Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

Αντιφάσεις γύρω από τον αντιϊμπεριαλισμό...


Όταν τίθεται το ζήτημα της αντιϊμπεριαλιστικής πάλης υπάρχει καταρχάς ως αναγκαίο το ξεκαθάρισμα της σχέσης του κινήματος εναντίωσης στον ιμπεριαλισμό με τον ντόπιο ιμπεριαλισμό αν τούτος υπάρχει.
Δεν υπάρχει πραγματικός αντιϊμπεριαλιστικός αγώνας αν δεν καταπολεμάται ισοδύναμα και ο ξένος και ο ντόπιος ιμπεριαλισμός.
Όταν έχουμε να κάνουμε με δύο ιμπεριαλισμούς που συγκρούονται ως ιμπεριαλισμοί τότε οι αντιϊμπεριαλιστές πρέπει να συγκρούονται και με τον ξένο και με τον οικείο σε αυτούς (ομοεθνή) ιμπεριαλισμό, αλλιώς δεν είναι πραγματικοί αντιϊμπεριαλιστές αλλά (όντως) σοσιαλσωβινιστές που δικαιολογούν τον οικείο ομοεθνή ιμπεριαλισμό μέσω της ανάδειξης της δράσης τού ξένου και μόνον ιμπεριαλισμού κ.λπ
Μέχρις αυτό το σημείο είναι σχετικά εύκολο να διακρίνει κανείς τα καθήκοντα των πραγματικών διεθνιστών/εθνιστών απέναντι στο πρόβλημα τού υπερεθνικισμού όταν αυτός μασκαρεύεται με  το παλιόρουχο ενός ψευδοαντικατοχικού αγώνα για να "περάσει" στις εργαζόμενες μάζες το μήνυμα του υπερεθνικισμού/σωβινισμού.
Παράδειγμα χαρακτηριστικό και πολυχρησιμοποιημένο-κακοχρησιμοποιημένο ο Α' παγκόσμιος πόλεμος όπου σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πρόδωσαν τον αντιϊμπεριαλιστικό αντικαπιταλιστικό αγώνα με το πρόσχημα του πατριωτισμού ονομάζοντας την δική τους χώρα ή το δίκο τους έθνος ως αμυνόμενες δικαίως οντότητες που έπρεπε να υπερασπιστούν οι μάζες απέναντι στον εθνικισμό του άλλου έθνους ή χώρας.
Με βάση αυτό το ψεύδος, να βαφτίζεται μια ιμπεριαλιστική χώρα αμυνόμενη ενώ είναι ισοδύναμα συμμετέχουσα σε έναν παράλογο και άδικο από όλες τις πλευρές του μετώπου αμιγώς ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με τις σοσιαλδημοκρατικές ευλογίες πήγαν στο σφαγείο εκατομμύρια εργαζόμενοι άνθρωποι και αποπροσανατολίστηκε το εργατικό κίνημα της ευρώπης.
Τα πράγματα όμως έκτοτε περιπλέχθηκαν και συσκοτίστηκαν όχι κυρίως στο επίπεδο της ιδεολογίας ή της πολιτικής στάσης όπως την φανταζόμαστε ανατρέχοντας σε ιστορικά σημεία όπως αυτό του Α' παγκοσμίου πολέμου.
Εκτός από τις κυρίαρχες μητροπολιτικές ιμπεριαλιστικές χώρες αναδύθηκαν μια σειρά από ενδιάμεσες αστικές δυνάμεις που παρέμειναν σε διαμάχη με τον (δυτικό) ιμπεριαλισμό αλλά πολλές φορές και μεταξύ τους.
Η θέση των αντιϊμπεριαλιστικών δυνάμεων σε αυτές τις χώρες, κυρίως συνασπισμών εργατικών αγροτικών και μικροαστικών/μεσοαστικών δυνάμεων, απέναντι στον ξένο (κυρίως) δυτικό ιμπεριαλισμό παρέμεινε σταθερή αλλά εντός τους υπήρξε ανάδυση αστικών δυνάμεων που όχι μόνον σκόπευαν στην εναντίωση με τον ιμπεριαλισμό και σε μια αστική ηγεμόνευση των ίδιων των κινημάτων αλλά και στην καταστολή τους και την δημιουργία αυταρχικών εθνικιστικών ή φονταμενταλιστικών-θεοκρατικών αστικών καθεστώτων.
Το παράδοξο σε αυτή την υπόθεση δεν ήταν ότι αυτές οι δυνάμεις έπαιζαν και στα δύο ταμπλό, όταν συνέβαινε αυτό, πολλές φορές προδίδοντας τους ριζοσπαστικούς ανεξαρτησιακούς στόχους, αλλά ότι χωρίς να προδίδουν τον αντιϊμπεριαλιστικό αγώνα τον μετέτρεπαν σε αμιγώς εθνικιστικό και αντιδραστικό.
Συνήθως οι "παραδοσιακοί" αριστεροί ή κομμουνιστές αναφερόμενοι σε αυτές τις εκτροπικές κατ΄αυτούς μορφές αντιϊμπεριαλισμού υπερτονίζουν αναδεικνύοντας τις πτυχές κινημάτων  ή ξεκάθαρες περιπτώσεις όπου υπάρχει συμβιβασμός ή κομπρεμί κάτω από το τραπέζι με τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, οπότε η κριτική τους εστιάζεται στην λειψότητα αυτού του αντιϊμπεριαλισμού που προσδιορίζεται ακόμα και ως ανυπαρξία. 
Όμως έτσι πραγματικά ξεδοντιάζονται απέναντι στο πραγματικό ενδεχόμενο παρά τους ελιγμούς των εθνοαστικών ή υπερεθνικιστικών δυνάμεων να υπάρξει ριζοσπαστικοποίηση και όντως αυτές οι δυνάμεις σε μια προοπτική ενδυνάμωσης των ντόπιων καπιταλιστικών δομών να τραβάνε το σχοινί ως εκείνα τα άκρα που υποτίθεται μόνον αριστεροί ή κομμουνιστές αντιϊμπεριαλιστές θα έφταναν.
Θυμάμαι μια σχετικά πρόσφατη προκήρυξη του ηρωϊκού και τραγικού ιρανικού κομμουνιστικού κόμματος Τουντέχ όπου κατηγορούσε τους σημερινούς φονταμενταλιστές εξουσιαστές του Ιράν για τις συνάψεις και τις διαπλοκές τους με διάφορους ιμπεριαλιστές και για συμβιβασμό με τον δυτικό ιμπεριαλισμό. 
Πραγματικά άστοχη ανάλυση όμως, αφού αυτό ακριβώς το παράδειγμα του Ιράν αποδείχνει πως μπορεί να υπάρξει αστικός αντιδραστικός και ταυτόχρονα αστικοεκσυγχρονιστικός πραγματικός αντιϊμπεριαλισμός που όχι μόνον δεν συμβιβάστηκε με τον δυτικό ιμπεριαλισμό αλλά έβαλε πλώρη και τα κατάφερε να φτιάξει ένα πρόπλασμα ενός καινούργιου ιμπεριαλισμού με όλα τα δομικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού.
Την ίδια στιγμή, εκτός από τα παραδείγματα τύπου Ιράν, υπάρχουν ένα σωρό από άλλες περιπτώσεις χωρών και εθνών που κινούνται σε ένα περιπλεγμένο πεδίο μεσότητας ισχύος και καπιταλιστικής ανάπτυξης και αποτελούν ένα θεωρητικό και πρακτικό γρίφο για την μαρξιστική ή επαναστατική θεωρία και ειδικά για την αντιϊμπεριαλιστική.
Μπροστά σε αυτό το περίπλοκο πεδίο η πρώτη αντίδραση των ζωντανών αριστερών/κομμουνιστικών αλλά και των ευρύτερα προσδιορισμένων δημοκρατικών κινημάτων της περιφέρειας ήταν και είναι ακόμα μια μετριοπαθής ή ριζοσπαστική εγκατάλειψη της θεωρίας περί του ιμπεριαλισμού και της ειδικής στόχευσης του αντιϊμπεριαλισμού, και φάνηκε καταρχάς πως έτσι θα υπήρχε μια "σωτηρία" των περιφερειακών κινημάτων από τον κίνδυνο να γίνουν (πάλι) οι ουρές των εθνικιστικών και φονταμενταλιστικών αντιϊμπεριαλισμών που προαναφέραμε.
Όμως το τραγικό είναι πως αν και επιτεύχθηκε αυτός ο στόχος τα νέα αυτά κινήματα έπεσαν και πέφτουν συνέχεια στην άλλη λούμπα μετατρεπόμενα σε (από ανάγκη αλλά μερικές φορές άθλιες) ουρές, πάλι, του κάθε μητροπολιτικού (κυρίως δυτικού) ιμπεριαλισμού.
Η ιδεολογική νίκη επί του αρχικού άκριτου δογματικού ή αφελούς αντιϊμπεριαλισμού που έπεσε θύμα του περιφερειακού υπερεθνικισμού ή φονταμενταλισμού οδήγησε και οδηγεί σε έναν εξίσου άκριτο και ίσως επικινδυνότερο γενικό και αφηρημένο αντικαπιταλισμό/αντιεθνικισμό που στην πράξη σημαίνει φιλοϊμπεριαλισμό.
Από αυτό το αδιέξοδο εμείς οι ταπεινοί δεν ξέρουμε πως θα βγούμε.
Οι πάνσοφοι μαρξιστές κάθε είδους που τα ξέρουν όλα ας μας πούνε.. 








Ιωάννης Τζανάκος  

Syrian regime, opposition to agree against Kurdish-brokered federalism


GENEVA, Switzerland (Kurdistan24) – The delegation of the Turkey-backed Syrian opposition group at peace talks in Geneva on Sunday said federalism would be rejected as long as Bashar al-Assad was in power.
Mohammad Alloush, the chief peace negotiator of Syria’s mainstream opposition, told Kurdistan24 the system voted on by Kurds and other factions in northern Syria could not be accepted before toppling the Syrian regime and its president.
“We should get rid of the dictator [Assad] first,” said Alloush, who was a former senior negotiator with the Saudi-backed Higher Negotiations Committee during past rounds of UN- sponsored peace talks in Geneva.
Regarding the Kurdish-sponsored federalism, Alloush said preserving the unity of the country was a fundamental condition.
“Any solution approved by the Syrian people will be accepted, whether federal system or others, on condition of preserving the unity and sovereignty of Syria,” he said.
On the opposition expectations and demands for post-war Syria, Alloush said, “We insist on equality among citizens, and that every citizen shall have their rights, including the civil and cultural rights.”
“We seek equality and coexistence within a united Syria without any injustice or prejudice among its different factions,” he concluded.
The Kurdish groups YPG, PYD, and TEV-DEM that control wide areas of northern Syria were excluded from last year’s peace talks in Switzerland as well.
Syrian peace discussions held in 2016, known as Geneva III, also excluded the main Kurdish groups in line with the wishes of Turkey.
Syrian-Kurds are currently not represented in Geneva talks as a separate faction, but rather they are melted in the Syrian Government and opposition delegations.
They are fractured into three main groups: Damascus-based Syrian Kurds’ National Initiative (SKNI) within the Syrian Government’s negotiating body, ENKS belonging to the Syrian opposition, and the Syrian Kurdish Democratic Union Party (PYD), who were excluded from the negotiations until now.

Editing by Karzan Sulaivany
(Kurdistan24 correspondent Bargasht Akrayi conducted the interview in Geneva)

‘Turkey bluffing on Manbij and Raqqa’ says leading PKK commander



Leading PKK commander Murat Karayilan speaks to reporters at the group's bases in Qandil, Kurdistan region.



Leading Kurdistan Workers’ Party (PKK) commander, Murat Karayilan, has claimed Turkey is “bluffing” with claims it will attack the Syrian Democratic Forces-held Manbij and participate in the Raqqa operation to capture the Islamic State (IS) stronghold. Karayilan said Turkey would not be able to enter Manbij or Raqqa without US and Russian approval.
Speaking to Kurdish news agency ANF, the prominent figure accused Ankara of employing a “regional anti-Kurdish policy” and said Turkey has three objectives in its current Syria policy.
“Turkey has three objectives when it talks of [attacking] Raqqa and Manbij; the first is for internal politics, to say ‘I’m strong and can attack wherever I want, but the US and other international powers aren’t allowing me, that’s why I’m limited to al-Bab’. However Turkey does not have the power to go to Raqqa, even if the US allowed it.
“The second is that Turkey wants to remain in al-Bab. The agreement with Russia was that they would hand over Bab to the [Syrian] regime after taking it [from IS]. But they will not keep this promise. So now the Turkish state wants to rest on the US and remain in Bab permanently. They want to take this opportunity and are thinking, “We have US authorisation to stay here, let’s take Manbij too,” but this will not work.
“They are insisting on these requests and policies despite knowing that neither Russia nor the US will accept them. And this is the third objective: to incriminate, especially the US, and get more support against the PKK. Erdogan and his crew think they are clever; by employing these tactics they think they can remain in Bab permanently, launch an attack on Manbij and get unlimited support against the PKK. Turkey’s talk of going to Raqqa is a complete bluff. Ankara doesn’t have the power for that. However to gain these three points it could impose itself by tactically attacking Manbij and Afrin.”
The head of the PKK’s armed wing, the People’s Defence Forces (HPG), also claimed that Turkey’s overarching objective in its Syria incursion was to “prevent the Rojava revolution” and “unification of the cantons” but that it was too late for this.
“Turkey’s sole purpose is to put up obstacles against Kurds. It thinks this a success. There is no success in this. The Kurds don’t want to just unite the two cantons [in northwestern Syria] anymore, their objective is to create a federation in the region, together with the Arab people and their political forces. In this regard Turkey’s policies are narrow and constricted.”
Karayilan also criticised and accused the US and other international powers of “turning a blind-eye to Turkey’s violation of Rojava’s borders and killing of Kurds and Arabs.”
“It is interesting that neither the US nor Russia, nor European countries have said anything concrete against this. Erdogan’s attacks on the border mean support for Daesh (IS) and are to weaken the Raqqa operation.”
The PKK military head’s comments come following important developments around al-Bab and Manbij. On Monday Syrian government forces reached the western border of Manbij to block the path of advancing Turkish-backed Free Syrian Army (FSA) groups. This has cut off Turkey-FSA forces’ path to Raqqa and for the first time created a passage from SDF-held Manbij to the autonomous western canton of Afrin through SAA-held areas.
Recent visits by US military officials to Manbij and new provisions for the Syrian Democratic Forces (SDF), including armoured vehicles – which have reportedly been stationed at border of areas held by Turkey-FSA – are also important markers as to the direction of events.
However Turkey President Recep Tayyip Erdogan on Tuesday morning reiterated that the Turkish army’s next stop would be Manbij.
“Now that al-Bab has been cleared from Daesh [IS], YPG terrorist-held Manbij is Turkey’s next target,” Erdogan said at a press conference held jointly with Chief of General Staff Hulusi Akar.
It is expected that US President Donald Trump on Tuesday (today) will unveil plans on the new phase of the US’s strategy to combat the Islamic State in Syria.
Ankara views the PKK, which has waged an insurgency against the Turkish government since 1984, a terrorist organisation, and alleges that the Kurdish People’s Protection Units (YPG) in Syria are an extension of the outlawed group.

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Ταξικός θάνατος..


Η νέα αριστερά, ήτοι το συνονθύλευμα φροϋδομαρξολόγων νεοκεϋνσιανών (και) αντικρατιστών αριστεριστών ρεφορμιστών και αναρχοδιαλυμένων, όταν μιλάει και συγκροτεί Λόγο για την σχέση ασυνειδήτου-εγώ-υπερεγώ δεν προτάσσει το πρόταγμα μιας άλλης μορφής κυκλοφορίας και σύναψης των μορφών-σημείων του ψυχικού επιπέδου, άρα μια διαλεκτική ψυχική και κοινωνικοψυχική τοπολογία, αλλά την κυριαρχία του ασυνειδήτου και του εγώ και την καταστροφή του υπερεγώ.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι ταξικά και ιδεολογικά/πολιτικά επικίνδυνοι για τις εργαζόμενες τάξεις, και ειδικά την νεολαία, και στο πολιτικό και στο ψυχοπολιτικό επίπεδο, όσο επικίνδυνοι είναι και οι προφανείς ταξικοί εχθροί, ήτοι οι δεξιοί πατριαρχιστές/φασίστες λάτρεις του υπερεγωτικού "ανδρισμού" (της πορδής κυρίως).








Ιωάννης Τζανάκος

Αντιϊμπεριαλισμός



Η εγκατάλειψη του αντιϊμπεριαλισμού μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας αναγκαστικής προσαρμογής ή υποταγής ενός λαού σε υπέρτερες εχθρικές πολιτικοστρατιωτικές συνθήκες (όπως συμβαίνει με τους Κούρδους) ή (το αποτέλεσμα) μιας επαίσχυντης συνθηκολόγησης των υποτελών τάξεων είτε με τον ιμπεριαλισμό των ξένων ιμπεριαλιστών είτε με τον ιμπεριαλισμό των "οικείων" ομοεθνών ιμπεριαλιστών.
Και στην πρώτη και στην δεύτερη περίπτωση η εγκατάλειψη του αντιϊμπεριαλισμού μασκαρεύεται ακόμα και με "μαρξιστικά" ή "αναρχικά" ρούχα.
Όσοι υποδύονται τους μαρξιστές, η εν γένει τους επαναστάτες και εγκαταλείποντας τον αντιϊμπεριαλισμό θεωρητικοποιούν αυτή την εγκατάλειψη με περίπλοκες θεωρίες και μαρξολογικά ή "αντεξουσιαστικά" φληναφήματα είναι πραγματικά άθλιοι.
Υπάρχουν σημαντικά προβλήματα όσον αφορά στον ορισμό του ιμπεριαλισμού, το πλαίσιο του αντιϊμπεριαλιστικού αγώνα, και υπάρχουν προβλήματα που απορρέουν όπως προείπαμε από πρακτικά προβλήματα που απορρέουν από δυσμενείς συσχετισμούς δυνάμεων.
Για μένα υπάρχει επίσης πρόβλημα και με την μαρξιστική θεωρία που έχει εντός αρκετές νησίδες θεμελιωμένου και όχι συμπτωματικού/τυχαίου σοσιαλιμπεριαλισμού/φιλοϊμπεριαλισμού.
Πάντως χωρίς την κεντρική σημασία του αντιϊμπεριαλισμού βαδίζει κάποιος σε έναν δρόμο με μοναδικό τέλος του την υποταγή στον καπιταλισμό και το παγκόσμιο σύστημα καταστροφής των εργαζόμενων.
Το ζήτημα δεν είναι ο όρος, το λεκτικό "σημείο" ιμπεριαλισμός, το οποίο θεωρώ ελλειπτικό και προβληματικό, αλλά η ουσία του θέματος, δηλαδή η ίδια η πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα σήμερα το μασκαριλίκι του αριστερίστικου-αναρχοαυτόνομου ή "δημοκρατικού" αντιεθνικισμού πέραν όλων των άλλων σημαίνει μιαν ανοιχτή και ξεδιάντροπη ταξική προδοσία και έμπρακτη συμμαχία με τον ξένο κυρίως ιμπεριαλισμό.
Τα παραμυθάκια με τα υπερταξικιστικά παραληρήματα δεν σημαίνουν τίποτα άλλο, ακόμα και ο ψευδοπόνος για τα συμφέροντα των προσφύγων μεταναστών δεν αναδεικνύονται από τους ψευδοεπαναστάτες γιατί τούτοι δήθεν κόπτονται για την ταξική αλληλεγγύη και θέλουν την ταξική διεθνιστική ενότητα των ντόπιων και ξένων εργατών/εργατριών αλλά γιατί σκοπός τους είναι να διαλύσουν δια της ενδοταξικής διαίρεσης μεταξύ ελλήνων και ξένων εργατών/εργατριών κάθε ενδεχόμενο για ένα πατριωτικό/διεθνιστικό λαϊκό μέτωπο εναντίωσης στον ξένο ιμπεριαλισμό.
Γι΄αυτό μάλιστα και όλοι αυτοί οι έξαλλοι υπερεπαναστάτες έχουν γράψει άπειρες ανόητες αντιεπιστημονικές σελίδες παρουσιάζοντας τον ελληνικό καπιταλισμό ως ιμπεριαλιστικό ή μητροπολιτικό. 
Για να ακυρώσουν κάθε ενδεχόμενο αντιϊμπεριαλιστικής πάλης, για να διαλύσουν το ηθικό του ντόπιου εργάτη και της ντόπιας εργάτριας και όχι γιατί ενδιαφέρονται πραγματικά για τους ξένους εργάτες και τις ξένες εργάτριες.
Διασπείρουν το ενδοταξικό ενδοεργατικό μίσος, θέλουν να στρέψουν τους ντόπιους προς τον φασισμό.
Οδηγός τους είναι το μικροαστικό ταξικό μίσος και κοσμοθεωρία τους είναι ο μικροαστικός εξεγερτισμός..





Ιωάννης Τζανάκος

Αδιέξοδα..


Η διανομή ταξικού μίσους με το καντάρι και οι μαρξίζουσες αναλύσεις για να αιτιολογήσει κάποιος την απόλυτη πολιτική ανοησία του θίγει την νόησή μας και μας οδηγεί σε αχρείαστες ίσως πολιτικοθεωρητικές στοχεύσεις.
Είναι όμως αχρείαστες;
Υπάρχει ο κεντρικός εχθρός, ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός κ.λπ, οπότε ίσως να μην έχει νόημα να αναλωνόμαστε σε "εσωτερικές" επιθέσεις, αλλά ακριβώς επειδή υπάρχει αυτός ο εχθρός είναι εξοργιστικό να χάνουμε κάθε ορίζοντα επειδή τον καταλαμβάνουν φιγούρες συλλογικών προσώπων και ατόμων που εκσπερματώνουν την "ταξική" ανυπομονησία τους και τον παιδικοεφηβικό αντικαπιταλισμό τους.
Στην αρχή νομίσαμε πως αυτό είναι ένα σύμπτωμα της αστικής/μικροαστικής ιδεολογίας, αλλά με τον καιρό διαπιστώνουμε πως υπάρχει "δομικό" πρόβλημα.
Η λογική της άμεσης κατάληψης του κόσμου και της άμεσης μετάβασης στον ιδανικό κομμουνισμό χωρίς καμία αδικία ή χωρίς κράτος μπορεί κάποτε να διασκέδαζε την απογοήτευσή μας από τον σοβιετισμό, αλλά σήμερα έχει γίνει ένας από τους εφιάλτες της ζωής μας.
Σαν να μην έγινε τίποτα στο μεταξύ, παντελής έλλειψη ιστορικής Λογικής, ολοκληρωτική έλλειψη αυτοκριτικής, απώλεια της αίσθησης ότι ο κόσμος έχει γυρίσει μαζικά την πλάτη του στο σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό πρόγραμμα-πρόταγμα, ψευδομηδενιστικά παιδιαρίσματα στο ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας σε μια υποτελή μισοεξαρτημένη χώρα, και άλλα πολλά.
Το έχω πει και ξαναπεί, αλλά δεν το κάνω πράξη να ησυχάσω και γω..τι ασχολείσαι άνθρωπέ μου;;
Αυτοί οι τύποι έχουν άλλο πρόβλημα, όχι το δικό σου εργατάκο.





Ιωάννης Τζανάκος

Δυτικό και Ανατολικό τερατώδες έκτρωμα..


Αυτός ο τακτοποιημένος και κάποτε νέος κόσμος δεν έχει ενδιαφέρον, ούτε ως άσκηση ενός Νου κατά την ταπεινωτική ή τραγική πρόσκρουσή του στην γενική εξαχρείωση της πραγματικότητας που τον περικλείει, αφού τούτη η πραγματικότητα δύναται πλέον να αφομοιώνει την εξαχρείωσή της χωρίς να έχει την απόλυτη ανάγκη να ορθώνεται ως ένα υπερκείμενο υπερεγωτικό σύστημα τάξης.
Βέβαια αυτό συμβαίνει κυρίως εντός της Δύσης, ή μάλλον (εντός) του φαντάσματος/φάσματος της Δύσης, οπότε δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η μεταβίβαση των υπερεγωτικών υπερκείμενων συστημάτων κυριαρχίας σε έναν εξωτικό τόπο τής κυριαρχίας, κάπου εκεί "έξω".
Εντός της Δύσης η κυριαρχία είναι κεντρικά και μαζικά δομημένη πάνω στις αρχές της επιθυμητικής κατάστασης και του ασυνειδήτου, αφού ακόμα και οι αναβιώσεις της υπερεγωτικής (ως) υπερκείμενης δομής της κυριαρχίας είναι αναγκαία στιγματισμένες και μαγνητισμένες από το κυρίαρχο μετα-φροϋδικό πλαίσιο του καπιταλισμού.
Οι νέοι Πατέρες-Πατριάρχες που θέλουν να επανέλθει η κυριαρχική υπερεγωτικότητα, η ιεραρχική υπερκείμενη αρχή, όπως ο φασίστας αρλεκίνος Τράμπ, δεν μπορούν ωστόσο να υπάρξουν ως επίδοξες για κυριαρχία μορφές αν δεν ενδυθούν τον  αριστερό/φιλελεύθερο/ελευθεριακό αναρχοαρλεκινισμό των επιθυμητικών και ασυνειδησιακών θεάτρων και θεατρινισμών που υποτίθεται πως αρνούνται, άρα στην πραγματικότητα είναι το "εντός" της Δύσης όπως αυτή έχει σχηματισθεί -- απλά τονισμένο αλλιώς ή λίγο μετατοπισμένο.
Η πραγματική μετάσταση/μεταβίβαση της υπερεγωτικής κυριαρχίας έχει συμβεί στην Ανατολή, και ειδικά στην ισλαμική Ανατολή, που ήταν πάντα αυτό το πράγμα και πάντα αυτό θα παραμείνει όσο υπάρχει ταξικό σύστημα.
Και κει έχουμε μοτίβα επιθυμητικο-κεντρικής εξαχρείωσης και γενικά μια γιορτή του ασυνειδήτου, νομίζω μάλιστα πως το όραμα των Ντελέζ Γκουαταρί και άλλων αναρχοαυτόνομων δυτικοφασιστών έχει μάλλον εφαρμοστεί στην Συρία και το Ιράκ, αλλά ταυτόχρονα (εκεί) υπάρχει πάντα η διαρκής παρουσία της αρχής του υπερκείμενου υπερεγωτικού καθορισμού της κοινωνικής ψυχής.
Η διαχρονική σοβαρότητα και βλοσυρότητα-θανατολαγνεία του ισλαμικού πατριαρχισμού έχει γονιμοποιηθεί δια μιας πολύπλοκης ιστορικής διαδρομής (η οποία όμως είναι πολύ συγκεκριμένη και εντοπισμένη χωρικά και ιστορικοχρονικά) από τους ψυχοπολιτικούς μηχανισμούς της δυτικής βιταλιστικής ένοπλης φαντασίας και τα οράματα της αναρχοαυτόνομης τσογλαναρίας (διάχυτη τρομοκρατία) και τούτο αντί να διαλύσει τον πατριαρχισμό αυτόν, τον έχει κάνει (ακόμα) ανίκητο.
Οι δυτικοί έχουν καταντήσει ηλίθιοι, είτε ως εκφραζόμενοι στον δημοκρατικό φιλελευθερισμό και την  νέα αριστερά που είναι και τα κύρια ρεύματα που αντιστοιχούν στην κατάσταση όπως την περιγράψαμε, είτε ως εκφραζόμενοι μέσω των αρλεκίνων ακροδεξιών/φασιστών νεοπατριαρχών όπως οι "λαϊκιστές" σαν τον Τράμπ, και οι ευφυέστεροι όλων (που δεν είναι ακριβώς δυτικοί), ήτοι οι Ισραηλινοί, είναι πολύ λίγοι σε ισχύ (παρά τους μύθους) αλλά επίσης διακατέχονται από σύνδρομα και ανοησίες που δεν ξεπερνιούνται σε 1-2 γενιές.
Σε όλο τον κόσμο μόνον το ΡΚΚ αντιμετωπίζει στα ίσα αυτό το νέο πατριαρχικό έκτρωμα, και μάλλον δύσκολα θα αντέξει σε αυτή του την μοναξιά.


(Δεν αναφερθήκαμε στον νεο-Ινδουισμό και τον νεο-Κομφουκιανισμό, αλλά και εκεί έχουμε ανάλογες καταστάσεις)




Ιωάννης Τζανάκος
  

Kamkars - Khosha Hawraman

(ΡΚΚ) Karayılan: If Turkey comes at us, they will get what's coming to them




Referring to a probable Turkish 'cross border operation”, PKK's Karayılan said: “If they come at us, they will get what's coming to them”, remarking that the Kurdistan freedom struggle was stronger than ever.


Monday, February 27, 2017 12:30 PM
BEHDINAN - ANF - DENİZ KENDAL

PKK (Kurdistan Workers' Party) Executive Council member Murat Karayılan made striking evaluations for ANF at the anniversary of the Turkish military operation in Zap region in 2008, remarking that this battle was a major achievement for Kurdish freedom struggle and led to new developments.
“TURKISH ARMY SUFFERED A HEAVY BLOW IN ZAP”
Nine years ago, the Turkish army launched an operation targeting Zap region under the name of 'Sun Operation'. What is the importance of this operation for the Kurdistan Freedom Struggle?
The Zap operation is a major round of resistance in our struggle history. Firstly, I commemorate with respect the nine comrades who fell putting up a brave fight during this operation. 
I reiterate our promise to bring the enemy to account and to enhance the struggle for their great purpose.
The comprehensive ground operation launched by the Turkish military against HPG Headquarters in February 2008 was the last operation of the Turkish army against South Kurdistan. 
At the same time, it was an operation in which the Turkish army suffered the heaviest blow and defeat, and achieved no results. 
In this operation, the Turkish state intended to inflict a blow on our headquarters with a sudden move before the ending of winter. However, they themselves suffered a major blow and couldn't retreat their own forces, let alone inflict a blow on our forces.
The Turkish Cobra helicopter downed before the eyes of everyone and the Turkish side's confession of 27 losses revealed the blow they received more or less, but they suffered much more losses. They could withdraw an axis of the operational forces only owing to the failure of a guerrilla unit there to play their role adequately.
The common stance adopted by our patriotic people in South and North Kurdistan against the operation of the Turkish state, which was a first, played an important role and strengthened the glorious resistance of guerrillas in the defeat of the Turkish troops. 
The resistance of our guerrilla forces and our people did not only led to the defeat of such a comprehensive attack but also brought about significant military and political consequences that have an important place in the Kurdish politics, in our freedom and democracy struggle and the politics and system of Turkey.
"THE BATTLE OF ZAP LED TO NEW DEVELOPMENTS"
One other consequence of this battle is related with the 'red line' of the Turkish state on establishing relations with the federal Kurdish administration in South Kurdistan. 
Back then, the Turkish state described developing relations with South Kurdistan administration a red line, and viewed those who crossed this line and established relations with the federal administration as traitors. 
However, the Turkish state understood with the battle of Zap that it would obtain no result without the support of South Kurdistan forces. 
For this reason, even the generals that were harshly against developing relations with South Kurdistan administration had to make a change in this policy of theirs.
As is known, the biggest mistake of the Kurds in the past was an internal conflicts for some reasons which we can call "weakness or fault". 
The Turkish state has always provoked these conflicts. Hence, the Turkish state engaged in this process in May, 1997 with the goal of deepening the conflicts among Kurds. 
For this reason, they developed many joint projects mainly with the KDP and kept itself on good terms with them. However, when Leader Apo (Öcalan) was handed over to Turkey as result of an international conspiracy, and when we subsequently announced ceasing armed struggle as a movement, the Turkish state restricted and almost ended its relations with the KDP And the PUK. 
It did not even feel the necessity to have contacts and relations with the political powers in South Kurdistan. 
Turkey would not recognize the administration and official institutions in the South. Let me share an anecdote in this regard:
KARAYILAN AND NECHİRVAN BARZANİ MEETING
In late 2005, when I had a meeting with Mr. Nechirvan Barzani, he told me the followings: "I went to Turkey as the Prime Minister of the Kurdistan Region. 
There, in line with the protocols, they asked my about my title, which I answered as 'Prime Minister'. 
In response, they said this was in no way possible. 
They insistently asked me the same question a few times and I gave the same answer every time. The Turkish state would never want or tolerate the Kurds having a prime minister."
This is what Mr. Nechirvan Barzani told me personally. What he told was true, for sure, and the Turkish state bears the same mentality today.
The Turkish state did not consider the PKK to be a danger for them anymore, for which reason they pursued a policy to exclude the politics in South Kurdistan. 
They would insult and despise the Kurdish politics and politicians. However, once they suffered the deadly blow in Zap, they understood that they would never succeed in their war against the PKK unless they had the support of the powers in South Kurdistan. 
They removed their red line after seeing this reality. The South Kurdistan politicians mustn't ever forget this reality which they know very well. Today, the Turkish state has a very tactical approach towards the South Kurdistan politics.
What is the goal of the Turkish state with this approach?
Their goal is to create a process of internal conflict like the one in 1990s because they are terrified by the initiative developed by the PKK. Similarly, there is a Rojava Revolution that has developed during the course of the conflict in the Middle East. 
Kurds will have rights in the region and their probability of taking place in the new design is raised. 
For this reason, the AKP-led Turkish state has made some new decisions.
To begin with, they formed an alliance with the MHP on this basis. The Turkish state has attained a new anti-Kurdish concept, arguing that "A great Kurdistan will be founded in the Middle East, and a great Kurdistan means a small Turkey". 
This new concept is based on never allowing a Kurdistan in the new design of the Middle East after the war, and to obstruct the Kurds' attaining a status. 
To this end, they are doing anything they can and standing against the Rojava Revolution as their strategy is grounded on not allowing the Kurds have a status anywhere.
"TURKEY TREATS THE STATUS OF SOUTH KURDISTAN TACTICALLY"
Turkey has repeatedly declared that Kurds have accidentally gained status in South Kurdistan as result of their own mistake. 
This was confessed by President Erdoğan himself who stated a few times that "We made a mistake by not getting involved in the Iraq operation, and a Kurdish status came into existence out of our control". 
And, today they are pretending to be developing good relations with this structure which they describe as a mistake. This is an entirely tactical situation, and an approach in the scope of their war policy. No Kurdish politician should ignore this tactical approach as it is of great importance to know the true intention of the other side.
Now you are facing an army weakening in the struggle for power. During this time, does the army have the capability to carry out an extensive operation like the Zap Operation? What will happen if they do?
This much is true: The Turkish army doesn’t have the same capability to fight as they did 9 years ago. 
Right now, their land forces are more worn out and weaker. 
But as a principle, we don’t think of the force we are facing as weak. Right now the army wants to cover up their known shortcomings through more technique. 
They especially have the opportunity to use the most recent technology. But what determines the outcome is the human ability and the human will. 
Much more so in the guerrilla warfare we are using, it is a style of war that achieves victory through human ingenuity, maneuvering capability and creativity. 
In the spectacular lands of Kurdistan and again with the support of our people, with the guerrilla displaying human ingenuity in a creative way and expertly employing their own technique that voids the technique of the enemy, we believe we can face all attacks, and we can defeat them.
"WE HAVE A STRONGER POSITION"
Of course compared to 9 years ago, we have a stronger position now. 
Our strength level has developed more, in war capability, ability, morale, faith, and the intensity of experience and especially the level of sacrifice. 
So, if they want to try another Zap Operation after 9 years, the data at hand shows how the outcome will be.
"IF THEY COME AT US, THEY WILL GET WHAT’S COMING TO THEM"
Of course we don’t want to speak before it’s time, but the patriotic people of Kurdistan and all of our people who have given their hearts to this movement should rest easy. The Kurdistan Freedom Guerrilla, at this important point in history, has the strength and power to answer any attack as necessary. To be able to show the high ability and the necessary performance, the guerrilla also has a certain preparation within their own means. 
I’m not saying this in the context of “they will for sure come to Zap”. 
In the general sense, this army that could not defeat the guerrilla in the past, can’t defeat the guerrilla now. This is the plain truth. 
This is what I mean to say. 
Because under the current conditions, there is an expanding guerrilla movement which is deepening in experience. Alongside these, with the flourishing tactics, we can speak of a technical level that has improved. 
In this sense, the Kurdistan Freedom Guerrilla can not be impacted by some cross border operations. 
It is true that such a situation will deepen and expand the war. 
But friend and foe alike should know that the Kurdistan Freedom Guerrilla, with so much experience in these lands, will answer accordingly. 
We have to approach this subject modestly. 
Of course if they come at us, they will get what’s coming to them. On this matter everybody knows us and everybody knows the Turkish army. 
If they insist on spreading this war, they can. But then they will have to face the consequences.
Recently, there is an increase in the aerial attacks the Turkish army carries out. Whenever there is an attack, the Turkish media speaks of dozens of martyred guerrillas. How accurate are these?
Yes, the Turkish army has intensified their aerial attacks lately. We spoke on this matter before. Our losses are also announced. 
No war on earth has gotten results through aerial strikes alone. Taking the geographical characteristics and the natural makeup of Kurdistan into consideration, aerial strikes can’t achieve a definitive result at all. But the losses are due to obvious mistakes. 
None of our units that didn’t make a mistake, and based their actions and discipline on the rules of the guerrilla has ever suffered losses in any air strike to date.
To make it more concrete, who is more open to harm in these attacks?
With the scouting system the Turkish state developed based on the US’ Predator drones and the intelligence gathered by this system, classical structures who continue the old/traditional guerrilla, those who don’t pay too much mind to aerial and terrestrial activity are the ones who have shortcomings. 
Otherwise, none of our guerrilla units who act according to what we call the modern professional guerrilla, who understand the style of the struggle of the age and employ it correctly, won’t suffer losses. 
The losses in Dersim and Zagros in the fall, and the losses in the South up to date, have all been a result of these shortcomings I mentioned. 
This is a general characteristic of war: You get more results if the force you are facing makes more mistakes. This is true for us, and this is true for the Turkish army. 
If we make more mistakes, they can take advantage of those and strike us with technique. 
 But if we don’t, if we abide by our own rules, the rules we have determined, there won’t be any shortcomings and there won’t be any losses. If all our forces act according to the style of the new era and put the perspectives provided by the Central Headquarters into practice in a careful and meticulous manner, these losses won’t occur. 
We can say this about the latest losses as well. 
Those who underestimate the enemy, who don’t take it seriously, thus don’t act meticulously and have shortcomings can suffer losses. 
That is how it is. In this sense, we see the guerrilla forces performing more professionally, in a correct way, positioning themselves correctly, as imperative for success.
The attacks are not only on the Medya Defense Zones either. There are operations on the guerilla in Northern Kurdistan as well. Under the guise of these operations, the people in the region are also attacked. After the incident in Nusaybin, now there are news of murder and torture of civilians with the declaration of curfews in Amed. What do you say about these?
It is understood that the operational stance of the Turkish state that presumes achieving results through invasion, destruction and burning they launched first in Xerabê Bava, and then Talatê villages is not restricted to the Mardin area. 
As it’s known, there are similar practices in place in Garzan and Amed right now as well, maybe there will be in other places also. 
The Turkish state is implementing atrocities on the basis of AKP and MHP’s concept to intimidate the Kurdish people. 
Where has a state, in the 21st century, gone and invaded a whole village, burned the homes there, tortured the residents in village squares, making the animals die of thirst and hunger? 
But the Turkish state is doing exactly that in Xerabê Bava. 
They are increasingly spreading this over to other regions as well. We have seen it, they martyred a young man named Mahfuz in Amed. 
For our people who lost their lives in these atrocious fascist operation, I offer my condolences to the people of Kurdistan and their families. 
They were targeted by the Turkish state because they defended their Kurdish identity and protected their dignity, honor and pride. 
They are the heroic martyrs of this revolution. 
I also salute the dignified resistance displayed by our people in especially Xerabê Bava and Talatê villages. 
I’m calling on all our people to come together around this honorable stance based on patriotism and protect the people of the region. 
There is nothing more valuable than insisting on one’s own identity and protecting one’s honor through this without any means against the enemy’s atrocity. 
These people are doing this now, and it is a rightful social resistance that will never be in vain. 
What’s important is that this social resistance organizes itself and expands and spreads in waves.
"AKP WANTS TO ACHIEVE RESULTS IN THE REFERENDUM WITH THE ATTACKS"
These practices seem to be increasing as we get closer to the referendum.
AKP thinks they will go to the referendum like this and achieve results. 
They want to achieve results through tyranny and intimidating the people through violence. 
Like the people voted 92% for the constitution after the September 12 coup, now Erdoğan actually aims for that. 
But our patriotic people, the peoples of Turkey and the working classes of Turkey won’t bow down to this. 
Nobody will hand over their will with their own hands to the fascist one-man dictatorship. Interestingly, he says “The state is facing hard times, make me the sole decider so the decisions can be made quickly.” This approach is seen in the period of kings of the middle ages and in dictatorships. 
It would be a different story if it was a presidential system with the separation of powers and the rule of law like in some normal countries! But the fact that there is no democratic system can be seen through Xerabê Beva. 
There are atrocities implemented, and the minister he appointed himself defends these atrocities. 
We are in the 21st century, yet a minister can openly defend torture. If this isn’t a fascist system, I don’t know what is.
Do you have anything to say on what needs to be done against these practices?
"I CALL ON THE YOUTH TO JOIN THE GUERRILLA RANKS"
Of course, we have a duty of struggle against this. 
Our people should support and participate in this struggle developed by our movement. The Kurdistan youth in the first place should play their role in this outstanding period in history. 
In all schools, factories and streets, youth should stand against this fascist atrocity, they should get organised and treat their organisation from the perspective of transforming it into a mass movement, and they should join the guerrilla ranks.
I call upon all the youth whose heart beats for a free future to join the ranks of guerrilla forces. 
The struggle of resistance to be developed in this significant-historic process of our battle will be a strategic struggle to determine the future of our movement, our Leader, our people and the Middle East and Turkey.
Do we want a fascist and dictatorial Turkey or a democratic, pluralist and libertarian Turkey? 
This will take shape in accordance with the participation of the youth in struggle during this process.
On this basis, I call upon the youth of Kurdistan and Turkey to join the ranks of our struggle with the knowledge that the future will determined with struggle. 
Nobody should be a bystander in this historic process. 
It must be a mission of of first priority to join the guerrilla for all patriotic and democrat youths.


Bijan Kamkar, Baran Baranah بیژن کامکار، باران بارانه

μόνον εμείς ήμασταν ο στόχος..


Είπε ένα μικρό τραγούδι
κι ένωσε τα χέρια του ψηλά στο φως
σαν να είχε νόημα
Δεν είχε, 
το ήξερε από παλιά
αλλά το έκανε 
Χειρονομία προς το κενό
να ανάψει φωτιά
Ίσως αποχαιρετισμός
στο άθλιο μέλλον της άσκοπης ζωής
που τους περίμενε όλους
εχθρούς και φίλους,
 
Δεν θα πήγαινε μαζί τους
το σκοτάδι δεν τον κάλεσε ποτέ
παρά μόνον με όπλα
το ψέμα δεν του μίλησε ποτέ
παρά μόνον με κούφια στόματα,
 
Δεν θα έρθω, ψιθύρισε
αφού το αποφασίσατε
να μας κάνετε κρέατα θυσίας
σε μάχη χαμένη
δεν θα έρθω
να πάτε στο χαμό μόνοι σας
αθώοι και ψεύτες
άθλιοι μοιραίοι
να πάτε στον χαμό μόνοι σας,
 
Στην ζωή κρατάνε μεζούρες
όλα τα κοπρόσκυλα της ιδεολογίας
και μεις κρατάμε τον χρόνο μας
σαν να είναι ψωμί
Μοιράζουμε και αγιάζουμε
ένα ταπεινό σαρκίο,
Εσείς
να πάτε στον χαμό μόνοι σας
Ιδανικοί καθρέφτες της ιδέας
και αποστάτες της αλήθειας,
 
Όταν ξεκίνησε να βραδιάζει 
είχε καταλάβει το λάθος όλων αυτών
είχε ακουμπήσει τα πράγματα με φωτιά
αλλά δεν έφτανε
Η ώρα ήταν των απολογισμών
και των ψεμάτων τους
Είχανε αιώνες μπροστά τους
να πιστέψουν ξανά
και τρόχιζαν ένα σκουριασμένο μαχαίρι
για μας πρώτα 
και έπειτα για τους άλλους, είπαν
Μόνον για μας ήταν το μίσος τους
μόνον εμείς ήμασταν ο στόχος
της "αντισταλινικής" χαφιεδαρίας..
 
 
Ιωάννης Τζανάκος


بیژەن کامکار .. شیرین شیرینە .. Bijan Kamkar

Θυμάσαι φίλε..


Θυμάσαι φίλε τότε που ψαχουλεύαμε
στο σκοτάδι σκουντουφλώντας
Με τρυφερότητα τον εχθρό ψάχναμε,
Πόσες φορές πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλο
δεν μετριέται,
Βρισιές και παρεξηγήσεις,
Θά΄θελα να μου πεις στ΄αλήθεια όμως
Ήξερες πως θά΄ναι τόσοι πολλοί οι εχθροί;
Ήξερες πως είναι παντού μασκαρεμένοι;
Τότε που η συνωμοσία μας φούντωνε
για του λαού την ελευθερία
Από παντού κατέφταναν οι γύπες
Και μεις χτυπάγαμε στα τυφλά
πότε αυτούς
πότε ο ένας τον άλλον
Και δεν ξέραμε πως είναι τόσοι
μυριάδες
από παντού,
Η άβυσσος που μας χωρίζει
δεν θα με αφήσει να ξεχάσω όμως
πως πολεμήσαμε μαζί
και θα πολεμάμε
για του λαού την ελευθερία..



Ιωάννης Τζανάκος

ΨΑΡΟΓΙΩΡΓΗΣ - ΠΟΙΟΣ ΗΛΙΟΣ ΠΟΙΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

Daulute - Ερωτόκριτος

Παλιός Ερωτόκριτος

ΜΥΡΩΝ ΣΚΟΥΛΑΣ - ΕΓΩ 'ΧΩ ΔΥΝΑΤΑ ΦΤΕΡΑ

ΣΤΑΛΑ ΤΗ ΣΤΑΛΑ ΤΟ ΝΕΡΟ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΛΑΣ

فیلم مستند با من بجنگ - فیلم سینمایی ایرانی Fight Me - Documentary film

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Υστερόχρονη δικαίωση του "Αυτοκαθορισμού" για τα αμερικανορωσικά-μεσανατολικά ζητήματα..



Η κυβέρνηση Τραμπ αρχίζει να δείχνει τον προσανατολισμό της στην Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία, και τούτος είναι άλλος ένας καταστροφικός αμερικάνικος προσανατολισμός που πρόκειται να συνδυάσει τις αθλιότητες της κυβέρνησης Ομπάμα (και του κυκλώματος Κλίντον) με όλα μαζί τα καινούργια δικά της εγκληματικά σχέδια.
Οι Δημοκρατικοί και οι νεοσυντηρητικοί τού "βαθέος κράτους" είχαν μια εγκληματική στρατηγική διάλυσης όλων των ερεισμάτων της Ρωσίας στην Εγγύς Ανατολή δια της στήριξης των εγκληματικών σαλαφιστικών συμμοριών και δια της στήριξης της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, αλλά ταυτόχρονα στήριζαν (με μάλλον ύπουλο "χειριστικό" τρόπο και για τους προαναφερθέντες σύμμαχούς τους) και αντίρροπες δυνάμεις (όπως τους Κούρδους του ΡΚΚ, αλλά και πραγματικά μετριοπαθείς φράξιες μέσα στον FSA, αν και ο FSA στην πλειονότητά του είναι μια τζιχαντιστική μάσκα).
Ο φασιστοΤράμπ, το είδωλο των ακροδεξιών ηλιθίων στην χώρα μας, πρόκειται να συνδυάσει τα προηγούμενα με μια πιθανή επίθεση στο Ιράν.
Το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα, που δημιουργήθηκε με την άθλια και αιφνίδια αντικουρδική συμμαχία Τουρκίας-Ιράν-Ρωσίας και με την σχεδόν ταυτόχρονη (προηγούμενη) σωτηρία του σκουληκιού Ερντογάν από τον μέθυσο (στο μυαλό) Πούτιν και τους ψευδέξυπνους Μουλάδες του Ιράν, έδωσε στην Τουρκία και την φασιστική ηγεσία της την αβάντα να συντηρηθεί όσο χρειάζονταν για να επανέλθει όπως το είχαμε προβλέψει στην αμερικάνσκι αγκαλιά, αλλά τώρα πλέον με τους νέους αντι-ιρανικούς τραμπικούς όρους της.
Παραδίπλα και ο Νετανιάχου, έτοιμος να δαγκώσει το Ιράν και ίσως να τα ξαναβρεί με τους Τούρκους (θα δούμε).
Αν θυμάστε, από εδώ, αν και ερασιτέχνες γεωπολιτιστές είχαμε επισημάνει οργισμένα την ανοησία τόσο των Ρώσων μέθυσων ορτοντόξ του Πούτιν όσο και την αθλιότητα των Μουλάδων του Ιράν, απογοητευμένοι τότε που δεν εξοντώθηκε το σκουλήκι Ερντογάν από το πραξικόπημα των Τούρκων αντιερντογανικών (κεμαλιστών;).
Πιθανώς, θεωρηθήκαμε γραφικοί.
Τώρα ας τρέξουν οι Μουλάδες, οι δολοφόνοι του καθεστώτος Άσσαντ και ο Ρασ-Πούτιν να σώσουν τα άσωστα. 
Σταματήσανε τους Κούρδους, αυτός ήταν ο καϋμός τους, σώσανε το σκουλήκι, και τώρα;
Αν θυμάστε πάλι, είχαμε τηρήσει αποστάσεις από τον ενθουσιασμό για τον Τράμπ, όχι μόνον γιατί είναι ακροδεξιός παλαιοφασίστας (γιατί; η Κλίντον τι είναι; α, ξέχασα, αυτή είναι queer νεοφασίστρια) αλλά γιατί είχε ξεκάθαρα δηλώσει και αυτός και το επιτελείο του (ο Φλύν που έφυγε άρον άρον) ότι θέλει την Τουρκία ξανά στην αγκαλιά των Η.Π.Α.
Επίσης είχαμε κρίνει τον αντιϊρανισμό της σιωνιστικής ηγεσίας ως ανόητο και στρατηγικά καταστροφικό για τον λαϊκό Σιωνισμό μέσα στο Ισραήλ.
Και στις δύο "κρίσεις" μας μάλλον θα θεωρηθήκαμε ως υπερβολικοί ή "παράξενοι", να θεωρούμε μεγάλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία και ο μέθυσος (εγκεφαλικά) Πούτιν, ότι είναι ανόητες, ή θεωρήθηκε ότι μας έχει επηρεάσει ο φιλοκουρδισμός μας.
Επίσης, δεχτήκαμε δύο επιθέσεις από ψευδεθνικιστές ψευδοαντιδυτικούς ότι αδικούμε το καθεστώς Άσσαντ και ότι έχουμε πρόβλημα με κάθε δύναμη που υποτίθεται αμφισβητεί την νέα τάξη (συμπεριλαμβανόμενου και του...Τράμπ).
Επίσης, όταν είχαμε επιτεθεί (κάπως υπερβολικά είναι αλήθεια) σε έναν ιντερνετικό τουρκοπράκτορα τουρκοτρόλ που τρόλαρε σε ένα ανόητο ελλαδικό-αριστερό "οικονομολογικό" και "γεωπολιτικό" μπλόγκ, όταν συκοφαντούσε με επιστημονικό προπαγανδιστικό τρόπο το ΡΚΚ, θεωρηθήκαμε αν μη τι άλλο "ανισόρροποι" και οφ τόπικ.
Τώρα έρχονται τα πράγματα στην θέση τους, όπως ακριβώς τα είχαμε προβλέψει.
Ε και;
Κατάλαβε κανείς τίποτα;
Έλα μωρέ, τρελός είναι....

Ο "τρελός" έχει να σας δηλώσει ότι έχουν πέσει πολλά δολάρια, ορτοντόξ ρούβλια και ευρωμάρκα, στην ελληνική πιάτσα...



Ιωάννης Τζανάκος

Μ Κ Bhadrakumar -- Η Τουρκία έτοιμη να γίνει ξανά “συνοριοφύλακας” των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας!


Η Τουρκία έτοιμη να γίνει ξανά "συνοριοφύλακας" των ... - Militaire.gr

Του Μ.Κ. Bhadrakumar*

[H κατωτέρω πλουσιότατη σε πληροφορίες και οξυδερκέστατη ανάλυση ενός πολύπειρου βετεράνου Ινδού διπλωμάτη, συγκλίνει και αποκωδικοποιεί τις δηλώσεις συμβούλου του Ερντογάν στο Δίκτυο Russia Today και προαναγγέλλει μια πλήρη ανατροπή της εικόνας των στρατιωτικών εξελίξεων στη Συρία,  με τη νέα διπλωματική μεταμόρφωση της Τουρκίας, από θέση πλέον προωθημένου εισβολέα στο Συριακό έδαφος. Η Τουρκία -κατά τον συνήθως αλάνθαστο Μπαντρακουμάρ- φαίνεται  σίγουρη για την ικανοποίηση των όρων της επιστροφής της στον παραδοσιακό ρόλο συνοριοφύλακα των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, στην περιοχή του Καυκάσου, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου.]

Παρουσίαση Μιχαήλ Στυλιανού

Στις διακρατικές σχέσεις είναι κάποτε απαραίτητο ν’ ανοίξεις ένα καυγά με μιαν άλλη χώρα σε κάποια δεδομένη στιγμή. Μπορεί η Τουρκία να έκανε τώρα αυτό ακριβώς με το Ιράν. Η διαμάχη εκθέτει σαν φάρσα την «τριμερή συμμαχία», μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας και Ιράν, που επρόβαλε η Ρωσία στις συνομιλίες της Αστάνα για την Συρία. Με ένα μάτι στη νέα αμερικανική κυβέρνηση,  η Τουρκία  επιστρέφει στις προηγούμενες πολιτικές επιδιώξεις της στη Συρία.
Οι ΗΠΑ και η Τουρκία είχαν το περασμένο δεκαπενθήμερο μια σειρά  συναντήσεων υψηλού επιπέδου, μετά το πρώτο τηλεφώνημα του Προέδρου Τραμπ στον Ταγίπ Ερντογάν στις                  7 Φεβρουαρίου. 
Στους Αμερικανούς επισκέπτες στην ΄Αγκυρα περιλαμβάνονταν ο διευθυντής της  CIA Μάϊκ Πομπέο, ο πρόεδρος του  μικτού γενικού επιτελείου στρατηγός Τζόζεφ Στάνφορντ και ο γερουσιαστής Τζων Μακέϊν, επικεφαλής της επιτροπής ενόπλων δυνάμεων.
Η ξαφνική έκρηξη του Ερντογάν εναντίον του Ιράν, στις 14 Φεβρουαρίου, στον πρώτο σταθμό μιας περιοδείας του στις χώρες του Περσικού Κόλπου -το Μπαχρέϊν, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ- είχε τα χαρακτηριστικά του προετοιμασμένου. 
Ο Ερντογάν είπε: « Ορισμένοι θέλουν τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία να είναι κράτη διαιρεμένα. Υπάρχουν κάποιοι που δουλεύουν σκληρά για να διαιρέσουν το Ιράκ. 
Υπάρχει εκεί σε δράση ένας περσικός εθνικισμός. 
Ο περσικός εθνικισμός προσπαθεί να διαιρέσει τη χώρα. Πρέπει να εμποδίσουμε αυτή τη προσπάθεια»
Η Τεχεράνη αντέδρασε άμεσα κατηγορώντας τη Τουρκία ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις «για να αποσταθεροποιήσει γειτονικές χώρες». 
Την περασμένο Σαββατοκύριακο, στη διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Μεβλούτ Καβάσογλου έβγαλε τα γάντια εναντίον του Ιράν, κατηγορώντας το ότι «θέλει να κάνει τη Συρία και το Ιράκ κράτη του ισλαμικού δόγματος Σία». 
Δήλωση που βρήκε άμεση απάντηση από την Τεχεράνη, με κλήση του Τούρκου πρεσβευτή στο υπουργείο των Εξωτερικών και δήλωση ότι η υπομονή του Ιράν έχει όρια.
Κινδυνεύουν έτσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία, τις οποίες επίπονα προώθησε η Ρωσία, για να μην αναφέρει κανείς τον τριμερή μηχανισμό που συστήθηκε στις συνομιλίες της Αστάνα για να επιτηρεί την εκεχειρία στη Συρία.
Η Τουρκία δεν θα νοιάζεται πλέον, εφ’ όσον αρχίζει να εναρμονίζει και πάλι τις θέσεις της για το Συριακό πρόβλημα  με τις θέσεις της Σαουδικής Αραβίας, και του Κατάρ. 
(Κατά την περιοδεία του Ερντογάν Τουρκία και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν μιαν αμυντική συμφωνία.)
Η ρωσική μέχρι σήμερα στρατηγική παρέκαμψε επιδέξια  την μεγάλη αντίφαση να διατηρεί ως εταίρους της στη Συρία τη Τουρκία μαζί με το Ιράν, ιστορικά τα δύο αρχέτυπα αντιπάλων στην περιοχή τη Μέσης Ανατολής,. 
Αλλά η Μόσχα αντιλαμβάνεται ότι ο αναθεωρητισμός του Ερντογάν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια νέα αυτοπεποίθηση, μετά τις εντατικές διαβουλεύσεις του με την κυβέρνηση Τραμπ.
Πράγματι η Ουάσιγκτων και η ΄Αγκυρα τείνουν προς μια συνεννόηση σχετικά με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει εξόριστος στην Πενσυλβανία, θέμα που έθετε ο Ερντογάν ως προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της αμερικανο-τουρκικής συνεργασίας. 
Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί να προχωρήσει στον περιορισμό των δραστηριοτήτων του Γκιουλέν και ο Ερντογάν να μη επιμείνει για την άμεση έκδοσή του.
Παρά ταύτα διατηρεί και τη σύνδεση με τη Μόσχα, λόγω των αβεβαιοτήτων σχετικά με την αμερικανική  στρατιωτική στήριξη στους Κούρδους της Συρίας. 
Αυτό είναι ένα θέμα που δεν δέχεται να διαπραγματευτεί η Τουρκία, η οποία χαρακτηρίζει την κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία «τρομοκρατική οργάνωση».
Φυσικά, ενώ η Μόσχα διατηρεί την αδιαταραξία της όσον αφορά τη συμμαχία της με τον Ερντογάν, παράλληλα αναθερμαίνει τους παλιούς δεσμούς της με τις κουρδικές οργανώσεις. 
Η Μόσχα φιλοξένησε στις 15 Φεβρουαρίου μια συνάντηση κουρδικών οργανώσεων της περιοχής.
Ακόμη σημαντικότερο, η Ρωσία πρέπει ήδη να αμφιβάλλει για την παλαιότερη υπόσχεση του Τραμπ να συνεργαστεί με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν για την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. 
Ακριβέστερα, η Μόσχα περιμένει ακόμα την έμπρακτη συνέχεια από την αμερικανική πλευρά, στο μεταξύ όμως παρατηρεί τις εντατικές διαβουλεύσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή, με αντικείμενο την αναβίωση του παλαιού άξονα στη Συρία. 
Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ρωσο-αμερικανική συνεργασία κατά την προεδρία Τραμπ.
Οι Αμερικανοί επισκέπτες στην περιοχή του Κόλπου το περασμένο δεκαπενθήμερο περιλάμβαναν τον Μάϊκ Πομπέο, τον Τζων Μακέϊν και τον υπουργό Αμύνης Τζέϊμς Μάτις. 
Ο Πομπέο συσκέφθηκε με τον διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας και υπουργό Αμύνης Μωχαμέτ Μπιν Ναγιέφ Μπιν Αμπντουλασίζ, κάτοχο του  παρασήμου  Τζωρτζ  Τένετ της  CIA για την καταπολέμηση τη τρομοκρατίας.
Toύρκοι και Αμερικανοί συζητούν τώρα τον σχεδιασμό και τον εφοδιασμό της τουρκικής επιχείρησης για την απελευθέρωση της Ράκα, «πρωτεύουσας» του Ισλαμικού Κράτους των τζιχαντιστών. 
Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλντί Γιλντιρίμ συζήτησε την επιχείρηση της Ράκα με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μάϊκ Πενς, το Σαββατοκύριακο, στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.
Θα είναι μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση, με τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα και πυροβολικό. Η Τουρκία ζητάει την συμμετοχή αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, η οποία επίσης  θα αποτρέψει την επέμβαση των Ρώσων  -εκτός της  αποδυνάμωσης της προσπάθειας των Κούρδων να δημιουργήσουν δική τους οντότητα στη Βόρεια Συρία.
Η κατάληψη της Ράκα θα είναι αναμφίβολα  ένα γεγονός μεγάλης συμβολικής σημασίας για τον Τραμπ. 
Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα και η Τεχεράνη δεν μπορούν ν’ ανεχθούν τη μείωσή τους σε απλούς παρατηρητές και είναι βέβαιο ότι θα  υπεισέλθουν σε κάποια φάση στην  διαμορφούμενη κατάσταση πέριξ της Ράκα.
Ο τουρκικός στρατός έχει ήδη φθάσει στη πόλη αλ-Μπαμπ της Βόρειας Συρίας. 
΄Ολοι οι πρωταγωνιστές γνωρίζουν ότι σε πολιτικο-στρατιωτικούς όρους η αλ-Μπαμπ είναι η πύλη που ανοίγει το δρόμο προς τη Ράκα και ότι η Ράκα είναι το κλειδί του τι θα επακολουθήσει στη Δαμασκό.
Σε άλλη διατύπωση, ο έλεγχος της Ράκα θα κρίνει πόση από τη Συρία θα μείνει υπό τον έλεγχο του συριακού καθεστώτος –δηλαδή απλούστερα ποιο θα είναι το μέλλον της Συρίας.
Σ’ αυτό το μοιραίο σενάριο, η αντοχή της ρωσο-ιρανικής συμμαχίας θα τεθεί υπό σκληρή δοκιμασία κατά τις προσεχείς μέρες και εβδομάδες. 
Επίσης οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις πρόκειται να εισέλθουν σε μιαν τελείως απροσδόκητη αρχή της περιόδου Τραμπ, πλήρη κινδύνου ανταγωνισμών και  διενέξεων για τη Συρία.
Αρκεί να λεχθεί ότι η κίνηση του Ερντογάν να προκαλέσει μια διαμάχη με το Ιράν και να διασπάσει το τριμερές σχήμα (με την Μόσχα και της Τεχεράνη) στο θέμα της Συρίας πηγάζει από μιαν ήρεμη αυτοπεποίθηση ότι η κυβέρνηση Τραμπ αντιμετωπίζει πράγματι την Τουρκία ως ένα «στρατηγικό εταίρο και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» (όπως του δήλωσε ο Τραμπ).
Ο Ερντογάν αναμένει μια πρόσκληση στην Τουρκία να επανέλθει στον παραδοσιακό ρόλο της του περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας στις νότιες σειρές του Καυκάσου, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Απομένει ακόμη μόνο μια εβδομάδα στο χρονικό όριο που έδωσε ο Τραμπ στο Πεντάγωνο να προετοιμάσει ένα διεξοδικό σχέδιο για να νικήσει το Ισλαμικό κράτος στη Συρία και στο Ιράκ. 
Αλλά η Τουρκία ενεργεί σαν να έχει ήδη καταστεί ενήμερη αυτού του σχεδίου.

*Ο Μ Κ Bhadrakumar υπηρέτησε επί 29 χρόνια στη διπλωματική υπηρεσία της Ινδίας, σε θέσεις πρεσβευτού , μεταξύ άλλων στο Ουζμπεκιστάν και στη Τουρκία. 
Οι αναλύσεις του δημοσιεύονται στους Τάϊμς της Ασίας από το 2001.
Ειδησεογραφική Προσθήκη: ΄Αρθρο του Alexander Mercouris, στην ηλεκτρονική εφημερίδα Τhe Duran,επικαλούμενο το πρακτορείο Al-Masdar, αναφέρει ότι ο έλεγχος της αλ-Μπαμπ περιήλθε στους Τούρκους κατόπιν συμφωνίας με τους 5.000 τζιχαντιστές μαχητές του Ι.Κ. να αποχωρήσουν ασφαλείς με τον οπλισμό τους. 
Το άρθρο δεν συνδυάζει αυτή την κατάληξη της  δεινοπαθήσασας τουρκικής επιχείρησης με τις συνομιλίες του Ερντογάν στις χώρες του Περσικού Κόλπου, χορηγούς και στηρίγματα των τζιχαντιστών του ΙΚ, συμμάχων του ίδιου μέχρι προ λίγων μηνών.

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..