Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Πρόλογος για μια ΠΑΓΙΔΑ που στήνεται..



Στούς κύκλους της λεγόμενης "ανανεωτικής αριστεράς" ο όρος ηγεμονία είχε αποκτήσει και έχει ακόμα το κύρος μιας μαγικής αρχής, υπό το περίβλημα πάντα τού υποτιθέμενου ορθολογισμού κ.λπ κ.λπ
Παρά όμως την κακή του χρήση από τους "ανανεωτικούς" ο όρος είναι σπουδαίος και έχει ακόμα μεγάλη αναλυτική αξία και πρακτική χρησιμότητα.
Αρκετά σχηματικά θα έλεγα πως για εμάς ο όρος σημαίνει μιαν συνένωση της συναινετικής και της ωμής κυριαρχικής υπόστασης μιας οικουμενικής και τοπικής συνάμα εξουσίας, αλλά και ένα σύστημα λεπτών ισορροπιών και συσχετισμών μεταξύ συναίνεσης και ωμής ισχύος εντός ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου τρόπου παραγωγής και ισχύος.
Κάθε εξουσία στον καπιταλισμό αλλά και μετά από αυτόν κινείται και θα κινείται πάνω στις ράγες τής ηγεμονικής διεύθυνσης, ακόμα κι αν δεν είναι η τυπική εξουσία ενός κράτους ή ενός διεθνούς συνασπισμού ή θεσμοποιημένου μορφώματος πολλών κρατών.
Η κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας είναι ένα κορυφαίο σημείο τής ηγεμονικής ικανότητας και τής πραγματοποίησής της (όχι το μοναδικό), και για να επιτευχθεί υπάρχει από όλες τις παρατάξεις, ταξικές ή εθνοτικές ή υπο-ταξικές ή υπο-εθνοτικές, η χρήση όλων των κυνικών προπαγανδιστικών ψυχοτεχνικών και ρητορικών σημειακών ("σημειολογικών") μορφών.
Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;
Για να σας πω, με έναν όχι και τόσο ηγεμονικό βέβαια τρόπο, ότι δεν μασάω.
Δεν μασάω πιά..
Ξέρω και γω, όπως όλοι μάλλον, την ρητορική χρήση του Λόγου, τους τονισμούς, τους χρωματισμούς, και βέβαια και την προπαγάνδα, αν και με ενοχλεί τώρα τελευταία τούτη, όχι μόνον στους άλλους αλλά και στον εαυτό μου.
 
Τελειώνοντας:
Η νέα ηγεμονική πράξη και θέαση των εργαζομένων, δεν θα εμφανιστεί συντόμως, δεν θα εκφραστεί σε εθνικό ή υπερεθνικό επίπεδο με ομαλότητα και κατά την προβλεπόμενη μορφή της, μέσα σε έναν ορυμαγδό μείξεων αληθειών και μονομερειών, για αυτό το λόγο ίσως και να μην την ζήσουμε εμείς, όσοι έχουμε αναλωθεί σε έναν στρόβιλο αλληλοετεροκαθορισμών και πολεμικών που σχετίζονται όχι με μιαν άλλη "εποχή" έτσι γενικά και αόριστα αλλά με μιαν "εποχή" όπου κυρίαρχησε η αχαλίνωτη και πέραν κάθε ορίων ουτοπική φαντασία ακόμα και εντός των κυρίαρχων (κατά τα άλλα "ρεαλιστικών") καπιταλιστικών τάξεων.
Η δική μας μελλοντική ουτοπία/μη-ουτοπία θα επιζητεί ως θεωρητικός απολογισμός, ως μορφή του θεωρητικού στοχασμού για το παρελθόν, την διαυγή και πολύπλευρη ανασύστασή του από την σκοπιά όλων των ούτως ειπείν προοδευτικών συμμετεχόντων, χωρίς να σημαίνει αυτό καμία υποχώρηση στην Λογική μιας μονοσήμαντης εξέλιξης της ιστορίας.
 
 
Μετά από όλα αυτά, προσπερνώντας αυτή την φορά τις "εσωτερικές" ιδεολογικές οχλήσεις και τον φόβο που προκαλεί μια διαρκής ενοχοποίηση ετεροενοχοποίηση και τελικά αυτοενοχοποίηση κάποιων ιδεών, σας ζητώ να διαβάσετε την επόμενη δημοσίευσή μου για την παγίδα που στήνει ο Δυτικός και ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός στο Αιγαίο τόσο για την Ελλάδα (το κύριο θύμα) όσο και για την Τουρκία (ο ανόητος θύτης θύμα)..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….

Συνεχίστε σεις με την Διασκεπτική...

O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή…. | Ένα blog ...

 


O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….

Το πρόσφατο αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» με αφορμή τα 90 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή μας θύμισε μια παλιά ιστορία, που αποτελεί και τον πρόγονο της συγκεκριμένης προσέγγισης.
Πρόκειται για το άρθρο του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη που έχει τίτλο « «ΜΙΑ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ» και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» στις 12 Ιουλίου 1935. Οι υπογραμμίσεις στη φωτογραφία είναι δικές μου.  Σημειωτέον ότι 3 χρόνια μετά, ο Ιωάννης Μεταξάς εν μέσω της εθνικιστικής του δικτατορίας μετωνόμαζε την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ και με τα λεφτά του ελληνικού δημοσίου χάριζε το σπίτι όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ στο τουρκικό κράτος. To φιλοκεμαλικό συναίσθημα υπήρχε έντονο σε όλες τις πολιτικές αποχρώσεις των μεσοπολεμικών ελίτ!!!
Ο Ζαχαριάδης -πρόσφυγας και αυτός του ΄22 από την Ανατολική Θράκη είχε ασπαστεί τις μαρξιστικές ιδέες στην Προύσα της Μικράς Ασίας- με το άρθρο του αυτό απαντούσε στη θέση του Χαράλαμπου Θεοδωρίδη, ενός προοδευτικού Μικρασιάτη, καθηγητή φιλοσοφίας, ο οποίος φιλοξενήθηκε στο ‘Ριζοσπάστη» στο πλαίσιο του υπό δημιουργία Παλλαϊκού Αντιφασιστικού Μετώπου. Να σημειώσουμε εδώ ότι η Κομμουνιστική Διεθνής στο 7ο συνέδριό της τον Ιούλιο του 1935, είχε μεταβάλλει την άτεγκτη γραμμή της και είχε ορίσει μια νέα γραμμή και ένα νέο καθήκον για τα παραρτήματά της -που ήταν τα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα: Να επιδιώξουν τη δημιουργία ευρύτατων αντιφασιστικών λαϊκών μετώπων στις χώρες όπου αυτά δρούσαν. 
.
Σ΄ αυτό λοιπόν το νέο πλαίσιο ο «Ριζοσπάστης» παραχώρησε τις σελίδες του και σε άλλους δημοκρατικούς πολίτες. Έτσι έγραψε και ο Θεοδωρίδης το άρθρο που φαίνεται ότι ενόχλησε τον Νίκο Ζαχαριάδη.
.
Ο Θεοδωρίδης υποστήριξε στο φύλο της 11ης Ιουλίου του 1935 τα εξής: 
.
«Τότε βρεθήκαμε εμείς με τις αφάνταστές μας σαχλαμάρες να δώσουμε καινούργια ζωή στην πεθαμένη Τουρκία. Η παραδειγματική νίκη που μόνο εμείς είμαστε ικανοί να χαρίσουμε στον εχθρό μας...»
Ο Θεοδωρίδης προσπαθεί να παραμείνει μέσα στην ευρύτερη αντίληψη του Μεσοπολέμου για το τι συνέβη στην Ανατολή. Παρότι θεωρεί εχθρούς  τους νικητές του ’22 Τούρκους εθνικιστές, τους αναγνωρίζει  ως «προοδευτικούς».   Επίσης στο δίπολο Παλαιότουρκοι-Νεότουρκοι αντιστοιχεί το συντηρητικοί-δυτικόστροφοι.. Όμως, φαίνεται ότι ο Ζαχαριάδης θεώρησε ότι του δόθηκε η ευκαιρία να ξεκαθαρίσει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η αντιφασιστική συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων δεν θα οδηγούσε το ΚΚΕ στην απεμπόληση των βασικών του θέσεων. Και μια από τις κύριες θέσεις ήταν η στάση την περίοδο του μικρασιατικού εγχειρήματος. Ο Ζαχαριάδης φαίνεται ότι ένοιωθε τόσο κυρίαρχος και ασφαλής, ώστε θέλησε να δηλώσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα όρια των συμμαχιών στους ελεύθερης βούλησης προοδευτικούς πολίτες. Γι αυτό και δημοσιεύει την επομένη στην πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» το άρθρο του «ΜΙΑ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ», όπου μεταξύ άλλων -αφού εγκαλεί έντονα τον «πολίτη Θεοδωρίδη» για την άποψή του- σημειώνει:
«Αν δεν νικιόμασταν στη Mικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα!! Τη «λευτεριά» μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού! Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μικρασία πήγε όχι ως εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγανε αυτού όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στο Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο
Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»
Η επιβεβαίωση της αρχικής στάσης του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ δια γραφίδος Ζαχαριάδη στο «Ριζοσπάστη«, 23 χρόνια μετά τη Μεγάλη Καταστροφή αποδεικνύει τη διαπίστωση ότι ο νέος ηγέτης του ΚΚΕ, εκπαιδευμένος στην ΚΟΥΤΒ της Μόσχας, είχε μια μεταφυσική αντίληψη για την ιστορία, ελάχιστα διαλεκτική, χωρίς καμιά ταξική ανάλυση, συνδεδεμένη αποκλειστικά και μόνο με τις επιλογές της σοβιετικής «μητέρας-πατρίδας», όπως αυτός τις αντιλαμβανόταν. Και αυτό μέσα από την ημιμάθεια ενός περιφερειακού στελέχους της Κομιντέρν που φαίνεται σαφέστατα  να αγνοεί τις προθέσεις της ΕΣΣΔ κατά την Άνοιξη του ’22 να στηρίξει την Αυτονομία της Μικράς Ασίας με μόνο αντάλλαγμα την αναγνώριση του σοβιετικού κράτους  από την ελληνική κυβέρνηση. 
        .    
Η θέση αυτή του Ζαχαριάδη αποτελεί την απόλυτη επιβεβαίωση ενός αντιδιαλεχτικού και εν τέλει αντιλαϊκού πνεύματος που επικράτησε στα ανώτερα κλιμάκια του ΚΚΕ, εξιδανίκευσε τον μιλιταριστικό τουρκικό εθνικισμό, δικαιολόγησε τις Γενοκτονίες και άφησε ως κληρονομιά το πνεύμα αυτό σε διάφορους κύκλους του  ΚΚΕ (αλλά και σε κάποιους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)….
.
-Την αντίληψη της Αριστεράς για την Ανατολή, τους Οθωμανούς, τα χριστιανικά κινήματα, το Νεοτουρκικό μιλιταριστικό εθνικισμό μέσα από κείμενα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Γεωργίου Σκληρού, του Δημήτρη Γληνού, της Ελληνικής Κομμουνιστικής Ομάδας Οδησσού κ.ά. -που βρίσκεται σε αντιδιαμετρικό σημείο απ’ αυτή που επικράτησε τελικά στο ΣΕΚΕ-ΚΚΕ,
-τη στάση του μικρασιατικού βιομηχανικού προλεταριάτου κατά τα κρίσιμα εκείνα χρόνια,
-τη σημασία αυτής της πολιτικής του ΚΚΕ -του μικρού αυτού   κόμματος που δημιουργήθηκε στην Παλαιά Ελλάδα- εν μέσω του μικρασιατικού πολέμου με τη δημιουργία ενός κοινού βασιλο-κομμουνιστικού αντιμικρασιατικού και αντιπολεμικού μετώπου κατά την προεκλογική περίοδο του 1920, καθώς και
-τη δράση των Αντιπολεμικών Πυρήνων στο μικρασιατικό μέτωπο, θα την παρουσιάσω σε μια από τις επόμενες αναρτήσεις, όπως επίσης και ενα σχολιασμό του πρόσφατου αφιερώματος του «Ρ»……
.
Ένα κείμενο σχετικό που πιθανόν να σας ενδιαφέρει υπάρχει στην παρακάτω διεύθυνση :
——————————————————————————————-
———————————————————————-
————————————————–
——————-
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ» ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ 
«...To say that the roots of the Third Reich’s rise have been thoroughly examined would be an understatement. Yet one element of Hitler’s power grab has largely been neglected—the importance of Turkey and Mustafa Kemal Atatürk (or as Hitler called him, his “shining star”) on the Führer’s thinking....»
————————————————————-

From the abode of Islam to the Turkish vatan

William ARMSTRONG –
……………….
Ihrig argues that the Turkish treatment of minorities, both under Atatürk and earlier, was the true precursor for Hitler’s murderous policy in the East. Those “bloodsuckers and parasites,” the Greeks and Armenians, had been “eradicated” by the Turks, Tröbst explained in Heimatland. “Gentle measures—that history has always shown—will not do in such cases.” The Turks had achieved “the purification of a nation of its foreign elements on a grand scale.” He added that “Almost all of those of foreign background in the area of combat had to die; their number is not put too low with 500,000.” Here was a chilling endorsement of genocide, and one that surely did not escape Hitler’s eye. Shortly after his articles appeared, Hitler invited Tröbst to give a speech on Turkey to the SA.
From 1923 on, Hitler consistently praised Atatürk in his own speeches as well. Berlin, like Istanbul, was cosmopolitan and decadent. Munich, site of Hitler’s beer-hall putsch, was the place for a German “Ankara government.” When Hitler seized power in 1933 his Völkischer Beobachter cited Atatürk’s victory as the “star in the darkness” that had shone for the beleaguered Nazis in 1923, after the putsch’s failure. Turkey was “proof of what a real man could do”—a man like Atatürk, or Hitler.
The Third Reich produced many idolizing biographies of Atatürk. Six years after the Turkish leader’s death, in late 1944, a delusional Hitler was still dreaming of a postwar alliance between Turkey and Germany. He never got his wish. During the war, Turkey, as a neutral power, kept its distance from the Nazis until it finally declared war against Germany in February 1945.
In Turkey, criticizing Atatürk can still get you three years in jail, though the country’s increasingly unhinged President Recep Tayyip Erdogan broke the law himself last year when he called Atatürk a drunkard. While Erdogan wants to reverse his predecessor’s program for secularizing Turkey, he appears to be imitating Atatürk’s extravagant cult of personality along with his habit of demonizing his enemies. But while Atatürk disdained Hitler’s anti-Semitism, Erdogan is obsessed with Jews. The 2014 Gaza operation, he has remarked , was worse than anything Hitler ever did, and the Israelis have been committing “systematic genocide every day” since 1948. Perhaps if Erdogan had been in power in the 1940s, the Nazis would have found the Muslim ally they so desperately sought.
………….
………….

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Ίκτερος..


Θε μου
είναι τρελός
κάθε φράση 
τού μοιάζει κήπος
κάθε λέξη 
ουρανός,
Θε μου
έχει χάσει τον κόσμο
σε ένα ανθάκι εξομολογείται πως πονά
και την χαρά του χύνει στη γη
Ίκτερος βρεφικός
η μυστική ένωση..







Ιωάννης Τζανάκος

Φούρνος..



Να είσαι η διασταύρωση τόσων απέραντων;
Είναι άραγε απέραντος ο αριθμός τους;
Κι αν είναι έτσι, 
γιατί νιώθω τον ήλιο να με καίει;
Όταν την κοιτώ στα μάτια 
γιατί κλείνει ο ουρανός;

Ρωτάει ο σπουργίτης, ρωτάει και το δέντρο
Θα ζήσουμε να σε καμαρώσουμε ω κόσμε;
Θα ζήσουμε ή ζούμε ήδη;

Ο κόσμος είναι απέραντος
το ξέρουν κι οι πέτρες αυτό,
Αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει ίσως
είναι την ζωή μας την ταπεινή
τη δοξασμένη
τη μικρή,



Κοιτάξτε φίλοι
σας αγαπώ όσο κανένας
Μην με αφήνετε να χαθώ
κι εγώ θα σας ανταμείψω με ψωμί ζεστό
από φούρνο κλειστό..









Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Αρμπάϊτ μαχτ ζόμπι



Δεν μπόρεσα σήμερα να εκμαιεύσω από την Β....... την χίστορυ με τον Λάτση που σας υποσχέθηκα, αύριον, βλέπεις μας έφαγαν οι ασφαλισμένοι, μας ήπιαν το αίμα, μας έβγαλαν την πίστη, και δεν είχαμε χρόνο να τα πούμε.
Οπότε, ας περιοριστώ σε αυτό το αιματορούφηγμα, και να τα πω λίγο και για μας και για τους πολίτες.
Είμαστε 2 πίσω από ένα γκισέ και δίνουμε και ελέγχουμε αιτήσεις για παροχές υγείας.
Έπρεπε να έχει ήδη καταργηθεί το σύστημα των ατομικών υποβολών, και να έχει αντικατασταθεί από το σύστημα ηλεκτρονικής μαζικής υποβολής από τους παρόχους (εταιρείες και φαρμακεία) αλλά δόθηκε παράταση, σώπα καλέ!
Δίνει ο σύριζας παρατάσεις;
Άμα είναι να κάνει τον καλό σε όποια επιχείρηση και καπιταλιστή ή μικροαστό, δίνει και παραδίνει.
Συριζαίοι θα πιούμε και το δικό σας αίμα, ελεεινά ανθρωπάρια, ούτε που ξέρετε τι σας γίνεται, ούτε θα θέλατε να ξέρετε τι φούμο θα φάτε στις εκλογές.
Το φτάσαν στο όριο, 31/12/2016, να αλλάξουν το σύστημα πληρωμής παροχών και δημιουργίας του ΕΦΚΑ, και άρχισαν παρατάσεις, όχι για να αντισταθούν στους ντόπιους διεφθαρμένους μιζαδόρους, κλέφτες καπιταλιστές των "επιχειρήσεων" ειδών (προϊόντων) υγείας, όπως λ.χ μηχανές παροχής οξυγόνου, αλλά για να τους βοηθήσουν όπως και οι προηγούμενοι βεβαίως βεβαίως.
Στο τέλος έληξαν οι παρατάσεις, πλήν των οπτικών και των κέντρων παροχής θεραπειών για παιδιά με "ειδικές ανάγκες" ή με προβλήματα στον λόγο κ.λπ.
Καλά στα παιδιά, τα οπτικά γιατί εξαιρέθηκαν;
Έλα μου ντέ..τι κάνει νιάου νιάου στα συριζοκεραμίδια;
Να μην κάνουν ξεστοκάρισμα οι εταιρείες οπτικών;
Στο μεταξύ, η συναλλαγή από όλα τα Ικα, μέχρι την κατάργηση του παλιού συστήματος ατομικών υποβολών, μεταφέρθηκε σε αναλογία 5 προς 1 σε εμάς (τον εοπυυ), άρα γίνεται όπως καταλαβαίνετε ο χαμός.
Για να φανεί ο Σύριζας ότι το παλεύει, και η αντιπολίτευση ότι αντιπολιτεύεται, μη χέσω.
Πρόκειται για έναν χαμό και μια ξεφτίλα, πάλι, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και παρουσιάζεται η Τρόϊκα ως σοβαρότερη, και είναι αυτών των αθλίων συμπολιτευόμενων και αντιπολιτεύομενων, ενώ οι ασφαλισμένοι, οι πολίτες εκτός από τις μειώσεις παροχών (στο ποσοστό συμμετοχής επί του συνολικού ποσού) παίρνουν όλο το βάρος της ταλαιπωρίας, συν εμείς που παίρνουμε όλο το βάρος της κοσμοπλημμύρας.
Έ, άει σικτίρ Τσίπρα και όλο το σκυλολόϊ της ανανεωτικής αριστεράς.
Ο κόσμος βέβαια τρώει εμάς, μας βρίζει, όχι όλοι, μας πιέζει, μας κοιτάει σα σκατά, πάλι όχι όλοι, υπάρχουν πολλοί που καταλαβαίνουν πολλά πλέον.
Οι γηραλέοι συνταξιούχοι;
Τι να πω, τι να πω.
Πραγματικά τους λυπάμαι, και γι' αυτούς μόνον τρέχω πιό πολύ, αλλά μερικές φορές είναι όντως εξοργιστικοί μέσα στον πανικό τους.
Συνέχεια συγκρούονται μεταξύ τους, και πολλοί απαιτούν όταν έρθουν στο γκισέ, αν είναι δυνατόν να τους γράψεις την αίτηση, να τους πληρώσεις Τώρα! να τους πεις πως θα πάρουνε λεωφορείο, να τους κολακεύσεις και να τους ακούσεις ως σοφούς.
Επειδή πρέπει να μην δώσουμε αμέσως την αίτηση, λόγω της πολυπλοκότητάς της πρέπει να τους δείξουμε τον τρόπο συμπλήρωσής της, δεχόμαστε συνέχεια πιέσεις.
Δώστε μας την αίτηση, όχι δεν σας την δίνουμε, γιατί; γιατί το ένα το άλλο, όχι δώστε τή μας, και έτσι αρχίζει το πατιρντί, έρχεται και κανένας λογιομαλάκας να το φιλοσοφήσει περί δημοσίου και το πόσο αγενείς και γραφειοκράτες ήμαστε, και τότε να δεις τι γίνεται!
Έχω πει, πράματα και θάματα, έχω ξεφύγει και γω, αλλά ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, δεν γίνεται αλλιώς.
Τι να κάνεις όμως;
Στο μεταξύ παρατήρησα κάτι, ανατριχιαστικό.
Υπάρχουν φράσεις που επαναλαμβάνονται, τις ξέρω εδώ και χρόνια.
Δεν θέλω να ακούσω θεωρίες, δεν θέλω να ακούσω θεωρίες περί κράτους κ.λπ, έχετε δίκιο, δε μας παρατάτε λέω εγώ;
Ήθελα να γίνω εγώ υπάλληλος;
Θα κάτσω τώρα να κάνω ανάλυση;
Αφού ο κόσμος δεν κάθεται να σκεφτεί και δεν τον βοηθάει και κανένας να σκεφτεί επί του συγκεκριμένου, και αφού έχουμε Σύριζα και νδ και πασοκ και συριζα και χρυσή αυγή και νδ και πασόκ και ποτάμι, και όλα αυτά με 90%, τι θέλετε τώρα;
Να τους λυπάμαι όλους, και τον εαυτό μου μαζί;
Δεν λυπάμαι κανέναν, να κάτσουν να σκεφτούνε όλοι, πολίτες υπάλληλοι εργάτες μικροαστοί, να κάτσουν να σκεφτούνε και τίποτα άλλο.







Ιωάννης Τζανάκος

Ο λαϊκός δρόμος..


Η εμμονή τής άρχουσας τάξης και των ελίτ στην "Ελληνική Δημοκρατία" είναι τα πράγματα να μείνουν στην παρούσα θέση τους για πάντα αν είναι δυνατόν, και αυτή η στάση δεν σημαίνεται και δεν ερευνάται ορθά αν την τοποθετήσουμε μόνον στον συντηρητισμό ή σε μια "δεξιά" πλευρά τής πολιτικής γεωγραφίας.
Η κριτική από τα "αριστερά" και τα "αριστερότερα" δεν εξηγεί τίποτα τουλάχιστον στις ειδικές συνθήκες που διαβιούμε "εδώ".
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως η ανάπτυξη της νεοδεξιάς και του νεοεθνικισμού όπως εκφράστηκε στο ρεύμα του φιλοτραμπισμού και στην χώρα "μας" αλλά και σε ακόμα εξαλλότερες μορφές εθνολαϊκισμού θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα των πραγμάτων, ή αν απενοχοποιούνταν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε και να δράσουμε με μεγαλύτερη ελευθερία απέναντι στις ιδεολογικές και πολιτικές πολιτισμικές δεσμέυσεις που προαναφέραμε, άρα και ενάντια στο κατεστημένο σύστημα συσχετισμών δύναμης στο "εσωτερικό".
Νομίζω πως αρκετοί έχουν παραπλανηθεί από αυτή την νέα δυναμική και βέβαια, παρά την διεθνή αναφορά τόσο στον Πούτιν όσο και στον Τράμπ που αποτελούν εμβληματικές μορφές του νεοεθνικισμού, όλο αυτό καλύπτει την ειδική πραγματικότητα της χώρας και τα ιδιαίτερα προβλήματα που ανακύπτουν από την γεωπολιτική και γεωπολιτισμική θέση της.
Η απουσία ενός δημοκρατικού λαϊκού σοσιαλιστικού και εθνικοανεξαρτησιακού χώρου φάνηκε να καλύπτεται από τον Συριζα, αλλά πέραν τής έκβασης της επίθεσης της Ε.Ε απέναντι και σε αυτό τον χώρο, που είχε τα γνωστά αναμενόμενα αποτελέσματα, υπάρχουν αντικειμενικά και ιδεολογικά/υποκειμενικά ειδικά ταξικά και ειδικά πολιτικά όρια στην ίδια την αστική κοινωνία, και τοπικά και παγκόσμια όρια, τα οποία αποτρέπουν την αυτόνομη παρουσία ενός τέτοιου χώρου.
Ας μην ακουστεί υπερβολικό αλλά όλες οι συνθήκες σε μια χώρα σαν την Ελλάδα επιβάλλουν την ανάδυση ενός τέτοιου χώρου και όλες οι συνθήκες ταυτόχρονα αποτρέπουν ακόμα και με κατασταλτικό τρόπο αυτή την ανάδυση.
Για να καταλάβετε τι εννοώ θα σας έλεγα πως αυτή η καταστολή/αποτροπή έρχεται και "από τα δεξιά" και "από τα αριστερά", εφόσον το κοινωνικό ταξικό βάθος αναπτυγμένων και διεθνοποιημένων κρατικομονοπωλιακών καπιταλιστικών κοινωνιών δεν είναι προσανατολισμένο σε μια τέτοια κατεύθυνση, ακόμα κι αν αυτές βρίσκονται σε φάση προτεκτορατοποίησης, αλλά υπάρχει ως αναγκαίο και επιβαλλόμενο, από τις συνθήκες πάλι, μόνον το πολιτικό και υποκειμενικό βάθος.
Ας ξεκαθαρίσουμε από εδώ πως αυτό το πλέγμα πολιτικών και υποκειμενικών δομών, εξεταζόμενο στην γενική του λειτουργία, αποτελεί ένα αντικειμενικό σύστημα/υποσύστημα ενός παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος κυριαρχίας και όχι μόνον μια πτυχή του (λεγόμενου ως) εποικοδομήματος.
Αρχικά θεωρήσαμε πως ο παραδοσιακός λαϊκός κομμουνισμός του κκε θα μπορούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο, ήτοι να αναφλέξει την δημοκρατική λαϊκή δυναμική των εργαζόμενων κοινωνικών τάξεων σε μια "περιφέρεια" του παγκόσμιου συστήματος, εφόσον το κόμμα αυτό πέραν των ιδιαίτερων αυταρχικών δογματικών παραδόσεων και θεμελιώσεών του, περιείχε και περιέχει πάντα την δυναμική εκείνη που το γέννησε, ήτοι μια δυναμική που απορρέει από την λαϊκή ταξική πάλη σε μια περιφερειακή χώρα.
Όμως, νομίζω αστοχήσαμε ακολουθώντας τις επιθυμίες μας και αγνοώντας κάποια ιστορικά δεδομένα και την ίδια την δυναμική της "ντόπιας" βιομηχανικής εργατικής τάξης που εκφράζεται με έναν στρατηγικό αλλά στενό στρατηγικό τρόπο από αυτό το κόμμα.
Οι προθέσεις αυτού του κόμματος περιορίζονται από τις γενικές παρακαταθήκες του ιστορικού κομμουνισμού και από τις ειδικές παρακαταθήκες ενός κυρίως και πρωτίστως αντιφασιστικού αντιϊμπεριαλιστικού λαϊκού αγώνα όπως αυτός προέκυψε από την σύγκρουση με τον κατακτητικό φασισμό-ναζισμό στον β΄παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτά είναι γνωστά, αλλά δεν έχει εξετασθεί αναλυτικά ή θεωρητικά το ενδεχόμενο αυτή η μορφή να μην αντιστοιχεί στο νέο πλέγμα αντικειμενικών στρατηγικών δεδομένων που περιέχουν την χώρα, χωρίς βέβαια να είναι (από την άλλη) σε απόλυτη διάκριση από αυτά. 
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κριτική που δομεί η όποια αριστερή ή επαναστατική (υπερεπαναστατική κατά κκε) φράξια ή τάση ή "εξωτερική" ομάδα απέναντι στο κκε δεν κινείται προς την κατεύθυνση ενός άλλου στρατηγικού ορίζοντα από αυτόν που το ίδιο το κκε έχει χτίσει, ακόμα κι αν αυτή η κριτική εκπορεύεται από εντελώς άλλες θεμελιώσεις και ιδεολογικές αρχές.
Κατά την δική μας θέση αυτή είναι και η εντελώς λάθος ανακατεύθυνση, οπότε η θέση μας αν και σε πολλά ζητήματα βρίσκεται πολύ κοντά στο κόμμα αυτό, σε άλλα βρίσκεται σε τρομαχτικά μεγαλύτερη απόσταση από την κριτική που του ασκούν αυτοί οι χώροι.
Η πολεμική και η έντονη τοποθέτησή μας ίσως να εδραίωσε στα μυαλά κάποιων πως κάνουμε κριτική στο κκε από μια τυπική εθνικοανεξαρτησιακή ή "εθνικιστική" σκοπιά, και ίσως αυτό πιστεύουν και τα μέλη και φίλοι του κκε με τα οποία έχουμε έρθει σε επεισοδιακό διάλογο κατά καιρούς.
Πέραν των όποιων δικών μας εμμονών όμως με την προβληματική τής εθνικής κυριαρχίας κ.λπ το ζήτημα είναι αλλού και το πρόβλημα τοποθετείται από εμάς πραγματικά αλλού, σε ένα πεδίο που θα υφίστατο ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα ζητήματα (αν υπάρχουν) λαϊκής και εθνικής ανεξαρτησίας.
Ίσως με τις "συμβολικές" δημοσιεύσεις μας για τον "κεντρισμό" να δώσαμε ένα στίγμα, αλλά δεν αρκεί, εφόσον αν δεν γίνει κατανοητό το ιδιαίτερον της "εδώ" νέας πολιτικής και γεωπολιτικής συγκυρίας (μιας συγκυρίας με μεγάλο όμως ορίζοντα στο μέλλον) δεν θα έχει νόημα η συζήτηση.
Για να κλείσω, και να δώσω άλλο ένα στίγμα ή σημείο προσανατολισμού θα σας έλεγα πως η αδυναμία συγκρότησης λαϊκού δημοκρατικού πολιτικού χώρου, ας λένε ό,τι θέλουν οι "μαρξιστές" για το τι σημαίνει αυτό, έχει και θα έχει κατασταλτικά χαρακτηριστικά από την μεριά του κατεστημένου, και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει την δυναμική του και τον ίδιο ως αίτημα και ανάγκη σε κάθε άλλο παρά "ειρηνικές" μορφές πάλης, όταν θα χρειαστεί.








Ιωάννης Τζανάκος 

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Ξεκίνησε ο πόλεμος με τον Λακάν..

Προλογικοί αστεϊσμοί περί λακανικών οικόσιτων..


Μιά μικρή σημείωση επί (του) πυρετώδους διαβάσματος λακανικών κειμένων.
Αυτό το τίποτα που ξεπηδάει από παντού, κάπου εκεί μεταξύ επιθυμίας για ένα ανύπαρκτο πράγμα όπου πλαντάζει η απελπισμένη έφοδος του εγώ που βγαίνει εν εξάλλω για να το συναντήσει ως τίποτα, κάτι, αλλά και τυχαίο ξεκαβλωτήριό του, σκοπεύω να το περικυκλώσω με ένα μεγάλο αδηφάγο Τίποτα, ένα τεράστιο σταλινικής προελεύσεως Τίποτα, το οποίο μάλλον τρομάζει τα πολλά μικρά λακανικά τιποτένια Τίποτα.
Εννοείται πως αστειεύομαι, αν και αυτό δεν πρόκειται να γίνει κατανοητό από ανθρώπους που είναι υποχρεωμένοι να αναλύουν τα πάντα και τούτο να μην το θεωρούν το ίδιο μεγαλειωδώς Είναι ως Τίποτα, όπως λ.χ εγώ θεωρώ το απολύτως περικυκλωτικό Τίποτα με το οποίο θα τούς περικυκλώσω.
Μα είναι αυτό στρατηγική; ε όχι δα..
Πρόκειται για μια απλή και εύκολη σφαγή αυτοϋπερεκτιμημένων στρατευμάτων από τον ίδιο τον πυρήνα τους, το μηδέν, που νόμισαν πως θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε διαφωτιστικογενές οικόσιτο. 






Ιωάννης Τζανάκος 

Ημερολόγιο κούρασης..



Όπως σας έχω συνηθίσει. 
Ημερολόγιο:

Οφείλω να παραδεχθώ πως ο Λακάν, όσο βυθίζεσαι στα κείμενά του, είναι γοητευτικός, γοητευτικότατος, μαλάκας.
Δεν μπορώ να μην ενδιαφερθώ για έναν τόσο μεγάλο απατεώνα, και να μην δω τις αλήθειες του, είναι δυνατόν ένας τόσο μεγάλος απατεώνας να μην έχει μέσα του αλήθεια;
Τι τραβάω ο άνθρωπος.
Δεν μου έφτανε ο δυσκολοχωνεμένος Φρόϊντ προ δεκαετιών, να το υποστώ και αυτό;
Αντίθετα από ότι μου είπε ο Δ.... είναι αναγκαστικό να ανατρέξω και στον κύριο Σίγκμουντ, θα το αντέξω και αυτό.
Ευτυχώς υπάρχουν και καλά ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα λεξικά και ευρετήρια, αλλά το πρωτότυπο υπερέχει.

Θα έρθει η σειρά και του κυρίου Ντελέζ, τον οποίο εκτιμώ ως αναλυτή και ερμηνευτή της κλασικής φιλοσοφίας, αν έχεις πάρει βέβαια αντιβίωση ή έχεις κάνει τα σωστά εμβόλια.

Υπάρχει αντικειμενική δομή, ύλη, κατάσταση, ή τέλος πάντων κάτι σαν νομοτέλεια;
Νομίζω πως μόνον αυτό υπάρχει, άσε τους να λένε πως όλα αυτά είναι "επιστημονισμός", ό,τι και να λένε ο κόσμος υπάρχει ανεξάρτητα από την θέληση του υποκειμένου, αν και τούτο ως δήλωση περιέχει τις απίστευτες αντινομίες και αντιφάσεις.
Είναι υποχρεωτικό να σκέφτεται έτσι ένας μισθωτός μαλάκας, και αυτός μαλάκας, αλλά εκ των πραγμάτων και όχι γιατί το θέλησε!

Το ζήτημα του εθνικισμού χαλάει φιλίες, πρόκειται για αέναη διαμάχη μεταξύ ιδεολογικών εθνών εθνοτήτων ίσως και φυλών, χωρίς "βιολογικό" υπόβαθρο βέβαια.

Ο "κεντρισμός" μεταξύ κομμουνιστών και δεξιών σοσιαλδημοκρατών είναι μια άσκηση ισορροπίας με σίγουρη την πτώση.
Το σίγουρο είναι πως αν ασκείς τέτοια αθλήματα δεν είσαι κομμουνιστής, ακόμα κι αν θα το ήθελες, αφού οι κομμουνιστές ακούνε 2.5 διεθνή και παθαίνουν αναφυλαξία, δερματικές παθήσεις, κάνουν εμετό και άλλα. 
Αν μάλιστα είσαι ύποπτος για σοσιαλπατριωτικές αμαρτίες, δεν έχει νόημα να διεκδικείς τον τίτλο.

Αν θα μπορούσε να γίνεις κάτι, γίνε μαγνήτης.
Μαγνήτισε τα πάντα με έναν μαγνητικό εγελιανισμό, έναν Έγελο μαγνήτη.

Η ιστορία είναι μια σειρά μαζικών εγκλημάτων χωρίς νόημα, απλά ζούμε εντός της.
Αυτό δεν είναι Έγελος, σίγουρα.

Θα ήθελα να σκεφτώ από την αρχή τα πάντα, αλλά με πρόλαβαν τα πάντα και σκέφτηκαν πρώτα αυτά, και για μένα και για τον εαυτό τους.
Το κενό δεν είναι λύση απλά γιατί δεν είναι εφικτό.

Η κούραση κάποτε έδινε δύναμη.
Τώρα δίνει μόνον έναν βαθύ ύπνο λίγο πριν τον εφιάλτη του πραγματικού.
Το συμβολικό έχει γίνει θέμα για πραγμάτευση, άρα έχει καταστραφεί, αναρωτιέμαι πως μπορούν ακόμα να μιλάνε γι' αυτό, ποιοί;

Πολλά είπαμε, ας κάνουμε και μια καλή πράξη, να λέμε την αλήθεια μεταξύ μας.




Ιωάννης Τζανάκος

Ανάγκη, κοινωνικός δεσμός και μηδέν..


Οι αντικειμενικές δομές ενός κοινωνικού συστήματος δεν αποτελούν μόνον ένα σύστημα δεσμών μεταξύ των επιπέδων οργάνωσής του.
Ο μαρξιστικός δογματισμός τείνει γενικά στην θεωρητική και πρακτική πρόταξη της υπαγωγής των δεσμών σε μια απόλυτη και νομοτελειακή υποδομή, ενώ κάθε νεοδεξιόστροφος ή νεοαριστερόστροφος αναθεωρητισμός επί των μαρξιστικών θεμελίων τείνει γενικά στην (θεωρητική) απολυτοποίηση των δομών δέσμευσης ανεξαρτητα από νομοτέλειες και τα σχετικά.
Ο μαρξιστικός δογματισμός συνέχει τόσο την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατική (εργατίστικη) θέση (πάνω στην βάση τής θεωρίας των "παραγωγικών δυνάμεων") και την αντίστοιχη ιστορική κομμουνιστική, ενώ η θεωρία περί της αντικειμενικότητας-υποκειμενικότητας των δεσμών που συγκροτούν (υποτίθεται) το εκάστοτε κοινωνικό σύστημα αφορά κυρίως στις διάφορες αναθεωρητικές "δημιουργικές" νεοαριστερές, ελευθεριακές ακόμα και αριστεροφιλελεύθερες θέσεις.



Πρόκειται για ένα θεωρητικό και πολιτικοθεωρητικό αδιέξοδο από το οποίο δεν θα υπάρξει κάποια ομαλή ιστορική διέξοδος.
Εξάλλου, η ιστορική διεργασία δεν φημίζεται για την ομαλότητά της, ειδικά όταν σχετίζεται με νέες συνθέσεις, λύσεις και άλματα, από συγκροτημένα και διαμορφωμένα συστήματα σε άλλα κ.λπ
Δεν είναι το καλό σενάριο, αλλά είναι το σενάριο της ιστορικής πραγματικότητας, η οποία είναι αδύνατον να εννοηθεί χωρίς και εκμηδενισμούς, αιωρήσεις, αναβιώσεις παλαιών τραυμάτων, δημιουργία νέων ρήξεων και γενικά ένα χάος.



Το γενικό σχήμα της νόησης σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν περιέχεται σε ομαλές ή συστηματοποιημένες μορφές, υπάρχει ως δεδομένη μια αναστάτωση των όρων τής σκέψης και της βίωσης, και μια γενική σύγχυση που δεν είναι ούτε ντε φάκτο γόνιμη ούτε ντε φάκτο άγονη και επικίνδυνη.



Οι δυνάμεις ενός ατόμου αν τούτο έχει επίγνωση αυτής της ρευστοποίησης και δεν σκοπεύει να αναπαυθεί στο παρόν-παρελθόν είναι ακόμα πολύ μικρότερες των δυνάμεων των σχηματισμένων πόλων, συσπειρώσεων, θεωρήσεων, άρα και ιστορικών πολιτικών και κοσμοθεωρητικών παρατάξεων.


Δεν είναι μόνον που αυτά δεν γίνονται από ένα άτομο ή περισσότερα άτομα, είναι το γεγονός πως όπως και να έχει υπάρχει και θα υπάρξει ακόμα πιο πολύ ξένωση, ρήξη, μηδενισμός των πάντων, διάλυση των δεσμών του παρελθόντος και πάντα μα πάντα μια απίθανη ασυνεννοησία και ακατανοησία, μια ερήμωση του κόσμου γύρω από το ανήσυχο και αποσταθεροποιημένο νέο υποκείμενο.


Γι' αυτό το νέο υποκείμενο δεν πρόκειται να υπάρξει πλέον κανένας άλλος δρόμος από την αλήθεια την ίδια, αλλά η αλήθεια είναι σήμερα ακόμα πιο μακριά γιατί τώρα, ως μοναδικό σημείο της ανθρώπινης νόησης αλλά και της ζωντανής αποξενωμένης εργασίας, αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να αναζητηθεί ούτε στην σταθερότητα των αναγκών και των νομοτελειών αλλά ούτε και στο αχανές και το διαρκές ψευδοελεύθερον των δεσμών και των υποκειμενικών δεσμεύσεων.




Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μπελογιάννης, Τσίπρας (και Ζαχαριάδης)



Τα ζητήματα συνέχειας όπως αναδύθηκαν πάλι με το "μνημόσυνο" Μπελογιάννη θα έπρεπε να μας ανησυχούν και όχι να αναπαράγουν ψευδοπάθη.
Είναι προφανές πως ο Σύριζα και ο κύριος πρωθυπουργός εργαλειοποιούν με τον αθλιότερο τρόπο μιαν υπόθεση που δεν τους αφορά και τόσο.
Δεν ισχυρίζομαι πως δεν τους αφορά καθόλου, εφόσον όπως και να το κάνουμε ένα μέρος της αριστεράς μέσω αρχικά της Εδά και του εσ συνέχισε την πορεία του ως εκεί που είναι τώρα, με έναν προκαθορισμένο τρόπο.
Η διάχυση και ο τελικός διασκορπισμός του επαναστατικού αγώνα μέσα στον άμεσο δημοκρατικό αγώνα δεν συνέβει σε μια στιγμή, ούτε ήταν μόνον αποτέλεσμα του λενινιστικού σκιάχτρου του "οπορτουνισμού", αλλά ήρθε ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού στρατηγικών επιλογών των ίδιων των κομμουνιστών από την εποχή ακόμα του "σταλινισμού", των νέων ιστορικών συσχετισμών μετά την απαξίωση του ιστορικού κομμουνισμού, και ως αποτέλεσμα βέβαια και της επικράτησης των νέων μισθωτών μικροαστικών στρωμάτων στο ιστορικοπολιτικό πεδίο τής δημοκρατικής πάλης των εργαζομένων.
Η ανάπτυξη των αριστερών σοσιαλδημοκρατικών, δεξιο"κεντριστικών" (ευρωκομμουνιστικών) ρευμάτων αλλά και της λαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στην χώρα, δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κάποιας ταξικής συνωμοσίας ή της επιρροής γενικά της αστικής ιδεολογίας, αλλά από αυτό το σύνολο των συντελεστών που σας παραθέσαμε σε μια σχηματική συνοπτική μορφή.
Οπότε, οι μη κομμουνιστικές αριστερές δυνάμεις όπως έχουν διαμορφωθεί, σε αυτήν την απαράδεκτη μάλιστα μορφή, έχουν και παραέχουν το δικαίωμα να επικαλούνται τις ιστορικές ρίζες τους, να κάνουν τελετές, να συγκροτούν τον δικό τους αντιδεξιϊσμό αναφερόμενοι στους αγώνες του λαού του οποίου αποτελούν μέρος.
Από την άλλη, ο κύριος ιδιοκτήτης τής μνήμης αυτής, το κκε, έχει βέβαια κάθε δικαίωμα να διεκδικεί το κύριον μέρος της και να υπενθυμίζει στούς "άλλους" την βασική κυριότητά του.
Μέχρις εδώ καλά. Τι καλά δηλαδή, χάλια.
Τίποτα δεν έχει μείνει το ίδιο και τίποτα δεν πρέπει να παραμείνει το ίδιο, ειδικά τώρα και ειδικά με τις νέες συνθήκες που έρχονται, με βραδύτητα αλλά για να εγκατασταθούν μονίμως γύρω από το ειδικό εθνικοπολιτικό και διεθνοπολιτικό πλαίσιο που συνέχει την χώρα "μας".
Τα ζητήματα τής αριστερής μνήμης είναι μεν σημαντικά, εφόσον μάλιστα υπάρχει μια διαρκής αναθεωρητική προσπάθεια από την ύποπτη σκοπιά της δεξιάς αλλά και του "κέντρου", αλλά από την άλλη έχουν μετατραπεί επίσης σε ένα είδος φετίχ, σε μια παγίδα, σε ένα αδιέξοδο χωρίς ελπίδα.
Η αριστερά στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνω και το κκε, έχει μετατραπεί σε ταυτοτικό σύστημα, σε εθνοτικοπολιτισμική ομάδα, και δεν έχει τις δυνάμεις για να θέσει ξανά εντός της και στην κοινωνία τα στρατηγικά ζητήματα, ούτε να ανοιχθεί στους ρεαλιστικούς ορίζοντες της γεωπολιτικής και κυριαρχικής διαμάχης στο σημείο ακριβώς που ευρισκόμεθα και όχι στο φαντασιακό σημείο μεταξύ 1936-1949.
Το ιστορικό σημείο αυτό είναι πραγματικό και διδακτικό ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά μετατρέπεται σε φαντασιακό και φετιχικό από την στιγμή που περιέχει τα πάντα στην σκέψη και δεσμεύει τον στρατηγικό ορίζοντά της και την πολιτική δημιουργικότητα όσων περιορίζονται σε αυτό. 
Αυτή η ροπή προς τα "πίσω" πέραν των ιδεολογικών της λειτουργιών, που είναι αναπόφευκτες - όπως και η ιδεολογία βέβαια, έχει λάβει τα χαρακτηριστικά τής ψυχικής, ιδεολογικής και πνευματικής καθήλωσης και χρησιμεύει επίσης για να διατηρηθούν βασικοί αλλοτριωτικοί πολιτικοί άξονες, και να αναπαραχθεί μια συγκεκριμένη πολιτική γεωγραφία με στενόμυαλα εθνικοτοπικά χαρακτηριστικά.
Η αριστερή ιδιομορφία τής χώρας, το κύρος της αριστεράς όπως προήλθε από τους δημοκρατικούς και ταξικούς αγώνες της, μπορεί ακόμα να σημαίνει πολλά μέσα σε έναν όλο και πιο δεξιό κόσμο, αλλά από την άλλη αρχίζει να σαπίζει, να γίνεται βραχνάς ακόμα και για την γενική υπόθεσή της, αν ακόμα παραμένει ένα τέτοιο πράγμα.
Η δημιουργία μιας κωμικής και ελεεινής περσόνας όπως ο Τσίπρας μέσα από αυτό το ιστορικό πεδίο θα έπρεπε να μας ανησυχεί, αν και το θέμα είναι κάπως παρακείμενο ως δευτερεύον στο στρατηγικό πρόβλημα τής αριστεράς, όχι γιατί δεν είναι αναμενόμενες οι δεξιόστροφες "αποστασίες" κ.λπ αλλά διότι τούτο το τυπάκι μπορεί παρά την αστειότητά του εκτός από το να κυβερνά μια χώρα να έχει το ανεπίγνωτο θράσος να συνεχίζει να αναφέρεται στο παρελθόν.
Μετά από το σκύλεμα του Κάστρο, το οποίο όμως θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια συμβολική τιμωρία για την απεραντολογία και την φλυαρία τού αυταρχικού κομμουνιστή επαναστάτη, ήρθε η σειρά του Μπελογιάννη, που τώρα πληρώνει, συμβολικά πάλι, την δημοκρατιστική πατριωτική του αφέλεια.
Εντάξει, δεν θα μπορούσε να πάει και στο "ιερό" του Ζαχαριάδη αν υπήρχε, αν και το τόλμησε να πάει να δει ένα θεατρικό έργο, γιατί αν και δεν υπάρχει "άλλος κόσμος" πιθανόν να τον δάγκωνε κανένα φάντασμα, τον αλήτη τον αρλεκίνο.







Ιωάννης Τζανάκος
   

Σύντομο ιστορικό μιας ταξικής "αποστασίας" σωτηρίας..



Αν συνενώσεις τις ιστορικές αφηγήσεις των πολιτικών χώρων μιας χώρας ή βγάζεις νόημα και μπορείς να διαμεσολαβήσεις νοητικά τις αντιθέσεις τους, λαμβάνοντας κάποια θέση ή μετατρέποντας την αρχική θέση σου, ή δεν βγάζεις νόημα, και παρατηρείς τότε μάλλον άναυδος την ασυναρτησία έχοντας ωστόσο την ελπίδα να βγάλεις κάποια στιγμή ένα νόημα.
Μπορεί εσείς να θεωρείτε από τις δικές μου τοποθετήσεις πως δεν βγαίνει νόημα, αλλά από ό,τι καταλαβαίνω και γω ούτε από τις δικές σας βγάζω εγώ νόημα.
Παρακολουθήστε λίγο την προηγούμενη ανάλυσή μου για το κενό σοσιαλδημοκρατικής κουλτούρας στην χώρα, και πείτε μου ειλικρινά.
Βγάζετε κάποιο νόημα;
Εγώ δε βγάζω πάντως, ή αν βγάζω αυτό περιέχει την δυσάρεστη "αίσθηση" της ασυναρτησίας αλλά και της υποκρισίας μαζί. 
Ας πούμε πως το τελευταίο, η υποκρισία, είναι ένα αόριστο πράγμα, ηθικολογικού χαρακτήρος, οπότε ας το αφήσουμε στην άκρη. 
Πάμε τώρα στην ασυναρτησία, και αφήστε με μέ έναν πυκνό και μάλλον χιουμοριστικό τρόπο να την περιγράψω σε μια μεγάλη πρόταση.
Παρακαλώ λάβετε αυτή την πρόταση απλά ως διασκεδαστική ή αδιάφορη, αν δεν σας αρέσει το ιδιόμορφο πολιτικό χιούμορ μου:


Η χώρα των θαυμάτων

Αποφασίσαμε ως κοινωνία ότι ανήκουμε στην "δύση" και ως εκ τούτου δεν μας πρέπει να μην έχουμε όλες τις δημοκρατικές παρατάξεις που υπάρχουν στις καθωσπρέπει δυτικές κοινωνίες, έτσι εκτός από την δεξιά και το κέντρο φτιάξαμε, ή μάλλον μας έφτιαξαν-φτιάξαμε το σοσιαλιστικό κόμμα του λαού, που δεν ήταν σοσιαλδημοκρατικό αλλά έβγαινε από το μετερίζι των λαϊκών αγώνων και των αγώνων της βιομηχανικής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων, και δεν ήθελε να έχει σχέση με τσι προδότες σοσιαλδημοκράτες, άλλο που ήρθε ο Μιτεράν λίγο πριν βγεί, στο μπαλκόνι, και συνεπήρε τα πλήθη, μετά ήρθε και ο Αραφάτ, οι Κούρδοι, οι πετρελαιάδες, ήταν και "αντισιωνιστικό" το κίνημα, αλλά παραδίπλα τα παιδιά του Χαρίλαου αν και τα είχαν μαλώσει οι μπαμπάδες τους κάνανε αντιπολίτευση αριστερή, ενώ τα καλά παιδιά του εσ μαζί με τον Χατζηδάκι, τον Μάνο, και όλη την ψευδή διανόηση του αριστερού ευρωπαϊσμού, έκαναν τα γλυκά μάτια στην νδ, ενάντια στον λαϊκισμό εθνικισμό και σταλινισμό, λες να ήταν τούτοι οι σοβαροί σοσιαλδημοκράτες; μπα, ήταν πολλά πράγματα, αστειότερα, μέσα σε όλα ήταν και η β πανελλαδική, ακόμα και θαυμαστές του ένοπλου αγώνα νεοαριστεροί, αλλά είχαν τα προβληματάκια τους με το κράτος, πρώτοι στον αγώνα ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, δίπλα σταλινικοί μαοϊκοί, κάπου εκεί και οι πρώτοι αυτόνομοι, μαζί Καραμπελιάδες εκδόσεις Ρήξη, πρώτη μούρη Αντόνιο Νέγκρι, τώρα γράφει υπέρ του Συριζα και οι εδώ μεταφραστές και διαφημιστές του σήμερα υπερασπίζονται με πάθος την ορθοδοξία εναντίον των εθνομηδενιστών με τους οποίους πέταγαν μαζί μπόμπες εναντίον του Λεπέν στο Κάραβελ, αλλά άσε τους αυτούς, πάμε πάλι στο πασοκ, το οποίο μαζί με όλα είχε και έναν ωραίο τυπάκο, τον Αρκουδέα και ένα ωραίο υπουργό τον Λαλιώτη και κάπου εκεί την κάνανε τη δουλειά στο κκε και την κνε με την νέα κουλτούρα της (ψευδο-)αντίστασης από τα εξάρχεια, κάπου τα χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια, έχουμε και την δεξιά που είναι μια πολύ δημοκρατική δεξιά, πρώην βασιλόφρονες, χίτες μερικοί, κάποιοι όχι και τόσο λίγοι ήταν με τους Ναζί την περίοδο της κατοχής, αλλά τους ξέπλυνε ο "αντικομμουνιστικός αγών" αν και πάντα είχανε τον αδόλφο μέσα στη ψυχή τους, πρόκειται για γκράντε φιλελεύθερους, πιο φιλελεύθερος πεθαίνεις και ξαναζωντανεύεις ως Τζήμερος Πινοσέτ, αλλά κάπου εκεί πάλι έρχεται το νέο κέντρο, επενδύσεις εκσυγχρονισμός αλά Σημίτη με πολλά λεφτά, και αρκετή νέα σοσιαλδημοκρατία χωρίς συνδικάτα όμως, ή με το συνδικάτο της αδεδύ πάντα και τους διευθυντές τραπεζών ηγέτες της εργατικής τάξης, ντροπή δεν έχουν οι άνθρωποι, αλλά ούτε και οι άλλοι έχουν, στο μεταξύ αν μου πείτε μια σοβαρή απεργία μαζική να κάτσω να με χέσετε, αλλά δεν θα βρείτε από το 1977 και μετά, και τότε το πασόκ-πασκε και οι αριστεριστές την κάνανε, όχι το κκε, αλλά και που την κάνανε, τι έγινε; πασοκάρα πάσκε σε όλες τις βιομηχανίες, όλοι από τις "προβληματικές" επιχειρήσεις οι πασκίτες πήρανε μετάταξη στον δημόσιο τομέα, άρα κάτι ήξεραν, γι΄αυτό και οι εργοδότες το πήρανε χαμπάρι και έχουν φτιάξει δικά τους κυκλώματα προστασίας και συντεχνιασμού στις βιομηχανίες, αν μου πείτε τι κάνετε και τι κάνατε θα σπάσω πλάκα και θα γελάσω κι άλλο, γιατί φαντάζομαι και μαθαίνω τι έχετε κάνει όλοι σας, ένα πράγμα ξέρω μόνο για να τελειώνουμε με το απνευστί, όλοι οι συνάδελφοι του πατέρα μου από την Ελευσίνα που ήταν βιομηχανικός εργάτης πέθαναν πριν πιάσουν τα 60, όλοι όμως, όλοι, πέθαναν, πέθαναν, πέθαναν, και μόνον ο φάδερ την γλύτωσε λόγω άσθματος έφυγε από την βιομηχανία νωρίς και πεινάσαμε για λίγο αλλά έζησε, και ένα πράγμα μου έλεγε πάντα, και τώρα που τα λέμε, λίγο μηδενιστικό το βρίσκω και καταστασιακό, μόνο τα κορόϊδα δουλεύουνε εργάτες γιάννη μου και πεθαίνουνε, ο φάδερ απολύθηκε 30 40 φορές τότε, μου έλεγε πως μετά την απόλυση πήγαινε πάντα στους κινηματογράφους του Πειραιά και έβλεπε 2-3 μαζεμένες ταινίες πριν έρθει στο σπίτι, η μάνα μου δεν γκρίνιαζε, ωραία περνάγανε, δεν είχαμε σπίτι, και κάτι τελευταίο, ο φάδερ ήταν σοσιαλδημοκράτης, αγαπούσε τους κομμουνιστές, αλλά τους θεωρούσε και λίγο ανόητους, δεν είχε και άδικο, όμως αν δεν έχεις ζήσει Δραπετσώνα Πειραιά, δεν καταλαβαίνεις τίποτα από τα τότε πράγματα, ήμασταν και αεκτζήδες μέσα σε έναν ωκεανό γάβρων, αλλά πάλι πλάκα είχε, αυτά..




Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Οι σοσιαλδημοκρατικές σπουδές στην Ελλάδα (των υπερεπαναστατών)


Η καταγραφή όλων των ξεχωριστών κινημάτων που προήλθαν από τον κόσμο τής εργασίας δεν μπορεί να παραμείνει για πάντα στο σκοτάδι τής παλαιοελλαδικής μονομέρειας, αφού μιλάμε πάντα για ένα πλαίσιο ιστορικής επιστημονικής πραγμάτευσης και όχι μόνον για ιδεολογία ή αξίες.
Θεωρώ πως στην χώρα τούτη και στο εργατικό κίνημα εντός της υπάρχει μια μονομερής μεταφορά μόνον τής μαρξιστικής λενινιστικής και αναρχικής ή αριστερίστικης αφήγησης του εργατικού κινήματος, ενώ η β΄διεθνιστική και σοσιαλδημοκρατική θέση δεν έχει μεταφερθεί καθόλου, παρά το γεγονός πως είχαμε εδώ μιαν λαϊκή σοσιαλδημοκρατία, το Πασόκ, ειδικά τής πρώτης περιόδου μέχρι το 1985.
Το ίδιο το Πασόκ ως περισσότερο λαϊκιστικό κόμμα συμμαχίας πολλών κοινωνικών τάξεων, αν και με έντονη την παρουσία εντός και διά αυτού (ακόμα!) τής βιομηχανικής εργατικής τάξης, προώθησε έναν ιδιόμορφο αντιϊμπεριαλιστικό εθνολαϊκό μαρξισμό χωρίς όμως τις σοσιαλδημοκρατικές παραδόσεις που ήταν πάντα εργατοκεντρικές αν και ρεφορμιστικές. 
Ο πρώτος επιβοηθούμενος αριστερισμός, ως εθνοαριστερισμός, ήταν ο πασοκικός, θα θυμάστε βέβαια πως το Πασόκ την έβγαινε πάντα από τα αριστερά στο κκε, αλλά και στους ισχνούς ευρωκομμουνιστές τής πρώτης περιόδου (κκε-εσ).
Η σοσιαλδημοκρατική εργατική παράδοση ήταν πανταχού απούσα, ως αυθεντική ρεφορμιστική παράδοση, αλλά ακόμα και ο αριστερόστροφος κεντρισμός τής 2,5 διεθνούς αν και περιέχων στοιχεία αφορώντα τον εθνικό δρόμο προς την σοσιαλιστική απελευθέρωση δεν προβλήθηκε ποτέ.
Ούτε μεταφράσεις, ούτε συζητήσεις, ούτε ζυμώσεις, ούτε επιστημονική δουλειά, ούτε δυναμική σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία.
Με αυτό τον τρόπο, "εδώ", παρουσιάζεται ακόμα και σήμερα μια παντοδυναμία τής παλαιοκομμουνιστικής ερμηνευτικής τής ιστορίας τού παγκόσμιου εργατικού κινήματος ακόμα κι αν αυτή περιέχεται σε ευρωκομμουνιστικά ιδεολογικά πλαίσια, και η μόνη δυνατή ιδεολογική αντιπολίτευση σε ένα τέτοιο ιδεολογικό περιβάλλον μπορεί τελικά να είναι μόνον αριστερίστικη ή αναρχοαυτόνομη.
Ας υποθέσουμε τώρα πως κάποιος δεν είναι σοσιαλδημοκράτης ούτε καν με την 2,5-διεθνιστική "κεντριστική" θέση ή την θέση τού U-SPD (Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands – Wikipedia)(Independent Social Democratic Party of Germany - Wikipedia), αλλά παρά ταύτα την συμπαθεί ή την θεωρεί χρήσιμη για να πυροδοτηθεί μια διαφορετική συζήτηση και να καταπολεμηθεί ο αντιδημοκρατικός δογματισμός του ελληνικού κομμουνισμού και αριστερισμού, που θα βρεί "εδώ" κείμενα; που θα βρεί την ιστορία του κινήματος από την σκοπιά της σοσιαλδημοκρατίας; που θα βρεί αναλύσεις; πως θα μπορέσει να προτάξει και αυτή την θέση αλλά και τα ισχυρά σημεία της ιστορικής (εργατικής) σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στον μονόλογο των ιστορικών κομμουνιστών και των αριστεριστών;
Στην Ελλάδα πουθενά!
Θυμάμαι παλαιότερα πως είχα συζητήσει το θέμα με έναν από τους λίγους πραγματικούς σοσιαλδημοκράτες θεωρητικούς στην Ελλάδα, αν και δεξιός σοσιαλδημοκράτης (κανονικά του SPD ήταν και είναι ο άνθρωπος), τον Ηλία Κατσούλη, και τούτος μου είχε συστήσει μια μετάφρασή του από Μπέρνστάϊν και από ένα έργο του Κάουτσκι, τα οποία όμως δεν υπάρχουν πουθενά!
Επίσης μου είχε συστήσει μιαν εναλλακτική βιβλιογραφία από την σκοπιά τής νεώτερης σοσιαλδημοκρατικής διανόησης του SPD για την καταστολή των Σπαρτακιστών.
Κανείς δεν ασχολήθηκε, ούτε ασχολείται με την...σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα! 
Πρόκειται για σουρρεαλιστική μη ενασχόληση βέβαια, αφού ας πούμε ακόμα και ο πολύς κύριος Πρωθυπουργός της Ελλάδας και κατά κάποιο τρόπο ελεεινός ημισοσιαλδημοκράτης, ο Τσίπρας, είναι σίγουρο πως έχει διαβάσει Λένιν, είναι σίγουρο πως θεωρεί ακόμα στο βάθος (;) του λίγου εγκεφάλου του πως ο Κάουτσκι ήταν ένας αποστάτης προδότης του κινήματος, και σίγουρα έχει σε μεγάλη υπόληψη τον Γκράμσι, τον Τσάβες και τον Τσε Γκεβάρα, αν και ο ίδιος δεν θα είχε ποτέ την τιμή και την αντικειμενική δυνατότητα να φτάσει ούτε στο 1% της πολιτικής και ηθικής υπόστασης ή της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογικής ακεραιότητας του Κάουτσκι, μάλλον κατά Νόσκε και Έμπερτ τον βλέπω.
Έχουμε λοιπόν ως αριστερό πρωθυπουργό έναν Νόσκε που έχει διαβάσει πολύ Λένιν, ενώ πριν είχαμε έναν Κάουτσκι, τον Ανδρέα Παπανδρέου που είχε διαβάσει και ακολουθήσει Σαμίρ Αμίν, αφού πρώτα στην ζωή του ήταν τροτσκιστής κ.λπ κ.λπ!
Το αστείο μετά από όλα αυτά είναι πως μάλλον (και) εμείς ήμαστε ύποπτοι ως σοσιαλδημοκράτες...
Αυτό είναι το ιδεολογικό πλαίσιο του κινήματος στην χώρα, και σε αυτό το πλαίσιο μέσα ένα πράγμα θεωρείται εγγύηση αριστεροσύνης ακόμα κι όταν κάποιος είναι έτοιμος να γίνει Νόσκε και Έμπερτ:
Αριστερότερά του να είναι ο τοίχος!
Σωθήκαμε τώρα!
Είστε αστείοι..
Να μην ξεχάσω αύριο να συναντήσω την επαναστατική μάζα στην δουλειά...







Ιωάννης Τζανάκος Μαρτώφ

Τα εργοδοτικά μυστικά και εγκλήματα...και η σοσιαλδημοκρατία..


Μέσα από προσωπικές συζητήσεις με συναδέλφισσα που έχει συγγενείς εργαζόμενους στις βιομηχανικές επιχειρήσεις των Λάτσηδων έμαθα, και ας με διαψεύσει κάποιος, πως εκεί υπάρχει ένα μυστικοπαθές ημιπελατειακό και εκτός ελέγχου σύστημα τής εργοδοσίας που αποτρέπει κάθε κρατικό ή δημόσιο έλεγχο για τους όρους ασφαλείας στην εργασία.
Αν κάποιοι εργαζόμενοι γίνουν θύματα εργατικού "ατυχήματος" τότε η εργοδοσία κλείνει τις πόρτες, και αναλαμβάνει μόνη της με δικό της νοσοκομείο την περίθαλψή τους ή αν αποβιώσουν αποζημιώνει πάλι μόνη της τις οικογένειες.
ΠΟΙΟΣ έχει τα αρχίδια να καταγγείλει αυτούς τους καπιταλιστές και να σπάσει την σιωπή και την ντροπή του εργατικού κινήματος;;;;;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΥΠΕΡΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ Μ-Λ;
Ή φτάνουν οι καταδρομικές επιχειρήσεις των αναρχοαυτόνομων;
Ποιός θα δουλέψει μέσα στους εργάτες για να τους βγάλει από το σκοτάδι της "προσωπικής" σχέσης με την εργοδοσία και των μυστικών διεκπεραιώσεων από μέρους της τής μοναδικής ανεπανάληπτης και ιερής ζωής τους;;
ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΑ;;

Καλά εγώ είμαι ένα τίποτα, ένας "σοσιαλδημοκράτης" σοσιαλπατριώτης υπάλληλος, που έχει βιώσει όμως (από την θέση του ξεδοντιασμένου ελεγκτή υπαλλήλου) την ΑΠΟΛΥΤΑ μυστικοπαθή διεκπεραίωση τής ζωής των εργατών ΌΧΙ κυρίως από το κράτος αλλά κυρίως από το μαφιόζικο ελληνικό αστικό και συνάμα αστικοφεουδαρχικό αληταριό που λέγεται "επιχειρηματική τάξη".
ΕΣΕΙΣ;;


Λόγια του αέρα είσαστε.. 





Ιωάννης Τζανάκος Μαρτώφ

Δημοκρατικός σοσιαλισμός και όχι κρατικός ή αφηρημένος αντικρατικός σοσιαλισμός..


Ο σοσιαλισμός δεν είναι κρατισμός. 
Το επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα μπορεί να συγκροτηθεί σε κράτος ή να διαμορφώσει συσχετισμούς μέσα στο αστικό κράτος, μπορεί να υπερασπιστεί ένα δημοκρατικό έθνος κράτος ή ένα δημοκρατικό πολυεθνικό κράτος, αλλά δεν έχει ως στόχο του ένα πανίσχυρο κράτος.
Η θέση των επαναστατών σοσιαλιστών απέναντι στο κράτος σχετίζεται με την θέση του κράτους αυτού στο παγκόσμιο σύστημα των κρατών και με την δημοκρατική ή μη δημοκρατική υπόστασή του, όπως επίσης σχετίζεται με την ύπαρξη ή μη ύπαρξη φασιστικών απειλών απέναντι σε αυτό το κράτος ή απέναντι σε έναν συνασπισμό δημοκρατικών κρατών.
Ο στόχος των σοσιαλιστών δεν μπορεί να είναι η εγκαθίδρυση ενός αυταρχικού συγκεντρωτικού κράτους, από την άλλη όμως αν είναι ανάγκη το ίδιο το σοσιαλιστικό κίνημα πρέπει να οργανώνεται όπως ένα κράτος, κάθετα ιεραρχικά συγκεντρωτικά, πολεμικά χωρίς να αποκλείει τις οριζόντιες δομές του αγώνα.
Η κριτική που άσκησαν οι αναρχικοί στον μαρξισμό για την συγκεντρωτικότητα και τον αυταρχισμό του είχε και έχει ερείσματα, αλλά είναι δογματική, περικλείεται και αυτή (ως κριτική) σε έναν ευρύτερο δογματισμό σεχταρισμό που διαπερνάει και τους μαρξιστές και τους αναρχικούς (αυτόνομους).
Η υπεράσπιση της δημοκρατίας δεν είναι υπεράσπιση πάντα του κράτους, όπως και το αντίθετο, η κριτική στο κράτος δεν είναι πάντα κριτική και στην δημοκρατία, ακόμα και στην αστική δημοκρατία.
Ο δογματικός μαρξισμός και ο δογματικός αναρχισμός έχουν δημιουργήσει συγχύσεις στα μυαλά των ίδιων των οπαδών τους, αλλά σε τούτο έπαιξε και παίζει ρόλο η προσχώρηση των μετριοπαθών σοσιαλιστικών σοσιαλδημοκρατικών ρευμάτων στην αστική ιδεολογία και κυριαρχία και η ενεργητική συμμετοχή τους στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Τα αριστερά "κεντριστικά" ρεύματα συνεθλίβησαν μέσα στην διαμάχη κομμουνιστών αναρχικών και δεξιών σοσιαλδημοκρατών, οι αντιρρήσεις τους και η συνεισφορά τους καταστράφηκαν μέσα σε μια δογματική και μερικές φορές συκοφαντική, χυδαία, ψευδολογική και παραπλανητική ιστορική αφήγηση των ισχυρών αντιπάλων στον ευρύτερο διάλογο, και έτσι σήμερα που είναι ανάγκη να υπάρξει ένα δημοκρατικό σοσιαλιστικό κίνημα δεν υπάρχουν τα ιδεολογικά και πολιτικά εργαλεία για να σταθεί όρθιο στην διαμάχη.
Η ίδια η πραγματικότητα όμως θα μας λυτρώσει κάποια στιγμή από την κηδεμονία των δογματικών μαρξιστών, αναρχικών, και δεξιών σοσιαλδημοκρατών, εφόσον ο μοναδικός δρόμος την κοινωνική απελευθέρωση και την εθνική και πολυεθνική δημοκρατική ανάπτυξη είναι ο δρόμος του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του δημοκρατικού πατριωτισμού, ο φωτεινός δρόμος του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και τής αυτόνομης οργανωμένης λαϊκής άμυνας.
 
 
Ιωάννης Τζανάκος  

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Λυπηρές διαπιστώσεις και θλίψη δίχως τέλος..



Παρατήρησα πως ένας φίλος εθνιστής, καλό παιδί κατά τα άλλα, είναι θιγμένος από την απόδειξη της μη απόλυτης συνέχειας του ελληνικού έθνους, και προσπαθεί να βαφτίσει καταστάσεις με εύηχα ονόματα για να συνεχίσει να πιστεύει στην Ελλάδα.
Το ίδιο με έναν άλλο αρχαιοπαθή φίλο που τα έχει παίξει λίγο στην προσπάθειά του και αυτός να κάνει το θαύμα να πιστέψει σε ένα ψέμα για να πιστέψει στο έθνος.
Και οι δυό τους δεν μπορούν να πιστέψουν στο έθνος και την Ελλάδα χωρίς να πιστέψουν σε ψέματα, πράγμα συνηθισμένο και ανησυχητικό όμως όταν έχεις να κάνεις με ευφυείς ανθρώπους έτοιμους κατά τα άλλα να δώσουν ανιδιοτελώς την ζωή τους για την πατρίδα.
Διάβασα και το άρθρο (σε συνέχειες) του κακομοίρη του Στάθη, το οποίο αναδημοσιεύει βέβαια και ο άθλιος, ξέρετε ποιός. 
Τι κατάντημα, τι όνειδος, τι ξεφτίλα!!!
Για να καταπολεμήσει τον χυδαίο αντιεθνικισμό και τους υπερδιεθνιστές αραδιάζει ένα σωρό από χυδαία ψέματα, μύθους και άλλα κωμικά.
Για όλους ετοιμάζω ένα συνολικό άρθρο μετά την ολοκλήρωση των άρθρων του εξαιρετικού Σμερδαλέου για τον ψευδοελληνογενή (για τον μεσαίωνα) προσδιορισμό Γραικός, που ξεκίνησε να γράφει μετά από μερικά ερωτήματά μου, πράγμα που με τιμά ιδιαίτερα.
Στην ανάρτησή μου για όλα αυτά, θα καταχεριάσω και τους διεθνιστές, αστοφιλελεύθερους και μαρξιστές, οι οποίοι πέρα από εξίσου μυθομανείς και ζώντες δια (άλλων) ψευδών είναι επίσης ένα κάτι τις καθάρματα παραπάνω, καθάρματα έτοιμα να μας παραδώσουν είτε στον υπερεθνικισμό είτε στους Τούρκους.
Πραγματικά αισθάνομαι την απέραντη μοναξιά, και δεν το λέω αυτό με έπαρση ή έχοντας κάποιον ναρκισσισμό, όπως θα ήθελαν οι μεταφροϋδιστές παρατηρητές μου, άλλα (μετα-)μοντέρνα κόπρανα αυτοί.
Μπορώ να παθιάζομαι με το έθνος μου χωρίς να φτιάχνω καταφανώς ψευδείς μύθους για να ζήσω μέσα τους και μέσω αυτών να είμαι δεμένος μαζί του.
Η διαμόρφωση σύγχρονης αλλά και έλλογα παθιασμένης σχέσης με το έθνος δεν συμβαίνει πουθενά εύκολα, εδώ όμως είναι μια ανυπαρξία, μια καταστροφή, πράγμα που το θεωρώ ένα σημάδι πως αυτό το δύστυχο και μικρό σε δύναμη έθνος δεν θα έχει και τόση τύχη στις δύσκολες εποχές που έρχονται.
Μαρξιστές, παρανοημένοι Εθνικιστές αν και όχι ακόμα Φασίστες, Φασίστες Γορίλες Νεάτερνταλ, Φιλελεύθεροι και Αριστεροί-Αριστεριστές Αναρχικοί/Αυτόνομοι, καθάρματα.
Καμία τύχη δεν έχουμε, ούτε θα έχουμε.
Άμοιρη πατρίδα, πεθαίνεις.. 







Ιωάννης Τζανάκος

Τουρκισμός - Βόθρος..


Θα θεωρηθεί ως αυθαίρετο αυτό που θα σας πω, αλλά δεν με ενδιαφέρει και τόσο πως θα θεωρηθεί.
Ο Οθωμανισμός Τουρκισμός ήταν και είναι μια σημαντική καταστροφική αντιδραστική δύναμη που έχει αφήσει το άθλιο αποτύπωμά της σε μια τεράστια επικράτεια και συνεχίζει να το αφήνει βρωμίζοντας τον κόσμο.
Οι Τούρκοι ως κρατική λαϊκή ολότητα προσπάθησαν μετά την πτώση τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέσω της εξίσου άθλιας κεμαλιστικής ιδεολογίας, να κάνουν ένα βήμα στον νεώτερο κόσμο, αλλά δεν τα κατάφεραν ούτε τα καταφέρνουν παρ΄όλο που ο λαός δεν φταίει σε τίποτα αν τον εκλάβεις ως σύνολο ατόμων ή ως μια παθητική μάζα αθώων εργαζόμενων που διαμορφώνονται από την κυρίαρχη τάξη.
Αν θεωρήσουμε τον νεώτερο αστικό κόσμο ως προβληματικό ήδη από την εκκίνησή του τότε αν προσθέσουμε μέσα στην Τουρκία τον Τουρκισμό Κεμαλισμό και προσφάτως τον νεοϊσλαμισμό δεν θα έχουμε μπροστά μας ένα και τόσο ελπιδοφόρο μείγμα καταστάσεων στο εποικοδόμημα και την άμεση κοινωνική ζωή της.
Θα πούνε οι πάντα ευφυείς ανόητοι μαρξιστές πως έχουμε μια συνηθισμένη αστική εθνικιστική κατάσταση και δεν θα διαφωνήσω εντελώς μαζί τους αλλά θα διαφωνήσω ωστόσο.
Εδώ μου στοίχισε και μου στοιχίζει συνέχεια τον στιγματισμό μου ως σοσιαλσωβινιστή αυτό που λέω, δεν θα το πάρω τώρα πίσω.
Υπάρχει και ένα ακόμα πρόσθετο στοιχείο:
Έχω δίκιο, όπως και άλλοι βέβαια που ισχυρίζονται το ίδιο.
Αλλά τι να κάνουμε, πρέπει να περιμένουμε και άλλα δραματικά γεγονότα για να συνέλθουν μερικοί αφελείς, ιδεολόγοι, αλλά καλύτερα να ήμαστε τυχεροί και να μην έρθουν, όμως μπορεί και να έρθουν. 
Να μου λείψει τέτοια δικαίωση.
Μου αρκεί μια διάψευση και να εκτεθώ στην ιστορική κρίση ως υπερβολικός ή επηρεασμένος από τον "ελληνικό εθνικισμό", αλλά και σε περίπτωση που ο Τουρκισμός βυθιστεί μόνον μέσα στα ίδια του τα σκατά που είναι τόσο πολλά που φτιάχνουν έναν τεράστιο βρωμερό βόθρο, και δεν κατορθώσει να βλάψει πάλι άλλους, πάλι θα έχω επιβεβαιωθεί.





Ιωάννης Τζανάκος  

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..