Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Πρόλογος για μια ΠΑΓΙΔΑ που στήνεται..



Στούς κύκλους της λεγόμενης "ανανεωτικής αριστεράς" ο όρος ηγεμονία είχε αποκτήσει και έχει ακόμα το κύρος μιας μαγικής αρχής, υπό το περίβλημα πάντα τού υποτιθέμενου ορθολογισμού κ.λπ κ.λπ
Παρά όμως την κακή του χρήση από τους "ανανεωτικούς" ο όρος είναι σπουδαίος και έχει ακόμα μεγάλη αναλυτική αξία και πρακτική χρησιμότητα.
Αρκετά σχηματικά θα έλεγα πως για εμάς ο όρος σημαίνει μιαν συνένωση της συναινετικής και της ωμής κυριαρχικής υπόστασης μιας οικουμενικής και τοπικής συνάμα εξουσίας, αλλά και ένα σύστημα λεπτών ισορροπιών και συσχετισμών μεταξύ συναίνεσης και ωμής ισχύος εντός ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου τρόπου παραγωγής και ισχύος.
Κάθε εξουσία στον καπιταλισμό αλλά και μετά από αυτόν κινείται και θα κινείται πάνω στις ράγες τής ηγεμονικής διεύθυνσης, ακόμα κι αν δεν είναι η τυπική εξουσία ενός κράτους ή ενός διεθνούς συνασπισμού ή θεσμοποιημένου μορφώματος πολλών κρατών.
Η κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας είναι ένα κορυφαίο σημείο τής ηγεμονικής ικανότητας και τής πραγματοποίησής της (όχι το μοναδικό), και για να επιτευχθεί υπάρχει από όλες τις παρατάξεις, ταξικές ή εθνοτικές ή υπο-ταξικές ή υπο-εθνοτικές, η χρήση όλων των κυνικών προπαγανδιστικών ψυχοτεχνικών και ρητορικών σημειακών ("σημειολογικών") μορφών.
Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;
Για να σας πω, με έναν όχι και τόσο ηγεμονικό βέβαια τρόπο, ότι δεν μασάω.
Δεν μασάω πιά..
Ξέρω και γω, όπως όλοι μάλλον, την ρητορική χρήση του Λόγου, τους τονισμούς, τους χρωματισμούς, και βέβαια και την προπαγάνδα, αν και με ενοχλεί τώρα τελευταία τούτη, όχι μόνον στους άλλους αλλά και στον εαυτό μου.
 
Τελειώνοντας:
Η νέα ηγεμονική πράξη και θέαση των εργαζομένων, δεν θα εμφανιστεί συντόμως, δεν θα εκφραστεί σε εθνικό ή υπερεθνικό επίπεδο με ομαλότητα και κατά την προβλεπόμενη μορφή της, μέσα σε έναν ορυμαγδό μείξεων αληθειών και μονομερειών, για αυτό το λόγο ίσως και να μην την ζήσουμε εμείς, όσοι έχουμε αναλωθεί σε έναν στρόβιλο αλληλοετεροκαθορισμών και πολεμικών που σχετίζονται όχι με μιαν άλλη "εποχή" έτσι γενικά και αόριστα αλλά με μιαν "εποχή" όπου κυρίαρχησε η αχαλίνωτη και πέραν κάθε ορίων ουτοπική φαντασία ακόμα και εντός των κυρίαρχων (κατά τα άλλα "ρεαλιστικών") καπιταλιστικών τάξεων.
Η δική μας μελλοντική ουτοπία/μη-ουτοπία θα επιζητεί ως θεωρητικός απολογισμός, ως μορφή του θεωρητικού στοχασμού για το παρελθόν, την διαυγή και πολύπλευρη ανασύστασή του από την σκοπιά όλων των ούτως ειπείν προοδευτικών συμμετεχόντων, χωρίς να σημαίνει αυτό καμία υποχώρηση στην Λογική μιας μονοσήμαντης εξέλιξης της ιστορίας.
 
 
Μετά από όλα αυτά, προσπερνώντας αυτή την φορά τις "εσωτερικές" ιδεολογικές οχλήσεις και τον φόβο που προκαλεί μια διαρκής ενοχοποίηση ετεροενοχοποίηση και τελικά αυτοενοχοποίηση κάποιων ιδεών, σας ζητώ να διαβάσετε την επόμενη δημοσίευσή μου για την παγίδα που στήνει ο Δυτικός και ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός στο Αιγαίο τόσο για την Ελλάδα (το κύριο θύμα) όσο και για την Τουρκία (ο ανόητος θύτης θύμα)..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ίκτερος..


Θε μου
είναι τρελός
κάθε φράση 
τού μοιάζει κήπος
κάθε λέξη 
ουρανός,
Θε μου
έχει χάσει τον κόσμο
σε ένα ανθάκι εξομολογείται πως πονά
και την χαρά του χύνει στη γη
Ίκτερος βρεφικός
η μυστική ένωση..







Ιωάννης Τζανάκος

Φούρνος..



Να είσαι η διασταύρωση τόσων απέραντων;
Είναι άραγε απέραντος ο αριθμός τους;
Κι αν είναι έτσι, 
γιατί νιώθω τον ήλιο να με καίει;
Όταν την κοιτώ στα μάτια 
γιατί κλείνει ο ουρανός;

Ρωτάει ο σπουργίτης, ρωτάει και το δέντρο
Θα ζήσουμε να σε καμαρώσουμε ω κόσμε;
Θα ζήσουμε ή ζούμε ήδη;

Ο κόσμος είναι απέραντος
το ξέρουν κι οι πέτρες αυτό,
Αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει ίσως
είναι την ζωή μας την ταπεινή
τη δοξασμένη
τη μικρή,



Κοιτάξτε φίλοι
σας αγαπώ όσο κανένας
Μην με αφήνετε να χαθώ
κι εγώ θα σας ανταμείψω με ψωμί ζεστό
από φούρνο κλειστό..









Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Αρμπάϊτ μαχτ ζόμπι



Δεν μπόρεσα σήμερα να εκμαιεύσω από την Β....... την χίστορυ με τον Λάτση που σας υποσχέθηκα, αύριον, βλέπεις μας έφαγαν οι ασφαλισμένοι, μας ήπιαν το αίμα, μας έβγαλαν την πίστη, και δεν είχαμε χρόνο να τα πούμε.
Οπότε, ας περιοριστώ σε αυτό το αιματορούφηγμα, και να τα πω λίγο και για μας και για τους πολίτες.
Είμαστε 2 πίσω από ένα γκισέ και δίνουμε και ελέγχουμε αιτήσεις για παροχές υγείας.
Έπρεπε να έχει ήδη καταργηθεί το σύστημα των ατομικών υποβολών, και να έχει αντικατασταθεί από το σύστημα ηλεκτρονικής μαζικής υποβολής από τους παρόχους (εταιρείες και φαρμακεία) αλλά δόθηκε παράταση, σώπα καλέ!
Δίνει ο σύριζας παρατάσεις;
Άμα είναι να κάνει τον καλό σε όποια επιχείρηση και καπιταλιστή ή μικροαστό, δίνει και παραδίνει.
Συριζαίοι θα πιούμε και το δικό σας αίμα, ελεεινά ανθρωπάρια, ούτε που ξέρετε τι σας γίνεται, ούτε θα θέλατε να ξέρετε τι φούμο θα φάτε στις εκλογές.
Το φτάσαν στο όριο, 31/12/2016, να αλλάξουν το σύστημα πληρωμής παροχών και δημιουργίας του ΕΦΚΑ, και άρχισαν παρατάσεις, όχι για να αντισταθούν στους ντόπιους διεφθαρμένους μιζαδόρους, κλέφτες καπιταλιστές των "επιχειρήσεων" ειδών (προϊόντων) υγείας, όπως λ.χ μηχανές παροχής οξυγόνου, αλλά για να τους βοηθήσουν όπως και οι προηγούμενοι βεβαίως βεβαίως.
Στο τέλος έληξαν οι παρατάσεις, πλήν των οπτικών και των κέντρων παροχής θεραπειών για παιδιά με "ειδικές ανάγκες" ή με προβλήματα στον λόγο κ.λπ.
Καλά στα παιδιά, τα οπτικά γιατί εξαιρέθηκαν;
Έλα μου ντέ..τι κάνει νιάου νιάου στα συριζοκεραμίδια;
Να μην κάνουν ξεστοκάρισμα οι εταιρείες οπτικών;
Στο μεταξύ, η συναλλαγή από όλα τα Ικα, μέχρι την κατάργηση του παλιού συστήματος ατομικών υποβολών, μεταφέρθηκε σε αναλογία 5 προς 1 σε εμάς (τον εοπυυ), άρα γίνεται όπως καταλαβαίνετε ο χαμός.
Για να φανεί ο Σύριζας ότι το παλεύει, και η αντιπολίτευση ότι αντιπολιτεύεται, μη χέσω.
Πρόκειται για έναν χαμό και μια ξεφτίλα, πάλι, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και παρουσιάζεται η Τρόϊκα ως σοβαρότερη, και είναι αυτών των αθλίων συμπολιτευόμενων και αντιπολιτεύομενων, ενώ οι ασφαλισμένοι, οι πολίτες εκτός από τις μειώσεις παροχών (στο ποσοστό συμμετοχής επί του συνολικού ποσού) παίρνουν όλο το βάρος της ταλαιπωρίας, συν εμείς που παίρνουμε όλο το βάρος της κοσμοπλημμύρας.
Έ, άει σικτίρ Τσίπρα και όλο το σκυλολόϊ της ανανεωτικής αριστεράς.
Ο κόσμος βέβαια τρώει εμάς, μας βρίζει, όχι όλοι, μας πιέζει, μας κοιτάει σα σκατά, πάλι όχι όλοι, υπάρχουν πολλοί που καταλαβαίνουν πολλά πλέον.
Οι γηραλέοι συνταξιούχοι;
Τι να πω, τι να πω.
Πραγματικά τους λυπάμαι, και γι' αυτούς μόνον τρέχω πιό πολύ, αλλά μερικές φορές είναι όντως εξοργιστικοί μέσα στον πανικό τους.
Συνέχεια συγκρούονται μεταξύ τους, και πολλοί απαιτούν όταν έρθουν στο γκισέ, αν είναι δυνατόν να τους γράψεις την αίτηση, να τους πληρώσεις Τώρα! να τους πεις πως θα πάρουνε λεωφορείο, να τους κολακεύσεις και να τους ακούσεις ως σοφούς.
Επειδή πρέπει να μην δώσουμε αμέσως την αίτηση, λόγω της πολυπλοκότητάς της πρέπει να τους δείξουμε τον τρόπο συμπλήρωσής της, δεχόμαστε συνέχεια πιέσεις.
Δώστε μας την αίτηση, όχι δεν σας την δίνουμε, γιατί; γιατί το ένα το άλλο, όχι δώστε τή μας, και έτσι αρχίζει το πατιρντί, έρχεται και κανένας λογιομαλάκας να το φιλοσοφήσει περί δημοσίου και το πόσο αγενείς και γραφειοκράτες ήμαστε, και τότε να δεις τι γίνεται!
Έχω πει, πράματα και θάματα, έχω ξεφύγει και γω, αλλά ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, δεν γίνεται αλλιώς.
Τι να κάνεις όμως;
Στο μεταξύ παρατήρησα κάτι, ανατριχιαστικό.
Υπάρχουν φράσεις που επαναλαμβάνονται, τις ξέρω εδώ και χρόνια.
Δεν θέλω να ακούσω θεωρίες, δεν θέλω να ακούσω θεωρίες περί κράτους κ.λπ, έχετε δίκιο, δε μας παρατάτε λέω εγώ;
Ήθελα να γίνω εγώ υπάλληλος;
Θα κάτσω τώρα να κάνω ανάλυση;
Αφού ο κόσμος δεν κάθεται να σκεφτεί και δεν τον βοηθάει και κανένας να σκεφτεί επί του συγκεκριμένου, και αφού έχουμε Σύριζα και νδ και πασοκ και συριζα και χρυσή αυγή και νδ και πασόκ και ποτάμι, και όλα αυτά με 90%, τι θέλετε τώρα;
Να τους λυπάμαι όλους, και τον εαυτό μου μαζί;
Δεν λυπάμαι κανέναν, να κάτσουν να σκεφτούνε όλοι, πολίτες υπάλληλοι εργάτες μικροαστοί, να κάτσουν να σκεφτούνε και τίποτα άλλο.







Ιωάννης Τζανάκος

Ο λαϊκός δρόμος..


Η εμμονή τής άρχουσας τάξης και των ελίτ στην "Ελληνική Δημοκρατία" είναι τα πράγματα να μείνουν στην παρούσα θέση τους για πάντα αν είναι δυνατόν, και αυτή η στάση δεν σημαίνεται και δεν ερευνάται ορθά αν την τοποθετήσουμε μόνον στον συντηρητισμό ή σε μια "δεξιά" πλευρά τής πολιτικής γεωγραφίας.
Η κριτική από τα "αριστερά" και τα "αριστερότερα" δεν εξηγεί τίποτα τουλάχιστον στις ειδικές συνθήκες που διαβιούμε "εδώ".
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως η ανάπτυξη της νεοδεξιάς και του νεοεθνικισμού όπως εκφράστηκε στο ρεύμα του φιλοτραμπισμού και στην χώρα "μας" αλλά και σε ακόμα εξαλλότερες μορφές εθνολαϊκισμού θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα των πραγμάτων, ή αν απενοχοποιούνταν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε και να δράσουμε με μεγαλύτερη ελευθερία απέναντι στις ιδεολογικές και πολιτικές πολιτισμικές δεσμέυσεις που προαναφέραμε, άρα και ενάντια στο κατεστημένο σύστημα συσχετισμών δύναμης στο "εσωτερικό".
Νομίζω πως αρκετοί έχουν παραπλανηθεί από αυτή την νέα δυναμική και βέβαια, παρά την διεθνή αναφορά τόσο στον Πούτιν όσο και στον Τράμπ που αποτελούν εμβληματικές μορφές του νεοεθνικισμού, όλο αυτό καλύπτει την ειδική πραγματικότητα της χώρας και τα ιδιαίτερα προβλήματα που ανακύπτουν από την γεωπολιτική και γεωπολιτισμική θέση της.
Η απουσία ενός δημοκρατικού λαϊκού σοσιαλιστικού και εθνικοανεξαρτησιακού χώρου φάνηκε να καλύπτεται από τον Συριζα, αλλά πέραν τής έκβασης της επίθεσης της Ε.Ε απέναντι και σε αυτό τον χώρο, που είχε τα γνωστά αναμενόμενα αποτελέσματα, υπάρχουν αντικειμενικά και ιδεολογικά/υποκειμενικά ειδικά ταξικά και ειδικά πολιτικά όρια στην ίδια την αστική κοινωνία, και τοπικά και παγκόσμια όρια, τα οποία αποτρέπουν την αυτόνομη παρουσία ενός τέτοιου χώρου.
Ας μην ακουστεί υπερβολικό αλλά όλες οι συνθήκες σε μια χώρα σαν την Ελλάδα επιβάλλουν την ανάδυση ενός τέτοιου χώρου και όλες οι συνθήκες ταυτόχρονα αποτρέπουν ακόμα και με κατασταλτικό τρόπο αυτή την ανάδυση.
Για να καταλάβετε τι εννοώ θα σας έλεγα πως αυτή η καταστολή/αποτροπή έρχεται και "από τα δεξιά" και "από τα αριστερά", εφόσον το κοινωνικό ταξικό βάθος αναπτυγμένων και διεθνοποιημένων κρατικομονοπωλιακών καπιταλιστικών κοινωνιών δεν είναι προσανατολισμένο σε μια τέτοια κατεύθυνση, ακόμα κι αν αυτές βρίσκονται σε φάση προτεκτορατοποίησης, αλλά υπάρχει ως αναγκαίο και επιβαλλόμενο, από τις συνθήκες πάλι, μόνον το πολιτικό και υποκειμενικό βάθος.
Ας ξεκαθαρίσουμε από εδώ πως αυτό το πλέγμα πολιτικών και υποκειμενικών δομών, εξεταζόμενο στην γενική του λειτουργία, αποτελεί ένα αντικειμενικό σύστημα/υποσύστημα ενός παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος κυριαρχίας και όχι μόνον μια πτυχή του (λεγόμενου ως) εποικοδομήματος.
Αρχικά θεωρήσαμε πως ο παραδοσιακός λαϊκός κομμουνισμός του κκε θα μπορούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο, ήτοι να αναφλέξει την δημοκρατική λαϊκή δυναμική των εργαζόμενων κοινωνικών τάξεων σε μια "περιφέρεια" του παγκόσμιου συστήματος, εφόσον το κόμμα αυτό πέραν των ιδιαίτερων αυταρχικών δογματικών παραδόσεων και θεμελιώσεών του, περιείχε και περιέχει πάντα την δυναμική εκείνη που το γέννησε, ήτοι μια δυναμική που απορρέει από την λαϊκή ταξική πάλη σε μια περιφερειακή χώρα.
Όμως, νομίζω αστοχήσαμε ακολουθώντας τις επιθυμίες μας και αγνοώντας κάποια ιστορικά δεδομένα και την ίδια την δυναμική της "ντόπιας" βιομηχανικής εργατικής τάξης που εκφράζεται με έναν στρατηγικό αλλά στενό στρατηγικό τρόπο από αυτό το κόμμα.
Οι προθέσεις αυτού του κόμματος περιορίζονται από τις γενικές παρακαταθήκες του ιστορικού κομμουνισμού και από τις ειδικές παρακαταθήκες ενός κυρίως και πρωτίστως αντιφασιστικού αντιϊμπεριαλιστικού λαϊκού αγώνα όπως αυτός προέκυψε από την σύγκρουση με τον κατακτητικό φασισμό-ναζισμό στον β΄παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτά είναι γνωστά, αλλά δεν έχει εξετασθεί αναλυτικά ή θεωρητικά το ενδεχόμενο αυτή η μορφή να μην αντιστοιχεί στο νέο πλέγμα αντικειμενικών στρατηγικών δεδομένων που περιέχουν την χώρα, χωρίς βέβαια να είναι (από την άλλη) σε απόλυτη διάκριση από αυτά. 
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κριτική που δομεί η όποια αριστερή ή επαναστατική (υπερεπαναστατική κατά κκε) φράξια ή τάση ή "εξωτερική" ομάδα απέναντι στο κκε δεν κινείται προς την κατεύθυνση ενός άλλου στρατηγικού ορίζοντα από αυτόν που το ίδιο το κκε έχει χτίσει, ακόμα κι αν αυτή η κριτική εκπορεύεται από εντελώς άλλες θεμελιώσεις και ιδεολογικές αρχές.
Κατά την δική μας θέση αυτή είναι και η εντελώς λάθος ανακατεύθυνση, οπότε η θέση μας αν και σε πολλά ζητήματα βρίσκεται πολύ κοντά στο κόμμα αυτό, σε άλλα βρίσκεται σε τρομαχτικά μεγαλύτερη απόσταση από την κριτική που του ασκούν αυτοί οι χώροι.
Η πολεμική και η έντονη τοποθέτησή μας ίσως να εδραίωσε στα μυαλά κάποιων πως κάνουμε κριτική στο κκε από μια τυπική εθνικοανεξαρτησιακή ή "εθνικιστική" σκοπιά, και ίσως αυτό πιστεύουν και τα μέλη και φίλοι του κκε με τα οποία έχουμε έρθει σε επεισοδιακό διάλογο κατά καιρούς.
Πέραν των όποιων δικών μας εμμονών όμως με την προβληματική τής εθνικής κυριαρχίας κ.λπ το ζήτημα είναι αλλού και το πρόβλημα τοποθετείται από εμάς πραγματικά αλλού, σε ένα πεδίο που θα υφίστατο ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα ζητήματα (αν υπάρχουν) λαϊκής και εθνικής ανεξαρτησίας.
Ίσως με τις "συμβολικές" δημοσιεύσεις μας για τον "κεντρισμό" να δώσαμε ένα στίγμα, αλλά δεν αρκεί, εφόσον αν δεν γίνει κατανοητό το ιδιαίτερον της "εδώ" νέας πολιτικής και γεωπολιτικής συγκυρίας (μιας συγκυρίας με μεγάλο όμως ορίζοντα στο μέλλον) δεν θα έχει νόημα η συζήτηση.
Για να κλείσω, και να δώσω άλλο ένα στίγμα ή σημείο προσανατολισμού θα σας έλεγα πως η αδυναμία συγκρότησης λαϊκού δημοκρατικού πολιτικού χώρου, ας λένε ό,τι θέλουν οι "μαρξιστές" για το τι σημαίνει αυτό, έχει και θα έχει κατασταλτικά χαρακτηριστικά από την μεριά του κατεστημένου, και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει την δυναμική του και τον ίδιο ως αίτημα και ανάγκη σε κάθε άλλο παρά "ειρηνικές" μορφές πάλης, όταν θα χρειαστεί.








Ιωάννης Τζανάκος 

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ξεκίνησε ο πόλεμος με τον Λακάν..

Προλογικοί αστεϊσμοί περί λακανικών οικόσιτων..


Μιά μικρή σημείωση επί (του) πυρετώδους διαβάσματος λακανικών κειμένων.
Αυτό το τίποτα που ξεπηδάει από παντού, κάπου εκεί μεταξύ επιθυμίας για ένα ανύπαρκτο πράγμα όπου πλαντάζει η απελπισμένη έφοδος του εγώ που βγαίνει εν εξάλλω για να το συναντήσει ως τίποτα, κάτι, αλλά και τυχαίο ξεκαβλωτήριό του, σκοπεύω να το περικυκλώσω με ένα μεγάλο αδηφάγο Τίποτα, ένα τεράστιο σταλινικής προελεύσεως Τίποτα, το οποίο μάλλον τρομάζει τα πολλά μικρά λακανικά τιποτένια Τίποτα.
Εννοείται πως αστειεύομαι, αν και αυτό δεν πρόκειται να γίνει κατανοητό από ανθρώπους που είναι υποχρεωμένοι να αναλύουν τα πάντα και τούτο να μην το θεωρούν το ίδιο μεγαλειωδώς Είναι ως Τίποτα, όπως λ.χ εγώ θεωρώ το απολύτως περικυκλωτικό Τίποτα με το οποίο θα τούς περικυκλώσω.
Μα είναι αυτό στρατηγική; ε όχι δα..
Πρόκειται για μια απλή και εύκολη σφαγή αυτοϋπερεκτιμημένων στρατευμάτων από τον ίδιο τον πυρήνα τους, το μηδέν, που νόμισαν πως θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε διαφωτιστικογενές οικόσιτο. 






Ιωάννης Τζανάκος 

Ημερολόγιο κούρασης..



Όπως σας έχω συνηθίσει. 
Ημερολόγιο:

Οφείλω να παραδεχθώ πως ο Λακάν, όσο βυθίζεσαι στα κείμενά του, είναι γοητευτικός, γοητευτικότατος, μαλάκας.
Δεν μπορώ να μην ενδιαφερθώ για έναν τόσο μεγάλο απατεώνα, και να μην δω τις αλήθειες του, είναι δυνατόν ένας τόσο μεγάλος απατεώνας να μην έχει μέσα του αλήθεια;
Τι τραβάω ο άνθρωπος.
Δεν μου έφτανε ο δυσκολοχωνεμένος Φρόϊντ προ δεκαετιών, να το υποστώ και αυτό;
Αντίθετα από ότι μου είπε ο Δ.... είναι αναγκαστικό να ανατρέξω και στον κύριο Σίγκμουντ, θα το αντέξω και αυτό.
Ευτυχώς υπάρχουν και καλά ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα λεξικά και ευρετήρια, αλλά το πρωτότυπο υπερέχει.

Θα έρθει η σειρά και του κυρίου Ντελέζ, τον οποίο εκτιμώ ως αναλυτή και ερμηνευτή της κλασικής φιλοσοφίας, αν έχεις πάρει βέβαια αντιβίωση ή έχεις κάνει τα σωστά εμβόλια.

Υπάρχει αντικειμενική δομή, ύλη, κατάσταση, ή τέλος πάντων κάτι σαν νομοτέλεια;
Νομίζω πως μόνον αυτό υπάρχει, άσε τους να λένε πως όλα αυτά είναι "επιστημονισμός", ό,τι και να λένε ο κόσμος υπάρχει ανεξάρτητα από την θέληση του υποκειμένου, αν και τούτο ως δήλωση περιέχει τις απίστευτες αντινομίες και αντιφάσεις.
Είναι υποχρεωτικό να σκέφτεται έτσι ένας μισθωτός μαλάκας, και αυτός μαλάκας, αλλά εκ των πραγμάτων και όχι γιατί το θέλησε!

Το ζήτημα του εθνικισμού χαλάει φιλίες, πρόκειται για αέναη διαμάχη μεταξύ ιδεολογικών εθνών εθνοτήτων ίσως και φυλών, χωρίς "βιολογικό" υπόβαθρο βέβαια.

Ο "κεντρισμός" μεταξύ κομμουνιστών και δεξιών σοσιαλδημοκρατών είναι μια άσκηση ισορροπίας με σίγουρη την πτώση.
Το σίγουρο είναι πως αν ασκείς τέτοια αθλήματα δεν είσαι κομμουνιστής, ακόμα κι αν θα το ήθελες, αφού οι κομμουνιστές ακούνε 2.5 διεθνή και παθαίνουν αναφυλαξία, δερματικές παθήσεις, κάνουν εμετό και άλλα. 
Αν μάλιστα είσαι ύποπτος για σοσιαλπατριωτικές αμαρτίες, δεν έχει νόημα να διεκδικείς τον τίτλο.

Αν θα μπορούσε να γίνεις κάτι, γίνε μαγνήτης.
Μαγνήτισε τα πάντα με έναν μαγνητικό εγελιανισμό, έναν Έγελο μαγνήτη.

Η ιστορία είναι μια σειρά μαζικών εγκλημάτων χωρίς νόημα, απλά ζούμε εντός της.
Αυτό δεν είναι Έγελος, σίγουρα.

Θα ήθελα να σκεφτώ από την αρχή τα πάντα, αλλά με πρόλαβαν τα πάντα και σκέφτηκαν πρώτα αυτά, και για μένα και για τον εαυτό τους.
Το κενό δεν είναι λύση απλά γιατί δεν είναι εφικτό.

Η κούραση κάποτε έδινε δύναμη.
Τώρα δίνει μόνον έναν βαθύ ύπνο λίγο πριν τον εφιάλτη του πραγματικού.
Το συμβολικό έχει γίνει θέμα για πραγμάτευση, άρα έχει καταστραφεί, αναρωτιέμαι πως μπορούν ακόμα να μιλάνε γι' αυτό, ποιοί;

Πολλά είπαμε, ας κάνουμε και μια καλή πράξη, να λέμε την αλήθεια μεταξύ μας.




Ιωάννης Τζανάκος

Ανάγκη, κοινωνικός δεσμός και μηδέν..


Οι αντικειμενικές δομές ενός κοινωνικού συστήματος δεν αποτελούν μόνον ένα σύστημα δεσμών μεταξύ των επιπέδων οργάνωσής του.
Ο μαρξιστικός δογματισμός τείνει γενικά στην θεωρητική και πρακτική πρόταξη της υπαγωγής των δεσμών σε μια απόλυτη και νομοτελειακή υποδομή, ενώ κάθε νεοδεξιόστροφος ή νεοαριστερόστροφος αναθεωρητισμός επί των μαρξιστικών θεμελίων τείνει γενικά στην (θεωρητική) απολυτοποίηση των δομών δέσμευσης ανεξαρτητα από νομοτέλειες και τα σχετικά.
Ο μαρξιστικός δογματισμός συνέχει τόσο την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατική (εργατίστικη) θέση (πάνω στην βάση τής θεωρίας των "παραγωγικών δυνάμεων") και την αντίστοιχη ιστορική κομμουνιστική, ενώ η θεωρία περί της αντικειμενικότητας-υποκειμενικότητας των δεσμών που συγκροτούν (υποτίθεται) το εκάστοτε κοινωνικό σύστημα αφορά κυρίως στις διάφορες αναθεωρητικές "δημιουργικές" νεοαριστερές, ελευθεριακές ακόμα και αριστεροφιλελεύθερες θέσεις.



Πρόκειται για ένα θεωρητικό και πολιτικοθεωρητικό αδιέξοδο από το οποίο δεν θα υπάρξει κάποια ομαλή ιστορική διέξοδος.
Εξάλλου, η ιστορική διεργασία δεν φημίζεται για την ομαλότητά της, ειδικά όταν σχετίζεται με νέες συνθέσεις, λύσεις και άλματα, από συγκροτημένα και διαμορφωμένα συστήματα σε άλλα κ.λπ
Δεν είναι το καλό σενάριο, αλλά είναι το σενάριο της ιστορικής πραγματικότητας, η οποία είναι αδύνατον να εννοηθεί χωρίς και εκμηδενισμούς, αιωρήσεις, αναβιώσεις παλαιών τραυμάτων, δημιουργία νέων ρήξεων και γενικά ένα χάος.



Το γενικό σχήμα της νόησης σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν περιέχεται σε ομαλές ή συστηματοποιημένες μορφές, υπάρχει ως δεδομένη μια αναστάτωση των όρων τής σκέψης και της βίωσης, και μια γενική σύγχυση που δεν είναι ούτε ντε φάκτο γόνιμη ούτε ντε φάκτο άγονη και επικίνδυνη.



Οι δυνάμεις ενός ατόμου αν τούτο έχει επίγνωση αυτής της ρευστοποίησης και δεν σκοπεύει να αναπαυθεί στο παρόν-παρελθόν είναι ακόμα πολύ μικρότερες των δυνάμεων των σχηματισμένων πόλων, συσπειρώσεων, θεωρήσεων, άρα και ιστορικών πολιτικών και κοσμοθεωρητικών παρατάξεων.


Δεν είναι μόνον που αυτά δεν γίνονται από ένα άτομο ή περισσότερα άτομα, είναι το γεγονός πως όπως και να έχει υπάρχει και θα υπάρξει ακόμα πιο πολύ ξένωση, ρήξη, μηδενισμός των πάντων, διάλυση των δεσμών του παρελθόντος και πάντα μα πάντα μια απίθανη ασυνεννοησία και ακατανοησία, μια ερήμωση του κόσμου γύρω από το ανήσυχο και αποσταθεροποιημένο νέο υποκείμενο.


Γι' αυτό το νέο υποκείμενο δεν πρόκειται να υπάρξει πλέον κανένας άλλος δρόμος από την αλήθεια την ίδια, αλλά η αλήθεια είναι σήμερα ακόμα πιο μακριά γιατί τώρα, ως μοναδικό σημείο της ανθρώπινης νόησης αλλά και της ζωντανής αποξενωμένης εργασίας, αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να αναζητηθεί ούτε στην σταθερότητα των αναγκών και των νομοτελειών αλλά ούτε και στο αχανές και το διαρκές ψευδοελεύθερον των δεσμών και των υποκειμενικών δεσμεύσεων.




Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μπελογιάννης, Τσίπρας (και Ζαχαριάδης)



Τα ζητήματα συνέχειας όπως αναδύθηκαν πάλι με το "μνημόσυνο" Μπελογιάννη θα έπρεπε να μας ανησυχούν και όχι να αναπαράγουν ψευδοπάθη.
Είναι προφανές πως ο Σύριζα και ο κύριος πρωθυπουργός εργαλειοποιούν με τον αθλιότερο τρόπο μιαν υπόθεση που δεν τους αφορά και τόσο.
Δεν ισχυρίζομαι πως δεν τους αφορά καθόλου, εφόσον όπως και να το κάνουμε ένα μέρος της αριστεράς μέσω αρχικά της Εδά και του εσ συνέχισε την πορεία του ως εκεί που είναι τώρα, με έναν προκαθορισμένο τρόπο.
Η διάχυση και ο τελικός διασκορπισμός του επαναστατικού αγώνα μέσα στον άμεσο δημοκρατικό αγώνα δεν συνέβει σε μια στιγμή, ούτε ήταν μόνον αποτέλεσμα του λενινιστικού σκιάχτρου του "οπορτουνισμού", αλλά ήρθε ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού στρατηγικών επιλογών των ίδιων των κομμουνιστών από την εποχή ακόμα του "σταλινισμού", των νέων ιστορικών συσχετισμών μετά την απαξίωση του ιστορικού κομμουνισμού, και ως αποτέλεσμα βέβαια και της επικράτησης των νέων μισθωτών μικροαστικών στρωμάτων στο ιστορικοπολιτικό πεδίο τής δημοκρατικής πάλης των εργαζομένων.
Η ανάπτυξη των αριστερών σοσιαλδημοκρατικών, δεξιο"κεντριστικών" (ευρωκομμουνιστικών) ρευμάτων αλλά και της λαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στην χώρα, δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κάποιας ταξικής συνωμοσίας ή της επιρροής γενικά της αστικής ιδεολογίας, αλλά από αυτό το σύνολο των συντελεστών που σας παραθέσαμε σε μια σχηματική συνοπτική μορφή.
Οπότε, οι μη κομμουνιστικές αριστερές δυνάμεις όπως έχουν διαμορφωθεί, σε αυτήν την απαράδεκτη μάλιστα μορφή, έχουν και παραέχουν το δικαίωμα να επικαλούνται τις ιστορικές ρίζες τους, να κάνουν τελετές, να συγκροτούν τον δικό τους αντιδεξιϊσμό αναφερόμενοι στους αγώνες του λαού του οποίου αποτελούν μέρος.
Από την άλλη, ο κύριος ιδιοκτήτης τής μνήμης αυτής, το κκε, έχει βέβαια κάθε δικαίωμα να διεκδικεί το κύριον μέρος της και να υπενθυμίζει στούς "άλλους" την βασική κυριότητά του.
Μέχρις εδώ καλά. Τι καλά δηλαδή, χάλια.
Τίποτα δεν έχει μείνει το ίδιο και τίποτα δεν πρέπει να παραμείνει το ίδιο, ειδικά τώρα και ειδικά με τις νέες συνθήκες που έρχονται, με βραδύτητα αλλά για να εγκατασταθούν μονίμως γύρω από το ειδικό εθνικοπολιτικό και διεθνοπολιτικό πλαίσιο που συνέχει την χώρα "μας".
Τα ζητήματα τής αριστερής μνήμης είναι μεν σημαντικά, εφόσον μάλιστα υπάρχει μια διαρκής αναθεωρητική προσπάθεια από την ύποπτη σκοπιά της δεξιάς αλλά και του "κέντρου", αλλά από την άλλη έχουν μετατραπεί επίσης σε ένα είδος φετίχ, σε μια παγίδα, σε ένα αδιέξοδο χωρίς ελπίδα.
Η αριστερά στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνω και το κκε, έχει μετατραπεί σε ταυτοτικό σύστημα, σε εθνοτικοπολιτισμική ομάδα, και δεν έχει τις δυνάμεις για να θέσει ξανά εντός της και στην κοινωνία τα στρατηγικά ζητήματα, ούτε να ανοιχθεί στους ρεαλιστικούς ορίζοντες της γεωπολιτικής και κυριαρχικής διαμάχης στο σημείο ακριβώς που ευρισκόμεθα και όχι στο φαντασιακό σημείο μεταξύ 1936-1949.
Το ιστορικό σημείο αυτό είναι πραγματικό και διδακτικό ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά μετατρέπεται σε φαντασιακό και φετιχικό από την στιγμή που περιέχει τα πάντα στην σκέψη και δεσμεύει τον στρατηγικό ορίζοντά της και την πολιτική δημιουργικότητα όσων περιορίζονται σε αυτό. 
Αυτή η ροπή προς τα "πίσω" πέραν των ιδεολογικών της λειτουργιών, που είναι αναπόφευκτες - όπως και η ιδεολογία βέβαια, έχει λάβει τα χαρακτηριστικά τής ψυχικής, ιδεολογικής και πνευματικής καθήλωσης και χρησιμεύει επίσης για να διατηρηθούν βασικοί αλλοτριωτικοί πολιτικοί άξονες, και να αναπαραχθεί μια συγκεκριμένη πολιτική γεωγραφία με στενόμυαλα εθνικοτοπικά χαρακτηριστικά.
Η αριστερή ιδιομορφία τής χώρας, το κύρος της αριστεράς όπως προήλθε από τους δημοκρατικούς και ταξικούς αγώνες της, μπορεί ακόμα να σημαίνει πολλά μέσα σε έναν όλο και πιο δεξιό κόσμο, αλλά από την άλλη αρχίζει να σαπίζει, να γίνεται βραχνάς ακόμα και για την γενική υπόθεσή της, αν ακόμα παραμένει ένα τέτοιο πράγμα.
Η δημιουργία μιας κωμικής και ελεεινής περσόνας όπως ο Τσίπρας μέσα από αυτό το ιστορικό πεδίο θα έπρεπε να μας ανησυχεί, αν και το θέμα είναι κάπως παρακείμενο ως δευτερεύον στο στρατηγικό πρόβλημα τής αριστεράς, όχι γιατί δεν είναι αναμενόμενες οι δεξιόστροφες "αποστασίες" κ.λπ αλλά διότι τούτο το τυπάκι μπορεί παρά την αστειότητά του εκτός από το να κυβερνά μια χώρα να έχει το ανεπίγνωτο θράσος να συνεχίζει να αναφέρεται στο παρελθόν.
Μετά από το σκύλεμα του Κάστρο, το οποίο όμως θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια συμβολική τιμωρία για την απεραντολογία και την φλυαρία τού αυταρχικού κομμουνιστή επαναστάτη, ήρθε η σειρά του Μπελογιάννη, που τώρα πληρώνει, συμβολικά πάλι, την δημοκρατιστική πατριωτική του αφέλεια.
Εντάξει, δεν θα μπορούσε να πάει και στο "ιερό" του Ζαχαριάδη αν υπήρχε, αν και το τόλμησε να πάει να δει ένα θεατρικό έργο, γιατί αν και δεν υπάρχει "άλλος κόσμος" πιθανόν να τον δάγκωνε κανένα φάντασμα, τον αλήτη τον αρλεκίνο.







Ιωάννης Τζανάκος
   

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Τα εργοδοτικά μυστικά και εγκλήματα...και η σοσιαλδημοκρατία..


Μέσα από προσωπικές συζητήσεις με συναδέλφισσα που έχει συγγενείς εργαζόμενους στις βιομηχανικές επιχειρήσεις των Λάτσηδων έμαθα, και ας με διαψεύσει κάποιος, πως εκεί υπάρχει ένα μυστικοπαθές ημιπελατειακό και εκτός ελέγχου σύστημα τής εργοδοσίας που αποτρέπει κάθε κρατικό ή δημόσιο έλεγχο για τους όρους ασφαλείας στην εργασία.
Αν κάποιοι εργαζόμενοι γίνουν θύματα εργατικού "ατυχήματος" τότε η εργοδοσία κλείνει τις πόρτες, και αναλαμβάνει μόνη της με δικό της νοσοκομείο την περίθαλψή τους ή αν αποβιώσουν αποζημιώνει πάλι μόνη της τις οικογένειες.
ΠΟΙΟΣ έχει τα αρχίδια να καταγγείλει αυτούς τους καπιταλιστές και να σπάσει την σιωπή και την ντροπή του εργατικού κινήματος;;;;;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΥΠΕΡΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ Μ-Λ;
Ή φτάνουν οι καταδρομικές επιχειρήσεις των αναρχοαυτόνομων;
Ποιός θα δουλέψει μέσα στους εργάτες για να τους βγάλει από το σκοτάδι της "προσωπικής" σχέσης με την εργοδοσία και των μυστικών διεκπεραιώσεων από μέρους της τής μοναδικής ανεπανάληπτης και ιερής ζωής τους;;
ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΑ;;

Καλά εγώ είμαι ένα τίποτα, ένας "σοσιαλδημοκράτης" σοσιαλπατριώτης υπάλληλος, που έχει βιώσει όμως (από την θέση του ξεδοντιασμένου ελεγκτή υπαλλήλου) την ΑΠΟΛΥΤΑ μυστικοπαθή διεκπεραίωση τής ζωής των εργατών ΌΧΙ κυρίως από το κράτος αλλά κυρίως από το μαφιόζικο ελληνικό αστικό και συνάμα αστικοφεουδαρχικό αληταριό που λέγεται "επιχειρηματική τάξη".
ΕΣΕΙΣ;;


Λόγια του αέρα είσαστε.. 





Ιωάννης Τζανάκος Μαρτώφ

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Λυπηρές διαπιστώσεις και θλίψη δίχως τέλος..



Παρατήρησα πως ένας φίλος εθνιστής, καλό παιδί κατά τα άλλα, είναι θιγμένος από την απόδειξη της μη απόλυτης συνέχειας του ελληνικού έθνους, και προσπαθεί να βαφτίσει καταστάσεις με εύηχα ονόματα για να συνεχίσει να πιστεύει στην Ελλάδα.
Το ίδιο με έναν άλλο αρχαιοπαθή φίλο που τα έχει παίξει λίγο στην προσπάθειά του και αυτός να κάνει το θαύμα να πιστέψει σε ένα ψέμα για να πιστέψει στο έθνος.
Και οι δυό τους δεν μπορούν να πιστέψουν στο έθνος και την Ελλάδα χωρίς να πιστέψουν σε ψέματα, πράγμα συνηθισμένο και ανησυχητικό όμως όταν έχεις να κάνεις με ευφυείς ανθρώπους έτοιμους κατά τα άλλα να δώσουν ανιδιοτελώς την ζωή τους για την πατρίδα.
Διάβασα και το άρθρο (σε συνέχειες) του κακομοίρη του Στάθη, το οποίο αναδημοσιεύει βέβαια και ο άθλιος, ξέρετε ποιός. 
Τι κατάντημα, τι όνειδος, τι ξεφτίλα!!!
Για να καταπολεμήσει τον χυδαίο αντιεθνικισμό και τους υπερδιεθνιστές αραδιάζει ένα σωρό από χυδαία ψέματα, μύθους και άλλα κωμικά.
Για όλους ετοιμάζω ένα συνολικό άρθρο μετά την ολοκλήρωση των άρθρων του εξαιρετικού Σμερδαλέου για τον ψευδοελληνογενή (για τον μεσαίωνα) προσδιορισμό Γραικός, που ξεκίνησε να γράφει μετά από μερικά ερωτήματά μου, πράγμα που με τιμά ιδιαίτερα.
Στην ανάρτησή μου για όλα αυτά, θα καταχεριάσω και τους διεθνιστές, αστοφιλελεύθερους και μαρξιστές, οι οποίοι πέρα από εξίσου μυθομανείς και ζώντες δια (άλλων) ψευδών είναι επίσης ένα κάτι τις καθάρματα παραπάνω, καθάρματα έτοιμα να μας παραδώσουν είτε στον υπερεθνικισμό είτε στους Τούρκους.
Πραγματικά αισθάνομαι την απέραντη μοναξιά, και δεν το λέω αυτό με έπαρση ή έχοντας κάποιον ναρκισσισμό, όπως θα ήθελαν οι μεταφροϋδιστές παρατηρητές μου, άλλα (μετα-)μοντέρνα κόπρανα αυτοί.
Μπορώ να παθιάζομαι με το έθνος μου χωρίς να φτιάχνω καταφανώς ψευδείς μύθους για να ζήσω μέσα τους και μέσω αυτών να είμαι δεμένος μαζί του.
Η διαμόρφωση σύγχρονης αλλά και έλλογα παθιασμένης σχέσης με το έθνος δεν συμβαίνει πουθενά εύκολα, εδώ όμως είναι μια ανυπαρξία, μια καταστροφή, πράγμα που το θεωρώ ένα σημάδι πως αυτό το δύστυχο και μικρό σε δύναμη έθνος δεν θα έχει και τόση τύχη στις δύσκολες εποχές που έρχονται.
Μαρξιστές, παρανοημένοι Εθνικιστές αν και όχι ακόμα Φασίστες, Φασίστες Γορίλες Νεάτερνταλ, Φιλελεύθεροι και Αριστεροί-Αριστεριστές Αναρχικοί/Αυτόνομοι, καθάρματα.
Καμία τύχη δεν έχουμε, ούτε θα έχουμε.
Άμοιρη πατρίδα, πεθαίνεις.. 







Ιωάννης Τζανάκος

Τι να κάνουμε. Τα όρια τής βίας (2)


Η παθητική αντίσταση δεν είναι "εκ φύσεως" σε διάκριση προς τις άλλες μορφές αντίστασης, όταν όμως αυτές (οι άλλες μορφές) έχουν γίνει αντικείμενο οικειοποίησης από βίαιες σεχταριστικές ομάδες δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να εκφραστεί η πλειονότητα τής κοινωνίας (τα μισθωτά υποζύγια).
Όταν υπάρχει μια γενικευμένη επικράτηση τής άλογης βίας, καταστροφή τής στρατηγικής σκέψης, καταστροφικός μηδενισμός (στην πραγματικότητα, σε κοσμοθεωρητικό επίπεδο, ένας ψευδομηδενισμός), οι καθημερινοί εργαζόμενοι και οι έμφρονες στοχαστές δεν έχουν άλλο τρόπο για να εκφράσουν τις αξίες τους και την πραγματική θέση τους από την παθητική αντίσταση.
Στην χώρα "μας" πέραν των γραφειοκρατικών αριστερών κομμάτων και του παλαιού αστικού κατεστημένου όποια ακηδεμόνευτη κινηματική δράση έχει γίνει το αγαπημένο αντικείμενο σεχταριστικών και παράλογων ομάδων, οι οποίες έχουν επίσης οικειοποιηθεί και τον αντιφασιστικό αγώνα του "δρόμου" με αποτέλεσμα μεν να υπάρχει ένα είδος "ζωντάνιας" και ένας πρακτικός δρόμος για την αντιμετώπιση επειγόντων προβλημάτων καταστολής των φασιστικών συμμοριών ή για την ανάπτυξη ενός ριζοσπαστικού συνδικαλισμού, αλλά με "παράπλευρη απώλεια" την ολοκληρωτική απόσυρση τής εργαζόμενης πλειονότητας από κάθε δράση και σκέψη για μαζική συμμετοχή σε ένα πραγματικό κίνημα.
Ο αριστερίστικος και ο αναρχοαυτόνομος σεχταρισμός ήρθαν για να κλείσουν εντελώς το καπάκι της κατσαρόλας, και να στείλουν αδιάβαστες τις εργαζόμενες και μικροαστικές μάζες στο σπίτι τους, δίνοντας μάλιστα στο αστικό κράτος και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς κάθε δικαίωμα να προβούν (ειδικά στο άμεσο μέλλον) σε μαζική καταστολή κάθε κίνησης και να αποκτήσουν μια νέα ιδεολογική ηγεμονία.
Μπορεί κανείς να βλέπει παντού αφισέτα "ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο", μπορεί κανείς να θεάται με φρίκη ή ηδονή τις αστόχαστες ψυχωτικές αναρχοφασιστικές δράσεις των "πυρήνων τής φωτιάς", μπορεί κανείς να μαθαίνει για τις κοινότητες αλληλεγγύης που κάνουν καταλήψεις σε κτήρια, αλλά κόσμο δεν βλέπει, κόσμο δεν θα δει ποτέ. 
Και αφού έχουν στείλει στην κυριολεξία τον λαϊκό κόσμο στο σπίτι του, μετά τον εγκαλούν που δεν συμμετέχει στις ανόητες ψευδοδράσεις τους ή γιατί δεν βρίσκεται σε συνεχή ψυχωτική ενεργοποίηση στην κατεύθυνση του τίποτα και της ουτοπικής αρλούμπας.
Αυτό όμως που πραγματικά εκπλήσσει δεν είναι πως συμβαίνει αυτό, και όντως αυτό συμβαίνει, το καταπληκτικότερο όλων είναι πως χωρίς τούτο να αποτελεί δεξιά συκοφαντία, οι υπερεπαναστάτες συνεχίζουν παρά τις υποτιθέμενες διαφοροποιήσεις τους να συντονίζονται με τα σχέδια του Σύριζα και όλου του παρακράτους τού Σύριζα, σχεδόν σαν να εκτελούν πολιτικά συμβόλαια σύμπραξης με αυτό τον χώρο. 
Δείτε την τελευταία προκήρυξη των πυρήνων για την επίθεση στο βιβλιοπωλείο του Άδωνη, όπου παρά την υποτιθέμενη αποστασιοποίηση από τον Σύριζα (αν και καρφώνουν ανοιχτά τους άλλους αναρχικούς για φιλοσυριζισμό) αναπαράγουν ακριβώς την φιλολογία παραφιλολογία του για την Νοβάρτις κ.λπ. 
Βέβαια, για να μην παρεξηγούμεθα, είμαστε σίγουροι πως στο ζήτημα Νοβάρτις κάτι πραγματικό τρέχει, και μπορεί ο προαναφερθείς να έχει λερωμένη την φωλιά του, αλλά το θέμα είναι αυτό που λέμε η "Ατζέντα".
Ο Σύριζα είναι δεμένος και συνυφασμένος με την εγκεφαλικά κατεστραμμένη γενιά του 2008, και δεν μπορεί να αποσείσει τις ευθύνες του για την επιβοήθηση τής ανάπτυξης, και αποθράσυνσης αυτού του χώρου, τον οποίο πάντα χρησιμοποιούσε για να πλαγιοκοπήσει το ΚΚΕ, και έπειτα τον χρησιμοποίησε για να ελέγξει "εκ του μακρόθεν" τον δρόμο, τα κινήματα και την νεολαία, αλλά και για να εκφοβίσει τους δεξιούς και ακροδεξιούς.
Μπορεί να του βγήκε, αλλά πλέον ένα από τα κοινωνικά αποτελέσματα είναι να έχει εξοργίσει την λαϊκή μάζα, η οποία μισεί θανάσιμα τα αναρχοφρικιά, αλλά και να την αποσύρει στο σπίτι και την ιδιωτεία.
Ο Σύριζα έχει ξεχάσει ότι η πραγματική άνοδός του έγινε με το κίνημα των "αγανακτισμένων", όπου όμως αυτό το κίνημα αφέθηκε από τα φρικιά να υπάρξει χωρίς παρενοχλήσεις, παρά το εξοργιστικότατο γεγονός πως συμμετείχαν φασίστες ναζιστές (μέση-πάνω πλατεία).
Απίστευτο; Κι όμως συνέβει.
Τα φρικιά θίγονται όταν οι κκεδες τους κλείνουν τον δρόμο, και είναι έτοιμοι να σκοτώσουν άνθρωπο, αλλά το ότι στις πλατείες σουλατσάρανε ναζί φασίστες δεν τους ενόχλησε τόσο ώστε να τις διαλύσουν.
Είναι προφανές και χωρίς να χρειάζεται συνωμοσιολογία ότι υπήρξε μια έμμεση και ευγενής συνεννόηση μεταξύ των παραγόντων και των μπαμπάδων, να μην παρεμποδιστεί από τα φρικιά η Συριζαίικη επιχείρηση ενσωμάτωσης και παραπλάνησης των μικροϊδιοκτητών μικροαστών και των μισθωτών μικροαστών όταν τούτοι, όλοι μαζί και σε ένα μάλλον φασίζον πλαίσιο, ξέσπαγαν στις πλατείες.
Αν όμως εμφανίζονταν ένα πραγματικά ακηδεμόνευτο κίνημα, ακόμα και απολίτικο ή γενικού δημοκρατικού προσανατολισμού, δεν θα υπήρχε ούτε μια μέρα χωρίς δακρυγόνα, σπασίματα, απειλές, τσαμπουκάδες, τρόμο.  
Τα πάντα έχουν παγώσει και ο κόσμος δεν σκέφτεται καν να πάει να διαδηλώσει, γιατί όλα αυτά δεν τον ενδιαφέρουν, δεν τον αφορούν, τον κάνουν να σιχαίνεται αλλά το κυριότερο τον φοβίζουν, χωρίς γι' αυτό όμως να ευθύνεται ο φόβος ή η φοβικότητά του.
Για να υπάρξει μια επαγωγική ούτως ειπείν μετάβαση του κόσμου, των καθημερινών ανθρώπων, από τον φόβο και την αδιαφορία προς τον αγώνα, χρειάζεται να υπάρξει αρχική ειρηνική εκκίνηση, λαϊκή αυτοπροστασία της ζωής και της ασφάλειας στις διαδηλώσεις, και αν το κράτος πάει να δείρει, να ασκήσει βία, ο ίδιος ο κόσμος είναι που θα συγκρουστεί αν χρειαστεί.
Η κουλτούρα της βίας που έχει ο ίδιος ο Συριζα (και η Ανταρσύα) ανεχτεί και χρησιμοποιήσει στους δρόμους από το 2008 και μετά, η υπέρμετρη επιβοήθηση τής ανάπτυξης του αριστερίστικου περιθωρίου για να αντιμετωπιστεί ο ναζισμός στους δρόμους, και η ιδεολογική ηγεμονία στην αριστερή νεολαία τής "λογικής" τής άμεσης σκληρής σύγκρουσης με το κράτος, χωρίς κανένα σύστημα διαβαθμίσεων και κλιμακώσεων, έχουν καταστρέψει τα πάντα.
Αυτό είναι το Α και το Ω της κατάστασης όπως έχει διαμορφωθεί.
Μην περιμένετε τίποτα αν δεν υπάρξει ένα άλλο εντελώς διαφορετικό πλαίσιο και όσον αφορά στην μορφή των κινητοποιήσεων, η οποία όπως είδαμε είναι σε κάποιες περιπτώσεις άμεσα συνδεόμενη με το περιεχόμενό τους.







Ιωάννης Τζανάκος

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τι να κάνουμε. Τα όρια τής βίας (1)



     

Η κριτική των όπλων εξαντλείται όταν δεν υπάρχει ηθικό παράδειγμα και ψυχικό θεμέλιο στο υποκείμενο που την ασκεί.
Δεν έχει σημασία αν τα όπλα είναι θανατηφόρα ή σημαίνουν μόνον μια ανυποχώρητη υλική, άρα και χωρική αντίσταση στην χωρική κυριαρχία των κυρίαρχων δυνάμεων, εφόσον όταν εξαντλείται η δυναμική τής ηθικής ακόμα και μια μετριοπαθέστερη μορφή τής ένοπλης κριτικής δεν παύει να σημαίνει υπέρβαση των ορίων, παραπλανημένη αντίσταση, απώλεια τής ειδικής υπόστασης του αντιστεκόμενου καταπιεσμένου. 
Επίσης, η απάρνηση αυτής τής κριτικής δεν σημαίνει οπωσδήποτε έναν άλλο, νέο δογματισμό περί τής μη βίας, εφόσον όταν υπάρξει ξανά το ηθικό έρεισμα και σταθεί ξανά όρθιο και ακέραιο το ψυχικό θεμέλιο τής αντίστασης, τότε θα υπάρξει αμέσως μετά μια νέα πραγμάτευση του ζητήματος περί τής βίας και της αντιβίας.
Θεωρώ πως η αδυναμία να υπάρξει ένα ρωμαλέο κίνημα αντίστασης στην εξουσία του προτεκτοράτου και στους ξένους αφέντες του προκύπτει από ένα σύνολο συντελεστών που δεν περιορίζονται στην μορφή ή στην έκφραση τής αντίστασης αλλά σίγουρα συμπυκνώνονται σε αυτήν, σημαίνονται σε αυτήν.
Αν υπήρχε πραγματικό πείσμα και ριζικό αίσθημα απωλεσθέντος δικαίου δεν θα περιοριζόμασταν στην βία τής αντιβίας ή στην γυμνή βία των απελπισμένων ή ίσως και ψευδοαπελπισμένων αντιστάσεων, αλλά θα θέταμε τον εαυτό μας στην διάθεση του αγώνα με το προσωπικό τίμημα να μετριέται πάνω από όλα στον καθρέφτη του ίδιου του προσώπου. 
Αυτή η μορφή αντίστασης έχει σήμερα στιγματιστεί συκοφαντηθεί κυρίως από τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές εφόσον συγχέεται με την χρήση από μέρους τους του σώματός τους ως όπλου για να βλαφθούν άμεσα οι (φανταστικοί ή πραγματικοί) εχθροί τους.
Όμως η παθητική αντίσταση δεν έχει καμία σχέση με την παράνοια των ισλαμοφασιστών ούτε στην πραγματικότητα είναι παθητική.
Σημαίνει την αναδίπλωση του καταπιεσμένου ανθρώπου στον καθρέφτη του εαυτού του και μιαν υπεροχική αγνόηση τού καταπιεστή χωρίς να υπάρχει καμία δυνατότητα αναστροφής τής αντίστασης σε καταπίεση.
Η κριτική που ασκεί η εξουσία προς την ενεργητική βία της αντιβίας δεν είναι χωρίς ερείσματα, πάντως ακόμα κι αν είναι υποκριτική και εργαλειακή στην ουσία της σηματοδοτεί ωστόσο την ενεργοποίηση φαύλων κύκλων βίας που κάθε άλλο παρά αδιάφορους και αλώβητους αφήνουν τους καταπιεσμένους όταν αυτοί πέφτουν στην παγίδα τής απάντησης.
Αν θεωρήσουμε πως το ριζικό δίκαιον και η απόλυτη ηθική δεν είναι μόνον "εποικοδομήματα" γυμνών συσχετισμών δύναμης θα κατανοήσουμε καλύτερα τον απώτατο σκοπό μας, θα ξεδοντιάσουμε την ψευδότητα τής εξουσίας που έχει ωστόσο ερείσματα, θα προτάξουμε στον λαό, στον καθημερινό άνθρωπο, την σημασία τής αντίστασης, και θα αποκαταστήσουμε σε ένα γενικό επίπεδο την αξιακή ιεραρχία μεταξύ μέσων και αυτού του απώτατου σκοπού που πραγματικά ή φαντασιακά υπηρετούμε.
Και τότε, θα δούμε αν έχουμε αντοχή, και αν έχουμε αντοχή θα δούμε αν θέλουμε να μην συνεχιστεί άλλο η δολοφονία των ανθρώπων.
Όσο συνεχίζεται η φετιχοποίηση τής βίας, όσο διανέμονται τα μεγάλα λόγια και οι μεγάλοι αλλά αόριστοι στόχοι μιας αναμενόμενης αλλά ποτέ ερχόμενης αντίστασης, όσο όλο το κίνημα αναλώνεται σε ένα κρυφτούλι με την συμβολική και υλική βία των αποικιοκρατών και των υπηρετών τους, τόσο θα συνεχίζεται ο ηθικός και πολιτικός ύπνος τής κοινωνίας μας.








Ιωάννης Τζανάκος 

Πανάνθρωπες...


Το πρόβλημα της αριστεράς είναι τελικά ότι δεν έχει ποτέ μπροστά της τον καπιταλισμό που επιθυμεί.
Άτιμο πράμα αυτός ο καπιταλισμός ρε παιδίμ.
Γι΄αυτό και η αριστερά επιθυμεί πάντα αυτόν τον καπιταλισμό που θα επιθυμούσε και δεν έχει ποτέ όταν τον έχει τόσο ανάγκη.
Ποτέ δεν είσαι εκεί όταν σε θέλω και όπως σε θέλω, και γω σε πλάθω στην φαντασία μου όπως θα σε ήθελα.
Τέτοια αγάπη ούτε ο Ριγκολέτος (αυτός;) δεν είχε με μιαν αγάπη.
Δώστε επιτέλους στην αριστερά τον καπιταλισμό που επιθυμεί, ας είναι ένα παγκόσμιο τέρας που τρώει σάρκες όπως τρώμε το πρωϊνό μας πριν πάμε στην καταραμένη τη δουλειά.
Δώστε επιτέλους έναν κανονικό καπιταλισμό σε αυτούς τους ανθρώπους, τους είναι τόσο απαραίτητος να είναι ολοκληρωμένος ολοκληρωτικός απόλυτος, αλλιώς πως θα στρώσουν το χαλί για τον νέο άνθρωπα;
Αυτός ο νέος άνθρωπας μου έχει κάτσει στον λαιμό, αχώνευτος είναι, αλλά αυτοί τον θέλουν σε πρόπλασμα, σε πρόγευμα, σε μιαν κάποια ιδανική μορφή τροφής, οπότε γιατί να χαλάμε χατήρια.
Εμένανε τον αμαρτωλόνε μου αρέσουν οι παλιοί άνθρωπες, κάτι παλιάνθρωπες, όλο αντιφάσεις και επιρροές από δαιμόνια, τόσο παλιάνθρωπες, αλλά είπαμε, εμένανε μου αρέσουνε παλιάνθρωπες, άρα δεν είμαι αριστερός της προκοπής, άρα δεν είμαι, κάποτε πρέπει να το χωνέψω αυτό το γεγονός και να το βουλώσω, σκάσε επιτέλους μας κούρασες άνθρωπά μου..
Πάρε το μονοπάτι σου και κατάλαβέ το.
Το μέλλον είναι η αγάπη και η συνεννόηση, ήρθε η ώρα να κρυφτείς, οι πανάνθρωπες έρχονται ξανά, και δεν σταματάνε με τίποτα..



Ιωάννης Τζανάκος

Ποντιοπιλατική τοπο-θέτηση..



Δηλώνω προς το φιλοθεάμον κοινό ότι δεν έχω διαβάσει σχεδόν τίποτα από προσυνεδριακούς διαλόγους γνωστών κομμάτων τής φιλεργατικής τάξης, δεν ζυμώνομαι με καμία πραγματική ή φανταστική φράξια προσκείμενη παρακείμενη διακείμενη σε αυτά τα ιστορικά κόμματα, όπως επίσης δηλώνω και υπογράφω κάθε δήλωση που θα περιείχε την άρνηση απάρνηση ή πλήρη απομάκρυνσή μου από κάθε φράξια, τάση, υποτάση διάταση υπόταση υπέρταση κ.λπ αυτών των τιμημένων δοξασμένων και (περιεχόντων) άλλων ιδιοτήτων χώρων.
Έχοντας λοιπόν εξασφαλίσει την πλήρη υγειονομική μου απομόνωση από κάθε υπόνοια κομματικής εμπλοκής, μπορώ να δηλώσω επίσης, χωρίς ελπίζω να προκαλώ πάλι την παρανοϊκοσχιζότυπη υποψία σας, ότι τάσσομαι ανεπιφυλάκτως με κάθε λαϊκιστική ύποπτη και πάντα οπορτουνιστική τάση φράξια κ.λπ κ.λπ, ειδικά αν αυτή έχει σαφή συντηρητικά ή συντηρητικοειδή  χαρακτηριστικά.
Ελπίζω να μην τους καίω τους ανθρώπους, δεν τους ξέρω, από φήμες ακούω και βλέπω αντιδράσεις, είμαι και "παντελώς άγνωστος" με παράξενες συμπάθειες, οπότε κανένα πρόβλημα.
Όλα θα πάνε καλά, και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι οι δυνάμεις του πνεύματος, του πολιτισμού, τής ανθρωπιάς, της κατανοήσης και γενικά όλων των υπαρξιακών όρων που κάνουν ένα άνθρωπο να είναι άνθρωπος και όχι παρατρεχάμενος των κακών δυνάμεων, θα νικήσουν.






Ιωάννης Τζανάκος
Ο νίπτων τας χείρας του διαρκώς.

Αμαρτωλοί πληβείοι, χαμένοι από χέρι.,.


Ίσως να έχει δίκιο ο φίλος (φίλοι φίλοι καρυοφίλι) Σμερδ, και η ένωση με τους πληβείους και την πληβειακότητα να έχει και ιστορικές ρίζες, χαμένες σε ιστορικές ή ιστορικιστικές υποστασιοποιήσεις που εξετάζονται νουνεχώς από θεράποντες τής επιστήμης (όπως αυτός), αλλά το σίγουρο είναι πως μερικοί χωρίς δολιότητα ενώνονται μαζί τους χωρίς καν να το ξέρουν, πως έγινε ρε παιδίμ.
Και αυτή η ένωση είναι πάντα αμαρτωλή, θα έλεγα επικίνδυνη, αν δεν ήμουν σίγουρος πως η αστυνομία είναι όπως πάντα παρούσα παντού και σήμερα μάλιστα καθολική.
Ο φραξιονισμός ωστόσο έχει μιαν αιθέρια υπόσταση, τα νήματα είναι αόρατα, δεν υπάρχει συνεννόηση ούτε συνωμοσία, έρχονται και δένουν τα πράγματα, αν και είναι γνωστό και το είπαμε πριν, κάθε αμαρτωλή σχέση απαγορεύεται, γάμος γίνεται μόνον με έγκριση παπάδων, οπότε τι μένει;
Μια μαγική αλυσίδα από αμαρτωλές νύχτες, και η πληβειακότητα θα χαθεί πάλι στον μεγάλο χρόνο, είναι σπάνια η συνάντηση εκείνη που βγάζει μπροστά τέτοια αμαρτωλά ζευγάρια και τα κάνει ήλιους και φωτιές.
Τον άλλο αιώνα ίσως.
Εδώ υπάρχει αρκετή σύνεση, τάξη, πρόβλεψη, ανάταση προγαμιαίων συμφώνων, δεν υπάρχει χώρος για πλεμπάγιες με αξιώσεις ισχύος και με βρωμερές αμαρτωλές σκέψεις.



Ιωάννης Τζανάκος

Ελεύθερος συνειρμός σε ψευδοφιλοσοφικόν ύφος..


Ο παραλογισμός μπορεί να αναδυθεί εκεί όπου έχουν κλείσει όλες οι λογικές δίοδοι για να εκφραστεί ένα σύνολο συμφερόντων, ένα θυμικό πλέγμα, ένα πλαίσιο έκφρασης τής εκάστοτε ιδιομορφίας των ανθρώπων.
Η επιχείρηση αποκλεισμού κάθε διόδου μπορεί να είναι επιτυχής για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι δηλαδή ικανή να σχηματίσει έναν κόσμο που παρά την εσωτερική του πολλαπλότητα θα παραμείνει ως προς διάφορα βάθη του ανέκφραστος, ανύπαρκτος στο συμβολικό ή λογικό πεδίο, αποκλεισμένος ο ίδιος από στοιχεία που τον συγκροτούν και θα τον συγκροτούν όσο είναι κόσμος και όχι ένα άθροισμα τυχαία συνυπαρχόντων και μεταξύ τους αυτονομημένων πτυχών τής ανθρώπινης ζωής.
Η αρχική ίσως τάση όποιου θέλει να ξαναπιάσει τα πράγματα χωρίς να θάβει, να παραβλέπει και να αγνοεί την δύναμη όλων των πτυχών τής ζωής, είναι σε μιαν πυρετώδη διάρκεια τής σκέψης, σε μιαν αγρύπνια που κινδυνεύει να καταντήσει ψυχωτική, να σημαίνει συνέχεια αυτό που θεωρεί ότι αγνοείται.
Αλλά με αυτό τον τρόπο δεν κάνει τίποτα, εφόσον ακόμα και η στάση που καταπολεμά ή (αντίθετα) η στάση που προτάσσει δεν έχει έρθει ως αποτέλεσμα ατομικών βουλήσεων, ούτε καν ως αποτέλεσμα κάποιας υπεριστορικής ή υπερβατικής κοινωνικής υποκειμενικότητας ή συνείδησης, οπότε θα έλθει σε αντικειμενική σύγκρουση με κάτι που έχει αντίστοιχα μιαν βαθύτητα και μιαν εδραίωση που εξάλλου ως κυρίαρχη και επικρατούσα έχει εκτός από αυτό το βάθος και αυτή την εδραίωση την δύναμη τής φαινομενικότητας.
Μπορεί αυτή η φαινομενικότητα να φαίνεται η ίδια μόνον φαινομενικότητα, αλλά είναι και φαινομενικότητα και βάθος θεμελίωσης, οπότε δεν προέκυψε ως μια τυχαία επιλογή, δεν κυριάρχησε ως μια αυθαίρετη κυριαρχική βούληση και δεν οργάνωσε τις απωθήσεις της ως μια σκοτεινή και συνωμοτική εξουσία, αλλά έγινε και ήταν και είναι ένα πιο πλήρες σύστημα, ένα πιο οργανωμένο θέτειν των όντων.
Αυτή η θεμελίωση που είναι και φαινομενικότητα δεν έχει την δύναμη που λέει ότι έχει, δεν έχει ως οικοδόμημα ή κατασκευή την αρμονική σύνθεση των στοιχείων που δηλώνει με τις οπτικοποιήσεις τής ισχύος της, αλλά είναι ένα σύστημα, σε αντίθεση με τα "αποσυρμένα" και "απωθημένα" και μη εμφανιζόμενα βάθη που αυτοβαυκαλιζόμενα με το βάθος τους και την καταπιεσμένη τους υπόσταση στην πραγματικότητα αναπτύσσουν την αντίστασή τους σε έναν ερμητικό ειρμό ανάλογο και εναρμονιζόμενο με οντότητες που υπάρχουν μόνον ως βάθος και ως αποσυρμένη ουσία.
Εδώ όμως ερχόμαστε πάλι στο αρχικό σημείο του Λόγου μας, εφόσον βλέπουμε πως μέσα σε ένα αποσυρμένο και απωθημένο βάθος έχουν αρχίσει να σωριάζονται και να συναντιώνται ερείπια, θραύσματα, επιθυμίες, αλλά και σκοτεινιασμένοι θυμικοί πυρήνες. 
Από ανθρώπους όλα αυτά, ας μην ξεχνιόμαστε.
Αυτά τα συναντώμενα είναι πολλά, ετερογενή και μερικές φορές εχθρικά μεταξύ τους, αλλά πάντως τα ενώνει η εξορία, ο αποκλεισμός, κι ένας αριστοκρατικός ερμητισμός που μεταξύ γελοιότητας και τραγικότητας ή δια αλλόκοτων συνθέσεών τους συνθέτει ένα πένθιμο, ανησυχητικό και κάπως παράφωνο, αν και ενδιαφέρον τραγούδι, που κάθε άλλο παρά μυθικό ή μόνον μυθικό είναι, παρά το γεγονός πως οι κυρίαρχες δυνάμεις μόνον έτσι μπορούν να το κατανοήσουν αν θέλουν να το κατανοήσουν και όχι απλά να απαγορεύσουν με κανονιστικά διατάγματα του Λόγου.
Όταν αυτό το τραγούδι αρχίζει να ακούγεται στον πρώτο όροφο τής κυρίαρχης φαινομενικότητας που είναι και η μόνη, επικρατεί ένας μικρός πανικός, και αρχίζει να χτυπάει ένας σχετικά χαμηλόφωνος συναγερμός, ο οποίος ωστόσο δεν παύει να είναι συναγερμός.
Αντίθετα από τα φαινόμενα-φαινόμενα τής σκέψης πολλές από τις αστυνομικές δυνάμεις τής τάξεως βρίσκονται σε αυτό τον πρώτο όροφο και έχουν μιαν επικοινωνία με τα χθόνια απωθημένα, και ως ειδικευμένες μονάδες καταστολής προβαίνουν σε μιαν γρήγορη και σκληρή τακτοποίηση τής κατάστασης, διευκρινίζοντας προς τους πάντα ανήσυχους νέους την κατάσταση ως δεδομένη, αυτά τα χθόνια απωθημένα ως ψευδή, ως κάλπικα και πολλές φορές, για να μην πω πάντα, ως συνδεόμενα με τους υψηλούς ορόφους.
Η αστυνομία σήμερα δεν είναι μόνον αυτή που ξέρατε. 
Έχει πολλές αρμοδιότητες, μια από τις οποίες είναι να πείσει το κοινό ότι ό,τι έχει θαφτεί στα υπόγεια τής ζωής ανήκει στα ψηλά δώματα, έρχεται από τα ψηλά δώματα, υπηρετεί τους "σκοτεινούς" σκοπούς των υψηλών τάξεων.
Έτσι, όταν ακούγεται συχνά πυκνά το θλιμμένο τραγούδι των ερειπίων, όταν αντηχούν οι απειλητικοί ήχοι μιας ζωής που είχε ψυχή και όχι μόνον θεωρία και οικουμενικές πλάνες, η αστυνομία είναι αυτή που θα βάλει τα πράγματα σε τάξη θυμίζοντας ότι όλα αυτά δεν μπορεί παρά να υπηρετούν την εξουσία των Κυρίων.
Πρέπει να διευκρινίσουμε ωστόσο ότι αυτό μπορεί να το κάνει εκείνη η αστυνομία που δεν ξέρει ότι είναι αστυνομία, για την ακρίβεια μόνον αυτή μπορεί να το κάνει, γιατί αν δεν το ξέρετε μόνον μια αυτοδιαχειριζόμενη μη αστυνομία αστυνομία μπορεί να πείσει κάθε ονειροπόλο ή θυμικό άνθρωπο ότι όλα αυτά που ακούει ή ονειρεύεται σε ασυνάρτητα, μα το θεό παράλογα όνειρα, δεν μπορούν να είναι τίποτα άλλο από πλασματικές ενότητες φτιαγμένες με τα υλικά όλων των ψευδών που έχουν να κάνουν με ενότητες, ειδικά με ενότητες που δεν έχουν σχέση με τον σημερινό κυρίαρχο, λαμπρό και απόλυτα λογικό κόσμο.
Γιατί, αν δεν το ξέρετε πάλι, μόνον ένας τόσο λαμπρός, αναπτυγμένος, λογικός και ανθρώπινος κόσμος θα μπορούσε, μα τον θεό πάλι, να δηλώσει σε μια κωμική αλλά και απαιτητική σύμπνοια πως ενότητες είναι μόνον αυτές που αγγίζονται, αυτές που εξηγούνται, και εν τέλει αυτές που έχουν την χάρη και την κομψότητα να μην είναι καν ενότητες, να μην είναι καν υποχρεωμένες να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ως ενότητα-ες.
Και έτσι, είτε ζείς σε προτεκτοράτο είτε ζείς σε μητρόπολη, είτε δεν ξέρεις αν ζεις σε προτεκτοράτο ή μητρόπολη, ένα ξέρεις σίγουρα, ότι δεν πρέπει να είσαι κακός, δύσθυμος, πολύθυμος, μικρόθυμος μεγάθυμος, δεν πρέπει τέλος πάντως να παραλογιστείς, να χωριστείς από τους ανθρώπους, αυτή την μεγάλη αγκαλιά αγάπης που σε αγκαλιάζει με όλες της τις αντιφάσεις, αλλά τι να κάνουμε! , αυτό έχουμε και μόνον αυτό θα μπορέσουμε να έχουμε.
Όπως είπε και ένας μεγάλος ιστορικός υλιστής του καιρού μας, υπάρχουν και οι υπαρξιακοί όροι, και η αγάπη είναι ένας από αυτούς, όταν ειδικά, όπως είπαμε, δεν ξέρεις, είσαι ή δεν είσαι, είναι ή δεν είναι, αυτό το κουρέλι, ένα πανί, ένα τίποτα, ένα ψέμα, δεν πάμε καλύτερα σε κανένα σεμινάριο;
Αν είναι να θυμώσω θα θυμώσω, δεν θα θυμώσω όμως τώρα, περιμένω καλύτερες στιγμές.
Όταν τα ηφαίστεια θα εκραγούν.
Δεν θα είμαι μέσα τους. 
Η οικογένειά μου έχει να ασχοληθεί με "υπαρξιακούς όρους".
Θα το χαρώ όμως.
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος  

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

έχουν καιρό ακόμα..



Να είναι άλλο ένα ψέμα;
Το άνοιξα κι άκουσα τον φόβο σου
που έχει ήδη περάσει,
Οπότε, λένε οι συμβουλάτορες
μείνε μόνο στην αλήθεια,
Μη τα σκαλίζεις τώρα,
 
Έχει ένα ψέμα η αλήθεια
Δεν θα σε κάνει να κοιμάσαι άβολα
Η αλήθεια είναι εκείνη που θα σε κοιμίζει
ομορφότατα
Σε θέλουν αληθινό οι Κύριοι
Και συ ανόητε να παραμένεις
Γαλήνιος
Στ' αλήθεια αληθινός αμνός
με την αλήθεια του λύκου πάλι
Δεν θα σε κάνει να κοιμάσαι άβολα,
 
Άλλο το ξύπνημα,
έχεις καιρό
Η νύχτα των αμνών μεγάλη
Η αλήθεια τους επίσης,
Το πρωϊ θα ναι λύκος
αλλά,
έχουν καιρό ακόμα..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 
 
 

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

3 πραγματικοί λόγοι για να είναι κάποιος απαισιόδοξος..



Θα ήθελα να εξηγήσω στους αγαπητούς φίλους και νυν ή πρώην και μελλοντικούς (πάλι;) συντρόφους μερικά πραγματάκια, έτσι για να σκορπίσουμε δημιουργικά τον πολύτιμο εργατοχρόνο μας.

1.
Καταρχάς αδυνατώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν ακόμα και σε ένα περιγραφικό "φροϋδικό" πλαίσιο να μην υπερασπιστεί κανείς το Υπερεγώ (συνείδηση, υπερκείμενη αρχή, ανώτερη αρχή, ή όπως αλλιώς θέτε σκεφτείτε το) αν θέλει να είναι συμμέτοχος, οργανωτής, ή απλός φαντάρος, σε μια πολιτικοστρατιωτική δομή.
Αν το βρείτε πείτε τό μας, να απαρνηθούμε όλες μας τις κριτικές, πολεμικές, επιθέσεις κ.λπ.
Μέχρι να το βρείτε πάρτε την ευθύνη και τις συνέπειες του όποιου πολιτικού ή ειδικού οργανωτικού ή κινηματικού (μη-) μηχανισμού υπηρετείτε, και μην πετάτε την μπάλα στην εξέδρα.
Πάνω στην βάση αυτής τής κριτικής, πείτε μου πως είναι δυνατόν να μην κρίνετε τις πραγματικές άθλιες συνέπειες, και τις καταστροφικές συνεπαγωγές που "έρχονται" με την μονόπατη, δογματική, τυφλή υπεράσπιση των οριζόντιων και μόνον πολιτικών, οργανωτικών, πολιτικοστρατιωτικών και κινηματικών μορφών.
Θέλετε παραδείγματα από το άμεσο παρόν; 
Όχι, δεν θα σας τα δώσω.
Έτοιμη τροφή αναζητήστε στα ιδεολογικά φασφουντάδικα του πάλαι ποτέ ζωντανού αριστερισμού.
Εμείς δεν προσφερόμεθα.
Πείτε μου επίσης, πως αφού σε κάθε κείμενό σας υπάρχει η εναντίωση όχι μόνον στο Κεφάλαιο γενικά (κανένα πρόβλημα, αν και ούτε εδώ ισχύει όπως το λέτε, γιατί στον σοσιαλισμό θα υπάρχει συσσώρευση, αν όχι κεφαλαίου, πάντως κάποιας μορφής υλοποιημένης εργασίας) αλλά (υπάρχει) επίσης πάντα και η εναντίωση στο Κράτος γενικά, τι στο διάολο θα είναι αυτή η κυρίαρχη εξουσία (τής εργασίας) που επιθυμείτε να μας κοτσάρετε;
Μη κράτος; αντικράτος; βίαιη αντεξουσία;
Μα καλά, να τα λένε αυτά οι αναρχικοί, οι αυτόνομοι κ.ο.κ, εσείς τι ρόλο παίζετε τελικά;
Ας πούμε ότι εγώ δεν είμαι μαρξιστής, που δεν είμαι με την τυπική έστω έννοια του όρου, εσείς είσαστε; ή κοροϊδευόμαστε τελικά;
Και μην μου πείτε πως το εργατικό κράτος θα είναι μια "στιγμή" ή θα ισχύει μόνον για τους εκτός σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής ή μη κυριαρχικής επικράτειας "ταξικούς εχθρούς".
Αυτά τα πράγματα είναι για γέλια και για κλάματα, όχι για ανθρώπους που λένε στα σοβαρά ότι είναι "μαρξιστές" αλλά το κυριότερο δεν αφορούν την εργατική τάξη, τους λαούς, κανέναν τελικά παρά μόνον σολιψιστές που στέλνουν....γράμματα.

2.
Υπάρχουν όλες οι συνθήκες για να επιβεβαιώσετε και σεις και οι άλλοι και όλοι τελικά τις προεννοήσεις σας.
Και να θυσιαστείτε από χθόνιους εχθρούς που έχουν άδικο, σε έναν σκοτεινό πόλεμο, με τους σκοτεινούς κατασκότεινους καθοδηγητές ή ηγέτες που έχουν συνήθως οι πόλεμοι όταν ξεκινάνε.
Και αυτοί που θα έχουν τα ηνία ενός τέτοιου πολέμου θα έχουν κάθε δικαιολογία, όπως και σεις από την "αντίθετη" σκοπιά, να σας θυσιάσουν.
Όλοι ικανοποιημένοι, και σεις και οι άλλοι, και στην μέση ο λαός αυτός που σε κάθε περίπτωση θα λογίζεται για ένοχος, "αλλοτριωμένος", δειλός ή ήρωας κρέας για τα κανόνια, και ο τουρκικός επεκτατισμός πάλι "από πάνω" με τις αφορμές, την νομιμοποίηση και την δικαιολογία από όλους τους συντελεστές τής μορφής και του νοήματος του πολέμου.
Αν το νόημα είναι να "νιώσετε" συνεπείς, όλα θα πάνε καλά για σας, αλλά όχι για μας, αυτούς δηλαδή που είναι στην μέση και κατηγορούνται από όλους "εσάς" ως ένοχοι όλων των ηθικών και ιδεολογικών εγκλημάτων.
Μακάρι να μην χρειαστεί να γίνει τίποτα από όλα αυτά.

3.
Στο γενικότερο υποσύστημα τής "αριστεράς" το κκε και το αντικκε παίζουν τον ενιαίο ρόλο τους και το καθένα στοιχείο το παιχνιδάκι του, για να είναι πάλι όλοι ικανοποιημένοι.
Υπάρχει ικανότητα να γίνει κάτι που να είναι πρακτικά εφαρμόσιμο, ριζοσπαστικό αλλά όχι ακραίο υπερμιλιταριστικό κ.λπ; 
Ή μήπως όλα αυτά είναι ένα αριστερό θεατράκι και ρολάκια για να κάνουμε το "καθήκον" μας απέναντι μόνον στην εσωτερικότητα και το μύχιο μιας υπόστασης που δεν έχει νόημα όμως όσο παραμένει εσωτερικότητα με μυχιότητες και άλλα άχρηστα φαιδρά άσκοπα;
Να ξέρουμε δηλαδή και να σχεδιάζουμε αναλόγως.
Δεν πρόκειται να κάνετε τίποτα, σας το λέει ένας πουθενάς, ένα λαϊκό τίποτα, ένα Μηδέν.
Επειδή ένας φίλος μου είπε πως ανέκτησα την αισιοδοξία μου έρχομαι να τον διαψεύσω.
Είμαι σίγουρος πως το μέλλον αυτής της χώρας (και όχι μόνον) είναι ο σοσιαλισμός, αλλά αυτό το μέλλον θα έρθει λοξά, θα αργήσει, θα περάσει από τις περισσότερες δυνατές πλαγιοδρομίες και καθυστερήσεις και για αυτό θα είστε υπεύθυνοι και σεις και μεις και οι άλλοι, και όλοι γενικά οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ.





Ιωάννης Τζανάκος  

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..