Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Στρατηγική και Ύψος..


Ίσως να θεωρήσετε πως δεν υπάρχει γενίκευση που να είναι τόσο αφόρητη όσο αυτή που θα σας προσφέρω τώρα.
Αλλά δεν πειράζει, μπορείτε να θεωρείτε τις γενικεύσεις εκείνες που έχουν έναν πολεμικό στόχο-και-μόνον ως ήδη καταδικασμένες από το έξοχον της εξόχου θεωρητικής υπερεξοχότητος που θαυμάζετε ίσως ή κι αν και δεν το ξέρετε λατρεύετε κι όλας.

Η συγκέντρωση δύναμης και ισχύος μιας ταξικής ιεραρχικής τάξης, κάστας, ελίτ, περιέχει έναν ειδικό βαθμό αφαίρεσης που έχει να κάνει με την συνήθως μεταφοροποιημένη έννοια ή εποπτεία του ύψους.
Οι κυρίαρχες τάξεις και οι ανώτεροι ως προς την κοινωνική ιεραρχία είναι (μεταφορικώς) εις ένα ύψος, είναι "ψηλά" και όσο "ψηλότερα" είναι τόσο εντονότερα και ουσιαστικότερα ανήκουν στην κυρίαρχη κοινωνική ομάδα ή τάξη, ή σε ένα αφαιρετικότερο πλαίσιο κατανοήσης με αυτό τον τρόπο εκδηλώνεται η λειτουργία τους ως προσωποποιήσεων της ταξικής διαίρεσης από την δομική σκοπιά της κυριαρχίας ή ταξικής (ιεραρχικής) κυριαρχίας, ήτοι της άρχουσας τάξης κ.λπ κ.λπ
Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες και αναλύσεις αυτής της μεταφορικής δόμησης τής θεώρησης και αυτοθεώρησης τής ταξικής ολιγαρχικής κυριαρχίας, που δεν θα τις παραθέσουμε λεπτομερειακώς.
Θα περιοριστώ μόνον να σημειώσω πως όντως είναι αξιοπρόσεκτη η οικουμενική χρήση τής "ουράνιας" μεταφοράς ως βασικής μορφής ή εκδοχής εκδήλωσης αυτής της ταξικοϊεραρχικής (και ειδικότερα θεϊκοπατριαρχικής/παραδοσιακής προελεύσεως) μεταφοροποίησης τού ύψους ως συμβόλου κυριαρχίας και ανώτερης ταξικής και κοινωνικής θέσης.
Ωστόσο παρά το ενδιαφέρον και την αλήθεια που έχει τούτη η γενική αποκάλυψη τής ένταξης τής συμβολικής του "ύψους" εις την ιεραρχική ταξική "τάξη του Λόγου", έχει λάβει (ως αποκάλυψη) μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, για την εξοχοτάτη και αηδεστάτη φιλ-ελευθεριακή διανόηση τής δύσεως τον ρόλο ενός νέου φετίχ ή τοτέμ ή λατρευόμενου μεταφυσικού όντος.
Στα γρήγορα, μιας και δεν έχω και τόσο χρόνο για ευγένειες:
Η κριτική της μεταφοράς του ύψους και η αποκάλυψη τής ταξικοσυμβολιστικής σημασίας της προς εξυπηρέτηση τής ιεραρχικής/ταξικής μεταφυσικής, επιτελεί σήμερα έναν πολλαπλό ρόλο εις την συγκρότηση ενός εκτεταμένου πολιτικοϊδεολογικού μετώπου καταπολέμησης όχι μόνον του δεξιού/ακροδεξιού ή ακόμα (σε κάποιες περιπτώσεις) και φονταμενταλιστικού μεγαλοαστικού κατεστημένου,  αλλά ταυτόχρονα με κάθε τρόπο και κάθε πραγματικής επαναστατικής ελίτ ή γραφειοκρατίας που αναγκαστικά θα αναχθεί σε μιαν αντίστοιχη μιλιταριστική και ιεραρχική μεταφυσική με έντονα τα στοιχεία της "οντολογίας του ύψους", αν και μερικές φορές έμμεσα και κατεσταλμένα λόγω κομμουνιστικής ή αναρχικής ιδεολογικής υποκρισίας.
Βέβαια απουσιάζει η διαλεκτική αν δεν λάβουμε υπόψει μας το πρόβλημα που δημιούργησε και δημιουργεί η μεταφυσική του ύψους στην απελευθέρωση της λαϊκής προλεταριακής αυτενέργειας, αλλά από την άλλη μεριά και η αναρχοθερσιτική λαϊκή κριτική απέναντι στο ύψος (ως) εν γένει, που "επιδοτείται" με ευφυϊα μεγαλοφυούς στρουθοκαμήλου από την νεοαριστερή ή ευρύτερα φιλ-ελευθεριακή διανοητική ελίτ, έχει αρχίσει να αποκαλύπτεται ως εξόχως αστική ταξικοϊεραρχική από μιαν άλλη και μάλιστα υπουλότερη σκοπιά.
Πρέπει να κατανοήσουμε με επάρκεια τα νέα ιστορικά καθήκοντά μας ως δυνάμει στρατιωτικός και ειδικά υπεροχικός κυριαρχικός πολιτικοστρατιωτικός μηχανισμός τής εργατικής τάξης, και στο επίπεδο της συνωμοτικότητας και στο επίπεδο της δημοκρατικής και ιεραρχικής οργάνωσης των πολιτικών και στρατιωτικών οργανισμών της εργατικής τάξης, και προς τούτο δεν μας εμποδίζει μόνον μια παλαιά ομοιωματική-αντιθετική αναπαραγωγή τού εργατικού στρατηγικού μηχανισμού ως υπεροχικού στρατιωτικού συνωμοτικού και υπερκείμενου τής κοινωνίας, αλλά (μας εμποδίζει επίσης) και η ισοπεδωτική (νεοαριστερή) κριτική του ως τέτοιου. 
Θεωρώ αυτονόητη και επιβεβλημένη, αν και κάπως "βάρβαρη" όντως, την πρόταξη τής εσωτερικής σχέσης αυτού τού προβληματικού πεδίου με την σχέση της εργατικής τάξης με την θεολογία και την φιλοσοφία.





Ιωάννης Τζανάκος  

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Ιστορία από ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης - Θανάσης Βασιλειάδης..


Ένας πειραιώτης θείος μου, ο Θανάσης Βασιλειάδης, είχε συλληφθεί επί κατοχής και είχε μεταφερθεί σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αυστρία.
Επέζησε, από τους λίγους, διότι ήταν πολύ νέος, μάλλον έφηβος όταν τον συλλάβανε και τον κλείσαν στο στρατόπεδο.
Κάποια στιγμή τον είχα παρακαλέσει να μου πει κάποιες ιστορίες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Γενικά ο θείος Θανάσης δεν είχε και πολύ διάθεση να μιλάει για αυτή του την εμπειρία, αλλά που και που μίλαγε, μιας και δεν ήταν βαρύς τύπος, παρά την πειραιώτικη βαρύτητα στον Λόγο και το γνωστό μάγκικο στυλ των παλαιών πειραιωτών, και του άρεσε να μιλάει διακωμωδώντας τα πάντα και αφήνοντας στο τέλος ένα βροντερό και σαρκαστικό γέλιο συνοδευόμενο συνήθως από ένα επιφώνημα ή μια ευχή.
Κάποια στιγμή μέσα στις ιστορίες που έλεγε για το στρατόπεδο είπε και μια ιστορία που τώρα τελευταία την θυμάμαι όλο και περισσότερο.
Οι Ναζί ανακοίνωσαν σε αυτόν και σε έναν Ιταλό συγκρατούμενό του ότι λόγω ελλείψεως κυνηγετικών σκύλων, εφόσον είχαν "επιστρατευτεί" υποτίθεται ή όντως στο ρωσικό μέτωπο, τούτοι (ο Θανάσης και ο Ιταλός) θα τους...αντικαθιστούσαν.
Τούς έδεσαν με λουριά και τους πήραν μαζί στο κυνήγι στο παρακείμενο δάσος ως σκύλους.
Δυστυχώς δεν ρώτησα πολλές λεπτομέρειες γι' αυτή την ιστορία, δεν είχα τότε το μυαλό να εκμαιεύσω λεπτομέρειες για το "κυνήγι" αυτό, το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ο Θανάσης επαναλάμβανε συνέχεια γελώντας την εικόνα με την στάση του Ιταλού, ο οποίος κατατρομοκρατημένος επεδείκνυε μιαν ιδιαίτερη θέρμη στο να γαυγίζει, όπως τους το είχαν ζητήσει οι Ναζί.
Ο Θανάσης τού έλεγε να μην είναι τόσο "θερμός" στην μίμηση του σκύλου συμφώνως προς τας οδηγίας των Ναζί, και πάντα θυμότανε με γέλιο αλλά και τρυφερότητα αυτή την φάση, αναπαριστάνοντας το σκυλίσιο ζήλο του Ιταλού.
Εν πάση περιπτώσει, ας συγκρατήσουμε την αηδία μας για τους Ναζί, αλλά παρεπιπτόντως και για τους υποστηρικτές και ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, και ας δούμε μερικά στοιχεία που έχουμε θίξει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις:

Βλέπουμε σε αυτή την ιστορία μιαν αναπαραγωγή από τους Ναζί αξιωματικούς μιας φεουδαλικής συνήθειας ως ταξικής μνήμης (αριστοκρατικό κυνήγι με σκύλους) όπως όμως αυτή είναι εγχαραγμένη και αντεστραμμένη σε μιαν μη λειτουργική οικονομικά (μνημονική) τροπή και δομή.
Δεν έχει κανένα πραγματικό ή ισχυρό λειτουργικό, "οικονομικό", νόημα η χρήση των δούλων του ναζιστικού στρατοπέδου ως σκύλων ή ως ανθρώπων που κάνουν τους σκύλους, αντίστοιχο έστω με το νόημα που είχε η πράξη χρήσης των δούλων ή δουλοπάροικων των φεουδαρχών κατά την φάση ενός τέτοιου κυνηγιού ή σε άλλα κοινωνικά γεγονότα με την μορφή αγγαρείας.
Η στόχευση για εξευτελισμό των κρατουμένων είναι σαφής, αλλά βέβαια και για διαστροφική κυριαρχική και εξουσιαστική απόλαυση από το βάσανό τους και την γελοιοποίησή τους.
Από την άλλη όμως όντως υπήρχε μια αντιστροφική θεαματική αναπαραγωγή, από μέρους των ναζιστών, προκαπιταλιστικών μορφών κυριαρχίας και κυριαρχικής νοηματοδότησης, που ήταν ίσως και ένα είδος πρόβας για ένα άλλο δουλοκτητικό καπιταλιστικό σύστημα.




Ιωάννης Τζανάκος  

Περσική άρια..



Το κρασί τούτο δεν σ΄αφήνει να μεθύσεις
πάνω από την μέθη του,
Δεν σου δίνει το ύψος των επιθυμιών,
Μα σαν το πιείς όλο μια γουλιά
εισέρχεσαι στο πικρό βασίλειο των ουρανών,
 
Εκεί που αλήθεια λένε ό,τι βασανίζει την έπαρση
Ηδονή ό,τι αγγίζει το αγαθό
Κι αγαθό ό,τι είναι πέρα από το Είναι,
 
Ατέχνως το υπηρετήσαμε
δολίως μας συνεπήρε,
Γι΄αυτό νόμισαν οι ειδήμονες
πως ξεχάσαμε την τέχνη,
Μα το υπηρέτησαμε
με μέθη λελογισμένη
Σαν ένας ακόλουθος αναμένων άλλες φωνές,
Ίσως προλέγοντας μεστότερες κραυγές
που να μην κραυγάζουν,
 
Η σιωπή που διάλεξε η νύχτα αυτή
έγινε η κοινωνία των άστρων
Η ομιλία τους ένας πρόλογος
πτώσεων θαυμαστών
ενοράσεων κενών,
 
Η νύχτα είναι το καταφύγιο 
της ηλιοφάνειας αυτής,
Λημέρι σε ξένο έδαφος
Αποστολή σε εχθρική γη
που φιλόξενη στέκεται στον εχθρό της
Πάντα ευγενής
η νύχτα
στον αληθινό εχθρό,
 
Ό,τι έχει απομείνει 
σε τούτη την μακρόχρονη φιλοξενία
είναι οι επιπτώσεις της στο σώμα
Η κύρτωση και το ξενύχτι προς το λίγο φως,
Αλλά παραμένει η εχθρότητα
κι οι λίγες παρεξηγήσεις την θυμίζουν, 
Πάντως καλύτερα από τους προδότες της μέρας,
αφού η νύχτα την προδοσία εμφάνισε
και την λατρεία της επέτεινε ως φως,
Ενώ οι λάτρεις του φωτός προδότες
το φως επέτειναν μόνον προδίδοντας,
αντινομία άνευ ορίων
και τέλους προανάκρουσμα
θριαμβευτικό
για όσους δεν προδίδουν,
 
Όπως η νύχτα επέκτεινε την σκιά της
στους φιλοξενούμενους 
από την εξορία
της πόλης
δεν πίστεψε στ' αλήθεια πως θα τους κέρδιζε
Αλλά τής αρκούσε 
το στεφάνι της να τους στεφάνωνε
Κι αυτό το έριχνε στην θάλασσα της μέρας
με μια έπαρση σιωπηλή αλλά φανερή,
Θράσος νύχτιο,
 
Καθώς ακούγαμε 
τον βαρύ ήχο μιας περσικής άριας
θυμηθήκαμε το φως
και λύπη νεύσαμε στους λίγους φίλους
αλλά ήταν αργά,
Ο κόσμος ήταν σίγουρος πως ζούσε
σε κάποιο ενδεχόμενο της ψεύτικης ζωής του
Η πόλη έδινε επιδόματα φωτός
και ο μισθός έπεφτε της διαφωτίσεως
σαν χάρισμα και σαν έπαθλο
όπως κάθε μισθός,
Σίγουρα δεν θα γίνονταν κάτι.. 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 
 

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανάτωσης..



Η ύψιστη εκδήλωση του φρικώδους παραλογισμού του καπιταλιστικού συστήματος αλλά και εν γένει του νεωτερικού συστήματος εξολόθρευσης της ζωής, παρουσιάσθηκε εντός των ναζιστικών στρατοπέδων θανάτωσης.
Δεν θέτουμε το θέμα σε κάποιαν ιεραρχική σειρά φρίκης, ούτε παραβλέπουμε το φρικώδες και των άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπως επίσης δεν παραβλέπουμε την ιστορική παρουσία εντός του καπιταλισμού και άλλων κορυφώσεων εξόντωσης και απανθρωποποίησης.
Θεωρούμε όμως τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτωσης ως την ύψιστη έκφραση του μοντέρνου παραλογισμού διότι εντός τους εξαλείφθηκε εκτός από την ζωή και κάθε έλλογη ή ακόμα και κάθε έστω εργαλειακά έλλογη υπόσταση του ανθρώπου.
Το σκάνδαλο για την νεωτερικότητα και βέβαια ειδικά για τον καπιταλισμό είναι ακριβώς αυτό, πως δηλαδή έφτασε εις τον ύψιστο παραλογισμό τής φρίκης και τον παραλογισμό αφ'εαυτόν εκδηλώνοντας όμως δικές του(ς) βαθύτερες κωδικές δομές και εγχαράξεις και όχι απλά μιαν εκτροπή.
Η ηθικολογική και απολογητική ερμηνεία τού ολοκαυτώματος και όλων των εξοντώσεων στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτωσης, ως ενός (μόνον) εκτροπικού φαινομένου, δεν μπορεί να απεικονίσει την εσωτερική και ουσιώδη σχέση του ως εκτροπικού φαινομένου με την κανονικότητα που το εγέννησε.
Οι πολλές και πολλαπλές πτυχές τού ιστορικού φαινομένου αυτού έχουν ερμηνευθεί ως και υπερερμηνευθεί, αλλά νομίζω πως θα είχε ενδιαφέρον να αναζητήσουμε και μιαν ακόμα προβληματική σχετική με όσα έχουμε δημοσιεύσει τις τελευταίες ημέρες.


Το στρατόπεδο θανάτωσης κατά τα ναζιστικά εθνικοσοσιαλιστικά εθνικιστικά πρότυπα είναι οργανωμένο ως παραγωγική μονάδα με σαφή την προέλευση τής θεμελίωσης-δόμησής του και σε δουλοκτητικά πρότυπα.
Αυτή η καταγωγική θεμελίωση-δόμηση υπήρχε και υπάρχει ακόμα σε όλα τα στρατόπεδα εργασίας, ακόμα και σήμερα όπως είναι οργανωμένα μέσα σε φυλακές.
Δεν θα μιλήσουμε αναλυτικότερα ως προς αυτήν την αναλογία και ομοιότητα, μόνον προσθέτουμε ότι αυτά τα στρατόπεδα όπως και η ναζιστική μήτρα τους είχαν ουσιαστική σχέση με την στρατιωτική δομή
Περισσότερο από αστυνομική η εξουσιαστική δομή των στρατοπέδων περιείχε, και όχι μόνον για καθαυτό λειτουργικούς λόγους, μιαν στρατιωτική λειτουργική αναφορά

Αυτό που έχει τώρα ιδιαίτερη σημασία είναι να επισημάνουμε πως το στοιχείο τής οργανωμένης συστηματικής εξόντωσης του καθορισμένου ως εχθρού εντός των στρατοπέδων δεν ήταν απλά ένα σημαντικό μεν αλλά πρόσθετο δε στοιχείο της φρικαλέας σύνθεσης της ολότητας της φρίκης.

Η ειδική μορφή της εξόντωσης ως συστηματικής και το είδος της εργασίας τών υπό ναζιστική εξόντωση ανθρώπινων πλασμάτων νομίζω πως αλληλοσυνυφαίνονταν σε ένα διαστροφικό λειτουργικό πλαίσιο, όπου αναπαράγονταν όλο το σκηνικό της αρχαϊκότητας της δουλείας αλλά ακριβώς εις την ανεστραμμένη αφηρημένη μορφή της όπως αυτή συμπυκνώνεται οργανικά στις εγγραφές τής αρχαϊκότητας μέσα στο νεωτερικό συστηματικό καπιταλιστικό πλαίσιο. 


Δεν πρέπει ωστόσο να παραβλέψουμε πως το ιστορικό σύμπλεγμα δουλείας και στρατιωτικής δομής είχε υπάρξει ήδη και στην αρχαϊκή (αρχαία) ιστορική ύπαρξή του ως συστηματικό και οργανωμένο σύστημα, αν και χωρίς την σκοποθεσία της εξόντωσης (αν και υπάρχουν θεαματικές εκφάνσεις όπως ξέρουμε, στην Ρώμη).
Υπήρξε στα ναζιστικά στρατόπεδά θανάτωσης μια ακριβής μεταφορά της ασύνειδης αλλά ωστόσο πάντα λειτουργούσας δουλοκτητικής εγγραφής μέσα στο γενικό μνημικό σύστημα του αστισμού, σε οξυμμένη βέβαια εκδοχή και με έναν τρόπο που δεν σήμαινε την επιστροφή της δουλείας (άρα ένα αρχαϊκο/αρχαίο μεν αλλά μολοντούτο ορθολογικό σύστημα με σκοπό την παραγωγική απομύζηση) αλλά την επιστροφή της αρχαϊκής εγγραφής ως το ενεργητικό-ως-αφηρημένο ίχνος της στο καπιταλιστικό παρόν.


Δεν λείπει βέβαια, όπως υπαινιχθήκαμε, και μια παράξενη ομοιότητα/διαφορά-ετερότητα μεταξύ της αρχαίας θεαματικότητας της εξόντωσης και της "νέας" ναζιστικής,  ως προς το κοινό υπόβαθρο του θεάματος:
Σημειώνουμε ως υπό διερεύνηση γεγονός πως το ναζιστικό θέαμα εξόντωσης, η μαζική και συστηματική εξόντωση, παράχθηκε κατά την θεαματική πτυχή της ως ένα μυστικό θέαμα, σχεδόν ιδιωτικό, και για τους εφαρμοστές του σχεδίου αλλά ακόμα περισσότερο και για τους κύριους εμπνευστές του που το βίωσαν θεαματικώς ως ένα αμιγές μυστικόν θέαμα.
Αντιθέτως, τα αρχαία θεάματα εξόντωσης ήταν δημόσια, ως μέρη θριάμβων ή υπενθυμίσεων της κυριαρχίας και της δόξας του ηγεμόνα. 
 
Ισχυρίζομαι λοιπόν πως αυτή η ανορθολογική έκφραση των δομικών συμπλέξεων μέσα στην καταστατική αστική εγγραφή, δηλαδή μέσα στον αστικό οντολογικό κώδικα, όπως δύναται μάλιστα να συμπλέκεται ο ίδιος με τον αντισημιτισμό ως στοιχείο που ανα-επιτείνει την αρχαϊκότητα εντός του, δεν είναι απλά ένα παράπλευρο ή περιθωριακό υποσύστημα εντός αυτής τής κωδικής πρωτο-εγγραφής αλλά θεμελιακό μέρος της σε ένα κεντρικό σημείο της.
Η ύπαρξη ενός αρχαϊκού παρανοϊκού συστήματος σκέψης μέσα σε αυτό το σύστημα, όπως ο αντισημιτισμός, μπορεί να γίνεται το στοιχείο εκείνο που επιτείνοντας την ήδη σε επίταση αρχαϊκή εγγραφή δεν λειτουργεί ως κάτι που ισχυροποιεί μόνον την εκδήλωσή της και άρα "εξηγεί" (προκαλεί) ούτως την επερχόμενη φρίκη ως το αποτέλεσμά της ως αρχαϊκής ή μάλλον αρχαϊκοειδούς εγγραφής, αλλά γίνεται και λειτουργεί ως το στοιχείο εκείνο που εκφράζει και εκδηλώνει περιεκτικότερα το αρχαϊκό ίχνος ως προς την γενική και αφηρημένη του ουσία, ήτοι ως αφηρημένο καταστάλαγμα φρίκης και καθαρής δουλοκτητικής ενέργειας που υπερβαίνει την δουλοκτητική πράξη ως πράξη με εργαλειακό έλλογο περιεχόμενο και σημαίνει κεκαθαρμένη πράξη απόλυτης και γυμνής κυριαρχίας.
Ο καπιταλισμός είναι δομικά και αυτό το φρικαλέο καταστάλαγμα που περιέχει όλα τα κατασταλάγματα φρίκης που υπήρξαν σε όλο το προκαπιταλιστικό παρελθόν μεταμορφώνοντάς τα όμως σε ένα σύστημα της αφηρημένης κυριαρχίας, όπου αφηρημένη κυριαρχία σημαίνει πέραν του Λόγου της, άρα του εργαλειακού έλλογού της, και σύνοψη του Λόγου ως υπερσύνοψης και αφαιρετικής υπερσυμπύκνωσης τού Λόγου τής κυριαρχίας εις το λογικοφενακιστικόν και παραλογοφενακιστικόν διηνεκές της, άρα ως του απόλυτου παράλογου ειδικά ούτως.
Αυτή η θέαση της αλλοτρίωσης του Λόγου που παραθέτουμε εδώ μόνον φαινομενικώς μπορεί να θεωρηθεί ως όμοια με την θέαση της αλλοτρίωσης του Λόγου κατά την ειδική κριτική θέση του Αντόρνο (εις τα πλαίσια της ειδικής του κριτικής θέασης του Λόγου).

Σημείωση: 
Ο οικειοποιημένος έστω ούτως ιστορικός χρόνος ως το βάθρο τού υπερπαραλόγως και υπερψευδαισθησιακώς υπάρχοντος κυρίαρχου, ο οποίος δομεί μάλιστα αυτόν του τον παραλογισμό  σε μιάν μυστικιστική θεαματική μορφή θέασης, από την οποία δεν λείπει ούτε ο χριστιανικός ηθικός κομφορμισμός ούτε η μικροαστική συστολή ως προς την "απόλαυση" του θεάματος, εφόσον αυτό παράγεται ως θέαμα και μυστικά ως μυστήριον και ιδιωτικά ως ημινόμιμη πορνική ή πορνογραφική εγκληματική απόλαυση.
 
Ίσως για να υπάρξει το απόλυτο παράλογο της επιθυμίας αιωνιοποίησης ενός συστήματος, αυτο το σύστημα (ο καπιταλισμός), το οποίο όσο κανένα άλλο θέλει να παραμείνει αιώνιο, να χρειάζεται να επιστρατεύσει κάθε δυνατότητα απόλυτης κυριαρχίας.
Αυτό όμως πέραν του ότι είναι εξήγηση και κάποια μορφή ερμηνείας κάποιας εργαλειακότητας δεν παύει να δείχνει πως κάθε σύστημα απόλυτης κυριαρχικής μνήμης και σύνοψης του παρελθόντος από την σκοπιά τής κυριαρχικής τεχνικής, δεν μπορεί να αποκτήσει τελικά τον έλλογο σκοπό του, ούτε να ανακτηθεί σε μια στρατηγική σκοπιά ως έλλογο, εφόσον η επιστράτευση και η επίταξη όλων των κωδικών εγγραφών δεν είναι εκ των πραγμάτων έλλογη.
Ο αστισμός, αλλά μάλλον και άλλα συστήματα κωδικής αποθεματοποίησης της κυριαρχίας σε όλο το ιστορικό μήκος, επιστρατεύει, κινεί τυφλές αφαιρέσεις και τις ρίχνει όπως λάχει στο ιστορικό παρόν, σαν ένας τρελός στρατηγός που έχοντας λόγου χάριν στο οπλοστάσιό του έναν μηχανισμό παραφρονοποίησης των ανθρώπων τον ενεργοποιεί "ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας" που τον περιέχει χωρίς να ξέρει ή ξέροντας πως και ο ίδιος θα νοσήσει από τον ίδιο τον μηχανισμό, αν δεν έχει ήδη νοσήσει, που μάλλον έχει.
Η κωδική εγγραφή της αφηρημένης και κεκαθαρμένης από έλλογα στοιχεία δουλοποίησης λοιπόν, η αλλοιωμένη και αφαιρετικοειδώς στρεβλωμένη αρχαϊκότητα, δια μέσω και άλλων ενεργοποιητικών παρανοϊκών "ουσιών" όπως ο αντισημιτισμός, λειτουργούν ως ένα πλαίσιο στρατιωτικής κινητοποίησης όλων των δυνάμεων που είναι να κινητοποιηθούν ακόμα και μέσα από το απόθεμα αυτών των αρχαϊκών ή μάλλον αρχαϊκοειδών αφαιρέσεων.
 
Αν θεωρήσουμε ότι ο καπιταλισμός και γενικότερα η νεωτερικότητα έχει τέτοια κωδικά αποθέματα, τα οποία δύναται ή έχει την ορμή να τα ενεργοποιήσει, τότε θα έπρεπε να είμαστε σε συνεχή ανησυχία, εφόσον το φρικώδες έχει πίσω του έναν δομικό παραλογισμό, ο οποίος δεν περιορίζεται μόνον εις το ίδιο το γεγονός της λειτουργούσας πάντα αρχαϊκοειδούς κωδικής εγγραφής αλλά και στο εξίσου ή μάλλον περισσότερο ανησυχητικόν γεγονός ότι ο ίδιος ο αστισμός έχει και αυτόβουλη υποκειμενική στρατιωτική στρατηγική ορμή προς την εντατική ενεργοποίησή της.

Τι μπορεί όμως να περιέχει αυτή η αστική στρατηγική αυτοβουλία, ως κάτι ακόμα περισσότερον ή εξίσου ιδιόμορφον φρικαλέον αλλά και ξεχωριστόν σε σχέση με το (όμολογον αλλά όχι ταυτόν προς αυτήν) δόμικο καπιταλιστικοαρχαϊκοειδές πλέγμα που μόλις περιγράψαμε;









Ιωάννης Τζανάκος 

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το πρόταγμα της αληθινής ζωής και του ποιοτικού χρόνου ή ά-χρονού της - ή - Η απελπισία ενός φιλοσόφου..


Η ανάπτυξη της ιστορικότητας δεν είναι συνυφασμένη (έστω) μόνον με την ανάπτυξη του αναντίστρεπτου και γραμμικού χρόνου ως να υπήρχε αυτός ο χρόνος στα βάθη της ιστορίας και να αναδύθηκε στην επιφάνειά της, μετατρέποντας όμως αυτήν την επιφάνεια σε κυριαρχική επιφάνεια ενός κυριαρχικού πλέον βάθους, αναιρώντας κατά αυτόν τον τρόπο (εν ρηξιακή ή μη ρηξιακή συνεχεία) την διάκριση μεταξύ επιφάνειας και βάθους σύμφωνα με τον γενικό κανόνα ανάδυσης μιας δύναμης από μη κυρίαρχη ή συγκυρίαρχη σε κυρίαρχη.

Η ανάδυση της ιστορικότητας και η κυριαρχία τής με την μορφή τής κυριαρχίας ενός μαζικού αναντιστρεπτικού χρόνου, έχει βέβαια γενετική σχέση με την αριστοκρατική λειτουργία τού προσωποπαγούς και παραδοσιακού κυριαρχικού (προκαπιταλιστικού) μυθικοϊεραρχικού χρόνου, όπως όμως αυτός ως χρονική εξουσιαστική μήτρα ήδη-μαζικών κοινωνιών συγκροτεί έναν ισχυρό και όχι ασθενή ιστορικό χρόνο, και σχηματίζει μιαν κυριαρχική επιφάνεια με ένα σημαντικό ιστορικό βάθος που δεν ανατρέπεται και τόσο με την εισβολή και επικράτηση τού αναντιστρεπτικού χρόνου της αστικής καπιταλιστικής κοινωνίας.

Ο (όχι και τόσο πιά) νέος καπιταλιστικός χρόνος οργανώνεται ως όλον τού χρονικού μορφώματος της κοινωνίας και το υπάγει εις εαυτόν ως ενεργητικό και ως αποθεματικό κεφάλαιο του εαυτού του.
Η εξέλιξη των πραγμάτων μετέτρεψε και το αποθεματικό κεφάλαιο του καπιταλιστικού χρόνου, ήτοι τον "ελεύθερο" χρόνο και τις αναπαραγωγικές καταναλωτικές και οικιστικές λειτουργίες, σε ένα είδος ενεργητικού κεφαλαίου το οποίο δεν παίζει έναν επιβοηθητικό ή εξαρτημένο ρόλο αλλά έναν ισοδύναμο ρόλο στον βαθμό που οι ίδιες οι λειτουργίες που αυτό ενσωματώνει και μορφοποιεί έχουν ισοδυναμία με τις άμεσα παραγωγικές λειτουργίες.

Η αποικιοποίηση των δομών αυτών από το κεφάλαιο και η εμφάνιση του κεφαλαίου ως ενός πλέον απόλυτου όλου της κοινωνικής χρονικότητας, συνυφαίνεται άρα με μιαν αναβίβασή τους, την ίδια στιγμή που αυτή η αναβίβαση συνυφαίνεται επίσης με τον ευτελισμό τους.

Φανταστείτε πως υπάρχει ένα φάσμα λειτουργιών της ανθρώπινης ζωής που εθεωρείτο μάλιστα (παλαιότερα) από τις παραδοσιακές αριστοκρατίες εις την ταπεινή "λαϊκή" μορφή τους ως κάτι ευτελές, και με τον ύστερο καπιταλισμό τούτο (το φάσμα) αναβιβάζεται σε καπιταλιστική αξία αλλά μολοντούτο αξία, την ίδια στιγμή που σε αυτό ενσωματώνονται οι αριστοκρατικές ποιότητες, ευτελισμένες και αυτές, αλλά ευτελιζομένων συνάμα και των πρώην θεωρουμένων ως ταπεινών "λαϊκών" ποιοτήτων.

Δεν είναι άδικο να πει κάποιος πως ο καπιταλισμός (μαζί με τα ομοιώματά του) είναι το σύστημα της ευτέλειας, η ευτέλεια ως ιστορικό ον.
Αυτή η ευτέλεια στεφανώνεται διαρκώς από τον κεντρικό αναντιστρεπτικό χρόνο που την δημιούργησε.

Υπάρχει άραγε σοβαρός άνθρωπος, μετά από όλα αυτά και άλλα που θα έρθουν εντός αυτού τού χρόνου, ο οποίος να πιστεύει πως μπορεί να μετατραπεί (τούτος ο χρόνος) σε ένα άλλο είδος αναντιστρεπτικού (μεν) αλλά ποιοτικού και αληθινά βιωμένου (δε) χρόνου;
Ή, εν πάση περιπτώσει, για να το θέσω μετριασμένα:
Υπάρχει άραγε σοβαρός άνθρωπος, ο οποίος πιστεύει ότι αυτός ο άλλος αναντιστρεπτικός ποιοτικός χρόνος θα υπάρξει χωρίς την συγκυριαρχία του με ένα είδος άλλου κυκλικού χρόνου;

Αν δεχτούμε πως θα υπάρξει συγκυριαρχία και δυναμική (σχετική) ισοδυναμία αναντιστρεπτικού και κυκλικού χρόνου όλο το κοσμοθεωρητικό, αισθητικό και ιδεολογικό/πολιτικό πρόταγμα πρόγραμμά μας αλλάζει εκ θεμελίων.
Ο κυκλικός χρόνος περιέχει καθορισμούς που εκφεύγουν της ιστορικότητας, είναι μια διαρκής άρνησή της, μια αντι-ιστορία και εν μέρει ένας αντι-χρόνος, ένα ά-χρονον ή μεταχρονικόν, και συνυφαίνεται βέβαια πάντα με μιαν εξωαστεακή και όχι μόνον εξωαστική πτυχή των πραγμάτων.
Ακούγεται "πολύ θεωρητικό" αλλά δεν είναι, να εντάσσεις τέτοια στοιχεία σε ένα κοσμοθεωρητικό και πολιτικό άρα πρόταγμα.
Για όσους επιμένουν να σκέφτονται με όρους "επιθυμητικής οικονομίας" θα τους έλεγα να ξεκολλήσουν λίγο από την αναγκαία μεν αλλά περιορισμένη δε πτυχή των ανθρώπινων πραγμάτων ως επιθυμητικών.

Η ταπεινότητά μου πιστεύει πιο πολύ ότι είναι απόλυτη θεωρητική, αξιακή και πολιτική αναγκαιότητα να υπάρξει αυτή η κοσμοθεωρητική αναδιάταξη όπως σας την περιέγραψα από το γεγονός της ασήμαντης ύπαρξής της. 
Και ακόμα περισσότερο πιστεύει πως αν δεν γίνει αυτό από την όποια αριστερά ή εν πάση περιπτώσει από το όποιο αυτόνομο επαναστατικό κομμουνιστικό ή απλά προλεταριακό κίνημα, θα αναληφθεί από αντιδραστικές μαύρες δυνάμεις και τότε ζήτω που καήκαμε.

Ζήτω που καήκατε κυρίως.

Εγώ ως ασήμαντος άνθρωπος, αλλά ως φιλόσοφος με όλη την κινδυνώδη ουσία που έχει ένας τέτοιος αυτοπροσδιορισμός, θα έχω να πω πώς μίλησα όταν έπρεπε και υπήρχε ακόμα χρόνος..






Ιωάννης Τζανάκος    

Αντώνης Μπαλασόπουλος - Σπύρος Μανουσέλης, για την βιοπολιτική..


Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Οι ρίζες του επαναστατικού μεσσιανισμού και η αλλοτριώνουσα σύνθεση μυθικοϊεραρχικής και χριστιανικής/ισλαμικής ιστορικότητας..


Η εμφάνιση και η κυριαρχική διάδοση των ιστορικών μονοθεϊστικών λατρειών που στηρίχθηκαν στο εβραϊκό βιβλικό θεμέλιο (Χριστιανισμός, Ισλάμ) δεν ήταν όπως λένε κάποιοι ένας συμβιβασμός του μυθικού και του ιστορικού χρόνου, ως αυτοί (οι χρόνοι) να ήταν αντιπροσωπεύοντες αντίθετες αρχές του όντος. 
Βέβαια αυτή τους η αντίληψη προκύπτει από την αναλυτική θέση τους ως προς τα μυθικοϊεραρχικά αρχαϊκά πρότυπα ταξικής κοινωνικής νοηματοδότησης, τα οποία θεωρούνται ως προσαρτημένα σε έναν ασθενή ιστορικό χρόνο και (συναφώς) ως προσαρτημένα σε έναν ακόμα-κυρίαρχο αγροτικό κυκλικό ανιστορικό χρόνο.

Όμως, τα μυθικοϊεραρχικά αρχαϊκά πρότυπα ανήκουν ακέραια σε έναν τύπο ιστορικού χρόνου που προορίζεται να κυριαρχεί, η δε σύνθεσή τους με τις εσχατολογικές παραδόσεις και θεμελιώσεις του ιουδαϊσμού δεν θα συνέβαινε αν δεν υπήρχε η ιστορική ανάγκη για μιαν ευρύτερη και λαϊκότερη εκδοχή ταξικής και κρατικής ιεράρχησης των κοινωνικών δεδομένων μιας αυτοκρατορικής επικράτειας.
Ενώ είναι λοιπόν ένας μύθος πως ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ εξάλειψαν την δουλεία (μια χαρά υπήρξε η δουλεία στις χριστιανικές και ισλαμικές επικράτειες), δεν είναι μύθος πως την μετρίασαν ως καταστατική αρχή τής κοινωνικής κοσμοθεωρίας εγχαράσσοντάς την ταυτόχρονα στα καταστατικά "έγκατα" της νεώτερης κοινωνίας, οργανώνοντας νοηματικά και πολιτικοθεολογικά (άρα πολιτικά) τον ιστορικό μετριασμό που προαναφέραμε.

Το ζήτημα είναι δηλαδή πως ακριβώς λόγω της βαθύτερης και ηπιότερης επανεγγραφής τής δουλείας στο καταστατικό σώμα της γενικής κοσμοθεωρίας, αυτή ούτως επιβίωσε και ως ένα αντινομικό (πολιτικό) ήθος που προκαλούσε και μπορεί να προκαλεί με την ίδια ένταση και δουλικές εσωτερικεύσεις και δουλικές εξεγέρσεις, επανεγγράφοντας με την σειρά του στην ψυχική γεωγραφία του λαουτζίκου την ψυχική εγγραφή του ακριβώς ως λαουτζίκου.

Η έννοια, το σημείο, και το συνάμα πρακτικό, εθολογικό πολιτικό και νομικό, νόημα: υπήκοος, είναι ο απέθαντος βρυκόλακας της δουλείας εντός των μοντερνικότερων και δημοκρατικότερων κοινωνικοπολιτικών δομών.

Το ρωμαλέο σχήμα του βιομηχανικού και ευρύτερα αστικού προλεταριάτου της νεωτερικής εποχής και οι διανοούμενοί του, παρουσιάζονταν ως ένα υπερσώμα ενός αρρενωπού ήρωα τής μυθικής ιστορίας την ίδια στιγμή που είχαν το σχήμα ενός κακομοίρικου και μνησίκακου ψυχάριου ενός μονίμως αδικηθέντος από την κακιά μοίρα δούλου κάποιου υπερβατικού αυθέντη που πρέπει επιτέλους να εισακούσει τις διαμαρτυρίες του δούλου του.
Η θέση άρα, του χρόνου της μεσσιανικής εποχής ενώ φαίνεται και (κακώς) παρουσιάζεται ως επιβιώνουσα στην χριστιανική ή ισλαμική σύνθεση με την μυθικοϊεραρχική τάξη και μάλιστα ως αντιπροσωπεύουσα ένα είδος αφηρημένης πρωτο-ιστορικότητας, δεν είναι επιβιώνουσα παρά με την αιρετική της ερμηνεία και σημαίνει, όταν συμβαίνει αυτό, το ακριβώς αντίθετο: αντι-ιστορία.

Οι αγροτικές μάζες που αιρετικοποιούν τον χριστιανισμό (στο Ισλάμ αυτό δεν συμβαίνει με την ίδια μαζικότητα αλλά συμβαίνει δια της επιτάσεως κάποιων άλλων δομών του) κατά τον Μεσαίωνα και την  πρώϊμη νεωτερικότητα, το κάνουν αυτό εξορύσσοντας στην κυριολεξία τα θαμμένα μεσσιανικά χαρακτηριστικά ως περιέχοντα όμως την αντίστροφη ισορροπία ως προς τα συστατικά στοιχεία της σύνθεσης ιστορικού χρόνου (=μυθικοϊεραρχικού και χριστιανικού/ισλαμικού) και μη χρόνου.

Γιατί, ο μεσσιανικός χρόνος (ή ακόμα και ο πρώϊμος προφητικός εβραϊκός Λόγος Χρόνος) παραμένει ένας όντως κυκλικός χρόνος τής αναμονής του μεγάλου κύκλου της δικαιοσύνης και ως τέτοιος περιέχει βέβαια εις έναν βαθμό στοιχεία ιστορικότητας ή κυριαρχικής ιστορικότητας αλλά πάντα υπαγμένα και υποταγμένα στο δίκαιο της επαναστατικής αγροτιάς, άρα και στο σχήμα τής (ειδικής όμως) κυκλικής χρονικότητάς της.

Εδώ όμως εισερχόμεθα ταχέως σε άβατα..
Θα συνεχίσουμε.. 





Ιωάννης Τζανάκος

Η καταστατική κατάσταση της δουλείας..


Η παραγωγική ιστορική συσπείρωση και πρακτική ένωση όλων των αρχαϊκών δυνάμεων τής κυριαρχίας επιτεύχθηκε όταν συναντήθηκαν με τις μοντέρνες που αναδύθηκαν από μέσα τους.
Η αρχαία ελληνορωμαϊκή δουλεία ήταν μια τέτοια πρώτη συνάντηση και αποτέλεσε την αιώνια ιδεολογική και δομική καταστατική εγγραφή τής νεωτερικής ζωής διότι ακριβώς συνένωνε (και συνενώνει) εντός της τους καθορισμούς ή διαλεκτικούς πόλους τής αρχαϊκότητας και της άρσης της.
Ως τέτοια ένωση και συνάντηση κοινωνικοϊστορικών καθορισμών ή πόλων τής αρχαϊκότητας και της νεωτερικότητας, η δουλεία είναι μια διαρκής υπενθύμιση τής μερικότητας και της απόλυτης αλληλεξάρτησής τους ακόμα και όταν ο ένας πόλος αυτής τής αλληλεξάρτησης παρουσιάζεται να έχει εκλείψει ολοκληρωτικά.
Ο καθυστερημένος χρονικά και υπερδιαφημισμένος από τον καπιταλισμό θρίαμβός του τής κατάργησης της δουλείας παρουσιάζεται σαν να είναι ο ιστορικός πρόλογος της επανεμφάνισής της στους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα μέσα στα κρατικά στρατιωτικά στρατόπεδα εργασίας και εξόντωσης και στα κολαστήρια των δουλοκτητικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων του λεγόμενου "τρίτου κόσμου".
Όμως ακόμα και η δουλεία όπως ακριβώς υπήρξε, στην ατόφια μορφή της, δεν έχει εξαλειφθεί εντελώς, παρά την υποτιθέμενη υπερανάπτυξη των ανθρωπιστικών ιδεολογιών και παρά την υπερανάπτυξη των διεθνών ελέγχων από την σκοπιά των σύχρονων αστικών κρατών.
Ώστε, ακόμα κι αν απαλείψουμε από την νεώτερη αστική κοινωνία τις δουλοκτητικές εκφάνσεις της, προσδιορίζοντάς τες ως εκτροπές μιας (ακόμα) ανολοκλήρωτης (αστικής) δημοκρατίας θα δούμε πως εντός των κοινωνικών και κρατικών θεσμών η δουλεία παραμένει ως κάτι περισσότερο από ένα ίχνος ή ένα ανατριχιαστικό απομεινάρι μιας άλλης εποχής και μάλλον αναδύεται ως μια ανησυχητική βαθιά εγγραφή που ορθώνεται πάντα ως απειλή που δεν είναι σίγουρο πως θα μείνει μπλόφα.  
Η πόλη ως το επίκεντρο κάποτε της συστημικά οργανωμένης δουλείας μπορεί να αντικατέστησε τους δούλους της με τους ελεύθερους και ενίοτε εθελόδουλους ή θεώμενους τον κόσμο μισθεξαρτημένους εργαζόμενους, αλλά παραμένει ένα ενεργό μνημείο μιας δυνητικής απόλυτης θεαματικής και γεωμετρικής υποταγής όντων που καλούνται να μετατραπούν σε δούλους ακόμα κι αν δεν υπάρχει καμία οικονομική αναγκαιότητα να γίνει τούτο.
Οι μοντέρνες δυνάμεις της συγκέντρωσης του κεφαλαίου, του θεάματος και του εμπορεύματος, έχουν σύρει την δουλεία στα έγκατα της καταστατικής ύπαρξης της κοινωνίας μετατρέποντάς την σε σημείο της δυνητικότητας και όχι τής άμεσης ενεργού πραγματικότητας αυτής της καταστατικής ύπαρξης, μολοντούτο την έχουν σύρει ως ενεργό δυνητική δύναμη, έτοιμη πάντα να αναδυθεί ως βρυκόλακας μέσα στις ψυχές όλων των κυρίαρχων και των υπηκόων, με μια καταστροφική φωνή.




Ιωάννης Τζανάκος

Η δουλεία και ο μύθος ως ιστορικά θεμέλια του ολοκληρωτισμού και του ιστορικισμού..


Η κατανίκηση του κυκλικού χρόνου των φυσικών αγροτικών ή νομαδικών κοινοτήτων είχε, όπως είδαμε, την προέλευσή της (ως κοσμοϊστορικό συμβάν) ήδη στις κοινωνίες όπου η πολεμική και ιερατική ελίτ θεμελίωνε στον μύθο μιαν γενεαλογική αφήγηση που παραβίαζε την σφαιρικότητα της αγροτικής ζωής και τάραζε τον μύχιο βυθό της με την συνεχή και εξουσιαστικά λειτουργικοποιημένη υπενθύμιση της κοσμικής δημιουργικότητας των θεών και των ηρώων της.
Θεωρείται γενικά πως η εμφάνιση των μονοθεϊστικών λατρειών και ειδικά της πρώτης μαζικής και κυρίαρχης μορφής τους, του Χριστιανισμού, σήμανε μιαν ακόμα βαθύτερη αναστάτωση αυτού του μύχιου βυθού της (κυκλικοχρονικής) λήθης, αλλά παραβλέπεται η επισήμανση της σημασίας και του ρόλου τού δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής και εξουσίας στην γενικότερη ιστορική αναστάτωση στην ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει την Δύση, την Ανατολική Μεσόγειο, την Μεσοποταμία, τα Βαλκάνια κ.λπ
Ο περιλάλητος αρχαιοελληνικός και έπειτα ο ρωμαϊκός πολιτισμός ακριβώς δια διαφόρων τροποποιήσεων της μυθικής αφήγησης του χρόνου και μέσω μιας πρωτοφανούς σύμπλεξης αυτής της αφήγησης με έναν πρωτοορθολογισμό, οργάνωσαν τα πρώτα συστηματικά και αφηρημένα κρατικά και οικονομικά μορφώματα συστηματικής και ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης και καταστροφής τής ανθρώπινης εργασίας και ζωής.
Η δουλεία ως το αρχέγονο θεμέλιο κάθε ολοκληρωτικού κράτους και ως ένας ορθολογικός τρόπος συστηματικής διάλυσης της αγροτικής κοινότητας και συστηματικής εκμετάλλευσης του εργαζόμενου ανθρώπου, δεν ήταν μόνον το υπόβαθρο της αρχαίας ταξικής δημοκρατίας και των κρατών-εξανδραποδιστών ολόκληρων πληθυσμών αλλά η συγκεκριμένη και απόλυτη ουσία τους, ήταν δηλαδή αυτό το στοιχείο ακριβώς που διαπερνούσε συγκροτητικά όλο το Είναι αυτών των κοινωνιών. 
Οι κοινωνίες αυτές δεν είχαν απλά ή μόνον οργανώσει συστηματικά την δουλεία, για να υπηρετηθεί μια στρατιωτική ή πολιτικοθεοκρατική ελίτ, όπως συνέβει στην αρχαία Αίγυπτο, αλλά είχαν συγκροτηθεί ως οι πρώτοι μηχανισμοί ολοκληρωτικής κυριαρχίας επί της ανθρώπινης ζωής.
Η δουλεία ως συγκροτητικό στοιχείο τής ολότητας τής κοινωνίας σήμαινε τον τέλειο διαχωρισμό μεταξύ κυρίαρχων πολιτών και κυριαρχούμενων ανθρώπινων "οργάνων" τους, γι' αυτό και για πρώτη φορά εμφανίζονται συστηματικές θεωρίες απάρνησης της ίδιας της ανθρωπινότητας αυτών των "οργάνων" (των δούλων).
Το ιδανικό πλαίσιο για μια τέτοια αλλοτρίωση της ανθρώπινης υπόστασης δεν ήταν λοιπόν οι ιερατικές αιγυπτιακές πόλεις ή τα λατομεία των Φαραώ, αλλά οι πρωτονεωτερικές πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και η Ρώμη.
Η δουλεία ως σύστημα σήμαινε λοιπόν, πέραν της ωμής οικονομικής της λειτουργίας ως τρόπου απομύζησης της εργασίας και της ζωής μιας βίαια γραπωμένης ανθρώπινης οντότητας, ένα ολοκληρωμένο ολοκληρωτικό σύστημα διαχωρισμού της ζωής, και ταυτόχρονα σήμαινε την μαζική συμμετοχή σε αυτό το σύστημα τόσο των θυμάτων του όσο και των θυτών του.
Υπάρχει πλέρια αναπτυγμένο σύστημα όταν υπάρχει μαζικός καθορισμός ή το "μαζικόν" ως καθορισμός της δομής του, και αυτή η κατάσταση που ονομάσθηκε δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής έχει νόημα και εφαρμοσιμότητα όταν εκτός από τους χώρους συνάθροισης και δουλοποίησης των θυμάτων ενός παραγωγικού έργου που "είναι να γίνει" η ίδια η άντληση της εργασίας και της ζωής τους συντελείται διαμεσολαβούμενη πολιτικά και στρατιωτικά, άρα και θεολογικά, από μίαν πόλη όπως την γνωρίζουμε σήμερα λίγο ως πολύ με τα συγκεκριμένα μαζικά και νεωτερικά χαρακτηριστικά της.
Η ίδια αυτή η πόλη θα λέγαμε πως είναι συγκροτημένη ως έχει αν λειτουργεί συγκροτητικά σε ένα τέτοιο δουλοκτητικό και δουλοποιητικό πλαίσιο ως το βαθύ και εκτατικά κυρίαρχο σύστημά του.
Ο αρχικός μυθικός χρόνος λοιπόν ως το κοσμοθεωρητικό/θεολογικό και οντολογικό πλαίσιο μιας τέτοιας κατάστασης δεν είναι σε καμμία περίπτωση ένα ελλείπον ή ένα επιφανειακό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας η οποία παραμένει ρυθμοδοτημένη και ουσιοποιημένη από την αγροτική κοινωνία, τουναντίον, μάλλον είναι το βιαιότερο απολυτότερο και ριζικότερο πλαίσιο μιας πρώτης και θεμελιώνουσας μάλιστα ρήξης και καταστροφής τής αγροτικής κοινωνίας, αποτελεί (για να το πω με έναν αναγκαστικά υπερβολικό τρόπο) μιαν πανίσχυρη και ετερογενή ιστορικότητα που αναπτύσσεται σε ακραία βίαιες και απάνθρωπες συστηματικές μορφές ακριβώς για να ανταποκριθεί πολεμικά στην ακόμα ισχυρή παρουσία του αγροτικού και πραγματικά αρχαϊκού υποβάθρου της ζωής.
Οι άνθρωποι έχουν ακόμα πανίσχυρες ρίζες και αρχέγονες παραγωγικές και στρατιωτικές δυνάμεις, και ο μύθος και η δουλεία του ελληνορωμαϊκού κόσμου συγκροτούνται ως απόλυτα και ακραία ολοκληρωτικά συστήματα, ως ένα σύστημα, διότι ακριβώς είναι αδύνατον να υπάρξει ολοκληρωτικό εξουσιαστικό σύστημα σε μιαν αρχική μορφή αν δεν θεμελιωθεί στην απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη σκληρότητά του απέναντι σε έναν ακόμα ισχυρό εχθρό.
Η μαζική μορφή πολιτειακής οργάνωσης, όπως την γνωρίζουμε ως ένα μαζικό νεωτερικό κοινωνικοπολιτικό σύστημα εδραζόμενο σε μια σύγχρονη εμπορική και διαφωτισμένη πόλη, θεμελιώνεται κατά απόλυτη αναγκαιότητα στην πρώτη συστηματική και ολοκληρωτική απανθρωποποίηση του ανθρώπου και στην πρώτη συστηματική και ολοκληρωτική αστεοποίηση, την πρώτη συστηματική και ολοκληρωτική καταστροφή της αγροτικής κοινότητας.
Πότε υπήρξε η πρώτη αντίσταση σε όλο αυτό;
Σε επόμενη δημοσίευσή μας:
Ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός ως οι πρώτες αντιστάσεις στον δουλοποιητικό ολοκληρωτισμό του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, και ο ρόλος τους στην διαμόρφωση μιας ήπιας μορφής ολοκληρωτικού κράτους. 
Ο κρίσιμος ρόλος του Ισλάμ.




Ιωάννης Τζανάκος