Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Πρόλογος για μια ΠΑΓΙΔΑ που στήνεται..



Στούς κύκλους της λεγόμενης "ανανεωτικής αριστεράς" ο όρος ηγεμονία είχε αποκτήσει και έχει ακόμα το κύρος μιας μαγικής αρχής, υπό το περίβλημα πάντα τού υποτιθέμενου ορθολογισμού κ.λπ κ.λπ
Παρά όμως την κακή του χρήση από τους "ανανεωτικούς" ο όρος είναι σπουδαίος και έχει ακόμα μεγάλη αναλυτική αξία και πρακτική χρησιμότητα.
Αρκετά σχηματικά θα έλεγα πως για εμάς ο όρος σημαίνει μιαν συνένωση της συναινετικής και της ωμής κυριαρχικής υπόστασης μιας οικουμενικής και τοπικής συνάμα εξουσίας, αλλά και ένα σύστημα λεπτών ισορροπιών και συσχετισμών μεταξύ συναίνεσης και ωμής ισχύος εντός ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου τρόπου παραγωγής και ισχύος.
Κάθε εξουσία στον καπιταλισμό αλλά και μετά από αυτόν κινείται και θα κινείται πάνω στις ράγες τής ηγεμονικής διεύθυνσης, ακόμα κι αν δεν είναι η τυπική εξουσία ενός κράτους ή ενός διεθνούς συνασπισμού ή θεσμοποιημένου μορφώματος πολλών κρατών.
Η κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας είναι ένα κορυφαίο σημείο τής ηγεμονικής ικανότητας και τής πραγματοποίησής της (όχι το μοναδικό), και για να επιτευχθεί υπάρχει από όλες τις παρατάξεις, ταξικές ή εθνοτικές ή υπο-ταξικές ή υπο-εθνοτικές, η χρήση όλων των κυνικών προπαγανδιστικών ψυχοτεχνικών και ρητορικών σημειακών ("σημειολογικών") μορφών.
Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;
Για να σας πω, με έναν όχι και τόσο ηγεμονικό βέβαια τρόπο, ότι δεν μασάω.
Δεν μασάω πιά..
Ξέρω και γω, όπως όλοι μάλλον, την ρητορική χρήση του Λόγου, τους τονισμούς, τους χρωματισμούς, και βέβαια και την προπαγάνδα, αν και με ενοχλεί τώρα τελευταία τούτη, όχι μόνον στους άλλους αλλά και στον εαυτό μου.
 
Τελειώνοντας:
Η νέα ηγεμονική πράξη και θέαση των εργαζομένων, δεν θα εμφανιστεί συντόμως, δεν θα εκφραστεί σε εθνικό ή υπερεθνικό επίπεδο με ομαλότητα και κατά την προβλεπόμενη μορφή της, μέσα σε έναν ορυμαγδό μείξεων αληθειών και μονομερειών, για αυτό το λόγο ίσως και να μην την ζήσουμε εμείς, όσοι έχουμε αναλωθεί σε έναν στρόβιλο αλληλοετεροκαθορισμών και πολεμικών που σχετίζονται όχι με μιαν άλλη "εποχή" έτσι γενικά και αόριστα αλλά με μιαν "εποχή" όπου κυρίαρχησε η αχαλίνωτη και πέραν κάθε ορίων ουτοπική φαντασία ακόμα και εντός των κυρίαρχων (κατά τα άλλα "ρεαλιστικών") καπιταλιστικών τάξεων.
Η δική μας μελλοντική ουτοπία/μη-ουτοπία θα επιζητεί ως θεωρητικός απολογισμός, ως μορφή του θεωρητικού στοχασμού για το παρελθόν, την διαυγή και πολύπλευρη ανασύστασή του από την σκοπιά όλων των ούτως ειπείν προοδευτικών συμμετεχόντων, χωρίς να σημαίνει αυτό καμία υποχώρηση στην Λογική μιας μονοσήμαντης εξέλιξης της ιστορίας.
 
 
Μετά από όλα αυτά, προσπερνώντας αυτή την φορά τις "εσωτερικές" ιδεολογικές οχλήσεις και τον φόβο που προκαλεί μια διαρκής ενοχοποίηση ετεροενοχοποίηση και τελικά αυτοενοχοποίηση κάποιων ιδεών, σας ζητώ να διαβάσετε την επόμενη δημοσίευσή μου για την παγίδα που στήνει ο Δυτικός και ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός στο Αιγαίο τόσο για την Ελλάδα (το κύριο θύμα) όσο και για την Τουρκία (ο ανόητος θύτης θύμα)..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ίκτερος..


Θε μου
είναι τρελός
κάθε φράση 
τού μοιάζει κήπος
κάθε λέξη 
ουρανός,
Θε μου
έχει χάσει τον κόσμο
σε ένα ανθάκι εξομολογείται πως πονά
και την χαρά του χύνει στη γη
Ίκτερος βρεφικός
η μυστική ένωση..







Ιωάννης Τζανάκος

Φούρνος..



Να είσαι η διασταύρωση τόσων απέραντων;
Είναι άραγε απέραντος ο αριθμός τους;
Κι αν είναι έτσι, 
γιατί νιώθω τον ήλιο να με καίει;
Όταν την κοιτώ στα μάτια 
γιατί κλείνει ο ουρανός;

Ρωτάει ο σπουργίτης, ρωτάει και το δέντρο
Θα ζήσουμε να σε καμαρώσουμε ω κόσμε;
Θα ζήσουμε ή ζούμε ήδη;

Ο κόσμος είναι απέραντος
το ξέρουν κι οι πέτρες αυτό,
Αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει ίσως
είναι την ζωή μας την ταπεινή
τη δοξασμένη
τη μικρή,



Κοιτάξτε φίλοι
σας αγαπώ όσο κανένας
Μην με αφήνετε να χαθώ
κι εγώ θα σας ανταμείψω με ψωμί ζεστό
από φούρνο κλειστό..









Ιωάννης Τζανάκος

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ανάγκη, κοινωνικός δεσμός και μηδέν..


Οι αντικειμενικές δομές ενός κοινωνικού συστήματος δεν αποτελούν μόνον ένα σύστημα δεσμών μεταξύ των επιπέδων οργάνωσής του.
Ο μαρξιστικός δογματισμός τείνει γενικά στην θεωρητική και πρακτική πρόταξη της υπαγωγής των δεσμών σε μια απόλυτη και νομοτελειακή υποδομή, ενώ κάθε νεοδεξιόστροφος ή νεοαριστερόστροφος αναθεωρητισμός επί των μαρξιστικών θεμελίων τείνει γενικά στην (θεωρητική) απολυτοποίηση των δομών δέσμευσης ανεξαρτητα από νομοτέλειες και τα σχετικά.
Ο μαρξιστικός δογματισμός συνέχει τόσο την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατική (εργατίστικη) θέση (πάνω στην βάση τής θεωρίας των "παραγωγικών δυνάμεων") και την αντίστοιχη ιστορική κομμουνιστική, ενώ η θεωρία περί της αντικειμενικότητας-υποκειμενικότητας των δεσμών που συγκροτούν (υποτίθεται) το εκάστοτε κοινωνικό σύστημα αφορά κυρίως στις διάφορες αναθεωρητικές "δημιουργικές" νεοαριστερές, ελευθεριακές ακόμα και αριστεροφιλελεύθερες θέσεις.



Πρόκειται για ένα θεωρητικό και πολιτικοθεωρητικό αδιέξοδο από το οποίο δεν θα υπάρξει κάποια ομαλή ιστορική διέξοδος.
Εξάλλου, η ιστορική διεργασία δεν φημίζεται για την ομαλότητά της, ειδικά όταν σχετίζεται με νέες συνθέσεις, λύσεις και άλματα, από συγκροτημένα και διαμορφωμένα συστήματα σε άλλα κ.λπ
Δεν είναι το καλό σενάριο, αλλά είναι το σενάριο της ιστορικής πραγματικότητας, η οποία είναι αδύνατον να εννοηθεί χωρίς και εκμηδενισμούς, αιωρήσεις, αναβιώσεις παλαιών τραυμάτων, δημιουργία νέων ρήξεων και γενικά ένα χάος.



Το γενικό σχήμα της νόησης σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν περιέχεται σε ομαλές ή συστηματοποιημένες μορφές, υπάρχει ως δεδομένη μια αναστάτωση των όρων τής σκέψης και της βίωσης, και μια γενική σύγχυση που δεν είναι ούτε ντε φάκτο γόνιμη ούτε ντε φάκτο άγονη και επικίνδυνη.



Οι δυνάμεις ενός ατόμου αν τούτο έχει επίγνωση αυτής της ρευστοποίησης και δεν σκοπεύει να αναπαυθεί στο παρόν-παρελθόν είναι ακόμα πολύ μικρότερες των δυνάμεων των σχηματισμένων πόλων, συσπειρώσεων, θεωρήσεων, άρα και ιστορικών πολιτικών και κοσμοθεωρητικών παρατάξεων.


Δεν είναι μόνον που αυτά δεν γίνονται από ένα άτομο ή περισσότερα άτομα, είναι το γεγονός πως όπως και να έχει υπάρχει και θα υπάρξει ακόμα πιο πολύ ξένωση, ρήξη, μηδενισμός των πάντων, διάλυση των δεσμών του παρελθόντος και πάντα μα πάντα μια απίθανη ασυνεννοησία και ακατανοησία, μια ερήμωση του κόσμου γύρω από το ανήσυχο και αποσταθεροποιημένο νέο υποκείμενο.


Γι' αυτό το νέο υποκείμενο δεν πρόκειται να υπάρξει πλέον κανένας άλλος δρόμος από την αλήθεια την ίδια, αλλά η αλήθεια είναι σήμερα ακόμα πιο μακριά γιατί τώρα, ως μοναδικό σημείο της ανθρώπινης νόησης αλλά και της ζωντανής αποξενωμένης εργασίας, αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να αναζητηθεί ούτε στην σταθερότητα των αναγκών και των νομοτελειών αλλά ούτε και στο αχανές και το διαρκές ψευδοελεύθερον των δεσμών και των υποκειμενικών δεσμεύσεων.




Ιωάννης Τζανάκος

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Σκληρό καρύδι..


Το ακατάσχετο λέγειν για την σχέση πολιτικής επανάστασης και ερωτισμού έχει μετατραπεί αναντίστρεπτα πλέον σε ένα γλοιώδες, σε ένα σιχαμερό καθρέφτισμα του μαζικοποιημένου μικροαστισμού, και δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη εκδοχή του αγώνα από τον και κάθετα και οριζόντια οργανωμένο, ιεραρχημένο, πειθαρχημένο αγώνα για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ανθρώπινη ακεραιότητα, πράγμα που οι γεροξεκούτηδες φροϋδιστές και οι πρόωρα γερασμένοι μεταφροϋδιστές μπορούν μόνον να το συκοφαντούν με τις ψευδεπιστήμες τους ως ιδεοψυχαναγκασμό προερχόμενο από κάποιο μυθικό και δαιμονοποιημένο υπερεγώ.


Σκληρό καρύδι.. 









Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

blame game


Η κατάσταση στην επικράτεια τής "Ελληνικής Δημοκρατίας" μάλλον θεωρείται από όλες τις εδώ παρούσες ελίτ ως "τελειωμένη".
Μετά την αποτυχία των πρώτων (και πραγματικών) διαπραγματεύσεων των "μετριοπαθών" αριστερών του Συριζα, υπό τον Βαρουφάκη, για την διασφάλιση σε πρώτο πλάνο των μεσοαστικών συμφερόντων και σε δεύτερο πλάνο των συμφερόντων ενός μεγάλου κομματιού τού ντόπιου εργαζόμενου λαού (πάντα εντός των αστικών πλαισίων), υπάρχει πλήρης αποδοχή τής ευρωμοίρας και της ευρωϋποταγής.
Δεν εξετάζουμε εδώ αν αυτή η διαπραγμάτευση ήταν ρεαλιστική, ουτοπική, ερασιτεχνική, σοβαρή, τυχοδιωκτική, αριστερή ή ψευδοαριστερή. 
Απλά επισημαίνουμε ότι ήταν μια πραγματική διαπραγμάτευση και είχε τα γνωστά αποτελέσματα. 
Ο βαθμός, το είδος και η κοινωνική διαστρωμάτωση τής καταστροφής που επέρχεται πλέον είναι ένα συνολικό ζητούμενο για τις ελίτ, αλλά οι θεωρήσεις/προβλέψεις τους τείνουν στην αποδοχή τής νομοτελειακότητάς της, οπότε υπάρχει γι' αυτές ένα και μοναδικό ζήτημα, και τούτο είναι η πραγματική και η συμβολική-ιδεολογική διαχείριση τής καταστροφής, η οποία πραγματικά ξεκινάει τώρα.
Το γεγονός πως υπάρχει επίγνωση του μοιραίου τής καταστροφής, αποδεικνύεται με το παιχνίδι ευθυνών για το τελικό καταστροφικό αποτέλεσμα.
Σκοπός του παιχνιδιού αυτού είναι να υπάρξει μια στενότερη προσωποποίηση τής γενικότερης εγκληματικής δράσης του κατεστημένου, και ενοχοποίηση μιας μόνον ομάδας του, ούτως ώστε αν χρειαστεί να υπάρξει συντήρηση του ευρύτερου πολιτικού και ιδεολογικού συστήματος (ως) άθικτου.
Πρώτοι στην ενεργοποίηση του blame game ήταν και είναι ακόμα οι πολιτικοί και επικοινωνιακοί παράγοντες των πρώτων μνημονίων, οι λεγόμενοι "παλαιομνημονιακοί", επίσης η ναζιστική και γενικότερα περιθωριακή ακροδεξιά (χρυσή αυγή, Καραμπελιάδες κ.λπ), και ένα μέρος της αριστεράς εκτός Σύριζα (όπως η ηγεσία του κκε).
Το ζήτημα είναι πως αυτό το παιχνίδι πέραν των στενών ορίων του στο πολιτικό σύστημα περιλαμβάνει ως υποψήφια θύματά του ή ως υποψήφιους θύτες του μάζες ανθρώπων από τον ευρύτερο λαϊκό χώρο, οπότε δεν είναι τόσο εύκολα διεκπεραιώσιμο όσον αφορά στην επιθυμία τής τελικής μορφοποίησής του.
Για να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητά του θα έπρεπε να αναφερθούμε (και) σε ταπεινότερα και (φαινομενικά) ασήμαντα παραδείγματα ακόμα και από τον μικρόκοσμο τής ριζοσπαστικής αριστεράς ή του αριστερισμού, αλλά θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα. 
Θα περιοριστούμε λοιπόν στις κυριότερες ομάδες των ελίτ, μιλώντας πάλι με συντομία και σε σχέση με την αθλιότητα τού φαινομένου.

Ποιό είναι το νόημα αυτού του παιχνιδιού σε σχέση πάντα με τα μισθωτά υποζύγια κορόϊδα;
Το νόημα είναι να αποδοθεί ευθύνη μόνον στον αφηρημένο μηχανισμό του κράτους και όχι στους πολιτικούς υποκειμενικούς φορείς του και εν γένει στους υπεύθυνους πολιτικούς υποκειμενικούς φορείς στο δεσπόζον σύνολό τους.

Δεν ισχυρίζομαι πως αυτή η διάκριση κράτους και πολιτικών φορέων είναι πραγματική, το αντίθετο, θεωρώ πως είναι μια συνηθισμένη μεταφυσική διάκριση που ενεργοποιείται "εδώ" για προπαγανδιστικούς λόγους.
Αν το έχετε προσέξει όμως υπάρχει ένας βαθμός παραπάνω από το "κανονικό" όσον αφορά στην κριτική του κρατισμού στην "Ελληνική Δημοκρατία".
Πρέπει να διευκρινίσω πάλι πως θεωρώ πως αυτή η κριτική του "κρατικού" ή κρατικοπελατειακού ή προσοδικού ή παρασιτικού χαρακτήρα της ελλαδικής αστικής κοινωνίας/οικονομίας έχει ερείσματα στην πραγματικότητα, αυτό που είναι υπερβολικό και ιδεολογικά-"θεωρητικά" ύποπτο είναι ο βαθμός και η ένταση τής κριτικής αυτής.

Έχουμε λοιπόν την επίταση μιας ανορθολογικής και ιδεολογικοποιημένης (και εκ των δεξιών και εκ των αριστερών) ψευδοκριτικής του κράτους ως κράτους και ειδικά του ελληνικού κράτους.

Μέχρις αυτό το επίπεδο είναι αρκετή η γενική επίθεση στην "αμαρτωλή" και "διεφθαρμένη" "δημοσιοϋπαλληλία", είτε γίνεται από νεοφιλελεύθερους είτε γίνεται από ακροαριστερούς, η οποία (ως επίθεση) έχει ισχυρά ερείσματα στην πραγματικότητα αλλά κυρίως στα ιδεολογικά και νοοτροπιακά στερεότυπα μιας ανομικής και ψευδοαναρχικής μικροαστικής ιδιωτικής κοινωνίας. 
Όμως, ακόμα κι αν υπάρξει γενική δίωξη της δημοσιοϋπαλληλίας (που υπάρχει και σας είναι άγνωστη, όσοι δεν είστε μέσα στον δημόσιο τομέα και δεν γνωρίζετε την κρυφή και ύπουλη τρομοκρατία των διοικήσεων και τους εκβιασμούς τους απέναντι σε φοβισμένους/φοβικούς μικροαστούς εργαζόμενους), ακόμα κι αν υπάρξει λοιπόν μια πιό εκτεταμένη δίωξη, το παραμύθι δεν έχει "δράκο".
Δεν φτάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι για να να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα των αποθηριωμένων μικροαστών και εργατών του ιδιωτικού τομέα, χρειάζονται και πολιτικά κομματικά θύματα, ίσως και συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα για να γίνουν τα μέσα της ψευδοκάθαρσης και να δώσουν στους αστούς μικροαστούς και εργάτες του ιδιωτικού τομέα έναν Λόγο να δεχτούν την πιθανή καταστροφή τους και την καταστροφή τής χώρας.
Άρα, για να συνοψίσω, έχουμε τα εξής υποψήφια θύματα διεργασιών ενοχοποίησης από την πλευρά των αποθηριωμένων κοινωνικών υποκειμένων της "ιδιωτικής κοινωνίας": 
1. Οι "κακοί" κρατικοί υπάλληλοι.
2. Όποιοι πολιτικοί βρεθούν στην άτυχη και τυχαία θέση αυτών που θα σκάσει η μπόμπα στα χέρια τους.
Ενώ αυτό που χρειάζεται η ελλαδική αστική κοινωνία είναι ένα ισχυρό δημοκρατικό έθνος κράτος και έναν ισχυρό και μη διεφθαρμένο δημόσιο τομέα υπό τον κοινωνικό έλεγχο τής εργατικής τάξης, η ιδεολογική και πολιτική σκηνή σε όλους τους "χώρους" κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση και μάλιστα το κάνει αυτό σε πλήρη και ολοκληρωτική μορφή. 
Εννοώ πως ακόμα κι αν κάποιος δεν δέχονταν έναν από τους όρους που έθεσα πριν (λ.χ το δημοκρατικό έθνος κράτος) αλλά δέχονταν ωστόσο έναν από τους άλλους, θα υπήρχε πραγματική πολιτική και δεν θα υπήρχε έδαφος για το χυδαίο blame game που γίνεται τώρα.
Αντίθετα, έχουμε μπροστά μας την ανάπτυξη όλων των "αντικρατικιστικών" εξτρεμισμών, ακόμα και σε πολιτικούς χώρους όπου ο τάδε "αντικρατικισμός" είναι σε συνδυασμό με έναν δείνα έξαλλο κρατικισμό (λ.χ στην ΝΔ, το κόμμα τής ευρωελλαδικής αστικής αρλούμπας).
Γι' αυτό και η συζήτηση είναι τόσο ιδεολογικοποιημένη, δεν αποκτήσαμε ξαφνικά στην ελλάδα, έτσι τυχαία, μέσα σε μια δεκαετία, τους περισσότερους (αναλογικά) υπερ-ριζοσπάστες πολιτικούς φιλοσόφους και στοχαστές του πλανήτη. 
Υπάρχει λόγος και αυτός είναι η αποποίηση ευθυνών, η έλλειψη πρακτικού πνεύματος, η ιδεολογικοποίηση τής αποστασίας από στοιχειώδη κοινωνικά καθήκοντα, ο έξαλλος μικρομεσαίος φατριασμός, η απάθεια, το μίσος απέναντι στην πραγματική πολιτική οργάνωση των πραγμάτων, η διοικητική ανικανότητα (από μια επιχείρηση έως μια κατάληψη), ο ντιλεντατισμός, εν ολίγοις, ό,τι έχει να κάνει με την απουσία ή την αδυναμία των τριών στιβαρών συντελεστών μίας σύγχρονης αστικής (και μετα-αστικής) κοινωνίας:
Του κράτους, του προλεταριάτου και της βιομηχανικής (ή και μεταβιομηχανικής, αλλά παραγωγικής) αστικής τάξης. 
Με λίγα λόγια, το παιχνίδι περί των ευθυνών, οι προσωποποιήσεις, και γενικά όλο αυτό το γελοίο παιχνιδάκι συνωμοσιολογίας και αερολογίας, έχει κοινωνικές και ταξικές ρίζες.








Ιωάννης Τζανάκος

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

maximum red: Aijaz Ahmad on Marx on India



Ευχαριστώ τον Μέτοικο για τον ενδιαφέροντα σύνδεσμο.
Εξαιρετικό, σύντομο αλλά και περιεκτικό για μια θεματολογία που καίει:

maximum red: Aijaz Ahmad on Marx on India

Aijaz Ahmad on Marx on India

MARX ON INDIA: A Clarification.
by Aijaz Ahmad

Chapter Five of: In Theory: Classes, Nations, Literatures.
1992 Verso London and New York.

There is a large and now fairly old tradition of cultural criticism which addresses the issues of empire as well as the uses of literature and the knowledge industry that generates imperialist ideologies both for domestic consumption within the metropolitan countries and for export to the imperialized formations, not to speak of the complicity of particular writers, scholars and scholarly disciplines.

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Γύρω από την έννοια της ψυχικής ενέργειας | physicsgg


Γύρω από την έννοια της ψυχικής ενέργειας | physicsgg


Posted on 02/08/2010

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΑΧ. ΛΙΑΡΟΣ
Νευρολόγος – Ψυχίατρος
περιοδικό ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ 19, 409-412, 1982
Με κλίκ πάνω στο κείμενο προκύπτει η μεγέθυνση της σελίδας

physicsgg -- Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωές


physicsgg
Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωές -

Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωές

Posted on 11/03/2017

O Hugh Everett το 1964
Ο φυσικός Μαξ Τέγκμαρκ (Max Tegmark) όταν παρακολουθούσε το μάθημα της κβαντικής μηχανικής, ως φοιτητής στο Μπέρκλεϊ, διδάχτηκε πολλά χρήσιμα τεχνικά εργαλεία, ωστόσο δεν πήρε ποτέ απάντηση στα καυτά κβαντικά ερωτήματα που τον βασάνιζαν. Είναι ασυνεπής η κβαντική μηχανική; Καταρρέει όντως η κυματοσυνάρτηση; Αν ναι, πότε; Αν όχι, τότε γιατί δεν βλέπουμε τα πράγματα ταυτοχρόνως σε δυο θέσεις, και από πού προέρχεται η τυχαιότητα και η πιθανότητες της κβαντικής μηχανικής;
Είχε ακούσει ότι το 1957 ο μεταπτυχιακός φοιτητής του Πρίνστον, Χιου Έβερετ ο τρίτος (Hugh Everett   III), είχε διατυπώσει μια πραγματικά ριζοσπαστική πρόταση η οποία περιλάμβανε τα παράλληλα σύμπαντα, και ήταν περίεργος να μάθει λεπτομέρειες. Ωστόσο, η ιδέα αυτή αγνοήθηκε γενικά και σπανίως διδασκόταν. Αν και γνώριζε κάποιους που είχαν ακούσει γι’ αυτήν, κανείς δεν είχε διαβάσει τη διδακτορική διατριβή του Έβερετ. Η διατριβή του Έβερετ βρισκόταν θαμμένη σε ένα βιβλίο που τα αντίτυπά του είχαν εξαντληθεί. Στη βιβλιοθήκη  υπήρχε μόνο μια απελπιστικά συντομευμένη εκδοχή, στην οποία δεν γινόταν καμία ρητή αναφορά στην ιδέα των παράλληλων συμπάντων. Όμως οι έρευνές του απέδωσαν καρπούς τον Νοέμβριο του 1990, όταν κατάφερε τελικά να βρει αυτό το σπάνιο βιβλίο. Όπως μάλλον του άρμοζε, το εντόπισε σ’ ένα κατάστημα του Μπέρκλεϊ που ειδικεύεται σε ριζοσπαστικές δημοσιεύσεις, ανάμεσα σε τίτλους όπως Ο «τσελεμεντές» του αναρχικού.
Η διατριβή του Έβερετ τον έστειλε στα ουράνια. Αισθάνθηκε σαν να είχε ξεκολλήσει τα λέπια από τα μάτια του. Ξαφνικά όλα έβγαζαν νόημα! Ο Έβερετ έβρισκε ενοχλητικά ακριβώς τα ίδια πράγματα που ενοχλούσαν και τον Τέγκμαρκ, αλλά αντί να τα παρατήσει, προχώρησε, διερεύνησε πιθανές πιθανές λύσεις και ανακάλυψε κάτι αξιοπρόσεκτο. Όταν έχεις μια ριζοσπαστική ιδέα, είναι πολύ πιο εύκολο να πεις στον εαυτό σου, «Μα φυσικά, αυτό είναι αδύνατο να δουλεύει», και να την εγκαταλείψεις. Ωστόσο, αν το σκεφτείς λίγο ακόμη και αναρωτηθείς «Γιατί ακριβώς δεν μπορεί να δουλέψει;», αρχίζεις να διαπιστώνεις ότι αγωνίζεσαι για μια λογικά ορθή απάντηση. Και τότε ενδεχομένως οδεύεις προς κάτι σημαντικό.
Ποια ήταν λοιπόν η ριζοσπαστική ιδέα του Έβερετ; Η διατύπωσή της είναι απίστευτα απλή:
Η κυματοσυνάρτηση δεν καταρρέει ποτέ. Μα ποτέ!
Δηλαδή η κυματοσυνάρτηση που περιγράφει το Σύμπαν μας απλώς μεταβάλλεται διαρκώς, αιτιοκρατικά, και διέπεται από την εξίσωση του Σρέντιγκερ ανεξαρτήτως του αν λαμβάνουν χώρα παρατηρήσεις ή όχι. Έτσι η εξίσωση του Σρέντιγκερ δεσπόζει χωρίς «εάν» ή «αλλά». Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να σκεφτούμε τη θεωρία του Έβερετ σαν μια «Λάιτ Κβαντική Μηχανική»: να πάρουμε δηλαδή την εκδοχή της θεωρίας που συναντάμε στα εγχειρίδια και απλώς να αφαιρέσουμε το αξίωμα που μιλάει για την κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης και τις πιθανότητες.
Ο Τέγκμαρκ ξαφνιάστηκε επειδή, σύμφωνα με τις φήμες που κυκλοφορούσαν, ο Έβερετ διατύπωνε παράλογα πράγματα, όπως τα παράλληλα σύμπαντα, και το ότι το Σύμπαν μας χωρίζεται σε παράλληλα σύμπαντα μόλις υλοποιήσουμε μια παρατήρηση. Ακόμη και σήμερα πολλοί φυσικοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτό ακριβώς υπέθετε ο Έβερετ. Διαβάζοντας όμως την διατριβή του διαπιστώνει κανείς πως η άποψε αυτή διαστρεβλώνει τη θεωρία του Έβερετ. Όλοι οι φυσικοί έχουν άποψη γιαυτή, αλλά κανείς δεν την έχει διαβάσει.
Μπορεί κανείς να βρει την διατριβή Έβερετ ΕΔΩ: THE THEORY OF THE UNIVERSAL WAVE FUNCTION
Σύμφωνα με τις φήμες που κυκλοφορούσαν, ο Έβερετ διατύπωνε παράλογα πράγματα, όπως τα παράλληλα σύμπαντα, και το ότι το Σύμπαν μας χωρίζεται σε παράλληλα σύμπαντα μόλις υλοποιήσουμε μια παρατήρηση. Ακόμη και σήμερα πολλοί φυσικοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτό ακριβώς υπέθετε ο Έβερετ. Η διδακτορική διατριβή του Έβερετ είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα διαστρέβλωσης των πραγμάτων – όλοι οι φυσικοί έχουν άποψη γιαυτή, αλλά κανείς δεν την έχει διαβάσει.
Η ιδέα ότι σε ορισμένες μαγικές στιγμές η πραγματικότητα υφίσταται ένα είδος μεταφυσικού διαχωρισμού σε δυο κλάδους, οι οποίοι στη συνέχεια δεν αλληλεπιδρούν ποτέ, δεν αποτελεί μόνο παραποίηση της ιδέας του Έβερετ, αλλά είναι επίσης ασυνεπής με το αξίωμα του Έβερετ ότι η κυματοσυνάρτηση δεν καταρρέει ποτέ, εφόσον οι επακόλουθες εξελίξεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν θεωρητικώς τη συμβολή μεταξύ των κλάδων. Σύμφωνα με τον Έβερετ υπάρχει, υπήρχε και πάντα θα υπάρχει μια μόνο κυματοσυνάρτηση, και μόνο οι υπολογισμοί αποσυγκρότησης, όχι τα αξιώματα, μπορούν να μας πουν πότε η αντιμετώπιση των δυο κλάδων ωσάν αυτοί να είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους αποτελεί καλή προσέγγιση.
Ο Μαξ Τέγκμαρκ ενθουσιάστηκε με την διατριβή του Έβερετ. Η λογική του ήταν όμορφη: δεν υπέθετε κανένα από εκείνα τα παράλογα πράγματα, όλα όμως έπονταν ως συνέπειες των υποθέσεών του! Με μια πρώτη ματιά φάνταζε τόσο απλή, που φαινόταν ότι δεν θα μπορούσε να δουλέψει. Σε τελική ανάλυση ο Νιλς Μπορ και οι συνεργάτες του ήταν έξυπνοι άνθρωποι και είχαν επινοήσει για κάποιον λόγο την κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης – συγκεκριμένα, προκειμένου να εξηγήσουν γιατί τα πειράματα φαίνονταν να έχουν οριστική έκβαση. Όμως ο Έβερετ συνειδητοποίησε κάτι εκπληκτικό: ακόμη κι αν τα πειράματα δεν είχαν οριστική έκβαση, και πάλι θα φαινόταν σαν να είχαν!
Στην εικόνα που ακολουθεί ο Max Tegmark μας εξηγεί πως ο ίδιος αντιλαμβανόταν την ιδέα του Έβερετ, με ένα νοητικό πείραμα, το οποίο ονομάζει «Κβαντικά Τραπουλόχαρτα» :
Σ’ αυτό το νοητικό πείραμα παίρνετε ένα τραπουλόχαρτο με πολύ λεπτές άκρες, το ισορροπείτε όρθιο στο τραπέζι και στοιχηματίζετε 100 δολάρια ότι θα πέσει με την μπροστινή όψη να βλέπει προς τα επάνω. Κλείνετε τα μάτια σας έως ότου ακούσετε το τραπουλόχαρτο να πέφτει, κι έπειτα τ’ ανοίγετε για να δείτε αν κερδίσατε. Σύμφωνα με την κλασική φυσική, το τραπουλόχαρτο θα μείνει στη θέση ισορροπίας για πάντα. Σύμφωνα με την εξίσωση του Σρέντιγκερ θα πέσει σε λίγα δευτερόλεπτα , όσο κι αν προσπαθήσουμε να το ισορροπήσουμε, επειδή σύμφωνα  με την αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ, δεν μπορεί να βρεθεί σε μια συγκεκριμένη θέση (όρθιο) χωρίς να κινείται. Ωστόσο, επειδή η αρχική κατάσταση ήταν συμμετρική ως προς το «δεξιά» και το «αριστερά», το ίδιο θα πρέπει να συμβαίνει και με την τελική κατάσταση. Από αυτό συνεπάγεται ότι πέφτει ταυτοχρόνως και προς τις δυο κατευθύνσεις, και υπάρχει υπέρθεση.
Όταν ανοίγετε τα μάτια σας και κοιτάζετε το χαρτί, ουσιαστικά κάνετε μια παρατήρηση. Έτσι, σύμφωνα με την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, η κυματοσυνάρτηση καταρρέει και βλέπετε το τραπουλόχαρτο πεσμένο στο τραπέζι είτε με την μπροστινή ή με την πίσω όψη του, με την πίσω όψη του, με πιθανότητες 50% για κάθε αποτέλεσμα. Όμως τι έχει να μας πει ο Έβερετ; Γι’ αυτόν η παρατήρηση δεν κρύβει τίποτε μαγικό: είναι απλώς μια φυσική διαδικασία  όπως όλες οι άλλες, η οποία ωστόσο χαρακτηρίζεται από τη μετάδοση της πληροφορίας – στην προκειμένη περίπτωση, από το τραπουλόχαρτο στον εγκέφαλό σας. Αν η κυματοσυνάρτηση περιέγραφε ότι το πεσμένο τραπουλόχαρτο βλέπει προς τα επάνω, όλα θα ήταν μια χαρά για εσάς, και το αντίθετο.
Αναπαριστώντας αυτά τα δυο γεγονότα ως καταστάσεις που η εξέλιξή τους καθορίζεται από την εξίσωση του Σρέντιγκερ, θα μπορούσε σχετικά εύκολα να υπολογίσει τι ακριβώς θα συμβεί στην κυματοσυνάρτηση: θα μεταβαλλόταν ώστε τώρα να περιγράφει μια υπέρθεση δυο διαφορετικών διατάξεων των σωματιδίων που συγκροτούν εσάς και το τραπουλόχαρτο – μια διάταξη στην οποία το τραπουλόχαρτο έχει πέσει με την μπροστινή όψη να βλέπει επάνω και εσείς είστε χαρούμενος, και μια στην οποία το τραπουλόχαρτο έχει πέσει με την πίσω όψη να βλέπει επάνω και εσείς είστε απογοητευμένος. Μπορούμε εδώ να κάνουμε τρεις σημαντικές παρατηρήσεις:
  1. Το πείραμα θέτει το νου σας σε δυο καταστάσεις ταυτοχρόνως. Πρόκειται για μια μη θανάσιμη εκδοχή του πειράματος με τη γάτα του Σρέντιγκερ, με εσάς στον ρόλο της γάτας.
  2. Οι δύο αυτές καταστάσεις του νου δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτε η μια για την άλλη.
  3. Η κατάσταση του νου σας συνδέεται με την κατάσταση του τραπουλόχαρτου, έτσι ώστε τα πάντα να είναι συνεπή. (Η κυματοσυνάρτηση δεν περιγράφει κάποια συγκεκριμένη διάταξη των σωματιδίων που συγκροτούν εσάς και το τραπουλόχαρτο κατά την οποία αντιλαμβάνεστε το πεσμένο τραπουλόχαρτο με την μπροστινή όψη επάνω όταν συμβαίνει το αντίθετο).
Η εξίσωση Σρέντιγκερ εγγυάται διαρκώς τη συνέπεια.  Για παράδειγμα, αν ένας απένταρος φίλος σας μπει στο δωμάτιο και σας ρωτήσει πως είστε, η κατάσταση όλων των σωματιδίων (που συνιστούν το τραπουλόχαρτο, εσάς και τον φίλο σας) υπάρχει ως κβαντική υπέρθεση της κατάστασης «μπροστινή όψη κάτω/εσείς λυπημένος/ο φίλος σας συμπονά» και της κατάστασης «μπροστινή όψη επάνω/εσείς χαρούμενος/ο φίλος σας ζητά λεφτά».
Συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω, όπως φαίνεται στην παραπάνω εικόνα, ο Έβερετ συνειδητοποίησε πως μολονότι εξακολουθεί να υπάρχει μια κυματοσυνάρτηση και μια κβαντική πραγματικότητα (εντός της οποίας πολλά από τα σωματίδια που συνιστούν το Σύμπαν βρίσκονται ταυτοχρόνως σε δυο θέσεις), στην πράξη μοιάζει σαν το Σύμπαν να έχει χωριστεί σε δυο παράλληλα σύμπαντα! Στο τέλος του πειράματος θα υπάρχουν δυο διαφορετικές εκδοχές σας σε κάθε μία από τις οποίες θα αισθάνεται εξίσου πραγματική όσο και η άλλη, χωρίς όμως να έχει ιδέα για την ύπαρξή της. Με άλλα λόγια, ο διαχωρισμός σε παράλληλα σύμπαντα πραγματοποιείται διαρκώς, ανεβάζοντας το πλήθος των κβαντικών συμπάντων σε πραγματικά ιλιγγιώδες ύψος. Εφόσον αυτός ο διαχωρισμός λαμβάνει χώρα από την εποχή της Μεγάλης Έκρηξης, σχεδόν κάθε εκδοχή της ιστορίας που μπορούμε να φανταστούμε έχει τελικά εκτυλιχθεί σε κάποιο  κβαντικό παράλληλο σύμπαν, με την προϋπόθεση βέβαια να μην παραβιάζει κανέναν φυσικό νόμο.
Ο Έβερετ έδειξε λοιπόν ότι αν η κυματοσυνάρτηση δεν καταρρέει ποτέ, τότε η οικεία πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε είναι απλώς η κορυφή ενός οντολογικού παγόβουνου, η οποία αποτελεί ένα μικροσκοπικό μέρος της αληθινής κβαντικής πραγματικότητας.
Που βρίσκονται όλα αυτά τα κβαντικά παράλληλα σύμπαντα;
Μπορεί να βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας, σε ότι αφορά τον τρισδιάστατο χώρο, αλλά είναι διαχωρισμένα από εμάς σε αυτό που οι μαθηματικοί ονομάζουν χώρο Χίλμπερτ – έναν αφηρημένο χώρο με άπειρες διαστάσεις του οποίου τα δομικά στοιχεία είναι οι κυματοσυναρτήσεις.
Η εκδοχή του Έβερετ για την κβαντική μηχανική απορρίφθηκε και αγνοήθηκε για αρκετό καιρό από την επιστημονική κοινότητα. Άρχισε να γίνεται ξανά δημοφιλής χάρη στον διάσημο θεωρητικό της κβαντικής βαρύτητας Μπράις ΝτεΒίτ (Bryce DeWitt), ο οποίος την ονόμασε ερμηνεία των πολλών κόσμων – μια ονομασία που παγιώθηκε από τότε.
Όταν ο Μαξ Τέγκμαρκ παραπονέθηκε στον Μπράις ΝτεΒίτ, λέγοντάς του ότι του άρεσαν τα μαθηματικά στην θεωρία του Έβερετ, αλλά τον ενοχλούσε πραγματικά το ότι απλώς δεν αισθανόταν να χωρίζεται διαρκώς σε παράλληλες εκδοχές του εαυτού του, ο ΝτεΒίτ του ανέφερε την ερώτηση με την οποία του απάντησε ο ίδιος ο Έβερετ: «Αισθάνεσαι ότι διαγράφεις τροχιά γύρω από τον Ήλιο με ταχύτητα τριάντα χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο;»
Όπως ακριβώς η κλασική φυσική προβλέπει ότι περιφερόμαστε γύρω από τον Ήλιο χωρίς να το αισθανόμαστε, έτσι και ο Έβερετ έδειξε ότι η άνευ κατάρρευσης κβαντική φυσική προβλέπει ότι χωριζόμαστε σε παράλληλους κόσμους χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.
Η περιφρόνηση του έργου του Έβερετ για τουλάχιστον μια δεκαετία, είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρει δουλειά στον χώρο της φυσικής, τον έκανε πικρόχολο και μονόχνωτο. Κάπνιζε, έπινε πολύ και το 1982 πέθανε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 51 ετών.
Ο Μαξ Τέγκμαρκ συναντήθηκε με τον γιο του Έβερετ, Μαρκ Έβερετ (δεν έχει σχέση με τη φυσική – είναι κιθαρίστας, κιμπορντίστας και συνθέτης της ροκ μουσικής), κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ενός τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ με τίτλο «Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωής». Στο ντοκιμαντέρ ο Μαξ Τέγκμαρκ εξηγεί στον Μαρκ Έβερετ, την θεωρία του πατέρα του.
Δείτε το ντοκιμαντέρ «Παράλληλοι κόσμοι, παράλληλες ζωής» (η συνάντηση Μαρκ Έβερετ και Μαξ Τέγκμαρκ μετά το 26:44)
Πηγή: Max Tegmark, «Το Μαθηματικό Σύμπαν μας», εκδόσεις Τραυλός

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

eastmediterranean -- Η αλεβίτικη πολιτιστική παράδοση


Η αλεβίτικη πολιτιστική παράδοση

Ίσως για καμιά άλλη θρησκευτική ομάδα της περιοχής μας δεν παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο η μουσική, ο χορός και η ποίηση όσο για τους Αλεβίτες. 
Για πολλά χρόνια, αυτές οι παραδόσεις ήταν σχεδόν κρυφές και γνωστές μόνο στο εσωτερικό αυτών των κοινοτήτων: η συνέπεια της μακραίωνης καταπίεσης από την οθωμανική εξουσία, για την οποία οι Αλεβίτες (κιζιλμπάσηδες) ήταν οι Άλλοι, οι δυνητικοί υποστηρικτές ξένων δυνάμεων, οι μη πραγματικοί Μουσουλμάνοι.
Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, στην κοσμική (;) Τουρκία, η αλεβίτικη νεολαία, που ζει συχνά πλέον στις τουρκικές μεγαλουπόλεις και στη Διασπορά, άρχισε να ανακαλύπτει και να εκτιμά ξανά τον πλούτο αυτής της πολιτιστικής παράδοσης. 
Οι αλεβίτικες τελετές μπορούν πλέον να γίνουν και (σχετικά) δημόσια – αν και μπορεί να μην έχουν πάντα τόσο θρησκευτικό όσο πολιτιστικό χαρακτήρα. 
Αυτές οι παραδόσεις και η αναβίωσή τους έχουν επηρεάσει και τη σύγχρονη τούρκικη τέχνη. 
Είναι αυτό που ονομάστηκε «Αλεβιτική Αναγέννηση«. 
Σε συνέχεια του άρθρου για τους Αλεβίτες, παρουσιάζονται εδώ μερικά τέτοια στοιχεία.

Δεν είναι τυχαίο που και μία από τις ιστορικές προσωπικότητες που τιμούν ιδιαίτερα οι Αλεβίτες ως μέρος της παράδοσης τους, ο Πιρ Σουλτάν Αμπντάλ (έζησε τον 15ο με 16ο μ. Χ. αιώνα), παρουσιάζεται με μουσικό όργανο υψωμένο στα χέρια του. 
Η κίνηση αυτή ίσως εκφράζει και τον ανατρεπτικό χαρακτήρα της ποίησής του.
Οι ασίκηδες ήταν οι λαϊκοί ποιητές που κράτησαν ζωντανό ένα σημαντικό μέρος της αλεβίτικης καλλιτεχνικής παράδοσης. 
Ένα μελοποιημένο ποίημα του Πιρ Σουλτάν Αμπντάλ, από το γνωστό τούρκικο συγκρότημα Baba Zula, είναι και το Aşıkların Sözü Kalır (Τα λόγια των ασίκηδων μένουν). 
Με μια δική μου προσπάθεια να το μεταφράσω (η οποία πάντως δεν έγινε απ’ ευθείας από τα τούρκικα, αλλά από τη γερμανική μετάφραση ενός Τούρκου φίλου: εννοείται άρα πως σίγουρα στο δρόμο έχει χαθεί αρκετό από το νόημα).


Ε εσείς, που για την απληστία σας απαρνιέστε την αγάπη,
που φτιάχνετε έναν κόσμο με ψέματα,
που έχετε τρελαθεί με τη δύναμη και με τη φήμη,
που μπροστά στο χρήμα φιλάτε το χώμα.
Ο δίκαιος και ο άδικος μια μέρα θα αναγνωριστούν,
μπορεί σε 50 ή σε 300 χρόνια.
Μόνο τα λόγια των ασίκηδων μένουν.
Συνέχισε όπως και πριν, Χιζίρ Πασά
και ο δικός σου τροχός της μοίρας θα σπάσει
και ο δικός σου αγαπητός άρχοντας μια μέρα θα ανατραπεί.
Ε εσείς, που έχετε βγάλει ρίζες στις θέσεις εξουσίας
που νομίζετε ότι είστε καλύτεροι από τους όμοιούς σας
που με πολλά λόγια σπέρνετε πολλές άδειες ιδέες
που το ‘χετε για περηφάνια, να καταπιέζετε τους φτωχούς.
Ο δίκαιος και ο άδικος μια μέρα θα αναγνωριστούν,
μπορεί σε 50 ή σε 300 χρόνια.
Μόνο τα λόγια των ασίκηδων μένουν.


Κεντρικό στοιχείο των θρησκευτικών τελετών των Αλεβιτών (οι οποίες να σημειωθεί ότι σε αντίθεση με τους Σουνίτες δεν γίνονται στα αραβικά αλλά στα τούρκικα) είναι η απαγγελία στίχων με συνοδεία μουσικής (συνήθως σάζι) και ο χορός σεμάχ, στον οποίo συμμετέχουν άντρες και γυναίκες. 
Εκεί μπορεί κάποιος να νιώσει σε κάποιον βαθμό την μυστικιστική παράδοση, από την οποία προέρχονται αυτά τα έθιμα. 
Το σεμάχ βασίζεται στην ιδέα της ενότητας με τον Θεό, χορεύεται από άντρες και γυναίκες μαζί, συχνά με κάποιου είδους περιστροφή (δεν είναι φυσικά άσχετο με τους «περιστρεφόμενους ντερβίσηδες»).
Από τους Κούρδους Αλεβίτες αυτές οι τελετές μπορεί να γίνουν και στα κούρδικα. 
Σημαντικό για το χαρακτήρα του Αλεβιτισμού είναι να γίνονται σε μια γλώσσα που είναι κατανοητή στο λαό.
Γνωστή περίπτωση καλλιτεχνών με κούρδικες-αλεβίτικες ρίζες είναι τα αδέλφια Μετίν και Κεμάλ Καχραμάν, που είχαν έδρα τους τη Γερμανία (αφού φύγανε από την Τουρκία για πολιτικούς λόγους). 
Έχουν καταγωγή από τη περιοχή Ντερσίμ, που κατοικείται κυρίως από Αλεβίτες που μιλάνε Ζαζά (μια κουρδική γλώσσα ή διάλεκτος, οι απόψεις διαφέρουν ανάλογα και με τις πολιτικές πεποιθήσεις). 
Αυτή η περιοχή, μετά από μια εξέγερση στη δεκαετία του ’30 που καταπνίγηκε με πολύ σκληρό τρόπο, μετονομάστηκε απ’ το τούρκικο κράτος σε Τούντζελι.  
Στο άλμπουμ από το οποίο προέρχεται το επόμενο τραγούδι, τα αδέλφια Καχραμάν κατέγραψαν μουσικές παραδόσεις του τόπου τους (η σκηνή είναι από την ταινία Bahoz, που αναφέρεται στο κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα):

Γενικά, η αλεβίτικη παράδοση φαίνεται να έχει επηρεάσει βαθιά τη σύγχρονη τουρκική καλλιτεχνική σκηνή. 
Πολλοί γνωστοί συνθέτες και τραγουδιστές, όπως ο Ζουλφού Λιβανελί, ο Αχμέτ Καγιά, η Σελντά Μπαγτζάν, έχουν εμπνευστεί απ’ αυτήν ή έχουν ερμηνεύσει αλεβίτικα τραγούδια.






Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η αφωνία και το μη λεχθέν της απαλλοτριωμένης ζωής..


Η ομορφιά και η δύναμη που θα εκπηγάσει από την απαλλοτριωμένη ζωή δεν είναι προκαθορισμένη σε κανένα κυριαρχικό ή αντικυριαρχικό σχήμα ή σε κάποια προεννόηση, και είναι ακόμα μια προσβολή στην ζωή αυτή να την φορτώνουνε πριν ακόμα εξωτερικεύσει τις μύχιες αλλά τόσο δυνάμενες να αισθητοποιηθούν και να εξωτερικευθούν δυνάμεις της με σωρούς από άχρηστα ιδεολογικά στολίδια και προεννοήσεις, θαρρείς επιθυμώντας να την προλάβουν μη τυχόν και δεν είναι αυτό που φαντάζονται.
Η απαλλοτριωμένη ζωή δεν επιθυμεί -- όταν επιθυμεί τον κόσμο αυτόν που σημαίνει την απαλλλοτρίωσή της, ούτε να εκφράσει αυτόν τον κόσμο ως να μπορούσε (αυτός) να είναι πλήρης ούτε να τον κατακρημνίσει ως "κακό", και αυτό που σας λέω τώρα δεν είναι άλλη μιά προεννόηση.
Αν μπορούσαμε να μιλήσουμε θα απαιτούσαμε από τώρα να πάψουν και οι εξιδανικεύσεις αυτού του κόσμου και κάθε κόσμου και οι καταστροφικές εικονοποιήσεις του, αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε ακόμα γιατί εμείς είμαστε αυτοί που δεν έχουν χρόνο ούτε φωνή ούτε ζωή, και από πάνω μάς καλύπτετε με τις δικές σας κατάδικές σας και μοναχικές ακοσμικές επιθυμίες.





Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Το τέλος των μεταμοντέρνων μύθων περί πολέμου -- 4GW is Groundless, and Here's Why - The Strategy Bridge

4GW is Groundless, and Here's Why - The Strategy Bridge


War has changed” has become a common refrain in modern pop culture.

CON-OPS - Η Αλληλεξάρτηση Τακτικής και Στρατηγικής


CON-OPS - blogger


Η Αλληλεξάρτηση Τακτικής και Στρατηγικής


Η Αλληλεξάρτηση Τακτικής και Στρατηγικής
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στην ιστορία όπου ηγέτες απαίτησαν από την τακτική να λύσει στρατηγικά προβλήματα ή ανέμεναν από τη στρατηγική να καλύψει τακτικές αδυναμίες. Ποια είναι όμως η φύση της τακτικής και της στρατηγικής και ποια η σχέση μεταξύ τους; Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από την Olivia A. Garard και δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο The Bridge την 18/12/2016 και επιχειρεί να δώσει απαντήσεις. Η Olivia A. Garard είναι αξιωματικός των Πεζοναυτών και διοικητής μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Κατέχει πανεπιστημιακούς τίτλους από το Πρίνστον και το Kings College London.

CON-OPS --Υπάρχει Μόνο Ένας Πόλεμος κι Αυτός Δεν Είναι Πάντα η Συνέχεια της Πολιτικής με Άλλα Μέσα

CON-OPS - blogger


Υπάρχει Μόνο Ένας Πόλεμος κι Αυτός Δεν Είναι Πάντα η Συνέχεια της Πολιτικής με Άλλα Μέσα 


Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από τον Stanley J. Wiechnik και δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο The Bridge την 15/11/2016. Αναφέρεται στη φύση του πολέμου και στα εμπόδια που θέτουν παγιωμένες δυτικές αντιλήψεις για την κατανόηση της. Ο Wiechnik είναι Αμερικανός αξιωματικός του στρατού που έχει υπηρετήσει στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και τώρα υπηρετεί στη Διεύθυνση Στρατηγικών Πρωτοβουλιών του Αρχηγού του Εφεδρικού Στρατού.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Evidence of Prehistoric Massacre Uncovered in Kenya / Η διαχρονικότητα και η (μερική) αταξικότητα των βίαιων πολεμικών συγκρούσεων και των διαεθνοτικών/ενδοεθνοτικών διαφορών..Βία, συγκρούσεις και εξοντώσεις σε κοινωνίες χωρίς τάξεις και κράτος. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε νεομοργκανιστές "αντιεξουσιαστές"...



thelastdiadoch:
“ Evidence of Prehistoric Massacre Uncovered in Kenya  “CAMBRIDGE, ENGLAND—The remains of a group of hunter-gatherers killed on the shores of Lake Turkana some 10,000 years ago have been uncovered by a team from the Leverhulme Center...
thelastdiadoch:

Evidence of Prehistoric Massacre Uncovered in Kenya

 
“CAMBRIDGE, ENGLAND—The remains of a group of hunter-gatherers killed on the shores of Lake Turkana some 10,000 years ago have been uncovered by a team from the Leverhulme Center for Human Evolutionary Studies at the University of Cambridge. The partial remains of 27 people include the skeletons of at least eight women—one of them pregnant—and six children. All of the remains had been left where they fell. The position of the hands of four of the individuals suggest that they had been bound. 
Ten of the sets of remains showed clear signs of violent death, including extreme blunt-force trauma to crania and cheekbones, broken hands, knees, and ribs, and arrow lesions to the neck. Projectile tips were found embedded in the skull and thorax of two men. “The deaths at Nataruk are testimony to the antiquity of inter-group violence and war. These human remains record the intentional killing of a small band of foragers with no deliberate burial, and provide unique evidence that warfare was part of the repertoire of inter-group relations among some prehistoric hunter-gatherers,” project director Marta Mirazón Lahr said in a press release. “ 



Evidence of a prehistoric massacre extends the history of warfare ...


Evidence of a prehistoric massacre extends the history of warfare


Skeletal remains of a group of foragers massacred around 10,000 years ago on the shores of a lagoon is unique evidence of a violent encounter between clashing groups of ancient hunter-gatherers, and suggests the “presence of warfare” in late Stone Age foraging societies.


The deaths at Nataruk are testimony to the antiquity of inter-group violence and war
Marta Mirazón Lahr
The fossilised bones of a group of prehistoric hunter-gatherers who were massacred around 10,000 years ago have been unearthed 30km west of Lake Turkana, Kenya, at a place called Nataruk.
Researchers from Cambridge University’s Leverhulme Centre for Human Evolutionary Studies (LCHES) found the partial remains of 27 individuals, including at least eight women and six children.
Twelve skeletons were in a relatively complete state, and ten of these showed clear signs of a violent death: including extreme blunt-force trauma to crania and cheekbones, broken hands, knees and ribs, arrow lesions to the neck, and stone projectile tips lodged in the skull and thorax of two men. 
Several of the skeletons were found face down; most had severe cranial fractures. Among the in situ skeletons, at least five showed “sharp-force trauma”, some suggestive of arrow wounds. Four were discovered in a position indicating their hands had probably been bound, including a woman in the last stages of pregnancy. Foetal bones were uncovered.
The bodies were not buried. Some had fallen into a lagoon that has long since dried; the bones preserved in sediment. 
The findings suggest these hunter-gatherers, perhaps members of an extended family, were attacked and killed by a rival group of prehistoric foragers. Researchers believe it is the earliest scientifically-dated historical evidence of human conflict – an ancient precursor to what we call warfare.
The origins of warfare are controversial: whether the capacity for organised violence occurs deep in the evolutionary history of our species, or is a symptom of the idea of ownership that came with the settling of land and agriculture.
The Nataruk massacre is the earliest record of inter-group violence among prehistoric hunter-gatherers who were largely nomadic. The only comparable evidence, discovered in Sudan in the 1960s, is undated, although often quoted as of similar age. It consists of cemetery burials, suggesting a settled lifestyle.   
“The deaths at Nataruk are testimony to the antiquity of inter-group violence and war,” said Dr Marta Mirazón Lahr, from Cambridge’s LCHES, who directs the ERC-funded IN-AFRICA Project and led the Nataruk study, published today in the journal Nature.
“These human remains record the intentional killing of a small band of foragers with no deliberate burial, and provide unique evidence that warfare was part of the repertoire of inter-group relations among some prehistoric hunter-gatherers,” she said.
The site was first discovered in 2012. Following careful excavation, the researchers used radiocarbon and other dating techniques on the skeletons – as well as on samples of shell and sediment surrounding the remains – to place Nataruk in time. They estimate the event occurred between 9,500 to 10,500 years ago, around the start of the Holocene: the geological epoch that followed the last Ice Age.
Now scrubland, 10,000 years ago the area around Nataruk was a fertile lakeshore sustaining a substantial population of hunter-gatherers. The site would have been the edge of a lagoon near the shores of a much larger Lake Turkana, likely covered in marshland and bordered by forest and wooded corridors.  
This lagoon-side location may have been an ideal place for prehistoric foragers to inhabit, with easy access to drinking water and fishing – and consequently, perhaps, a location coveted by others. The presence of pottery suggests the storage of foraged food.
“The Nataruk massacre may have resulted from an attempt to seize resources – territory, women, children, food stored in pots – whose value was similar to those of later food-producing agricultural societies, among whom violent attacks on settlements became part of life,” said Mirazón Lahr.
“This would extend the history of the same underlying socio-economic conditions that characterise other instances of early warfare: a more settled, materially richer way of life. However, Nataruk may simply be evidence of a standard antagonistic response to an encounter between two social groups at that time.”   

Antagonism between hunter-gatherer groups in recent history often resulted in men being killed, with women and children subsumed into the victorious group. At Nataruk, however, it seems few, if any, were spared.
Of the 27 individuals recorded, 21 were adults: eight males, eight females, and five unknown. Partial remains of six children were found co-mingled or in close proximity to the remains of four adult women and of two fragmentary adults of unknown sex.
No children were found near or with any of the men. All except one of the juvenile remains are children under the age of six; the exception is a young teenager, aged 12-15 years dentally, but whose bones are noticeably small for his or her age. 
Ten skeletons show evidence of major lesions likely to have been immediately lethal. As well as five – possibly six – cases of trauma associated with arrow wounds, five cases of extreme blunt-force to the head can be seen, possibly caused by a wooden club. Other recorded traumas include fractured knees, hands and ribs.   
Three artefacts were found within two of the bodies, likely the remains of arrow or spear tips. Two of these are made from obsidian: a black volcanic rock easily worked to razor-like sharpness. “Obsidian is rare in other late Stone Age sites of this area in West Turkana, which may suggest that the two groups confronted at Nataruk had different home ranges,” said Mirazón Lahr. 
One adult male skeleton had an obsidian ‘bladelet’ still embedded in his skull. It didn’t perforate the bone, but another lesion suggests a second weapon did, crushing the entire right-front part of the head and face. “The man appears to have been hit in the head by at least two projectiles and in the knees by a blunt instrument, falling face down into the lagoon’s shallow water,” said Mirazón Lahr.
Another adult male took two blows to the head – one above the right eye, the other on the left side of the skull – both crushing his skull at the point of impact, causing it to crack in different directions.
The remains of a six-to-nine month-old foetus were recovered from within the abdominal cavity of one of the women, who was discovered in an unusual sitting position – her broken knees protruding from the earth were all Mirazón Lahr and colleagues could see when they found her. The position of the body suggests that her hands and feet may have been bound.
The Nataruk remains are now housed at the Turkana Basin Institute, Turkwell Station, for the National Museums of Kenya.  
While we will never know why these people were so violently killed, Nataruk is one of the clearest cases of inter-group violence among prehistoric hunter-gatherers, says Mirazón Lahr, and evidence for the presence of small-scale warfare among foraging societies.
For study co-author Professor Robert Foley, also from Cambridge’s LCHES, the findings at Nataruk are an echo of human violence as ancient, perhaps, as the altruism that has led us to be the most cooperative species on the planet.
“I’ve no doubt it is in our biology to be aggressive and lethal, just as it is to be deeply caring and loving. A lot of what we understand about human evolutionary biology suggests these are two sides of the same coin,” Foley said.