοποιήσω προς μίαν κατεύθυνση και μίαν στόχευση, που είναι να θεωρήσετε μία πραγματικότητα ακόμα κι αν έχει πολλές πτυχές ως μία εχθρική πραγματικότητα:
Ο εχθρός είναι σήμερα, εδώ που ζούμε και όχι στην αφαίρεση που φαντάζονται ότι ζούνε μερικοί, ένα πολυκέφαλο τέρας, αλλά ένα. 
Αλλά πολυκέφαλο, αν και ένα.
Μόνον ένα συμβολικό ένοπλο χτύπημα θα μπορούσε να κάνει εικόνα αυτό που σας λέω και να επανενοποιήσει τους εχθρούς στην μία υπόστασή τους ως ενός προσώπου, όπως είναι στο βάθος των πραγμάτων --κατά την δική μου βέβαια αντίληψη των πραγμάτων, αν και δεν προτρέπω προς αυτό, ελπίζω να μην δεχτώ χαφιέδικες ενοχλήσεις, όντως δεν προτρέπω προς αυτό, για την ακρίβεια κάνω την ακριβώς αντίθετη προτροπή και επισημαίνω το αδιέξοδο ως στρατηγικό για κάθε άμεση εμπλοκή, τώρα τουλάχιστον, σε ένοπλες αντιπαραθέσεις όσο ισχύουν κάποια πραγματάκια.
Το λέω για να σας δείξω πως ακόμα και μερικοί συνάδελφοι εργαζόμενοι και (νυν ή πρώην) σύντροφοι είναι αδύνατον να κατανοήσουν τι γίνεται γύρω τους ό,τι κι αν έχουν διαβάσει, όσες φρέσκες εμπειρίες κι αν έχουν από την κοινωνική ή ταξική πάλη, και μόνον ένα πραγματικά εύστοχο ένοπλο λαϊκό χτύπημα θα τους άνοιγε τα μάτια.
Γιατί το λέω αυτό; και τι γίνεται όμως και δεν είναι εφικτό ένα τέτοιο χτύπημα ως εύστοχο, ειδικά σήμερα;
Ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, ξεκινώντας από άλλες προϋποθετικές καταστάσεις, κάπως απομακρυσμένες από το θέμα μας (δεν λινκάρω σχετικά κείμενά μου για να προσπαθήσω να συμπυκνώσω). 
Δεν προβαίνω σε ανάλυση συγκεκριμένων ουσιαστικών συντελεστών, γιατί θέλω να επικεντρώσω σε ειδικές πτυχές που σήμερα αποτελούν καθοριστικά ανασχετικά σημεία για την ανάπτυξη της επαναστατικής ανατροπής και έχουν να κάνουν με την πολυμορφία και την πολυπλοκότητα της ιστορικής στρατηγικής κοινωνικοταξικής αντιπαράθεσης.
Σε αριθμημένη σειρά:
 
1.
Η μεταβίβαση των επαναστατικών στρατηγικών σχημάτων από την Λατινική Αμερική στην Ελλάδα, κατά την διάρκεια της χούντας και μετά, διαμεσολαβήθηκε νομίζω από την  υπόθεση τής Μέσης Ανατολής, πράγμα βέβαια απόλυτα δικαιολογημένο και λογικό εφόσον υπάρχει γεωστρατηγική εγγύτητα, αλλά και παράγον στρεβλώσεις απορρέουσες από την αραβο-ισραηλινή διαμάχη. 
Ας μην θεωρηθεί η δική μου "φιλοσιωνιστική" θέση ως δεσμευτική για να κατανοήσετε αυτό που θέλω να σας πω, αλλά ας τεθεί το ζήτημα ψύχραιμα με την εξής έννοια:
Αν δούμε τα πράγματα από μια ευρύτερη σκοπιά και αντιληφθούμε τον ρόλο και του αραβικού εθνικισμού ή ακόμα και ισλαμοεθνικισμού, ακόμα και τότε που υπήρχε "αριστερή" λάμψη τους, θα πρέπει να κρατήσουμε ισχυρές επιφυλάξεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ντε και καλά ότι θα επικροτήσουμε την πολιτική του Ισραήλ.
Η εμπλοκή στην Μέση Ανατολή δια της πλαγίας ή ευθείας οδού στο ένοπλο επαναστατικό ρεύμα της αντιδικτατορικής κίνησης (και μετά) είναι ένα σκοτεινό και πολύπλοκο σημείο το οποίο πρέπει να θέσουμε υπό κρίση και αμφιβολία, χωρίς να δεχτούμε συνωμοσιολογικές ερμηνείες και αναλύσεις και χωρίς να ενοχοποιούμε πρόσωπα και καταστάσεις.
Υπάρχει όμως νομίζω ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά στην γενικότερη ενσωμάτωση της αντι-αμερικάνικης πάλης σε στόχους, τακτικές στρατηγικές και ιδεολογίες δυνάμεων τής περιοχής που χωρίς να έπρεπε να αποκλειστούν ντε φάκτο εκ των προτέρων, εκ των υστέρων τουλάχιστον δεν δίδουν και την καλύτερη εικόνα.
Έχω υπόψει μου κάποιες σημειώσεις "καρφιά" των Κούρδων του ΡΚΚ για τους Άραβες Παλαιστίνιους, αν και τούτοι (οι Κούρδοι) ελέγχονται και αυτοί, πάλι αν δούμε εκ των υστέρων την γενικότερη (αν και αναγκαστική δι εμέ και όχι σε κάθε περίπτωση αδικαιολόγητη) φιλοδυτική, φιλοσιωνιστική και φιλοαμερικάνικη στροφή τους.
Το γεγονός που ανέφερε ένας παράγοντας του "επαναστατικού" χώρου, μάλλον θέλοντας να βάλει τα πράγματα σε τάξη μετά και από τις ενοχλητικές "φιλοσιωνιστικές" και φιλοκουρδικές θέσεις μας, ότι σε όλα αυτά είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο οι Κουβανοί (δια εκπαιδευτών κ.λπ), (άρα, "τι μας λές ρε μάγκα;") λέει πολλά αλλά δε λέει και τίποτα. 
Γιατί λέει και πολλά και τίποτα, δεν θα το εξηγήσω και αναλύσω ειδικότερα, ας βγεί μέσα από τα συμφραζόμενα του κειμένου μας αυτού.
Ερώτηση ολίγον καχύποπτη, αλλά λογική:
Τι σχέση είχαν όλα αυτά με την εθνικοριζοσπαστική εθνοαστική ομάδα του πακ πρωτο-πασόκ;
Το ερώτημα δεν τίθεται για να αναπαράγει πρακτορολογικές προβοκατορολογικές δεξιοαστικές αναλύσεις, αλλά για να εντοπίσει τις ειδικές επιρροές μιας αλλοτριωμένης ομάδας (και ταξικά και ως προς την ανεξαρτησιακή πάλη) μέσα στον βαθύ μηχανισμό της εν δυνάμει ένοπλης πρωτοπορίας, από την  σκοπιά διαπλοκών και χειραγωγήσεων από τους Άραβες εθνικιστές, σε ένα πλαίσιο μάλιστα ξεκάθαρα αστικών συμμαχιών, που και αυτές δεν είναι ταμπού για μένα αρκεί να λέγονται ανοιχτά και δημοσίως και να μην χάνονται στα σκοτεινά παρασκήνια μιας ολότελα μυστικοπαθούς, άρα ύποπτης πολιτικής, εφόσον άλλο συνωμοτισμός και ανοιχτές συμμαχίες ακόμα και με παράξενους συμμάχους, και άλλο πολιτική μυστικοπάθεια και απόκρυψη αυτών των παράξενων συμμαχιών.
 
2.
Αντίστοιχα υπήρξε μια επιρροή από την Ιταλία και το ένοπλο κίνημα εκεί, αν και θεωρώ πως αυτή ήταν περισσότερο μια ιδεολογική επιρροή, και όχι εμπλεκόμενη με σχέσεις επαναστατικών μηχανισμών, διεθνών δυνάμεων και τα σχετικά.
Ίσως όμως να υπήρχαν διαθλαστικές σχέσεις και αλληλοεπικαλυπτόμενοι μηχανισμοί, αν και το βασικό δεν είναι αυτό. 
Το βασικό για μένα είναι πως το ιταλικό κίνημα της αυτονομίας παρά την καθαρή και μάλλον αγνή ματιά του στο ταξικό ζήτημα, είναι στην πράξη δυτικιστικό και μεταφέρει ακριβώς τον δυτικισμό στην Ελλάδα, είναι δηλαδή ως μια ριζοσπαστικότερη και ουσιαστικότερη εκδοχή του ρεύματος της αυτονομίας ένα μάλλον αντιμιλιταριστικό μιλιταριστικό κίνημα, κι ας ακούγεται αυτό που λέω σε πουτσοαναλυτές της δεξιάς και της "αριστεράς" ως κάτι φρικτόν και αδιανόητον. 
Αυτή η εργατίστικη ένοπλη αλλά και αντιμιλιταριστική (αναρχίζουσα) εκδοχή της επαναστατικής τάσης της ευρωπαϊκής και ειδικά της ιταλικής κοινωνίας και εργατικής τάξης, ενώ είναι εγγύηση μη (άμεσης) εμπλοκής με παράξενες δυνάμεις την ίδια στιγμή είναι εγγύηση για ένα λουτρό αίματος σε βάρος της εργατικής τάξης ακόμα κι αν το κίνημα μεγάλωνε κι άλλο, εφόσον ακολουθείται επί τής ουσίας εκείνη η λογική του μαζικού κινήματος που οδήγησε μια Λούξεμπουργκ σε έναν "εύκολο" θάνατο.
Το φάντασμα του αναρχοσυνδικαλισμού και της πρωτο-σοσιαλδημοκρατικής φετιχοποίησης της μαζικής εργατικής δημοκρατίας, σημαίνει ήττα, τελεία και παύλα. 
Επιπλέον, αυτή η αποθέωση τής "από τα κάτω" παραστρατιωτικής αμεσοδημοκρατικής πάλης, ενώ δεν είναι για πέταμα (τίποτα δεν είναι για πέταμα στην λαϊκή πάλη) όταν αποκτάει ή επιτείνει ήδη υπάρχοντα συγκεκριμένα κοσμοθεωρητικά χαρακτηριστικά μπορεί να μετατραπεί σε εχθρό του κινήματος αν το κίνημα έχει ως σκοπό του την κατάληψη της εξουσίας και όχι μόνον μια διαρκή σχεδόν αιώνια "οριζόντια" πάλη με το σύστημα.
 
Η σύμπτυξη αυτών των 2 πτυχών σε μια παθογένεια μπορεί να μην είναι το ίδιο το πολυκέφαλο τέρας του συστήματος, ας μην σταθούμε σε συνωμοσιολογικές αναλύσεις, μην στέκεστε επίσης άλλο σε παλαιότερες εμπαθείς θέσεις μου επί του θέματος τις οποίες όμως διατηρώ εις τον λογικό πυρήνα τους.
Μπορεί όμως να είναι μια έκφραση της υποταγής ενός κινήματος όπως το ελληνικό σε έναν πολιτικοστρατιωτικό κανόνα που δημιουργήθηκε από αυτό το πολυκέφαλο αστικό τέρας.  
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 
 
 
 

Να σκεφτούμε τα πράγματα..


Η τοποθέτηση μιας (αστικής) κοινωνίας σε μιαν εσωτερική περιφέρεια μιας μεγαδύναμης, στο εσωτερικό-εξωτερικό όριο μιας ισχυρής παγκόσμιας αυτοκρατορίας, όπως είναι η Δύση ως ένα υπερπολύπλοκο αυτοαντιφατικό ιεραρχικό και ενδοανταγωνιστικό παγκόσμιο σύστημα καπιταλιστικής πολιτικής/οικονομικής/πολιτισμικής ισχύος, δεν είναι κάτι που έχει μελετηθεί με την δέουσα σοβαρότητα και επιφύλαξη.

Δεν σκοπεύω να δομήσω μια πλήρη θεωρητική εικόνα αυτού του πράγματος, και γιατί δεν έχω χρόνο και γιατί δεν έχω τα φόντα για ένα τόσο μεγάλο έργο.
Θέλω μόνο να δώσετε προσοχή σε κάποιες πτυχές του, να νιώσετε ανασφαλείς ως προς την επάρκειά σας και επάρκειά μας να το κατανοούμε, ακόμα κι αν τελικά "αυτό" είναι η ζωή μας, εφόσον είμαστε κι εμείς ως υποκείμενα ενταγμένοι νομοτελειακά εντός του.

Η θέση μιας κοινωνίας σε ένα εσωτερικό-εξωτερικό όριο μιας μεγάλης και βαθιά θεμελιωμένης και δομημένης συσπείρωσης παγκόσμιας ισχύος, την θέτει σε μιαν ειδική θέση που δεν είναι "εθνική" παρά το γεγονός πως υπάρχουν και "εθνικές" ιδιομορφίες συμπλεκόμενες όμως με την δομή αυτή και το ακόμα σημαντικότερο ιδιαίτερο γεωστρατηγικό και γεωπολιτισμικό ανάγλυφο, εις το οποίο διαμεσολαβείται τόσο η γενική θέση "εντός-εκτός" ορίου που προαναφέραμε όσο και η ειδική "εθνική" θέση.

Η επικινδυνότητα αυτής της ειδικής θέσης δεν λογίζεται με σοβαρότητα, ούτε θεωρείται ως κάτι περιέχον ειδικούς κινδύνους αν αγνοηθεί, και το αστείο τελικά είναι πως η ίδια η συζήτηση περιορίζεται σε μια συζήτηση περί "έθνους" είτε κάποιος εμφορείται από μιαν αεθνική ή διεθνιστική άποψη είτε είναι εθνιστής ή εθνικιστής, ενώ το ζήτημα δεν περιορίζεται και δεν εξηγείται καθόλου από το ζήτημα του "έθνους" αν και το περιέχει.

Όμως, η συνάντηση όλων των δομών και των καταστάσεων σε περιοχές όπου εγγίζονται μεταξύ τους και αλληλεπιδρούν όλες οι οριακότητες του δεδομένου καπιταλιστικού κόσμου θα έπρεπε να προκαλεί αϋπνίες και ιδεολογικές αποσταθεροποιήσεις και όχι το αντίθετο.
Ακριβώς όμως επειδή υπάρχει η ανάγκη ιδεολογικών αποσταθεροποιήσεων και ρευστοποιήσεων γι' αυτό και επιθυμείται το αντίθετό τους, ήτοι ιδεολογικές σταθεροποιήσεις και περιχαρακώσεις άνευ νοήματος και άνευ προοπτικής, μιλώντας πάντα για εκείνους τους "χώρους" που δεν θα είχαν, κάθε άλλο, την ανάγκη για την συντήρηση ενός κόσμου σε απόλυτη ιδεολογική νοηματική σταθερότητα και εμμένεια εις εαυτόν.

Έτσι κι αλλιώς αυτά τα οριακά σημεία τού (δυτικού κυρίως) καπιταλιστικού παγκόσμιου συστήματος είναι προς κάποια μελλοντική ρευστοποίηση, παρά την απόφαση και αντίρροπη τάση βέβαια να διατηρούνται όσο είναι δυνατόν σε μιαν σταθερότητα λειτουργικής ένταξης και υπαγωγής στον κεντρικό του πυρήνα.

Με λίγα λόγια, η κατάσταση σε αυτά τα "όρια" θα μετασχηματισθεί κάποτε νομοτελειακώς σε πολεμική ένοπλη συγκρουσιακή και περιέχουσα όλα τα είδη των αποδομητικών αποσχιστικών και περιφερειοποιητικών δυναμικών.

Κάποια απόσχιση θα συμβεί ή κάποιες αποσχίσεις θα συμβούν ούτως ή άλλως, αυτό που "παίζει" είναι τι θα είναι ενωμένο ως αποσχιζόμενο και σε τι θα ενταχθεί ή θα ρέπει αυτό ή αν θα συγκροτήσει ξεχωριστό πόλο σε συνέργεια με άλλες αποσχιζόμενες δυνάμεις.

Ακόμα και μια ενωτική διεθνιστική εργατική κοινωνική επανάσταση θα είναι αποσχιζόμενη από κάπου και θα έχει να αντιμετωπίσει τις αποσχίσεις κάποιων εσωτερικών εχθρών, όλα αυτά ως ένα γενικό πλαίσιο που θα σημαίνει επανενοποιήσεις και επαναδιαχωρισμούς και όχι έναν ενιαίο γεωγραφικό χώρο υπό την σκέπη ενός ενιαίου προλεταριακού "κόσμου".

Πρέπει να είσαι απλά μαλάκας αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό, πάντως όχι κομμουνιστής ή επαναστάτης σοσιαλιστής. 
Και οι μαλάκες είναι πολλοί δυστυχώς ή αυτοί που παριστάνουν τον μαλάκα.

Αυτή η ελευσόμενη κατάσταση, δεν ελπίζουμε άμεσα, ίσως και να γίνεται κατανοητή ως νομοτελειακή εις το "βάθος" της συντηρητικής (ή μήπως ψευδοσυντηρητικής) ή αντιδραστικής σκέψης σχεδόν όλων όσων ζούνε "πάνω σε αυτά τα όρια", ακόμα και αυτών που λένε ότι ποντάρουν την ύπαρξή τους στην απόλυτη παγκόσμια επανάσταση, και είναι εντελώς κατανοητόν "ανθρώπινα" ότι την αποφεύγουν ως σκέψη, αλλά το ζήτημά μας πλέον είναι να μην υποκύψουμε στις επιθυμίες αλλά να συντριβούμε στην πραγματικότητα. 

Η ουτοπία δεν είναι εχθρός αλλά ας παραμερίσει επιτέλους. 
Θέλουμε να σκεφτούμε τα πραγματικά δεδομένα.







Ιωάννης Τζανάκος

Εθνοφασισμός και έθνος / 2 σημεία..


Η λειτουργία του εθνοφασισμού και εθνοολοκληρωτισμού σε μια ημι-περιφερειακή χώρα του δυτικού ιμπεριαλισμού όπως η Ελλάδα δεν περιορίζεται μόνον στην ιδεολογική αποβλάκωση των εργαζόμενων και μικροαστικών τάξεων και στρωμάτων και την ένταξή τους στο πολιτικό και πολιτικοστρατιωτικό σχήμα τής μεγαλοαστικής τάξης.
Ο εθνοφασισμός χαράζει εδώ με πυρακτωμένο μαστίγιο την ίδια την μοίρα τού έθνους και την έκβαση κάθε εθνικού αγώνα για ανεξαρτησία και κυριαρχία απέναντι στους πραγματικούς εθνικούς εχθρούς.
Μπορεί η αντίσταση κατά τον β' παγκόσμιο να αποτέλεσε ένα παράδειγμα διαλεκτικής σύνθεσης και συμπύκνωσης της αντιφασιστικής, δημοκρατικής ανεξαρτησιακής και της ταξικής πάλης, αλλά αυτό ήταν το αποτέλεσμα και των ειδικών παγκόσμιων συνθηκών και αναπόφευκτη συνέπεια της δράσης όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Αμέσως μετά την πτώση του ναζιστικού τέρατος η ίδια η σύνθεση των πραγματικοτήτων που έκανε αναπόφευκτη και εφικτή συνάμα την ένωση των ταξικών και των εθνοδημοκρατικών στοιχείων έπαψε να έχει την ίδια συνοχή όπως κατά την διάρκεια του παγκοσμίου πολέμου.
Δεν έπαψε να υπάρχει ένα αντικειμενικό δέσιμο δεδομένων που οδηγούσε στην σύνδεση του ταξικού και του εθνοδημοκρατικού στοιχείου της επαναστατικής πολιτικής, αλλά τούτο παρουσιάζονταν σε μιαν περιπλοκότερη μορφή και το κυριότερο μεταφερμένο και διασκορπισμένο κυρίως στον εξωδυτικό ή μισοδυτικό κόσμο.
Στον πυρήνα του δυτικού ιμπεριαλιστικού κόσμου το θέμα έληξε με την παράδοση των δεδομένων της εθνοδημοκρατικής πολιτικής στα χέρια της δεξιάς και των σοσιαλδημοκρατών, άρα σε εκείνες τις παρατάξεις που αναπόφευκτα κάποια στιγμή λειτουργούν ως οι καταλύτες εμφάνισης και επανεδραίωσης τού εθνοολοκληρωτισμού.
Η σημερινή κατρακύλα, ξανά κατρακύλα, της σοσιαλδημοκρατικής και κεντροδεξιάς πολιτικής στην δύση έχει απλά ξεκινήσει και θα δείτε "πράματα και θάματα" στο μέλλον.
Εκεί όμως που τα πράγματα είναι πραγματικά επικίνδυνα για τους ανθρώπους, τους λαούς και τις κοινωνίες, είναι στον μεγάλο κόσμο που υπάρχει εκτός δύσεως και αναπτυγμένων μητροπολιτικών κέντρων.
Ας θεωρήσουμε την "γαλανή πατρίδα" μας μέρος αυτού του μεγάλου εξωδυτικού κόσμου, παρά την υπερπροσπάθεια δια δυτικογλειψίματος από μέρους της άρχουσας τάξης αλλά και μέρους του λαού της να παραμείνει στα εσωτερικά όρια τού δυτικού κόσμου.

2.
Έχω αναφερθεί αναλυτικά στο τι επιφυλάσσει η δύση στα ελληνοκορόϊδα, και το έκανα αυτό με αφορμή το λεγόμενο μεταναστευτικό-προσφυγικό "ζήτημα".
Κάποια από αυτές τις μέρες θα επαναφέρω τις αναλύσεις αυτές και θα επικαιροποιήσω το βλέμμα τους.
Συνοπτικά, θα πω αρχικά το εξής:
Εγώ που θεωρώ πολύ σοβαρή και σημαντική για έναν λαό μόνον 10.000.000 εκατομμυρίων την διατήρηση της εθνικής/εθνοτικής του υπόστασης (άρα δεν έχω καμία σχέση με έναν τυπικό αριστερό ή αριστερίστικο διεθνισμό ή αεθνισμό), κρίνω ωστόσο την στάση του απέναντι στους ξένους ικέτες και κυνηγημένους (τους οποίους δεν εξιδανικεύω επίσης, έστω ως ολότητα) απαράδεκτη χυδαία απογοητευτική άθλια ελεεινή τρισάθλια χαμερπή, σε τελική ανάλυση υπαγόμενη (ως στάση) σε έναν αμιγή ολοκληρωμένο και πλήρως εμβαθυμένο εθνοφασισμό εθνοολοκληρωτισμό.
Αυτή η (αστική) κοινωνία η οποία είναι υπό την διαρκή αίρεση της "δυτικότητάς" της και την έχουν όντως οι δυτικοί για θυσίαση και πέταμα στα γεωπολιτικά σκουπίδια, αυτή η (αστική) κοινωνία που είναι υπό την διαρκή απειλή και εκφοβισμό από το φασιστικό ολοκληρωτικό και γενοκτονικό κράτος της Τουρκίας, αντί να κατανοήσει πόσο ανάγκη έχει την αληθινή αλληλεγγύη και την συναδέλφωση με τους (κυρίως Άραβες) πρόσφυγες μετανάστες, πόσο ανάγκη έχει για να υπάρξει στοιχειωδώς την λαϊκή ενότητα με αυτούς, έχει σε μεγάλο βαθμό σαλπάρει προς έναν εθνοφασισμό χωρίς επιστροφή.
Η τάση τής ελληνικής αστικής κοινωνίας προς τα αποκρουστικότερα είδη εθνικισμού, η ανόητη περί πολλού θέση που φαντάζεται για τον εαυτό της στο σύστημα της δυτικής βρυκολαρχίας, είναι δύο ενωμένα μεταξύ τους πράγματα.
Έτσι λοιπόν, έχουμε να κάνουμε εδώ, σε μιαν ημι-περιφερειακή μικρο-ιμπεριαλιστική ή υπο-ιμπεριαλιστική αστική χώρα, όχι μόνον με έναν φρικαλέο αντιμεταναστευτικό εθνοφασισμό σε εξέλιξη και ανάπτυξη αλλά και με μια πραγματικά ανόητη και βλακώδη εθνική/εθνοτική αυτοτοποθέτηση σε έναν κόσμο εις τον οποίο στην πραγματικότητα δεν ανήκουμε, ούτε επί της ουσίας ανήκαμε ποτέ.
Αυτή η αυτοτοποθέτηση έχει ιστορικό βάθος στην θεμελίωση του νεωτερικού έθνους κράτους του ελληνισμού και του ρωμέϊκου, έχει λογικά και ιστορικά ερείσματα στον αγώνα ενάντια στο οθωμανικό τέρας και την ισλαμιστική καταπίεση, έχει λογικά ιστορικά και πραγματικά βιωματικά ερείσματα στον αγώνα τής εθνότητάς μας απέναντι στον ασιατικό δεσποτισμό και την αντιδραστική βαρβαρική αλλοπρόσαλλη εκδοχή Ανατολής που μας έλαχε και μας κάθησε στο κεφάλι.
Αλλά άλλο πράγμα αυτό, άλλο πράγμα η αλλοτρίωσή του.
Άλλο πράγμα ο διαχρονικός αγώνας ενάντια στην ασιατική δεσποτεία, που θα έπρεπε κανονικά να γίνεται μαζί με τους ανατολικούς λαούς, και άλλο πράγμα η εργαλειοποίηση και αυτοεργαλειοποίησή μας από τους δυτικούς κυρίαρχους και η υιοθέτηση εκ μέρους μας όλου του οικονομικού πολιτικού γεωπολιτικού και τελικά και πολιτισμικού "πακέτου" που αυτοί διανέμουν σε όλα τα πρόθυμα κορόϊδα σε όλο τον πλανήτη.





Ιωάννης Τζανάκος


Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..