Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

BAHOZ (Fırtına) (The Storm) HD with many subtitles

Hozan Comerd Ez Şehidim -Pakrewanim .Pakrewanen Rumet u Azadiye.

Hozan Comerd Ez Sehidim Pakrewanim

Brader Kezizer

Από ξένο τόπο, κι από μακρινό..



Σκέφτεσαι, σκέφτεσαι.
Τι να έχει νεκρώσει μέσα τους;
Έχει νεκρώσει το μυαλό, η ψυχή, το σώμα τους;
Έχει νεκρώσει η αγάπη τους προς τον άνθρωπο;
Έχει νεκρώσει η ελπίδα; έχει νεκρώσει το πάθος;
Έχει νεκρώσει η σκέψη.
Έχει νεκρώσει η σκέψη, πέρα από τα δόγματα τής νιότης τους, έχει νεκρώσει η σκέψη πέρα από τις ευκολίες της ωριμότητας προς θάνατον.
Αν δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί πιά, ας αφήσει τον κόσμο ελεύθερο να αναπνεύσει, ας το αφήσει.
Άς το άνθρωπέ μου, άφησέ το.
Σκέφτεται κανείς εδώ πέρα;
Καταλαβαίνει που ζει, σε ποιό σημείο του κόσμου ζεί; έχει καταλάβει τον μαζικό πόνο που εκλύεται ακριβώς δίπλα του, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα από το κωλοχώρι που κατάντησε αυτός ο τόπος;
Απλές σκέψεις, κοινότοπες, χωρίς έρεισμα, χωρίς καμία προσπάθεια, βγαλμένες μόνον από μια πηγή, από έναν άλλο τόπο, από έναν τόπο που ακόμα τον προδίδετε, που ακόμα δεν καταλαβαίνετε, που ακόμα δεν του έχετε ζητήσει συγγνώμη για την προδοσία, το αίσχος των "ηγετών" σας, και αυτός ο τόπος δεν είναι η Παλαιστίνη, αυτός ο τόπος δεν είναι η Σερβία, αυτός ο τόπος δεν είναι η Βοσνία, και αυτός ο τόπος δεν είναι η Συρία, και αυτός ο τόπος δεν είναι η Ελλάδα.







Ιωάννης Τζανάκος

Elif Biyani - Newroz

Κάποιος ψευδο"μαρξισμός" είναι νεκρός, και δεν το ξέρει ακόμα. Ζήτω το ΡΚΚ! xeri pisheemam - shingal

Αυτοί οι άνθρωποι για κάποιους "κομμουνιστές" (με πολλλά εισαγωγικά) έδρεψαν τους καρπούς των πράξεών τους. xeri pishemam shingal

Bilind Ibrahim ft Melak Rojhat - Geryanek- بلندئیبراهیم و مه‌له‌ك روژ هه...

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Σημείωση για την τοποθέτηση του Γιώργου Σταμάτη..



Ο καθένας μπορεί να κρίνει τις διάφορες καταστάσεις που σχετίζονται με την "αντικειμενικότητα" τής κοινωνίας εις την οποία ζει με βάση τα δικά του κριτήρια, τις δικές του προσλαμβάνουσες, τις δικές του προεννοήσεις.
Πάντα όμως στην άποψή του κάποιον σημαντικό ρόλο παίζουν οι θέσεις και οι κρίσεις που εκφέρουν άνθρωποι τους οποίους θεωρεί σημαίνοντες και μετρημένους.
Γιατί τυχαίνει να υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι.
Δεν θεωρώ πως απλά δικαιώνομαι, γιατί συμβαίνει και αυτό, αλλά η θέση του Γιώργου Σταμάτη (Αυτοκαθορισμός : ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ -- Μια πρόταση εξόδου) για την κατάσταση και οι προσεκτικές αλλά σκληρές επί τής ουσίας διαπιστώσεις, κρίσεις και προβλέψεις του, σταθεροποιούν τις δικές μου προεννοήσεις και προβλέψεις και θεωρώ πως πρέπει μάλλον να οδηγούν στην τελική πτώση όλων των μυθευμάτων και ψεμάτων που ενδύθηκαν όλα αυτά τα χρόνια ψευδοθεωρητικά, ακόμα και "μαρξιστικά" κουρέλια .
Μιλάω μάλιστα για μερικές πτυχές των πραγμάτων ακριβώς όπως τις περιγράφει.
Ο Λόγος του Γιώργου Σταμάτη, ενός ανθρώπου που κατά την δική μου γνώμη μετράει κάθε λέξη που εκφέρει για τα οικονομικά κυρίως πράγματα και κάθε του λέξη έχει βάρος, είναι τρομαχτικός, σχεδόν απόλυτος, για όποιον ξέρει να κοιτάει κάτω από το μέτρημα, την επιφύλαξη και το αδιαμφισβήτητο ήθος του συγκεκριμένου ανθρώπου και του Λόγου του.
Όποιος κατάλαβε κατάλαβε, αφού ακόμα και ο πάντα επιφυλακτικός και μετρημένος Γιώργος Σταμάτης πήρε την θέση που πήρε, και τώρα έρχεται η ώρα των ενεργητικών αναμονών και των κρίσιμων αποφάσεων για την στρατηγική σκέψη.
Ή, ίσως, ήρθε η ώρα να κάνουμε στάση και να σκεφτούμε τι μένει να κάνουμε, αν υπάρχει ακόμα κάτι να κάνουμε.
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

έχουν καιρό ακόμα..



Να είναι άλλο ένα ψέμα;
Το άνοιξα κι άκουσα τον φόβο σου
που έχει ήδη περάσει,
Οπότε, λένε οι συμβουλάτορες
μείνε μόνο στην αλήθεια,
Μη τα σκαλίζεις τώρα,
 
Έχει ένα ψέμα η αλήθεια
Δεν θα σε κάνει να κοιμάσαι άβολα
Η αλήθεια είναι εκείνη που θα σε κοιμίζει
ομορφότατα
Σε θέλουν αληθινό οι Κύριοι
Και συ ανόητε να παραμένεις
Γαλήνιος
Στ' αλήθεια αληθινός αμνός
με την αλήθεια του λύκου πάλι
Δεν θα σε κάνει να κοιμάσαι άβολα,
 
Άλλο το ξύπνημα,
έχεις καιρό
Η νύχτα των αμνών μεγάλη
Η αλήθεια τους επίσης,
Το πρωϊ θα ναι λύκος
αλλά,
έχουν καιρό ακόμα..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος
 
 
 

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

3 πραγματικοί λόγοι για να είναι κάποιος απαισιόδοξος..



Θα ήθελα να εξηγήσω στους αγαπητούς φίλους και νυν ή πρώην και μελλοντικούς (πάλι;) συντρόφους μερικά πραγματάκια, έτσι για να σκορπίσουμε δημιουργικά τον πολύτιμο εργατοχρόνο μας.

1.
Καταρχάς αδυνατώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν ακόμα και σε ένα περιγραφικό "φροϋδικό" πλαίσιο να μην υπερασπιστεί κανείς το Υπερεγώ (συνείδηση, υπερκείμενη αρχή, ανώτερη αρχή, ή όπως αλλιώς θέτε σκεφτείτε το) αν θέλει να είναι συμμέτοχος, οργανωτής, ή απλός φαντάρος, σε μια πολιτικοστρατιωτική δομή.
Αν το βρείτε πείτε τό μας, να απαρνηθούμε όλες μας τις κριτικές, πολεμικές, επιθέσεις κ.λπ.
Μέχρι να το βρείτε πάρτε την ευθύνη και τις συνέπειες του όποιου πολιτικού ή ειδικού οργανωτικού ή κινηματικού (μη-) μηχανισμού υπηρετείτε, και μην πετάτε την μπάλα στην εξέδρα.
Πάνω στην βάση αυτής τής κριτικής, πείτε μου πως είναι δυνατόν να μην κρίνετε τις πραγματικές άθλιες συνέπειες, και τις καταστροφικές συνεπαγωγές που "έρχονται" με την μονόπατη, δογματική, τυφλή υπεράσπιση των οριζόντιων και μόνον πολιτικών, οργανωτικών, πολιτικοστρατιωτικών και κινηματικών μορφών.
Θέλετε παραδείγματα από το άμεσο παρόν; 
Όχι, δεν θα σας τα δώσω.
Έτοιμη τροφή αναζητήστε στα ιδεολογικά φασφουντάδικα του πάλαι ποτέ ζωντανού αριστερισμού.
Εμείς δεν προσφερόμεθα.
Πείτε μου επίσης, πως αφού σε κάθε κείμενό σας υπάρχει η εναντίωση όχι μόνον στο Κεφάλαιο γενικά (κανένα πρόβλημα, αν και ούτε εδώ ισχύει όπως το λέτε, γιατί στον σοσιαλισμό θα υπάρχει συσσώρευση, αν όχι κεφαλαίου, πάντως κάποιας μορφής υλοποιημένης εργασίας) αλλά (υπάρχει) επίσης πάντα και η εναντίωση στο Κράτος γενικά, τι στο διάολο θα είναι αυτή η κυρίαρχη εξουσία (τής εργασίας) που επιθυμείτε να μας κοτσάρετε;
Μη κράτος; αντικράτος; βίαιη αντεξουσία;
Μα καλά, να τα λένε αυτά οι αναρχικοί, οι αυτόνομοι κ.ο.κ, εσείς τι ρόλο παίζετε τελικά;
Ας πούμε ότι εγώ δεν είμαι μαρξιστής, που δεν είμαι με την τυπική έστω έννοια του όρου, εσείς είσαστε; ή κοροϊδευόμαστε τελικά;
Και μην μου πείτε πως το εργατικό κράτος θα είναι μια "στιγμή" ή θα ισχύει μόνον για τους εκτός σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής ή μη κυριαρχικής επικράτειας "ταξικούς εχθρούς".
Αυτά τα πράγματα είναι για γέλια και για κλάματα, όχι για ανθρώπους που λένε στα σοβαρά ότι είναι "μαρξιστές" αλλά το κυριότερο δεν αφορούν την εργατική τάξη, τους λαούς, κανέναν τελικά παρά μόνον σολιψιστές που στέλνουν....γράμματα.

2.
Υπάρχουν όλες οι συνθήκες για να επιβεβαιώσετε και σεις και οι άλλοι και όλοι τελικά τις προεννοήσεις σας.
Και να θυσιαστείτε από χθόνιους εχθρούς που έχουν άδικο, σε έναν σκοτεινό πόλεμο, με τους σκοτεινούς κατασκότεινους καθοδηγητές ή ηγέτες που έχουν συνήθως οι πόλεμοι όταν ξεκινάνε.
Και αυτοί που θα έχουν τα ηνία ενός τέτοιου πολέμου θα έχουν κάθε δικαιολογία, όπως και σεις από την "αντίθετη" σκοπιά, να σας θυσιάσουν.
Όλοι ικανοποιημένοι, και σεις και οι άλλοι, και στην μέση ο λαός αυτός που σε κάθε περίπτωση θα λογίζεται για ένοχος, "αλλοτριωμένος", δειλός ή ήρωας κρέας για τα κανόνια, και ο τουρκικός επεκτατισμός πάλι "από πάνω" με τις αφορμές, την νομιμοποίηση και την δικαιολογία από όλους τους συντελεστές τής μορφής και του νοήματος του πολέμου.
Αν το νόημα είναι να "νιώσετε" συνεπείς, όλα θα πάνε καλά για σας, αλλά όχι για μας, αυτούς δηλαδή που είναι στην μέση και κατηγορούνται από όλους "εσάς" ως ένοχοι όλων των ηθικών και ιδεολογικών εγκλημάτων.
Μακάρι να μην χρειαστεί να γίνει τίποτα από όλα αυτά.

3.
Στο γενικότερο υποσύστημα τής "αριστεράς" το κκε και το αντικκε παίζουν τον ενιαίο ρόλο τους και το καθένα στοιχείο το παιχνιδάκι του, για να είναι πάλι όλοι ικανοποιημένοι.
Υπάρχει ικανότητα να γίνει κάτι που να είναι πρακτικά εφαρμόσιμο, ριζοσπαστικό αλλά όχι ακραίο υπερμιλιταριστικό κ.λπ; 
Ή μήπως όλα αυτά είναι ένα αριστερό θεατράκι και ρολάκια για να κάνουμε το "καθήκον" μας απέναντι μόνον στην εσωτερικότητα και το μύχιο μιας υπόστασης που δεν έχει νόημα όμως όσο παραμένει εσωτερικότητα με μυχιότητες και άλλα άχρηστα φαιδρά άσκοπα;
Να ξέρουμε δηλαδή και να σχεδιάζουμε αναλόγως.
Δεν πρόκειται να κάνετε τίποτα, σας το λέει ένας πουθενάς, ένα λαϊκό τίποτα, ένα Μηδέν.
Επειδή ένας φίλος μου είπε πως ανέκτησα την αισιοδοξία μου έρχομαι να τον διαψεύσω.
Είμαι σίγουρος πως το μέλλον αυτής της χώρας (και όχι μόνον) είναι ο σοσιαλισμός, αλλά αυτό το μέλλον θα έρθει λοξά, θα αργήσει, θα περάσει από τις περισσότερες δυνατές πλαγιοδρομίες και καθυστερήσεις και για αυτό θα είστε υπεύθυνοι και σεις και μεις και οι άλλοι, και όλοι γενικά οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ.





Ιωάννης Τζανάκος  

Leyla Xan - Hesenîko u Asê

Leyla Xan - Cewdik (Stranên Dilê Min / 2013)

Το μαζικό έγκλημα στο Αιγαίο. Οι ένοχοι..



Όταν τον προηγούμενο χρόνο είχε ξεσπάσει η προσφυγική "κρίση" όλες οι αστικές δυνάμεις, αν συμπεριλάβουμε και τον Συριζα εντός τους, είχαν αναπτύξει τα επιχειρήματά τους και την γενικότερη τοποθέτησή τους, αλλά αντίθετα από ό,τι φάνηκε αρχικά, ή μάλλον χωρίς να φανεί αμέσως, υπήρχε μια εσωτερική λογική που δεν εκφράζονταν ανοιχτά.
Θέλω να πω πως υπήρχε και υπάρχει μια μυστική υπόγεια ατζέντα που έχει να κάνει με μια σειρά εγκλημάτων κατά τής ανθρωπότητας, για τα οποία είναι υπεύθυνη η τουρκική κυβέρνηση, η ελληνική κυβέρνηση και το σύνολο των κυβερνήσεων των ευρωπαϊκών χωρών.

Ο σκοπός των Ελλήνων και των Ευρωπαίων κρατικών συντελεστών ήταν και είναι να δημιουργήσουν και να υλοποιήσουν μια τεχνική-γεωγραφική ανάσχεση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ρεύματος έχοντας πλήρη επίγνωση πως αυτό μπορεί να γίνει μόνον με θύματα έμμεσης θανάτωσης, βασανισμού και φυλάκισης από την βασανισμένη πλευρά των προσφυγικών-μεταναστευτικών μαζών.  
Ο σκοπός των Τούρκων κρατικών συντελεστών ήταν και είναι να εργαλειοποιήσουν για ευρύτερους γεωπολιτικούς λόγους την ροή των προσφυγικών και μεταναστευτικών μαζών, είτε με ενεργοποίηση τής ροής είτε με χρήση της ως δεσμευμένης ως μέσο για εκβιασμό και ανατολίτικο παζάρι.

"Έπρεπε" όμως αυτός ο γεωπολιτικός και βιοπολιτικός χειρισμός να γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι ορατός από την παγκόσμια κοινή γνώμη και να μην δημιουργεί ενοχές στις υπνωτισμένες μάζες τής Ελλάδας τής Τουρκίας και τής Δύσης.
Πρόκειται για μια ακόμα κρυμμένη και συνεσταλμένη ενοχική εγκληματική κρατική πρακτική με θύματα κυρίως αμάχους και ειδικά γυναίκες και ανήλικα παιδιά, αλλά και γέροντες και νέους άντρες που αναζητούν την τύχη τους ή την αποφυγή του πολέμου σε μιαν ειρηνική ζώνη (όχι πάντα με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά τούτο είναι μια γενική υπόθεση).
Είναι αλήθεια πως συνένοχες για την ενεργοποίηση αυτής της ενοχικής και κρυφής πρακτικής είναι πάλι ευρύτερες δυτικές μάζες, αλλά και οι ελληνικές και οι τουρκικές μάζες, που πιέζουν αυθόρμητα αγριανθρωπικά και καθόλου χειραγωγούμενες τα κράτη "τους" να προβούν σε αποτροπές ροών γνωρίζοντας μια χαρά πως τούτες (οι αποτροπές) θα έχουν θύματα αθώους ανθρώπους.
Έτσι κατανοούν το "έθνος", τον "ελληνικό" και τον "δυτικό πολιτισμό" αλλά και τον "τουρκικό πολιτισμό" οι προαναφερόμενες μάζες, ας μην έχουμε καμία αυταπάτη ούτε εύκολες ελπίδες, ταξικές δημοκρατικές ή ό,τι άλλο.
Δεν θέλω να δικαιολογήσω τους Έλληνες εργάτες και μικροαστούς, ούτε τον ελληνικό λαό στο σύνολό του, αλλά δεν είναι και τα μεγαλύτερα καθάρματα συγκριτικά με τους Δυτικούς και τους Τούρκους, εφόσον η χώρα τους προορίζεται για αποκλειστική "αποθήκη" των προσφύγων μεταναστών με τεχνητό τρόπο, αρκεί να μην θιγεί η βρυκολακίστικη ευταξία των δυτικών κοινωνιών ή να μην θιγεί η ιερότης του Βρυκόλακα του Βοσπόρου και των όχι και τόσο λίγων τουρκοπιστών του.
Βλέπουμε την αλλοτρίωση του ελληνικού λαού ακέραια, ας αφήσουμε τις εθνοαυταπάτες, αλλά η στάση των άλλων εμπλεκόμενων "φιλοξενούντων" λαών, Δυτικών και Τούρκων, είναι χειρότερη. 
Μεταξύ άθλιου και αθλιότερου δεν επιλέγουμε το άθλιο, αλλά ούτε το αθλιότερο όπως κάνουν οι ευρωλάγνοι/τουρκολάγνοι δεξιοί και αριστεροί/αριστεριστές στην Ελλάδα. 
Αυτή είναι η αλήθεια, η πικρή αλήθεια που δεν βολεύει κανέναν ιδεοληπτικό στην χώρα αυτή.
Πάντως εμείς με την συνείδησή μας έχουμε να συγκριθούμε με τις αιώνιες ανθρώπινες αξίες και με τίποτα άλλο.
Και σε αυτό το "επίπεδο" πρέπει να το πούμε και να το διαλαλήσουμε επιτέλους:
Το Αιγαίο και τα νησιά του, τα παράλια της Μικράς Ασίας, έγιναν το κρυφό κρεματόριο, ο τόπος δολοφονίας εξόντωσης εγκλεισμού και σύνθλιψης αθώων ανθρώπων κατά την συντριπτική πλειονότητά τους, με ηθική συνενοχή όλων των "φιλοξενούντων" λαών και των Δυτικών.
Ντροπή!
Δεν υπάρχει δικαιολογία, ούτε μπορεί να υπάρξει καμία δικαιολογία αν στο μέλλον δεν αναλάβουμε ως κοινωνική ολότητα και ως κάθε λαϊκή τάξη ξεχωριστά το ηθικό, δημοκρατικό, ταξικό καθήκον μας καταρχάς να δεχτούμε πως μπορούμε να ζήσουμε κανονικότατα και καθημερινότατα με 60, 70 ή 300.000 Άραβες κυρίως, αλλά όχι μόνον, αδερφούς μας και μελλοντικούς γείτονες, συναδέλφους μας.
Αυτή είναι η ζωή, αυτή είναι η ιστορία, αυτή είναι η πραγματικότητα, και όλα τα άλλα είναι για να λέμε ανοησίες.
Τουλάχιστον να δούμε κατάματα το έγκλημα, γιατί έγκλημα έγινε και ήταν και μεγάλο, και σχεδιασμένο, και δόλιο και χυδαίο, και μαζικό.








Ιωάννης Τζανάκος  

Ο Παζολίνι και ο ξεχασμένος λαός..


Θα ήθελα να ισχυρισθώ πως είμαι από τους λίγους ανθρώπους εντός και κυρίως εκτός των κυρίαρχων ρευμάτων τής "αριστεράς" που κατανοεί σχεδόν συναισθητικά το έργο του Παζολίνι.
Η ζωή μας δεν έχει μεγάλη σχέση με την ζωή του, δεν έχω ούτε καν ένα μικρό κομμάτι από το θάρρος αυτού του μεγάλου ανθρώπου, αυτού του μεγάλου κομμουνιστή, αλλά πολλά από τα στοιχεία των ταπεινών απόψεών μας γύρω από ζητήματα που "καίνε" τα μυαλά των εγκεφαλιστών αντιπάλων μας είναι σαν να έρχονται μέσα από την ουσία των έργων του.
Πολλά από αυτά που οι αριστεροί κρεττίνοι τής εποχής μας θεωρούν  στο έργο του ως συμπαθείς επιβιώσεις του συντηρητισμού του θεωρώ πως είναι αναπόσπαστα στοιχεία τής ουσίας του, τής ψυχής του.
Ο Παζολίνι ήταν ένας άνθρωπος τής σκληρής, τής ωμής λαϊκής εμπειρίας, και δεν είχε καμία σχέση ούτε με τους αριστοκράτες του κόμματος ούτε με τα κωλοπαιδαρέλια του αριστερισμού, που μας ταλαιπωρούν ακόμα και σήμερα με τις αρλούμπες και τους υπερεπαναστατισμούς τους.
Στάθηκε δίπλα στην άκρα αριστερά της εποχής του όταν τούτη έπεσε θύμα διώξεων και συνωμοσιών, παρέμεινε δίπλα στην ριζοσπαστική νεολαία τής Ευρώπης παρά τις επιθέσεις του κόμματος και της σοβιετικής γραφειοκρατίας, αλλά πάντα το μάτι του ήταν στραμμένο στον λαϊκό κόσμο (το προλεταριάτο που προήλθε από την αγροτιά του Νότου) και "υπόκοσμο" (το υποπρολεταριάτο) και ποτέ μα ποτέ δεν τής χαρίστηκε.
Θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να αναδείξουμε το μέγεθος, το βάθος, την εμβρίθεια, αλλά και το "ακαδημαϊκά άψογον" του διανοούμενου Παζολίνι.
Ο Παζολίνι δεν ήταν ένας ερασιτέχνης, ούτε ένας Μπήτνικ (αν και είχε παράλληλες πορείες με τους Μπήτνικ), ήταν ένας άνθρωπος με στέρεα και βαθιά ιστορικοφιλολογική κατάρτιση, αυτό που λέμε εδώ στην Γραικία "φιλολογάρα", ένας καταρτισμένος μαρξιστής, ένας θεός στις θεολογικές γνώσεις, ένας σπουδαίος κινηματογραφιστής, ποιητής, δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος. 
Όλα αυτά σε μιαν άψογη, ολοκληρωμένη, θα τολμούσα να πω "επαγγελματική" μορφή.
Την ίδια στιγμή είχε πάντα το μάτι του στραμμένο στον λαό και τον υπο-λαό, γνωρίζοντας κάτι που κανένας ανόητος μαρξιστής ή υπερμαρξιστής δεν θέλει ακόμα να γνωρίζει, ότι δηλάδή αυτός ο λαός και ο υπο-λαός είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα, και δεν υπάρχει καμία διαχωριστική γραμμή μεταξύ τους, αν μιλάμε για λαό και όχι για μια μικροαστική ή μικροαστικοποιημένη μάζα. 
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν καθοριστικές πτυχές του έργου του που είναι ακατανόητες από τους ψευδοαιρετικούς στοχαστές ή καταναλωτές ψευδοαιρετικού στοχασμού, παρά το γεγονός πως υπάρχει μια αβαθής συμπάθεια προς το έργο αυτό που απορρέει από την κοινοτοπία τής "πολιτισμικής νομιμοποίησης" αντισυντηρητικών θεματολογιών (υποπρολεταριάτο, ομοφυλοφιλία κ.λπ).
Ο Παζολίνι όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό το ευρύτερο ρεύμα ως προς την ουσία των στοχασμών και των ενοράσεών του, θα έλεγα και των "αισθήσεών" του.
Πραγματικά μου είναι δύσκολο να παραθέσω (αυτές) τις διαφορές, τα σημεία, και τους ετερόδοξους ορίζοντες των έργων του, θα έπρεπε να μην κάνω τίποτα άλλο για πολλούς μήνες, αλλά μπορώ να σταθώ σε μερικά σημεία, αναδύοντας απλά την ανάγκη για μιαν μελλοντική ερευνητική προσπάθεια που θα μπορούσε να απασχολήσει κάποιον νεώτερο ή ικανότερο.
Για τον Παζολίνι η φτωχή, η "αρχαία" αγροτιά, δεν είναι (ήταν) μια αντιδραστική τάξη, τουναντίον είναι μια ρίζα τής αυθεντικής επανάστασης.
Για τον Παζολίνι ο κόσμος είναι ιερός, ακόμα και εκεί όπου φαίνεται να παραβιάζεται, βεβηλώνεται το ιερόν.
Για τον Παζολίνι υπάρχει λαός, μπορεί να αποφεύγει τον όρο, ή να μην του δίνει έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, αλλά δεν κατανοεί τον κόσμο πέρα από το λαό, το πόπολο, πέρα από τον φτωχό, τον άσημο, στερημένο, διαλυμένο λαό.
Ο Παζολίνι όμως όχι απλά κατανοεί, χωρίς φτιασίδια, αυτό τον κόσμο, αλλά και τον αγαπά, τον αφουγκράζεται, αισθάνεται τους παλμούς του, και πάλι τον μισεί, τον αγαπά μισεί αγαπά, αλλά στην βάση των πραγμάτων τον αγαπά.
Στην σκέψη και την ψυχή του Παζολίνι δεν υπάρχει ούτε ένα ελάχιστο περιφρόνησης για κανέναν ταπεινό άνθρωπο, για κανέναν μούργο, για κανέναν λαϊκό φριχτό μικροαστό, αν είναι ακόμα μέσα στον βυθό τής ταπεινότητας.
Γι' αυτό όμως στον Παζολίνι υπάρχει μια έντονη πανταχού παρούσα δυσθυμία απέναντι στα παιδιά του μπαμπά, τους λαμπρούς ετοιμόλογους καταρτισμένους εξυπνάκηδες ριζοσπάστες του 68.
Δεν θα υπάρξει πραγματική επαφή εκείνη την περίοδο παρά το γεγονός πως ο Παζολίνι μπήκε στην διαδικασία της αριστερίστικης ζύμωσης και της προσχώρησης ακόμα στον αριστερισμό.
Μπορώ να πω πως βαθιά μέσα του τους αντιπαθούσε τους περιφρονούσε, και αυτό δεν κρύβεται.
Γι' αυτό, για να καταλάβουμε την διαφορετικότητά του πρέπει να τον "αντι-παραθέσουμε" διαλεκτικά προς τις άλλες αιρετικές μορφές στοχαστών και καλλιτεχνών τής εποχής του που μια χαρά συντονίζονταν με το νέο ρεύμα.
Και ο Παζολίνι συντονίζονταν με το νέο ρεύμα, αλλά προβληματικά.
Ακόμα και σήμερα οι αριστεροί εγκεφαλιστές δεν τον καταλαβαίνουν, τον αντιμετωπίζουν ως αντιφατικό, χωρίς να κοιτάνε βέβαια την δική τους καθόλου αντιφατική τύφλα, το καθόλου δεν είναι ειρωνικό.
Και κάτι τελευταίο, αρκετά επίκαιρο.
Ο Παζολίνι ήταν αντιφασίστας ως το κόκκαλο, μάλλον έπεσε θύμα φασιστικής δολοφονίας, όπως λένε τα τελευταία στοιχεία, αλλά ο αντιφασισμός του θα ήταν κάτι το εντελώς παράδοξο με τα μάτια των σημερινών αντιφασιστών.
Πραγματικά αξίζει να μελετήσουμε Παζολίνι και να συγκινηθούμε με το έργο και τη ζωή του, αλλά επίσης, σας το εγγυώμαι με έναν εμπειρικό τρόπο, αυτό που πρέπει να κάνουμε περισσότερο είναι να σκεφτούμε σοβαρά την πολιτική του παρακαταθήκη σε σχέση με την εμμονή του να θέλει να είναι μέσα κατάβαθα στον κοσμάκη, με αγάπη, χωρίς ωραιοποιήσεις.
Αυτό, δεν είναι μια παράδοξη στάση, αυτό δεν είναι μια παραξενιά.
Αυτό είναι ένας πραγματικός αγωνιστής, αυτό θα έπρεπε να είναι ένας κομμουνιστής, και μεις αυτό δεν το πλησιάζουμε ούτε στον ύπνο μας, και όσοι λένε πομπωδώς ότι το πλησιάζουν λένε ψέματα..









Ιωάννης Τζανάκος  

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Hiva Zeri

JIYABI ►Jiyanamin ALLSTARS◄ (Official Video)

Xelil Esmeray Sengal Digiri

Cemil Qocgiri - Xatire To [Official Audio]

Zelemele Wastiya Rastiye

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ -- Μια πρόταση εξόδου από το αδιέξοδο των μνημονίων..



Ο σπουδαιότερος εν ζωή έλληνας μαρξιστής οικονομολόγος, ίσως και μαρξιστής με την κυριολεκτική έννοια του όρου, Γιώργος Σταμάτης, ξεκαθαρίζει τα πράγματα μια και καλή..

Μια πρόταση εξόδου από το αδιέξοδο των μνημονίων


stamatis2

Του Γιώργου Σταμάτη*


Σε παλιότερες, όχι και τόσο μακρινές εποχές, μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις έλεγαν τι πρέπει να γίνει. Τώρα ρωτάνε όλοι αμήχανα μετά την οποιαδήποτε πρώτη κουβέντα «κι εσύ τι λες να γίνει;» Εννοείται τι πρόκειται να γίνει μ’ αυτό που όλοι ονομάζουν «κρίση». Μια κι έτσι, λοιπόν, τίθεται απ’ όλους το ζήτημα, ας το πραγματευθούμε κι εμείς εδώ έτσι. Θα χρειαστεί όμως να πάμε λίγο πίσω, πριν το 2009, για να γίνουν κατανοητά όσα θα ακολούθησαν μετά.


Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι χώρες του ευρωπαϊκού μέρους του λεγόμενου τότε Δυτικού Κόσμου ανασυγκρότησαν καπιταλιστικά τις κοινωνίες και τις οικονομίες τους, αναπτύσσοντας ένα Κράτος Δικαίου και ένα Κοινωνικό Κράτος, αλλά και καταπνίγοντας ή χαλιναγωγώντας τα κομμουνιστικά κόμματα και κινήματα. Γνωρίζουμε τι έγινε στη χώρα μας. 
Δεν γνωρίζουμε, όμως, όλοι μας τι έγινε σε άλλες χώρες, όπως π.χ. στην Γερμανία, όπου μεταξύ άλλων οι κατακτητές διέλυαν με στρατό εργατικές διαδηλώσεις, ακύρωσαν την απόφαση της SPD να ενωθεί με το Κομμουνιστικό Κόμμα και όπου, αργότερα, στη Δυτική Γερμανία το Κομμουνιστικό Κόμμα ετέθη εκτός νόμου και εν μια νυκτί χιλιάδες κομμουνιστές οδηγήθηκαν στις φυλακές. 
Το κοινωνικό κράτος υπήρξε αναγκαίο για την οικονομική ανάπτυξη δυτικών χωρών της Ευρώπης. Αλλ’ επίσης αναγκαίο το καθιστούσε και η ύπαρξη του λεγόμενου σοβιετικού μπλοκ και ιδίως της Σοβιετικής Ένωσης, που αποτελούσαν με τις κοινωνικές κατακτήσεις τους ένα επικίνδυνο πρότυπο.
Συγχρόνως, με το σύστημα του Bretton Woods εξασφαλίστηκε η ομαλή διεξαγωγή των νομισματικών διαδικασιών του διεθνούς εμπορίου και της διεθνούς κίνησης κεφαλαίων. 
Εν πάση συντομία το σύστημα αυτό συνίστατο στα εξής: όριζε σταθερές ισοτιμίες όλων των νομισμάτων προς το δολάριο και μια σταθερή τιμή του χρυσού σε δολάρια ίση με 34 δολάρια ανά ουγγιά καθαρού χρυσού. Αυτή η τιμή δεν δύναται, βέβαια, να καθοριστεί δι’ αποφάσεως και μόνον, αλλά πρέπει να εξασφαλισθεί πραγματικά. 
Έτσι ιδρύθηκε στο Λονδίνο το λεγόμενο Goldpool, το οποίο αγόραζε και πωλούσε οποιαδήποτε ποσότητα χρυσού στην προαναφερθείσα τιμή. 
Έτσι, το δολάριο έγινε, πρώτον, κύριο νόμισμα διεκπεραίωσης πληρωμών διεθνών συναλλαγών και κύριο νόμισμα αποθεματικών των Κεντρικών Τραπεζών. Αυτά τα δύο είχαν περίπου ως συνέπεια ότι οι ΗΠΑ μπορούσαν να δίνουν «χαρτί» και να αποκτούν εμπορεύματα ή περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό (μια συζήτηση επ’ αυτού με τον γενικό τίτλο «τα πετροδολάρια» διεξήχθη στα μέσα της δεκαετίας του 1970). 
Συγχρόνως ιδρύθηκαν η Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία δεν μας ενδιαφέρει εδώ, και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. 
Το τελευταίο είχε κυρίως τη λειτουργία να δίνει, ανάλογα με τη συμμετοχή τους, δάνεια σε δολάρια (οι λεγόμενες “τραβηχτικές”), σε κράτη των οποίων το νόμισμα κινδύνευε σοβαρά να υποτιμηθεί, ώστε η Κεντρική Τράπεζα του εν λόγω κράτους ή να μπορεί να πληρώνει υποχρεώσεις της προς τρίτους σε δολάρια, χωρίς να καταφεύγει προηγουμένως στην αγορά να αγοράσει με το δικό της νόμισμα τα αναγκαία δολάρια, ή να μπορεί μ’ αυτά τα δολάρια ν’ αγοράζει στην αγορά τέτοιες ποσότητες του δικού της νομίσματος, ώστε η τιμή του τελευταίου να ανέρχεται, δηλαδή με μια μονάδα του να αγοράζει κανείς τώρα πλέον περισσότερα δολάρια, κι έτσι να αποτραπεί η υποτίμησή του. 
 Κατά τα λοιπά το ΔΝΤ, σπανίως, έδινε μικρά σχετικώς δάνεια σε χώρες με μονοκαλλιέργειες σε έτη που η ζήτηση για το μονοκαλλιεργούμενο προϊόν τους (π.χ. το βαμβάκι στην Αίγυπτο) εμειούτο σημαντικά.
Το πέρασμα στις κυμαινόμενες ισοτιμίες
Το πέρασμα στη νέα κατάσταση των ελευθέρως κυμαινομένων ισοτιμιών που διαδέχθηκε το σύστημα του Bretton Woods, είχε ήδη προετοιμαστεί στη θεωρία από πληρωμένους κονδυλοφόρους της αγοράς μέσω διαφόρων σχετικών επιστημονικών συζητήσεων. Οι πιέσεις των αγορών στο δολάριο ήταν τέτοιες που, αν θυμάμαι καλά το έτος, το 1970 συμφωνήθηκε οι Κεντρικές Τράπεζες να μην αγοράζουν χρυσό στην ελεύθερη αγορά (σε τιμές βεβαίως υψηλότερες των 34 δολαρίων ανά ουγγιά καθαρού χρυσού). Ορισμένες, όμως, όπως αυτή της Πορτογαλίας, το έπρατταν (εν κρυπτώ, υποτίθεται). Αυτό ήταν η αρχή του τέλους. Διότι σήμαινε ότι και οι ίδιες οι Κεντρικές Τράπεζες ανέμεναν μια πτώση του δολαρίου έναντι του χρυσού. Έτσι λοιπόν, μέσα σ’ ένα καλοκαίρι η τιμή του χρυσού ανήλθε από τα 34 στα 75 δολάρια ανά ουγγιά. Το Goldpool και το σύστημα Bretton Woods κατέρρευσαν. Οι Αμερικανοί αρνήθηκαν ν’ ανταλλάξουν, όπως υποχρεούντο, δολάρια με χρυσό στην παλιά τιμή των 34 δολαρίων. Όσα ποσά αντάλλαξαν στις αρχές, τα αντάλλαξαν σε τιμή τετραπλάσια της παλιάς. Πολλές χώρες (π.χ. Γαλλία) ζήτησαν, αλλά δεν πήραν δικό τους χρυσό που φυλασσόταν για λογαριασμό τους στις ΗΠΑ.
Και τι έγινε με το ΔΝΤ; Θα έλεγε κανείς ότι διαλύθηκε κι αυτό. Διότι με το σύστημα των ελευθέρως κυμαινομένων ισοτιμιών, το οποίο διαδέχθηκε τις σταθερές ισοτιμίες του Bretton Woods, δεν είχε πλέον καμία λειτουργία να επιτελέσει. Δεν διαλύθηκε όμως. Παρέμεινε και παραμένει επιτελώντας τη γνωστή σ’ όλους μας νέα λειτουργία του, της επιβολής του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Η ΕΕ το έφερε και στην Ευρώπη.
Ο θάνατος του κεϋνσιανισμού
Ακόμη και μετά την κατάρρευση του συστήματος του Bretton Woods και μέχρι την πρώτη πετρελαϊκή κρίση τού 1972 η ασκούμενη από τις καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης οικονομική και κοινωνική πολιτική υπήρξε κεϋνσιανική. Στη Δυτική Γερμανία π.χ. το 1967 ψηφίστηκε ο περίφημος «νόμος περί σταθερότητας», ο οποίος προέβλεπε για κάθε χρόνο το λιγότερο 2% αύξηση του ΑΕΠ, το πολύ 2% ανεργία, το πολύ 2% πλεόνασμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το πολύ 2% πληθωρισμό. Αντιστοίχως προσανατολισμένη ήταν και η αστική οικονομική επιστήμη στο σύνολό της –αν αντιπαρέλθει κανείς τον φον Χαγιεκ, ο οποίος δεν δίδαξε ποτέ σε πανεπιστήμιο και ίσχυε και ισχύει ως οικονομολόγος και ζούσε και ζει χάρις στα χρήματα της Carnegie Foundation, και του Φρίντμαν, ο οποίος επιβίωνε ως φαιδρός συμπέθερος. Μετά, όλα άλλαξαν άρδην κατ’ ανεξήγητο τρόπο. 
Σχεδόν όλα τα κράτη άρχισαν να εφαρμόζουν, αντί μιας μέσω deficit spendig επεκτατικής πολιτικής, μια περιοριστική πολιτική μείωσης της κρατικής ζήτησης μέσω μείωσης των δημοσίων δαπανών. 
Κι επίσης μια πολιτική μείωσης των μισθών, των συντάξεων, των κοινωνικών παροχών και στη συνέχεια μια πολιτική ιδιωτικοποίησης δημοσίων επιχειρήσεων, δραστηριοτήτων, λειτουργιών και περιουσιακών στοιχείων, ενός περιορισμού δηλαδή του δημόσιου προς όφελος του καπιταλιστικού τομέα και συνεπώς των κερδών. 
Και συγχρόνως οι αστοί οικονομολόγοι άρχισαν να ομιλούν, όπως μέχρι τότε για την κεϋνεσιανική οικονομική πολιτική, για τα λεγόμενα οικονομικά της προσφοράς, δηλαδή να συνηγορούν υπέρ αυτής της νέας κρατικής οικονομικής πολιτικής. Ακόμη και οι λέξεις άλλαξαν το νόημά τους. Αναλογισθείτε τι σημαίνουν οι λέξεις «σταθερότητα» και «σταθεροποίηση» στον προαναφερθέντα νόμο της Δυτικής Γερμανίας του 1967 και τι σημαίνουν σήμερα! Σήμερα σημαίνουν μείωση των ελλειμμάτων του Δημοσίου, μείωση των δαπανών του Δημοσίου, μείωση των μισθών (και αυτών που πληρώνει το Δημόσιο), μείωση των συντάξεων, μείωση των κοινωνικών παροχών, και αυτών για την υγεία και την παιδεία συμπεριλαμβανομένων, ιδιωτικοποιήσεις και άλλα παρόμοια.
Αυτή η αλλαγή πολιτικής εξηγείται ίσως. 
Μια εξήγηση είναι ο φόβος μήπως οι αναταράξεις, οι αναταράξεις που προκάλεσαν εργατικές και συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις και απεργίες, το φοιτητικό κίνημα και άλλα κοινωνικά κινήματα, μήπως αυτές οι αναταράξεις είναι δυνατόν να καταστούν κάποτε ανεξέλεγκτες. 
Ενδεικτικό είναι το από τον σοσιαλιστή Βίλι Μπραντ το 1972 εισαχθέν Berufsverbot, δηλαδή ο αποκλεισμός από το διορισμό στον ευρύτερο δημόσιο τομέα οποιουδήποτε κατηγορείτο από τη μυστική αστυνομία της κομμουνιστής ή κάτι παρεμφερές, και οι σχετικοί διωγμοί στα πανεπιστήμια.
Η ελληνική εκδοχή επί Σημίτη
Την ίδια οικονομική πολιτική ακολούθησε και η χώρα μας. Ιδίως αφού πρωθυπουργός της χώρας έγινε ο Σημίτης. 
Αυτός όχι μόνον άσκησε, αλλά και διακήρυξε τη συνέχιση και την εξέλιξη αυτής της πολιτικής διά των Εκθέσεων Σπράου, στις σχετικές ομάδες κατάρτισης των οποίων συμμετείχαν και «αριστεροί» οικονομολόγοι, όπως και στη Συμβουλευτική Επιτροπή, η οποία πρότεινε τα μέτρα περιοριστικής οικονομικής πολιτικής που εφάρμοσε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας τον Οκτώβριο του 1985 ο Σημίτης.
Πριν περιέλθει η χώρα μας στην κατάσταση αναίρεσης της κρατικής της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και περιέλθει στο στάτους του προτεκτοράτου, το οποίο κατέχει σήμερα, φρόντισαν ο μεν Κωνσταντίνος Καραμανλής να την υπάξει λεβεντοπερήφανα στην ΕΟΚ του γαλλογερμανικού άξονα και ο Σημίτης να την εισάξει χαζοχαρούμενα με καταστροφικές, όπως θα δούμε, συνέπειες στην Ευρωζώνη.
Δεν είναι ανάγκη να θυμίσουμε το αποτρόπαιο έγκλημα του Παπανδρέου, αλλά και του Παπακωνσταντίνου, οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση και προοπτική. 
Όχι κάποιος αδαής, όχι κάποιος ακραίος αριστερός, όχι κάποιος που έχει το ακαταλόγιστο, αλλά ο συνετός και συγκρατημένος γνώστης των σχετικών πραγμάτων Νίκος Χριστοδουλάκης έχει πολύ νωρίς, πολλές φορές δημόσια δηλώσει ότι το Δημόσιο δεν ήταν αναγκαίο να προστρέξει στην ΕΕ, θα μπορούσε κάλλιστα να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος με δάνεια από την ελεύθερη αγορά –η οποία πριν απ’ όλα δεν σου υπαγορεύει την οικονομική σου πολιτική. 
Το ότι το χρέος του ελληνικού Δημοσίου δεν ήταν κατά κανένα τρόπο μια αθώα ιστορία, είχε επισημάνει ο γράφων πολύ πριν αυτό γίνει θέμα. Αλλ’ ανεξάρτητα απ’ αυτό, το χρέος του Δημοσίου ήταν υψηλό ή, μάλλον, η εξυπηρέτησή του ήταν το 2009 ήδη επαχθής για το Δημόσιο και τη χώρα. 
Υπήρχε ασφαλώς ανάγκη απομείωσής του, συνεπώς μείωσης της εξυπηρέτησής του, αλλά ταυτόχρονα υπήρχαν τρόποι να επιτευχθεί αυτό με παράλληλη εξυπηρέτηση του χρέους με δάνεια από τις αγορές. 
Τους τρόπους αυτούς θα αποφάσιζε η ίδια η κυβέρνηση κι όχι το ΔΝΤ και η Γερμανία προς το όποιο τελοσπάντων «δικό» μας κι όχι προς το δικό τους συμφέρον.
Η αλήθεια για το χρέος
Με τα μνημόνια, ήδη με το πρώτο, μεταξύ άλλων το χρέος μετατράπηκε από χρέος προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη και διεθνείς οργανισμούς. 
Και από χρέος χωρίς όρους από μέρους των πιστωτών σε χρέος με πρωτάκουστους όρους. Γνωρίζουμε όλοι λίγο-πολύ ποιοι είναι αυτοί οι όροι. Ας παραθέσουμε καλύτερα εδώ εν συντομία τις μέχρι τούδε συνέπειες της επιβολής των. Μείωση του Εθνικού Προϊόντος κατά περίπου 30% (κατανοείτε βεβαίως ότι για τέτοιας τάξεως μεγέθη τα ακριβή νούμερα αποτελούν εμπαιγμό και μόνον), αύξηση της ανεργίας σε 30% περίπου, μείωση μισθών και συντάξεων κατά 50% και πλέον, περιορισμός των κρατικών δαπανών για υγεία και παιδεία, εκποίηση δημόσιων επιχειρήσεων και δημόσιας περιουσίας και εκχώρηση οικονομικών δραστηριοτήτων του Δημοσίου στους καπιταλιστές. 
Αύξηση των κερδών –καίτοι κανείς δεν ομιλεί γι’ αυτό!- διότι πώς γίνεται το εθνικό προϊόν να μειούται κατά 30%, οι μισθοί και οι συντάξεις κατά 50% και να μην αυξάνονται τα κέρδη, αν τα έσοδα του κράτους δεν μειούνται κατά πολύ λιγότερο από 30%;
Πολλοί ομιλούν για οικονομική κρίση. 
Όχι, δεν πρόκειται για μια οικονομική κρίση. Πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη, καλά εφαρμοσμένη και επιτυχή οικονομική πολιτική των πιστωτών και για τις συνέπειές της. Αυτό παύει να ξενίζει και προκύπτει αβίαστα και οιονεί αυτονόητα από τους σκοπούς των πιστωτών, οι οποίοι είναι οι εξής δύο:
α) Επιβολή μιας νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, τόσο όσο αφορά την κατανομή του εισοδήματος και συνεπώς την πολιτική μισθών, κοινωνικών ασφαλίσεων και κοινωνικών παροχών (πρόνοια, υγεία, παιδεία), δηλαδή μείωση όλων αυτών των μεγεθών, αλλά και όσον αφορά την συγκυριακή οικονομική πολιτική, δηλαδή περιοριστική πολιτική ή πολιτική αποχής αντί επεκτατικής πολιτικής, καθώς και όσον αφορά τις λειτουργίες του κράτους, δηλαδή τον περιορισμό του κράτους στο ρόλο του «κράτους-νυχτοφύλακα», και συνεπώς ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων, δραστηριοτήτων και περιουσιακών στοιχείων, και, τέλος, όσον αφορά τις εργασιακές σχέσεις, την πλήρη διάλυσή τους.
β) Η τοκογλυφοειδής εξασφάλιση της εξυπηρέτησης του δανείου τους από μέρους του ελληνικού Δημοσίου.
Το δάνειο το ίδιο και ο υπό το σημείο β) σκοπός των δανειστών συνιστούν και μέσα για την επίτευξη των υπό το σημείο α) σκοπών.
Προδιαγεγραμμένο μέλλον
Τι λέτε, λοιπόν, να γίνει; Τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι γνωρίζατε μέχρι σήμερα. 
Όλες ανεξαιρέτως οι δυνατόν να σχηματιστούν ελληνικές κυβερνήσεις θα εξακολουθούν να εφαρμόζουν ό,τι τους υπαγορεύουν οι δανειστές, για να πετύχουν τους προαναφερθέντες στόχους τους. Η γαρνιτούρα θα παραλλάσσει κατά καιρούς και στις δύο πλευρές. 
Ο εκάστοτε Γιούνγκερ θα είναι λιγότερο ή περισσότερο ευδαίμων και λιγότερο ή περισσότερο ερωτευμένος με την Ελλάδα. 
Ο εκάστοτε Σόιμπλε θα παριστάνει λιγότερο ή περισσότερο το αφεντικό, οι Αμερικανοί θα καρδιοχτυπούν λιγότερο ή περισσότερο για την Ελλάδα, ο εκάστοτε Τσίπρας θα σκίζει ή δεν θα σκίζει τις εκλογές, τα μνημόνια και θα σπεύδει τάχιστα ή βραδέως, στολίζοντας λεκτικά μ’ ό,τι τον βοηθήσει ο Θεός την σπουδή ή την βραδύτητά του, να εκτελέσει ό,τι του παράγγειλαν να κάνει.
Κι επειδή αυτό που σας ενδιαφέρει κυρίως είναι η εξέλιξη των μισθών και των συντάξεων, μπορώ να σας καθησυχάσω πως δεν κινδυνεύετε να βρεθείτε προ εκπλήξεων: θα συνεχίσουν να μειούνται, μέχρι οι τελευταίες να φτάσουν για όλους σχεδόν εκεί γύρω στα 300 ευρώ το μήνα. 
Για να πληρωθεί το ρηθέν υπό του αείμνηστου Σπράου ότι θα έχουμε μια από το κράτος καταβαλλόμενη εθνική σύνταξη για όλους, για την οποία δεν θα έχει καταβάλλει κανείς καμία εισφορά, μια επαγγελματική σύνταξη, για την οποία θα πληρώνουν ασυμφωνημένες από κοινού εισφορές ο εργαζόμενος και ο εργοδότης (ο οποίος φυσικά θα θέλει να πληρώνει μια υψηλή εισφορά, για να μπορεί να πάρει αργότερα μια αντιστοίχως υψηλή σύνταξη ο εργαζόμενός του) και μια σύνταξη, την οποία θα παίρνει ο εργαζόμενος από ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, αν θελήσει να προσθέτει, τελικά χωρίς λόγο, κάτι παραπάνω στις επαρκέστατες δύο άλλες. 
Και θα με ρωτήσετε, γιατί να συνεχίσουν να μειούνται οι συντάξεις; «Διότι, τόσες πολλές και υψηλές εισφορές πληρώσαμε στο παρελθόν κ.τ.λ. κ.τ.λ.».
Βασικό θύμα οι συντάξεις
Να λοιπόν που ήλθε κι ο καιρός να κατανοήσετε ό,τι παλιότερα δεν θέλατε ούτε καν ν’ ακούσετε: ότι οι σημερινοί συνταξιούχοι δεν ζουν από τις εισφορές που αυτοί οι ίδιοι πλήρωσαν κάποτε (από αυτές έζησαν οι τότε συνταξιούχοι), αλλά ζουν από τις εισφορές που πληρώνουν οι σημερινοί εργαζόμενοι! 
Και τι γίνεται σήμερα; Σήμερα, πρώτον οι συνταξιούχοι αυξάνονται σχετικά με τους εργαζόμενους και αντιστρόφως και, δεύτερον, οι εργαζόμενοι αμείβονται με όλο και χαμηλότερους μισθούς και συνεπώς αυτοί και οι εργοδότες τους πληρώνουν όλο και χαμηλότερες εισφορές. 
Έτσι λοιπόν λιγότεροι εργαζόμενοι και μικρότερες εισφορές ανά εργαζόμενο σημαίνουν μικρότερα έσοδα των ταμείων συνταξιοδότησης ανά συναξιοδοτούμενο, δηλαδή μικρότερες συντάξεις. Η δε αύξηση των συνταξιούχων συνεπάγεται προφανώς μια περαιτέρω μείωση των συντάξεων.
Ανάπτυξη και χρέος
Πολλοί, οι οποίοι βλέπουν την σημερινή κατάσταση ως κρίση, λένε πως θα την υπερβούμε μόνον με την ανάπτυξη της οικονομίας μέσω επενδύσεων. 
Οι επενδύσεις δεν αυξάνουν, βέβαια, το Εθνικό Προϊόν. 
Δεν θα συμβούλευα όμως κανέναν να υπολογίζει πόσο πρέπει να αυξάνεται ποσοστιαία ανά έτος το εθνικό προϊόν, για να μπορέσουμε να ξεχρεώσουμε σ’ ένα εύλογο σχετικά χρονικό διάστημα, ή, τουλάχιστον, για να μπορέσουμε να μειώσουμε σε εύλογο σχετικά χρονικό διάστημα το χρέος τόσο, ώστε η εξυπηρέτησή του να είναι στοιχειωδώς υποφερτή. Αλλ’ ανεξαρτήτως αυτού, ποιος και γιατί να επενδύσει; 
Οι καπιταλιστές επενδύουν, όταν αναμένουν κέρδη. 
Τα κέρδη όμως προϋποθέτουν αυξανόμενη ζήτηση. 
Η ζήτηση όμως μειούται, επειδή το εισόδημα των εργαζομένων και των συνταξιούχων και συνεπώς και η ζήτησή τους μειούται. 
Ταυτόχρονα, η ζήτηση του Δημοσίου περιορίζεται, ενώ αυτή των καπιταλιστών αφορά κυρίως εισαγόμενα εμπορεύματα. 
Αυτά που λέγονται για χαμηλούς μισθούς και χαμηλούς φόρους ως κίνητρα για την εκτέλεση επενδύσεων είναι πονηρές ανοησίες. Διότι οι καπιταλιστές που συνεχίζουν να παράγουν, ενθυλακώνουν τα πλεονεκτήματα των μειώσεων μισθών και φόρων και δεν επενδύουν. 
Πρώτα πρέπει να είναι η επένδυση επικερδής, να υπάρχει δηλαδή αντίστοιχη ζήτηση, και τότε μόνον οι μειώσεις μισθών και φόρων μπορούν –δεν αποτελούν αναγκαστικά – κίνητρο για περαιτέρω επενδύσεις. 
Άλλοι πάλι στρέφουν τις ελπίδες τους, ως πτωχοί συγγενείς, στο εξωτερικό, στους επενδυτές από το εξωτερικό. 
Αλλά γι’ αυτούς ισχύει ό,τι ελέχθη παραπάνω. 
Οι λόγοι που γίνονται επενδύσεις στο εξωτερικό, είναι πολύ διαφορετικοί από την ηλιοφάνεια, την καλοκαιρία, τους χαμηλούς μισθούς και τους χαμηλούς φόρους. 
Και, εν τέλει, γιατί όλοι ξεχνούν το εξής απλό και συγκεκριμένα ότι το εθνικό προϊόν αυξάνεται όχι μόνον όταν αυξηθεί η ζήτηση για επενδύσεις, αλλά και όταν αυξάνεται η καταναλωτική ζήτηση; Γιατί, λοιπόν, δεν αυξάνουν τους μισθούς και τις συντάξεις, ώστε να αυξηθεί η καταναλωτική ζήτηση, αλλ’ αντιθέτως μειώνουν και τα δύο αυτά μεγέθη;
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Θα δώσουμε μια σύντομη απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση. 
Καίτοι αυτή η τελευταία είναι χωρίς νόημα. 
Διότι δεν υπάρχει καμία πολιτική δύναμη που να θέλει, να μπορεί και να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει. Με μόνη εξαίρεση το ΚΚΕ που θέλει, αλλά μάλλον δεν γνωρίζει και, επειδή είναι αδύναμο για κάτι τέτοιο, δεν μπορεί. 
Το ρόλο των υπολοίπων πολιτικών δυνάμεων στο συγκεκριμένο ζήτημα περιγράψαμε παραπάνω. Κατά τα λοιπά, όλες συλλήβδην είναι σαν κάρο με πατάτες που πάει χωρίς ζώο κι αγωγιάτη αργά προς τα κάτω τον ανεπαίσθητα ελαφρύ κατήφορο.
Μόνη και δύσκολη λύση η έξοδος
Η μόνη λύση είναι η έξοδος της χώρας από την ΕΕ και το ευρώ. Δεν νοσταλγήσαμε ξαφνικά τη δραχμή. Όμως, όταν ο Σημίτης μάς έβαλε στο ευρώ, μας είπε μόνον ότι τώρα πλέον δεν θα χρειάζεται να ανταλλάσσουμε δραχμές με ξένο συνάλλαγμα όταν ταξιδεύουμε στην Ευρώπη. 
Δεν μας είπε ότι δεν θα έχουμε Κεντρική Τράπεζα και δεν θα μπορούμε να ασκούμε νομισματική πολιτική. 
Αυτόν τον καιρό, για παράδειγμα, η ΕΚΤ, που είναι και Κεντρική Τράπεζα της χώρας μας, ασκεί σ’ όλες τις χώρες της Ευρωζώνης χαλαρή νομισματική πολιτική, αγοράζει δηλαδή ομόλογα αυτών των χωρών και αυξάνει την ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί σ’ αυτές –με εξαίρεση τη χώρα μας. 
Μια άλλη συνέπεια θα δούμε αμέσως. 
Μια συνέπεια που προκύπτει σε περίπτωση που μας αποβάλουν από την Ευρωζώνη ή που εμείς βγούμε απ’ αυτήν. 
Αλλά ποιος νοιαζόταν για αυτά! 
Σημαντικό ήταν ότι ο Σημίτης αισθανόταν ακόμη πιο Ευρωπαίος απ’ ό,τι ο Καραμανλής. 
Το Κατάκολο πιο ευρωπαϊκό από το Κιούπκοϊ. Ήδη από το 2009 είχαμε εκφράσει την ανάγκη να βγούμε από την Ευρωζώνη και την ΕΕ. 
Το μεγάλο πρόβλημα που ανακύπτει όμως για τη χώρα μας με την έξοδό της από το ευρώ, είναι το εξής: το δημόσιο χρέος είναι χρέος σε ευρώ. 
Για τη εξυπηρέτησή του, δηλαδή για την ετήσια πληρωμή των τοκοχρεολυσίων, η χώρα θα πρέπει να βγαίνει στις αγορές ν’ αγοράσει με δραχμές μεγάλα ποσά ευρώ (ένα ακραίο παράδειγμα: σ’ ένα από τα αμέσως επόμενα χρόνια με ένα εθνικό προϊόν γύρω στα 180 δισ. ευρώ θα χρειαστούμε για τοκοχρεολύσια 28 δισ. ευρώ!) με συνέπεια, πρώτον, η δραχμή να υποτιμάται μάλλον συνεχώς και, δεύτερον, λόγω αυτής ακριβώς της υποτίμησης το δημόσιο χρέος σε δραχμές να αυξάνεται αντιστοίχως συνεχώς –απόλυτα και ως ποσοστό του εθνικού προϊόντος. 
Ούτε να το σκέφτεται κανείς το πράγμα!
Πριν την έξοδο της χώρας από την ΕΕ και το ευρώ, θα έπρεπε λοιπόν να διαπραγματευθεί κανείς με τους πιστωτές τη μετατροπή του χρέους από ευρώ σε δραχμές, για να αποφύγει τις παραπάνω συνέπειες. 
Ή, διαφορετικά ειπωμένο, να διαπραγματευθεί όσον αφορά την αποπληρωμή του χρέους μια σταθερή ισοτιμία μεταξύ δραχμής και ευρώ.
Απαραίτητο το μορατόριουμ
Συγχρόνως θα έπρεπε να διαπραγματευτεί με τους πιστωτές ένα μορατόριουμ, δηλαδή μια στάση πληρωμών. 
Η ισοτιμία μεταξύ ευρώ και δραχμής για τη μετατροπή του χρέους από ευρώ σε δραχμές, η διάρκεια και οι λοιποί όροι του μορατόριουμ, καθώς επίσης το ζήτημα ποιο από τα δύο ζητήματα είναι σκόπιμο να διαπραγματευθεί κανείς πρώτο ή αν είναι σκόπιμο να τεθούν και τα δύο ταυτόχρονα για διαπραγμάτευση, είναι θέματα που πρέπει προηγουμένως να μελετήσουν επισταμένως διπλωμάτες, ειδικοί νομικοί και οικονομολόγοι και όποιοι άλλων ειδικοτήτων θεωρηθούν αναγκαίοι και όχι όσον αφορά το ίδιο το πράγμα ντιλετάντηδες πολιτικοί ή κατ’ επιθυμίαν ή κατ’ ανάθεσιν πολιτικοί. 
Περιττό να τονίσουμε ότι οι, ευτυχώς, στο μεταξύ απομείνασες χωρίς ανάσα περί επαχθούς, ειδεχθούς κ.τ.λ. χρέους ανοησίες δεν έχουν τίποτα να συμβάλουν σε μια τέτοια λύση.
Αλλ’ ακόμη κι αν επιτυγχανόταν μια τέτοια λύση, μη νομίσετε πως θα έχουν λήξει τα δεινά, πως θα βρεθούμε αυτομάτως στην προ του 2009 κατάσταση. Όχι! 
Η κατάσταση θα είναι η ίδια η σημερινή, μόνο που θα μπορούμε πλέον να την αντιμετωπίσουμε με ανεξαρτησία και έχοντας, με το μορατόριουμ, κερδίσει μια ορισμένης διάρκειας περίοδο χάριτος όσον αφορά την εξυπηρέτηση του δανείου –μια περίοδο που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για να αποκαταστήσουμε τις καταστροφές των μνημονίων και να οργανώσουμε την οικονομία και την ανάπτυξή της.

* Ο Γιώργος Σταμάτης διετέλεσε καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

5 σημεία για τον δημοκρατικό και επαναστατικό σοσιαλισμό..


Προϋποθέσεις της σοσιαλιστικής ανατροπής όπως παρουσιάζονται και στις ειδικές συνθήκες εντός των οποίων διαβιούμε:

1. 
Οι ευρύτερες συνθήκες τής ένταξης τής χώρας στους μηχανισμούς της Ε.Ε και του Νάτο κάνουν αναπόφευκτη μια απόλυτη ρήξη μαζί τους, όχι για να υπάρξει αναγκαστικά άμεση μετάβαση σε ένα σύστημα κοινωνικής οικονομίας αλλά για να υπάρξει σε ένα προσωρινό στάδιο κοινωνικά και κρατικά ελεγχόμενη συσσώρευση του κεφαλαίου.
Η μη αναγκαστικότητα τής μεταβατικής κατάστασης ως σοσιαλιστικής (στην παραγωγή) δεν σημαίνει από την άλλη αναγκαστικότητα να υπάρξει σε κάθε περίπτωση μεταβατικό στάδιο που δεν έχει ακόμα ολοκληρωμένα εργατικά σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά (στην παραγωγή).
Η ύπαρξη ή μη ενός μεταβατικού σταδίου προς τον σοσιαλισμό εξαρτάται από τον συσχετισμό των ταξικών δυνάμεων σε πολιτικό, στρατιωτικό κ.λπ επίπεδο, και εντός και εκτός τής χώρας.
Δεν αποκλείεται λοιπόν το ενδεχόμενο άμεσης μετάβασης στο πρώϊμο σοσιαλισμό όπου θα υπάρχει πλήρης κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.
Η δογματική συζήτηση περί "σταδίων" και δυνατότητας ύπαρξης σοσιαλισμού σε μια χώρα δεν έχει κανένα νόημα πέραν των ειδικών συνθηκών που διαμορφώνονται κάθε στιγμή.

2. 
Ακόμα κι αν υπάρξει εκτεταμένη μείωση του κράτους και ανάπτυξη αυτοδιοικούμενων οικονομικών και πολιτικών μορφών κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τον εργαζόμενο λαό την δυνατότητα να έχει στα χέρια του ένα κράτος, ήτοι έναν συγκεντρωτικό μηχανισμό έννομης βίας, με στρατό αστυνομία κ.λπ.
Επίσης, λόγω της ειδικής συνθήκης μιας χώρας σε ημι-αποικιακή εξάρτηση και λόγω των ειδικών γεωπολιτικών συνθηκών αυτό το κράτος μπορεί να προκύψει μέσα και από τα σπλάχνα του ήδη υφιστάμενου αστικού κράτους.
Η ανατροπή του καθεστώτος και των καπιταλιστικών δομών δεν σημαίνει απαραίτητα και απόλυτα αναγκαία την συντριβή του υπάρχοντος κράτους, αν και επίσης κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να είναι απόλυτα αναγκαίο να συμβεί και αυτό, πάλι αναλόγως των ειδικών συνθηκών και της στάσης των ίδιων των συντελεστών τής κρατικής νομιμότητας και κυριαρχίας.
Πάντως έτσι κι αλλιώς, είτε με μερική μετεξέλιξη και μερική ανατροπή αυτού του κράτους είτε με πλήρη συντριβή του, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα σε μια χώρα ή σε έναν περιορισμένο αριθμό χωρών που πάνε προς τον σοσιαλισμό να υπάρξει σοσιαλισμός χωρίς κράτος.
Το ερώτημα περί κρατικής ή και εθνικής ανεξαρτησίας, όπως και το ερώτημα περί της δυνατότητας ύπαρξης σοσιαλισμού σε μια χώρα έχει το συγκεκριμένο του περιεχόμενο, πέρα από τις οχληρές διαμάχες "σταλινικών" και "αντισταλινικών", στο ζήτημα τής ύπαρξης ή μη ύπαρξης και στον σοσιαλισμό ενός κράτους.
Το κράτος αυτό μπορεί να είναι εθνικό ή πολυεθνικό, πάντως κράτος θα είναι, σχετικά ανεξάρτητα από το γεγονός τής ύπαρξης ή μη ύπαρξης σοσιαλιστικών σχέσεων στην υλική παραγωγή. 
Στην δική μας "περίπτωση" η έμμεση ή άμεση πρόταξη ενός μη εθνικού πολιτειακού ή κρατικού συστήματος κινείται στα όρια του τυχοδιωκτισμού και τής φιλοϊμπεριαλιστικής γραμμής, αν και δεν πρέπει από την άλλη να ξεχνάμε πως ένα σοσιαλιστικό κράτος δεν είναι ούτε πρέπει να είναι ποτέ ένα αποκλειστικά ή κυρίως εθνικό ή εθνοτικό κράτος, ακόμα κι αν αναγνωρίζεται η ανάγκη τής ηγεμονίας μιας ή άλλης εθνότητας λόγω ιστορικών πληθυσμιακών δεδομένων κ.λπ 

3. 
Σοσιαλισμός χωρίς την σταθερή στήριξη μιας μεγάλης πλειονότητας του λαϊκού εργαζόμενου πληθυσμού είναι μια καθαρή και πλήρως ανέφικτη να γίνει πράξη φαντασίωση.
Μπορεί να έχει συκοφαντηθεί ο όρος αλλά σήμερα μπορεί να υπάρξει μόνον δημοκρατικός σοσιαλισμός.

4. 
Η μορφή του σοσιαλισμού είναι σήμερα δεδομένη ως θετική και δημιουργική άρνηση του κομμουνισμού. 
Δεν μπορεί να υπάρξει κομμουνισμός, όχι για τούς λόγους που αραδιάζουν οι εχθροί του ιστορικού κομμουνισμού αλλά διότι έχει αποδειχθεί με σχετική επάρκεια ότι δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης κατάργηση του καταμερισμού τής εργασίας και πλήρης κατάργηση του κρατικού καταναγκασμού.
Η καθήλωση της ριζοσπαστικής νεολαίας σε έναν ουτοπικό Λόγο περί κομμουνισμού δεν θα την οδηγήσει πουθενά, ακόμα κι αν αυτός έχει "εντός" του την ψευδοθεραπεία ενός νέου μαρξογενούς "αναρχοκομμουνισμού". 
Καλή η προσπάθεια, είναι αδύνατη η εννόηση του σοσιαλισμού εντός των αποκλειστικών πλαισίων του Κράτους, σοσιαλισμός σημαίνει Μη Κράτος, αυτοδιοίκηση, ελευθερία των συνεταιρισμένων παραγωγών και ελευθερία των ατόμων, αλλά πλήρης κατάργηση των περιορισμών και πλήρης υπέρβαση του καταμερισμού και της κάποιας ιεραρχίας δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ.
Όσο η ριζοσπαστική νεολαία φαντασιώνεται την απόλυτη κομμουνιστική λύση και μάλιστα ανακαλύπτει την νέα σοσιαλιστική θεωρία ως μιαν επίταση του κομμουνισμού και ως μιαν άμεση εφαρμογή του μάλιστα, τόσο θα απομακρύνεται από την στρατηγική πραγματικότητα τής πάλης, από τον λαό, τους εργαζόμενους, το πλήθος.
Ο κόσμος θέλει, για να βάλει το κορμί του και την ζωή του ξανά μπροστά στη φωτιά, να ακούσει ρεαλιστικές πολιτικές και οικονομικές προτάσεις και για τον σοσιαλισμό, ενώ όταν ακούει κομμουνιστικά παραληρήματα μπορεί μεν να τα συμπαθεί γιατί είναι όντως πάντα συμπαθή παραληρήματα δικών του ανθρώπων που τον συγκινούν και τον ίδιο, αλλά δεν πρόκειται να τα ακολουθήσει ποτέ.
Ο κόσμος θέλει να ακούει πλέον για εφαρμόσιμα πράγματα, και ο σοσιαλισμός μπορεί να εφαρμοστεί. 
Στο σοσιαλιστικό πλαίσιο μάλιστα δεν είναι απαραίτητη καμία ονοματολογική ή σημασιακή φετιχοποίηση. 
Με λίγα λόγια δεν είναι απαραίτητος καν ο όρος σοσιαλισμός ως αποκλειστικός όρος. 

5.
Δεν υπάρχει σήμερα πιο εύκολο πράγμα απο το να πιάσει κάποιος αριστερός τον αριστερότερο τοίχο και να κατηγορεί τους άλλους για δεξιούς, οπορτουνιστές, ρεφορμιστές, κρατιστές, μεταρρυθμιστές κ.λπ 
Όμως έτσι, αντί να καταπολεμούνται οι όντως δεξιοί σοσιαλδημοκράτες, ρεφορμιστές, σοσιαλσωβινιστές κ.λπ, ενισχύονται, ηγεμονεύουν και θα ηγεμονεύουν για πάντα.
Το δύσκολο είναι να κινηθεί κάποιος στην "μέση" των αριστερίστικων "εξτρεμισμών" και δεξιορεφορμιστικών "προδοσιών" και να πάρει όλη την ευθύνη μιας ρεαλιστικής επαναστατικής κατεύθυνσης..




Ιωάννης Τζανάκος 

Τους δεσμούς λύσατε, για νέους δεσμούς..



Η μοριοποίηση των κοινωνικών δεσμών αυτής τής κοινωνίας δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να ποδηγετηθεί από φασιστικά, ναζιστικά ή εθνικιστικά μορφώματα και ευρύτερες υπερεθνικιστικές συσπειρώσεις παρά το γεγονός πως διαμορφώνονται ειδικές συνθήκες για να αναδυθεί και μια τέτοια δυναμική.
Η ίδια η δυναμική των διεθνών σχέσεων και οι ενδοηγεμονικές αντιπαραθέσεις όπως διαμορφώνονται στην περιοχή δεν δίνουν κανένα περιθώριο για μιαν εδραιωμένη εκτροπή του ελλαδικού αστικού συστήματος πάνω σε υπερεθνικιστικές ράγες, οπότε ανοίγεται ένας στενός αλλά αποκλειστικός δρόμος για την εδραίωση άλλων δημοκρατικών, αριστερών και εργατικών δυνάμεων.
Ο χρόνος μπορεί να αργήσει, μπορεί να μεσολαβήσουν πολλές ανασχετικές αναδράσεις του ελλαδικού αστικού (εθνο)συστήματος, αλλά τα γεωστρατηγικά και οικονομικά δεδομένα εκβάλλουν σε έναν αναπόφευκτο αν και στενό και ελικοειδή σοσιαλιστικό ορίζοντα, ο οποίος δεν είναι δυνατόν μάλιστα να υποστασιοποιηθεί με κανένα εθνοκεντρικό χαρακτήρα.
Αντιστρόφως, κάθε εθνοκεντρισμός έχει στην χώρα έναν και μοναδικό ρόλο: να δυσχεράνει και να καθυστερήσει μόνον την ένωση τής εθνικής εργατικής και εν μέρει μικροαστικής τάξης με τις άλλες ολιγαριθμότερες ή μεγαλύτερες σε πλήθος εργατικές τάξεις από άλλες εθνότητες που διαβιούν και θα διαβιούν στην χώρα.
Κατά κάποιο τρόπο λοιπόν, ο εθνοκεντρισμός είναι ένα ανασχετικό φράγμα και για την ένωση των εργατών και μικροαστών ανεξάρτητα των εθνικοτήτων τους αλλά (είναι ανασχετικό φράγμα) και για την χάραξη και υλοποίηση μιας δημοκρατικής εθνικής στρατηγικής λαϊκής ανεξαρτησίας και αποδέσμευσης από Νατο ε.ε κ.λπ
Ως ανασχετικό φράγμα που περιέχει βέβαια όχι μόνον τους ντόπιους, δεν έχει όμως κάποιο οργανικό κοινωνικό έρεισμα.
Η εσωτερική στους ντόπιους εργάτες και η δια-εθνοτική ταξική αλληλεγύη έρχεται σιγά σιγά ως αποτέλεσμα μάλλον των αντικειμενικών περιορισμών του καπιταλιστικού συστήματος σε αναφορά προς τις συγκεκριμένες εξ-ειδικευμένες γεωστρατηγικές και οικονομικές συνθήκες τής χώρας.
Θεωρώ μάλιστα πως ακόμα και η ισχυρότερη πρόκληση εθνοτικών και άλλων αντιπαραθέσεων, μπορεί μεν να παράξει για κάποια διαστήματα ένα χάος και να παρουσιάσει ως ενεργές εκτροπικές δυνατότητες, αλλά (ευτυχώς) από την άλλη δεν υπάρχουν αντικειμενικά ερείσματα που να δίνουν την δυνατότητα μιας οργανικοποιημένης και εδραιωμένης εθνοφασιστικής ή άλλης ολοκληρωτικής εκτροπής.
Μιλάμε πάντα για το αντικειμενικό πλαίσιο και αναφερόμενοι σε έναν ορίζοντα ο οποίος δεν σημαίνεται ως άμεσος ή εύκολος να υπάρξει, ακόμα και δια επιταχύνσεων.
Όμως, αν δείτε στον κάπως μέσο-προς-το-μέλλον χρόνο να δημιουργούνται ακόμα και με επεισοδιακό τρόπο συνεννοήσεις, συνάψεις, συμφωνίες και συνθέσεις στο λαϊκό στρατόπεδο της κοινωνίας, τις οποίες δεν θα μπορούσατε καν να διανοηθείτε ακόμα και τώρα, πάνω ακριβώς στο αντικειμενικό επιβιωσιακό και ταξικό υλικό θεμέλιο, να μην εκπλαγείτε.
Η πολεμική πολεμική, αλλά θα υπάρξουν εκπλήξεις.
Οι καλύτερες φιλίες ξεκινάνε με καυγάδες..








Ιωάννης Τζανάκος

Βοηθήστε τη δεξιά να πάει να καταστραφεί..


Δώστε επιτέλους την "τωρινή" εξουσία στην Δεξιά, είναι άδικο και επικίνδυνο να μας οδηγήσει στην ολοκληρωμένη καταστροφή ένα ψευδοαριστερό ή αριστερό κόμμα και να πάρει την ευθύνη για τις αμαρτίες των κεντρώων-πασόκων και των δεξιών όλος ο ιστορικός χώρος που γέννησε αυτό το πράμα, αλλά δεν έχει την συνολική και κύρια ιστορική ευθύνη.
Θα είναι μια πραγματική απόλαυση να σκάσει στα χέρια των αρμοδίων ευρωπαϊστών και των εθνικιστών συμμάχων τους η βόμβα τής αθλιότητας που έφτιαξαν με τα ίδια τα χέρια τους από το 1949 και μετά.
Έτσι, δεν θα μπορεί να φαντασιώνεται και ο τελευταίος ακροδεξιός ή "κεντρώος" πασόκας μιαν εκδίκηση για τον αυτοεξευτελισμό τής διεθνοπολιτικής του υπόστασης και την αποτυχία τής εθνοϊδεοληψίας (του) να οδηγήσει το έθνος σε έναν ασφαλή (αστικο-)δημοκρατικό δρόμο.
Η καταστροφή ανήκει στην δεξιά και το κέντρο, και εκεί πρέπει να ανήκει.
Αν είναι να υπάρξει απόδοση ευθυνών αυτή πρέπει να στραφεί στους εθνοφιλελεύθερους και τους εθνικιστές, αν είναι να υπάρξει αναπόφευκτη καταστροφή αυτή πρέπει να γίνει όταν η χώρα θα είναι στα χέρια των "μέχρι τώρα" αρμόδιων ιδιοκτητών της, συμφώνως και προς  το ιστορικό κοινωνικό συμβόλαιο που συνάφθηκε με την επικράτηση τής δοσιλογικής ολιγαρχίας το 1945-1949 και την συναίνεση των ευρύτερων κουτοπόνηρων μαζών, όταν έφυγαν οι ναζί κατακτητές και οι αφελείς πατριώτες κομμουνιστές του κκε τούς ήταν "άχρηστοι".
Αυτό που ενδιαφέρει τους συριζαίους είναι να κρατήσουν την εξουσία και τα προνόμιά της, αλλά και να μην αφήσουν την χώρα στα χέρια της αντιδραστικής δεξιάς και των κεντρώων καθαρμάτων.
Κάνουν λάθος, όπως λάθος έκαναν που βιάστηκαν να πάρουν την εξουσία.
Κάνουν λάθος, αλλά την ίδια στιγμή παλεύουν κιόλας για μιαν ταπεινή, φτηνή και παροδική εξουσία, όπως ήταν και είναι αναμενόμενο για ευρωαριστερούς, ευρωκομμουνιστές, πρώην και νυν αριστεριστές.
Σε αυτή τους την μέθη παρασύρουν και το γενικό πνεύμα τής αριστεράς το οποίο δυστυχώς αντιπροσωπεύουν, ενώ θα έπρεπε να αποσυρθούν και να παραμονέψουν, εφόσον αυτή η χώρα ανήκει ιστορικά και θα ανήκει στο μέλλον σε κάποια μορφή αριστεράς, σε ένα στενότερο ή ευρύτερο μέτωπο της εργατικής αριστεράς με άλλες ριζοσπαστικές δημοκρατικές δυνάμεις.
Το ζήτημα είναι ο χρόνος, η επιβράδυνση ή η επιτάχυνση τής αλλαγής ιδιοκτησίας τής χώρας.
Η κυριαρχία ανήκει στο μέλλον σε μιαν άγνωστη ακόμα μορφή τής αριστεράς.
Ο εθνοφιλελευθερισμός, ο αφηρημένος αστικός οικουμενισμός, ο ρατσιστικός εθνικισμός, η σοσιαλδημοκρατία και το "κέντρο" δεν έχουν μέλλον σε αυτή τη χώρα.
Αυτή η χώρα ανήκει ήδη σε άλλους, οπότε η επιμονή τής "νέας αριστεράς" ή της ευρωαριστεράς να κρατάει τα ηνία μιας παροδικής διαχείρισης τής αναπόφευκτης καταστροφής μόνον κακό κάνει στην ελεύθερη και σχετικά γρήγορη εκδίπλωση τής νομοτέλειας.





Ιωάννης Τζανάκος

Επανάσταση για εργάτες: Συνοικία, Οδός, Αριθμός.



Ένα πολιτικό σχέδιο είναι πάντα και πολιτικό και στρατιωτικό σχέδιο.
Όταν σκεφτείτε ένα τέτοιο σχέδιο που να αξίζει κάτι παραπάνω από αντικείμενο ψυχιατρικής ή δικαιολογημένης αστυνομικής παρακολούθησης, επικοινωνήστε μαζί μου στην εξής διεύθυνση:

Οργανωμένος και ιεραρχικός συνοικισμός συκοφαντημένων αντικαπιταλιστών εχθρών τής αναρχίας στην παραγωγή και την ζωή "Τα σκληρά καρύδια" ή "η επανάσταση ή θα είναι και ψυχαναγκαστική ή αλλιώς θα είναι τάση του Σύριζα".
Αριθμός 0..


Ιωάννης Τζανάκος

Σκληρό καρύδι..


Το ακατάσχετο λέγειν για την σχέση πολιτικής επανάστασης και ερωτισμού έχει μετατραπεί αναντίστρεπτα πλέον σε ένα γλοιώδες, σε ένα σιχαμερό καθρέφτισμα του μαζικοποιημένου μικροαστισμού, και δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη εκδοχή του αγώνα από τον και κάθετα και οριζόντια οργανωμένο, ιεραρχημένο, πειθαρχημένο αγώνα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη ακεραιότητα, πράγμα που οι γεροξεκούτηδες φροϋδιστές και οι πρόωρα γερασμένοι μεταφροϋδιστές μπορούν μόνον να το συκοφαντούν με τις ψευδεπιστήμες τους ως ιδεοψυχαναγκασμό προερχόμενο από κάποιο μυθικό και δαιμονοποιημένο υπερεγώ.


Σκληρό καρύδι.. 









Ιωάννης Τζανάκος

Η μεταβίβαση ως το νέο ψεύδος...


Η άρνηση της υποβολής και του υπερβατικού νόμου που επιτάσσει το υπερεγώ ή είναι το υπερεγώ έχει καταλήξει σήμερα μια ιδεολογικοποιημένη βαθμιαία αλλά και σταθερή βύθιση σε μια ιδεολογία της προσφοράς, όπου προσφορά και δωρεά σημαίνει τον θάνατο της δέσμευσης και της αξίας τής ισοδυναμίας, και μεταβίβαση σημαίνει την ανάδειξη τής εκλέπτυνσης του εγωϊσμού στο νέο ψευδοαπόλυτο τής φιλανθρωπίας, της "αλληλεγγύης" άνευ ουσιαστικών όρων, τής δια αντιθετικών πτυχώσεων δωρεάς προς την εχθροπάθεια του κάθε εχθρού τής πολιτικής και ατομικής ελευθερίας.
Το άπειρο ή μάλλον ψευδοάπειρο αυτής τής "νέας" ιδεολογίας λειτουργεί ως (ο) θεός που κινεί την κατεδαφιστική κριτική κάθε πραγματικής δέσμευσης και ως (το) έδαφος τής αποστασίας από κάθε πραγματικό άνοιγμα στην ελευθερία που λογίζει τον άλλον ως πραγματική οντότητα.
Δεν υπάρχει "καλή" φροϋδική ψυχανάλυση, κάθε φροϋδισμός είναι σήμερα ολοκληρωτισμός και ταυτόχρονα συνειδητή (αυτο-)εγκατάλειψη τής ανθρώπινης υπόστασης σε εξωπραγματικές επιθυμίες ή σε επιθυμίες περιορισμένες στο πεδίο τής επιθυμίας.
Όσοι περιμένουν να ανοίξουν οι θύρες της ψυχαναλυτικής ορθοδοξίας θα περιμένουν για πάντα, αλλά δεν πρόκειται να υπάρξει και άλλος δρόμος κάπου εκεί παρακείμενα.
Άρα, θα περιμένουν για πάντα σε έναν δρόμο που έχει κλείσει για πάντα.
Καλή σας νύχτα, κρίμα στα "νιάτα" σας...


Το μόνο μόνον-οριζόντιον σήμερα είναι τα πτώματα.





Ιωάννης Τζανάκος

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..