Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Πρόλογος για μια ΠΑΓΙΔΑ που στήνεται..



Στούς κύκλους της λεγόμενης "ανανεωτικής αριστεράς" ο όρος ηγεμονία είχε αποκτήσει και έχει ακόμα το κύρος μιας μαγικής αρχής, υπό το περίβλημα πάντα τού υποτιθέμενου ορθολογισμού κ.λπ κ.λπ
Παρά όμως την κακή του χρήση από τους "ανανεωτικούς" ο όρος είναι σπουδαίος και έχει ακόμα μεγάλη αναλυτική αξία και πρακτική χρησιμότητα.
Αρκετά σχηματικά θα έλεγα πως για εμάς ο όρος σημαίνει μιαν συνένωση της συναινετικής και της ωμής κυριαρχικής υπόστασης μιας οικουμενικής και τοπικής συνάμα εξουσίας, αλλά και ένα σύστημα λεπτών ισορροπιών και συσχετισμών μεταξύ συναίνεσης και ωμής ισχύος εντός ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου τρόπου παραγωγής και ισχύος.
Κάθε εξουσία στον καπιταλισμό αλλά και μετά από αυτόν κινείται και θα κινείται πάνω στις ράγες τής ηγεμονικής διεύθυνσης, ακόμα κι αν δεν είναι η τυπική εξουσία ενός κράτους ή ενός διεθνούς συνασπισμού ή θεσμοποιημένου μορφώματος πολλών κρατών.
Η κατάκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας είναι ένα κορυφαίο σημείο τής ηγεμονικής ικανότητας και τής πραγματοποίησής της (όχι το μοναδικό), και για να επιτευχθεί υπάρχει από όλες τις παρατάξεις, ταξικές ή εθνοτικές ή υπο-ταξικές ή υπο-εθνοτικές, η χρήση όλων των κυνικών προπαγανδιστικών ψυχοτεχνικών και ρητορικών σημειακών ("σημειολογικών") μορφών.
Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;
Για να σας πω, με έναν όχι και τόσο ηγεμονικό βέβαια τρόπο, ότι δεν μασάω.
Δεν μασάω πιά..
Ξέρω και γω, όπως όλοι μάλλον, την ρητορική χρήση του Λόγου, τους τονισμούς, τους χρωματισμούς, και βέβαια και την προπαγάνδα, αν και με ενοχλεί τώρα τελευταία τούτη, όχι μόνον στους άλλους αλλά και στον εαυτό μου.
 
Τελειώνοντας:
Η νέα ηγεμονική πράξη και θέαση των εργαζομένων, δεν θα εμφανιστεί συντόμως, δεν θα εκφραστεί σε εθνικό ή υπερεθνικό επίπεδο με ομαλότητα και κατά την προβλεπόμενη μορφή της, μέσα σε έναν ορυμαγδό μείξεων αληθειών και μονομερειών, για αυτό το λόγο ίσως και να μην την ζήσουμε εμείς, όσοι έχουμε αναλωθεί σε έναν στρόβιλο αλληλοετεροκαθορισμών και πολεμικών που σχετίζονται όχι με μιαν άλλη "εποχή" έτσι γενικά και αόριστα αλλά με μιαν "εποχή" όπου κυρίαρχησε η αχαλίνωτη και πέραν κάθε ορίων ουτοπική φαντασία ακόμα και εντός των κυρίαρχων (κατά τα άλλα "ρεαλιστικών") καπιταλιστικών τάξεων.
Η δική μας μελλοντική ουτοπία/μη-ουτοπία θα επιζητεί ως θεωρητικός απολογισμός, ως μορφή του θεωρητικού στοχασμού για το παρελθόν, την διαυγή και πολύπλευρη ανασύστασή του από την σκοπιά όλων των ούτως ειπείν προοδευτικών συμμετεχόντων, χωρίς να σημαίνει αυτό καμία υποχώρηση στην Λογική μιας μονοσήμαντης εξέλιξης της ιστορίας.
 
 
Μετά από όλα αυτά, προσπερνώντας αυτή την φορά τις "εσωτερικές" ιδεολογικές οχλήσεις και τον φόβο που προκαλεί μια διαρκής ενοχοποίηση ετεροενοχοποίηση και τελικά αυτοενοχοποίηση κάποιων ιδεών, σας ζητώ να διαβάσετε την επόμενη δημοσίευσή μου για την παγίδα που στήνει ο Δυτικός και ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός στο Αιγαίο τόσο για την Ελλάδα (το κύριο θύμα) όσο και για την Τουρκία (ο ανόητος θύτης θύμα)..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….

Συνεχίστε σεις με την Διασκεπτική...

O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή…. | Ένα blog ...

 


O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….

Το πρόσφατο αφιέρωμα του «Ριζοσπάστη» με αφορμή τα 90 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή μας θύμισε μια παλιά ιστορία, που αποτελεί και τον πρόγονο της συγκεκριμένης προσέγγισης.
Πρόκειται για το άρθρο του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη που έχει τίτλο « «ΜΙΑ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ» και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης» στις 12 Ιουλίου 1935. Οι υπογραμμίσεις στη φωτογραφία είναι δικές μου.  Σημειωτέον ότι 3 χρόνια μετά, ο Ιωάννης Μεταξάς εν μέσω της εθνικιστικής του δικτατορίας μετωνόμαζε την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ και με τα λεφτά του ελληνικού δημοσίου χάριζε το σπίτι όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ στο τουρκικό κράτος. To φιλοκεμαλικό συναίσθημα υπήρχε έντονο σε όλες τις πολιτικές αποχρώσεις των μεσοπολεμικών ελίτ!!!
Ο Ζαχαριάδης -πρόσφυγας και αυτός του ΄22 από την Ανατολική Θράκη είχε ασπαστεί τις μαρξιστικές ιδέες στην Προύσα της Μικράς Ασίας- με το άρθρο του αυτό απαντούσε στη θέση του Χαράλαμπου Θεοδωρίδη, ενός προοδευτικού Μικρασιάτη, καθηγητή φιλοσοφίας, ο οποίος φιλοξενήθηκε στο ‘Ριζοσπάστη» στο πλαίσιο του υπό δημιουργία Παλλαϊκού Αντιφασιστικού Μετώπου. Να σημειώσουμε εδώ ότι η Κομμουνιστική Διεθνής στο 7ο συνέδριό της τον Ιούλιο του 1935, είχε μεταβάλλει την άτεγκτη γραμμή της και είχε ορίσει μια νέα γραμμή και ένα νέο καθήκον για τα παραρτήματά της -που ήταν τα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα: Να επιδιώξουν τη δημιουργία ευρύτατων αντιφασιστικών λαϊκών μετώπων στις χώρες όπου αυτά δρούσαν. 
.
Σ΄ αυτό λοιπόν το νέο πλαίσιο ο «Ριζοσπάστης» παραχώρησε τις σελίδες του και σε άλλους δημοκρατικούς πολίτες. Έτσι έγραψε και ο Θεοδωρίδης το άρθρο που φαίνεται ότι ενόχλησε τον Νίκο Ζαχαριάδη.
.
Ο Θεοδωρίδης υποστήριξε στο φύλο της 11ης Ιουλίου του 1935 τα εξής: 
.
«Τότε βρεθήκαμε εμείς με τις αφάνταστές μας σαχλαμάρες να δώσουμε καινούργια ζωή στην πεθαμένη Τουρκία. Η παραδειγματική νίκη που μόνο εμείς είμαστε ικανοί να χαρίσουμε στον εχθρό μας...»
Ο Θεοδωρίδης προσπαθεί να παραμείνει μέσα στην ευρύτερη αντίληψη του Μεσοπολέμου για το τι συνέβη στην Ανατολή. Παρότι θεωρεί εχθρούς  τους νικητές του ’22 Τούρκους εθνικιστές, τους αναγνωρίζει  ως «προοδευτικούς».   Επίσης στο δίπολο Παλαιότουρκοι-Νεότουρκοι αντιστοιχεί το συντηρητικοί-δυτικόστροφοι.. Όμως, φαίνεται ότι ο Ζαχαριάδης θεώρησε ότι του δόθηκε η ευκαιρία να ξεκαθαρίσει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η αντιφασιστική συμμαχία των προοδευτικών δυνάμεων δεν θα οδηγούσε το ΚΚΕ στην απεμπόληση των βασικών του θέσεων. Και μια από τις κύριες θέσεις ήταν η στάση την περίοδο του μικρασιατικού εγχειρήματος. Ο Ζαχαριάδης φαίνεται ότι ένοιωθε τόσο κυρίαρχος και ασφαλής, ώστε θέλησε να δηλώσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τα όρια των συμμαχιών στους ελεύθερης βούλησης προοδευτικούς πολίτες. Γι αυτό και δημοσιεύει την επομένη στην πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» το άρθρο του «ΜΙΑ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ», όπου μεταξύ άλλων -αφού εγκαλεί έντονα τον «πολίτη Θεοδωρίδη» για την άποψή του- σημειώνει:
«Αν δεν νικιόμασταν στη Mικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα!! Τη «λευτεριά» μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού! Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μικρασία πήγε όχι ως εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγανε αυτού όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στο Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο
Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»
Η επιβεβαίωση της αρχικής στάσης του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ δια γραφίδος Ζαχαριάδη στο «Ριζοσπάστη«, 23 χρόνια μετά τη Μεγάλη Καταστροφή αποδεικνύει τη διαπίστωση ότι ο νέος ηγέτης του ΚΚΕ, εκπαιδευμένος στην ΚΟΥΤΒ της Μόσχας, είχε μια μεταφυσική αντίληψη για την ιστορία, ελάχιστα διαλεκτική, χωρίς καμιά ταξική ανάλυση, συνδεδεμένη αποκλειστικά και μόνο με τις επιλογές της σοβιετικής «μητέρας-πατρίδας», όπως αυτός τις αντιλαμβανόταν. Και αυτό μέσα από την ημιμάθεια ενός περιφερειακού στελέχους της Κομιντέρν που φαίνεται σαφέστατα  να αγνοεί τις προθέσεις της ΕΣΣΔ κατά την Άνοιξη του ’22 να στηρίξει την Αυτονομία της Μικράς Ασίας με μόνο αντάλλαγμα την αναγνώριση του σοβιετικού κράτους  από την ελληνική κυβέρνηση. 
        .    
Η θέση αυτή του Ζαχαριάδη αποτελεί την απόλυτη επιβεβαίωση ενός αντιδιαλεχτικού και εν τέλει αντιλαϊκού πνεύματος που επικράτησε στα ανώτερα κλιμάκια του ΚΚΕ, εξιδανίκευσε τον μιλιταριστικό τουρκικό εθνικισμό, δικαιολόγησε τις Γενοκτονίες και άφησε ως κληρονομιά το πνεύμα αυτό σε διάφορους κύκλους του  ΚΚΕ (αλλά και σε κάποιους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)….
.
-Την αντίληψη της Αριστεράς για την Ανατολή, τους Οθωμανούς, τα χριστιανικά κινήματα, το Νεοτουρκικό μιλιταριστικό εθνικισμό μέσα από κείμενα της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Γεωργίου Σκληρού, του Δημήτρη Γληνού, της Ελληνικής Κομμουνιστικής Ομάδας Οδησσού κ.ά. -που βρίσκεται σε αντιδιαμετρικό σημείο απ’ αυτή που επικράτησε τελικά στο ΣΕΚΕ-ΚΚΕ,
-τη στάση του μικρασιατικού βιομηχανικού προλεταριάτου κατά τα κρίσιμα εκείνα χρόνια,
-τη σημασία αυτής της πολιτικής του ΚΚΕ -του μικρού αυτού   κόμματος που δημιουργήθηκε στην Παλαιά Ελλάδα- εν μέσω του μικρασιατικού πολέμου με τη δημιουργία ενός κοινού βασιλο-κομμουνιστικού αντιμικρασιατικού και αντιπολεμικού μετώπου κατά την προεκλογική περίοδο του 1920, καθώς και
-τη δράση των Αντιπολεμικών Πυρήνων στο μικρασιατικό μέτωπο, θα την παρουσιάσω σε μια από τις επόμενες αναρτήσεις, όπως επίσης και ενα σχολιασμό του πρόσφατου αφιερώματος του «Ρ»……
.
Ένα κείμενο σχετικό που πιθανόν να σας ενδιαφέρει υπάρχει στην παρακάτω διεύθυνση :
——————————————————————————————-
———————————————————————-
————————————————–
——————-
ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ» ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ 
«...To say that the roots of the Third Reich’s rise have been thoroughly examined would be an understatement. Yet one element of Hitler’s power grab has largely been neglected—the importance of Turkey and Mustafa Kemal Atatürk (or as Hitler called him, his “shining star”) on the Führer’s thinking....»
————————————————————-

From the abode of Islam to the Turkish vatan

William ARMSTRONG –
……………….
Ihrig argues that the Turkish treatment of minorities, both under Atatürk and earlier, was the true precursor for Hitler’s murderous policy in the East. Those “bloodsuckers and parasites,” the Greeks and Armenians, had been “eradicated” by the Turks, Tröbst explained in Heimatland. “Gentle measures—that history has always shown—will not do in such cases.” The Turks had achieved “the purification of a nation of its foreign elements on a grand scale.” He added that “Almost all of those of foreign background in the area of combat had to die; their number is not put too low with 500,000.” Here was a chilling endorsement of genocide, and one that surely did not escape Hitler’s eye. Shortly after his articles appeared, Hitler invited Tröbst to give a speech on Turkey to the SA.
From 1923 on, Hitler consistently praised Atatürk in his own speeches as well. Berlin, like Istanbul, was cosmopolitan and decadent. Munich, site of Hitler’s beer-hall putsch, was the place for a German “Ankara government.” When Hitler seized power in 1933 his Völkischer Beobachter cited Atatürk’s victory as the “star in the darkness” that had shone for the beleaguered Nazis in 1923, after the putsch’s failure. Turkey was “proof of what a real man could do”—a man like Atatürk, or Hitler.
The Third Reich produced many idolizing biographies of Atatürk. Six years after the Turkish leader’s death, in late 1944, a delusional Hitler was still dreaming of a postwar alliance between Turkey and Germany. He never got his wish. During the war, Turkey, as a neutral power, kept its distance from the Nazis until it finally declared war against Germany in February 1945.
In Turkey, criticizing Atatürk can still get you three years in jail, though the country’s increasingly unhinged President Recep Tayyip Erdogan broke the law himself last year when he called Atatürk a drunkard. While Erdogan wants to reverse his predecessor’s program for secularizing Turkey, he appears to be imitating Atatürk’s extravagant cult of personality along with his habit of demonizing his enemies. But while Atatürk disdained Hitler’s anti-Semitism, Erdogan is obsessed with Jews. The 2014 Gaza operation, he has remarked , was worse than anything Hitler ever did, and the Israelis have been committing “systematic genocide every day” since 1948. Perhaps if Erdogan had been in power in the 1940s, the Nazis would have found the Muslim ally they so desperately sought.
………….
………….

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

HDP and DBP Co-chairs and MP Zeydan to go on hunger strike -



HDP (Peoples’ Democratic Party) Co-chair Selahattin Demirtaş and Hakkari MP Abdullah Zeydan will start a hunger strike tomorrow.

Demirtaş and Zeydan sent a message to the HDP Headquarters and said:
“The Edirne Prison Administration’s approach that is closed for dialogue, their unlawful practices, their inhumane treatment of other prisoners and the fact that they have taken zero steps for good will to end the hunger strikes that have continued for days have led us to go on a hunger strike on Friday.
We are calling on the public to raise awareness on the hunger strikes and rights violations in prisons.”
Co-chair of the Democratic Regions’ Party (DBP), Sebahat Tuncel who is jailed in Silivri Prison will also join the hunger strike.
The message sent by DBP Co-chair Tuncel said the followings:
“The indefinite-irreversible hunger strikes launched in prisons with the demand of an end to the aggravated isolation on Mr. Öcalan, rights violations in prisons and repression on villages, and a return to dialogue and negotiations have reached a critical phase. 
It is of great importance to create democratic public opinion in order that human rights organisations, democratic circles, political parties and our people do not remain silent on hunger strikes, and in order that their demands are met. 
To this end, I will go on hunger strike together with a group of friends at Silivri No:9 Prison on 1-5 April so that the demands of hunger strikes are met.”

Source: Firat News Agency

Ίκτερος..


Θε μου
είναι τρελός
κάθε φράση 
τού μοιάζει κήπος
κάθε λέξη 
ουρανός,
Θε μου
έχει χάσει τον κόσμο
σε ένα ανθάκι εξομολογείται πως πονά
και την χαρά του χύνει στη γη
Ίκτερος βρεφικός
η μυστική ένωση..







Ιωάννης Τζανάκος

Φούρνος..



Να είσαι η διασταύρωση τόσων απέραντων;
Είναι άραγε απέραντος ο αριθμός τους;
Κι αν είναι έτσι, 
γιατί νιώθω τον ήλιο να με καίει;
Όταν την κοιτώ στα μάτια 
γιατί κλείνει ο ουρανός;

Ρωτάει ο σπουργίτης, ρωτάει και το δέντρο
Θα ζήσουμε να σε καμαρώσουμε ω κόσμε;
Θα ζήσουμε ή ζούμε ήδη;

Ο κόσμος είναι απέραντος
το ξέρουν κι οι πέτρες αυτό,
Αυτό που ο κόσμος δεν ξέρει ίσως
είναι την ζωή μας την ταπεινή
τη δοξασμένη
τη μικρή,



Κοιτάξτε φίλοι
σας αγαπώ όσο κανένας
Μην με αφήνετε να χαθώ
κι εγώ θα σας ανταμείψω με ψωμί ζεστό
από φούρνο κλειστό..









Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Αρμπάϊτ μαχτ ζόμπι



Δεν μπόρεσα σήμερα να εκμαιεύσω από την Β....... την χίστορυ με τον Λάτση που σας υποσχέθηκα, αύριον, βλέπεις μας έφαγαν οι ασφαλισμένοι, μας ήπιαν το αίμα, μας έβγαλαν την πίστη, και δεν είχαμε χρόνο να τα πούμε.
Οπότε, ας περιοριστώ σε αυτό το αιματορούφηγμα, και να τα πω λίγο και για μας και για τους πολίτες.
Είμαστε 2 πίσω από ένα γκισέ και δίνουμε και ελέγχουμε αιτήσεις για παροχές υγείας.
Έπρεπε να έχει ήδη καταργηθεί το σύστημα των ατομικών υποβολών, και να έχει αντικατασταθεί από το σύστημα ηλεκτρονικής μαζικής υποβολής από τους παρόχους (εταιρείες και φαρμακεία) αλλά δόθηκε παράταση, σώπα καλέ!
Δίνει ο σύριζας παρατάσεις;
Άμα είναι να κάνει τον καλό σε όποια επιχείρηση και καπιταλιστή ή μικροαστό, δίνει και παραδίνει.
Συριζαίοι θα πιούμε και το δικό σας αίμα, ελεεινά ανθρωπάρια, ούτε που ξέρετε τι σας γίνεται, ούτε θα θέλατε να ξέρετε τι φούμο θα φάτε στις εκλογές.
Το φτάσαν στο όριο, 31/12/2016, να αλλάξουν το σύστημα πληρωμής παροχών και δημιουργίας του ΕΦΚΑ, και άρχισαν παρατάσεις, όχι για να αντισταθούν στους ντόπιους διεφθαρμένους μιζαδόρους, κλέφτες καπιταλιστές των "επιχειρήσεων" ειδών (προϊόντων) υγείας, όπως λ.χ μηχανές παροχής οξυγόνου, αλλά για να τους βοηθήσουν όπως και οι προηγούμενοι βεβαίως βεβαίως.
Στο τέλος έληξαν οι παρατάσεις, πλήν των οπτικών και των κέντρων παροχής θεραπειών για παιδιά με "ειδικές ανάγκες" ή με προβλήματα στον λόγο κ.λπ.
Καλά στα παιδιά, τα οπτικά γιατί εξαιρέθηκαν;
Έλα μου ντέ..τι κάνει νιάου νιάου στα συριζοκεραμίδια;
Να μην κάνουν ξεστοκάρισμα οι εταιρείες οπτικών;
Στο μεταξύ, η συναλλαγή από όλα τα Ικα, μέχρι την κατάργηση του παλιού συστήματος ατομικών υποβολών, μεταφέρθηκε σε αναλογία 5 προς 1 σε εμάς (τον εοπυυ), άρα γίνεται όπως καταλαβαίνετε ο χαμός.
Για να φανεί ο Σύριζας ότι το παλεύει, και η αντιπολίτευση ότι αντιπολιτεύεται, μη χέσω.
Πρόκειται για έναν χαμό και μια ξεφτίλα, πάλι, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και παρουσιάζεται η Τρόϊκα ως σοβαρότερη, και είναι αυτών των αθλίων συμπολιτευόμενων και αντιπολιτεύομενων, ενώ οι ασφαλισμένοι, οι πολίτες εκτός από τις μειώσεις παροχών (στο ποσοστό συμμετοχής επί του συνολικού ποσού) παίρνουν όλο το βάρος της ταλαιπωρίας, συν εμείς που παίρνουμε όλο το βάρος της κοσμοπλημμύρας.
Έ, άει σικτίρ Τσίπρα και όλο το σκυλολόϊ της ανανεωτικής αριστεράς.
Ο κόσμος βέβαια τρώει εμάς, μας βρίζει, όχι όλοι, μας πιέζει, μας κοιτάει σα σκατά, πάλι όχι όλοι, υπάρχουν πολλοί που καταλαβαίνουν πολλά πλέον.
Οι γηραλέοι συνταξιούχοι;
Τι να πω, τι να πω.
Πραγματικά τους λυπάμαι, και γι' αυτούς μόνον τρέχω πιό πολύ, αλλά μερικές φορές είναι όντως εξοργιστικοί μέσα στον πανικό τους.
Συνέχεια συγκρούονται μεταξύ τους, και πολλοί απαιτούν όταν έρθουν στο γκισέ, αν είναι δυνατόν να τους γράψεις την αίτηση, να τους πληρώσεις Τώρα! να τους πεις πως θα πάρουνε λεωφορείο, να τους κολακεύσεις και να τους ακούσεις ως σοφούς.
Επειδή πρέπει να μην δώσουμε αμέσως την αίτηση, λόγω της πολυπλοκότητάς της πρέπει να τους δείξουμε τον τρόπο συμπλήρωσής της, δεχόμαστε συνέχεια πιέσεις.
Δώστε μας την αίτηση, όχι δεν σας την δίνουμε, γιατί; γιατί το ένα το άλλο, όχι δώστε τή μας, και έτσι αρχίζει το πατιρντί, έρχεται και κανένας λογιομαλάκας να το φιλοσοφήσει περί δημοσίου και το πόσο αγενείς και γραφειοκράτες ήμαστε, και τότε να δεις τι γίνεται!
Έχω πει, πράματα και θάματα, έχω ξεφύγει και γω, αλλά ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, δεν γίνεται αλλιώς.
Τι να κάνεις όμως;
Στο μεταξύ παρατήρησα κάτι, ανατριχιαστικό.
Υπάρχουν φράσεις που επαναλαμβάνονται, τις ξέρω εδώ και χρόνια.
Δεν θέλω να ακούσω θεωρίες, δεν θέλω να ακούσω θεωρίες περί κράτους κ.λπ, έχετε δίκιο, δε μας παρατάτε λέω εγώ;
Ήθελα να γίνω εγώ υπάλληλος;
Θα κάτσω τώρα να κάνω ανάλυση;
Αφού ο κόσμος δεν κάθεται να σκεφτεί και δεν τον βοηθάει και κανένας να σκεφτεί επί του συγκεκριμένου, και αφού έχουμε Σύριζα και νδ και πασοκ και συριζα και χρυσή αυγή και νδ και πασόκ και ποτάμι, και όλα αυτά με 90%, τι θέλετε τώρα;
Να τους λυπάμαι όλους, και τον εαυτό μου μαζί;
Δεν λυπάμαι κανέναν, να κάτσουν να σκεφτούνε όλοι, πολίτες υπάλληλοι εργάτες μικροαστοί, να κάτσουν να σκεφτούνε και τίποτα άλλο.







Ιωάννης Τζανάκος

Bengîn . Bavê Leyla

Komên Herêma Qamişlo - Vegerin

لةيلا فةريقى_ كون Leila Fariqi _kon

Στους πρώην και νυν και πρώην-νυν φίλους..


Αφιερωμένο στον Γιώργο, τον Γιώργο, τον Δήμο, τον Νικηφόρο, τον Γιάννη, τον Γιάννη, τον Αντώνη, τον Αντώνη, τον Δημήτρη, τον Δημήτρη, τον Σταύρο:

Το Kurdistan δεν θα το προδώσω ποτέ.
Για όλα τα άλλα, είναι όλα σχετικά...





Ιωάννης Τζανάκος

Leila Feriqi - Berivanim

باشو - شنكال Başo - Şengal

klip ednan beyan / μιλιταρισμός είπατε;

bengin ,,,,,,, Lalişamin ,,,,,,,,

Bengin Efrini HERÊMA ŞEHBA

Hisên Hec Nasir - Awaza Efrînê / Εμείς, της γης

Ο λαϊκός δρόμος..


Η εμμονή τής άρχουσας τάξης και των ελίτ στην "Ελληνική Δημοκρατία" είναι τα πράγματα να μείνουν στην παρούσα θέση τους για πάντα αν είναι δυνατόν, και αυτή η στάση δεν σημαίνεται και δεν ερευνάται ορθά αν την τοποθετήσουμε μόνον στον συντηρητισμό ή σε μια "δεξιά" πλευρά τής πολιτικής γεωγραφίας.
Η κριτική από τα "αριστερά" και τα "αριστερότερα" δεν εξηγεί τίποτα τουλάχιστον στις ειδικές συνθήκες που διαβιούμε "εδώ".
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως η ανάπτυξη της νεοδεξιάς και του νεοεθνικισμού όπως εκφράστηκε στο ρεύμα του φιλοτραμπισμού και στην χώρα "μας" αλλά και σε ακόμα εξαλλότερες μορφές εθνολαϊκισμού θα μας έδινε μια καλύτερη εικόνα των πραγμάτων, ή αν απενοχοποιούνταν θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε και να δράσουμε με μεγαλύτερη ελευθερία απέναντι στις ιδεολογικές και πολιτικές πολιτισμικές δεσμέυσεις που προαναφέραμε, άρα και ενάντια στο κατεστημένο σύστημα συσχετισμών δύναμης στο "εσωτερικό".
Νομίζω πως αρκετοί έχουν παραπλανηθεί από αυτή την νέα δυναμική και βέβαια, παρά την διεθνή αναφορά τόσο στον Πούτιν όσο και στον Τράμπ που αποτελούν εμβληματικές μορφές του νεοεθνικισμού, όλο αυτό καλύπτει την ειδική πραγματικότητα της χώρας και τα ιδιαίτερα προβλήματα που ανακύπτουν από την γεωπολιτική και γεωπολιτισμική θέση της.
Η απουσία ενός δημοκρατικού λαϊκού σοσιαλιστικού και εθνικοανεξαρτησιακού χώρου φάνηκε να καλύπτεται από τον Συριζα, αλλά πέραν τής έκβασης της επίθεσης της Ε.Ε απέναντι και σε αυτό τον χώρο, που είχε τα γνωστά αναμενόμενα αποτελέσματα, υπάρχουν αντικειμενικά και ιδεολογικά/υποκειμενικά ειδικά ταξικά και ειδικά πολιτικά όρια στην ίδια την αστική κοινωνία, και τοπικά και παγκόσμια όρια, τα οποία αποτρέπουν την αυτόνομη παρουσία ενός τέτοιου χώρου.
Ας μην ακουστεί υπερβολικό αλλά όλες οι συνθήκες σε μια χώρα σαν την Ελλάδα επιβάλλουν την ανάδυση ενός τέτοιου χώρου και όλες οι συνθήκες ταυτόχρονα αποτρέπουν ακόμα και με κατασταλτικό τρόπο αυτή την ανάδυση.
Για να καταλάβετε τι εννοώ θα σας έλεγα πως αυτή η καταστολή/αποτροπή έρχεται και "από τα δεξιά" και "από τα αριστερά", εφόσον το κοινωνικό ταξικό βάθος αναπτυγμένων και διεθνοποιημένων κρατικομονοπωλιακών καπιταλιστικών κοινωνιών δεν είναι προσανατολισμένο σε μια τέτοια κατεύθυνση, ακόμα κι αν αυτές βρίσκονται σε φάση προτεκτορατοποίησης, αλλά υπάρχει ως αναγκαίο και επιβαλλόμενο, από τις συνθήκες πάλι, μόνον το πολιτικό και υποκειμενικό βάθος.
Ας ξεκαθαρίσουμε από εδώ πως αυτό το πλέγμα πολιτικών και υποκειμενικών δομών, εξεταζόμενο στην γενική του λειτουργία, αποτελεί ένα αντικειμενικό σύστημα/υποσύστημα ενός παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος κυριαρχίας και όχι μόνον μια πτυχή του (λεγόμενου ως) εποικοδομήματος.
Αρχικά θεωρήσαμε πως ο παραδοσιακός λαϊκός κομμουνισμός του κκε θα μπορούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο, ήτοι να αναφλέξει την δημοκρατική λαϊκή δυναμική των εργαζόμενων κοινωνικών τάξεων σε μια "περιφέρεια" του παγκόσμιου συστήματος, εφόσον το κόμμα αυτό πέραν των ιδιαίτερων αυταρχικών δογματικών παραδόσεων και θεμελιώσεών του, περιείχε και περιέχει πάντα την δυναμική εκείνη που το γέννησε, ήτοι μια δυναμική που απορρέει από την λαϊκή ταξική πάλη σε μια περιφερειακή χώρα.
Όμως, νομίζω αστοχήσαμε ακολουθώντας τις επιθυμίες μας και αγνοώντας κάποια ιστορικά δεδομένα και την ίδια την δυναμική της "ντόπιας" βιομηχανικής εργατικής τάξης που εκφράζεται με έναν στρατηγικό αλλά στενό στρατηγικό τρόπο από αυτό το κόμμα.
Οι προθέσεις αυτού του κόμματος περιορίζονται από τις γενικές παρακαταθήκες του ιστορικού κομμουνισμού και από τις ειδικές παρακαταθήκες ενός κυρίως και πρωτίστως αντιφασιστικού αντιϊμπεριαλιστικού λαϊκού αγώνα όπως αυτός προέκυψε από την σύγκρουση με τον κατακτητικό φασισμό-ναζισμό στον β΄παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτά είναι γνωστά, αλλά δεν έχει εξετασθεί αναλυτικά ή θεωρητικά το ενδεχόμενο αυτή η μορφή να μην αντιστοιχεί στο νέο πλέγμα αντικειμενικών στρατηγικών δεδομένων που περιέχουν την χώρα, χωρίς βέβαια να είναι (από την άλλη) σε απόλυτη διάκριση από αυτά. 
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κριτική που δομεί η όποια αριστερή ή επαναστατική (υπερεπαναστατική κατά κκε) φράξια ή τάση ή "εξωτερική" ομάδα απέναντι στο κκε δεν κινείται προς την κατεύθυνση ενός άλλου στρατηγικού ορίζοντα από αυτόν που το ίδιο το κκε έχει χτίσει, ακόμα κι αν αυτή η κριτική εκπορεύεται από εντελώς άλλες θεμελιώσεις και ιδεολογικές αρχές.
Κατά την δική μας θέση αυτή είναι και η εντελώς λάθος ανακατεύθυνση, οπότε η θέση μας αν και σε πολλά ζητήματα βρίσκεται πολύ κοντά στο κόμμα αυτό, σε άλλα βρίσκεται σε τρομαχτικά μεγαλύτερη απόσταση από την κριτική που του ασκούν αυτοί οι χώροι.
Η πολεμική και η έντονη τοποθέτησή μας ίσως να εδραίωσε στα μυαλά κάποιων πως κάνουμε κριτική στο κκε από μια τυπική εθνικοανεξαρτησιακή ή "εθνικιστική" σκοπιά, και ίσως αυτό πιστεύουν και τα μέλη και φίλοι του κκε με τα οποία έχουμε έρθει σε επεισοδιακό διάλογο κατά καιρούς.
Πέραν των όποιων δικών μας εμμονών όμως με την προβληματική τής εθνικής κυριαρχίας κ.λπ το ζήτημα είναι αλλού και το πρόβλημα τοποθετείται από εμάς πραγματικά αλλού, σε ένα πεδίο που θα υφίστατο ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα ζητήματα (αν υπάρχουν) λαϊκής και εθνικής ανεξαρτησίας.
Ίσως με τις "συμβολικές" δημοσιεύσεις μας για τον "κεντρισμό" να δώσαμε ένα στίγμα, αλλά δεν αρκεί, εφόσον αν δεν γίνει κατανοητό το ιδιαίτερον της "εδώ" νέας πολιτικής και γεωπολιτικής συγκυρίας (μιας συγκυρίας με μεγάλο όμως ορίζοντα στο μέλλον) δεν θα έχει νόημα η συζήτηση.
Για να κλείσω, και να δώσω άλλο ένα στίγμα ή σημείο προσανατολισμού θα σας έλεγα πως η αδυναμία συγκρότησης λαϊκού δημοκρατικού πολιτικού χώρου, ας λένε ό,τι θέλουν οι "μαρξιστές" για το τι σημαίνει αυτό, έχει και θα έχει κατασταλτικά χαρακτηριστικά από την μεριά του κατεστημένου, και αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει την δυναμική του και τον ίδιο ως αίτημα και ανάγκη σε κάθε άλλο παρά "ειρηνικές" μορφές πάλης, όταν θα χρειαστεί.








Ιωάννης Τζανάκος 

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Kısmet Yıldız - Ax Kurêmin

Kısmet Yıldız - Wernîne

Ξεκίνησε ο πόλεμος με τον Λακάν..

Koma Berxwedan - Kızıl Güller Açınca

Προλογικοί αστεϊσμοί περί λακανικών οικόσιτων..


Μιά μικρή σημείωση επί (του) πυρετώδους διαβάσματος λακανικών κειμένων.
Αυτό το τίποτα που ξεπηδάει από παντού, κάπου εκεί μεταξύ επιθυμίας για ένα ανύπαρκτο πράγμα όπου πλαντάζει η απελπισμένη έφοδος του εγώ που βγαίνει εν εξάλλω για να το συναντήσει ως τίποτα, κάτι, αλλά και τυχαίο ξεκαβλωτήριό του, σκοπεύω να το περικυκλώσω με ένα μεγάλο αδηφάγο Τίποτα, ένα τεράστιο σταλινικής προελεύσεως Τίποτα, το οποίο μάλλον τρομάζει τα πολλά μικρά λακανικά τιποτένια Τίποτα.
Εννοείται πως αστειεύομαι, αν και αυτό δεν πρόκειται να γίνει κατανοητό από ανθρώπους που είναι υποχρεωμένοι να αναλύουν τα πάντα και τούτο να μην το θεωρούν το ίδιο μεγαλειωδώς Είναι ως Τίποτα, όπως λ.χ εγώ θεωρώ το απολύτως περικυκλωτικό Τίποτα με το οποίο θα τούς περικυκλώσω.
Μα είναι αυτό στρατηγική; ε όχι δα..
Πρόκειται για μια απλή και εύκολη σφαγή αυτοϋπερεκτιμημένων στρατευμάτων από τον ίδιο τον πυρήνα τους, το μηδέν, που νόμισαν πως θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε διαφωτιστικογενές οικόσιτο. 






Ιωάννης Τζανάκος 

Latsis History (1)


Συνέχεια περί Λάτσηδων, από προσωπικές μαρτυρίες:

Μια συναδέλφισσα, όχι αυτή που σας ανέφερα σε προηγούμενη δημοσίευση που είχε συγγενείς εργαζόμενους στις επιχειρήσεις των Λάτσηδων, δούλευε παλιά στην Ολυμπιακή και μου είπε πως ήταν γνωστή η συνήθεια του σκατόγερου Λάτση να παίρνει το ελικόπτερό του και να πετάει...πεντοχίλιαρα από τον ουρανό στους εργαζόμενούς του.
Μια κάπως λαϊκίστικη εκδοχή, αλλά πρακτικότατη, της γνωστής παραβολής των ασώτων πληθωριστικών χρημάτων των νεοφιλελευθέρων.
Κάποια στιγμή προσπάθησε να δελεάσει και εργαζόμενους της Ολυμπιακής με τον ίδιο τρόπο αλλά βρήκε τοίχο μετά την απειλή ενός γενικού διευθυντή της ότι όποιος...σηκώσει πεντοχίλιαρο από το έδαφος θα του κόψει τον κώλο και θα τον πάει πειθαρχικό.
Κάτι τέτοια με κάνουν να συμπαθώ την μη ιδιωτική δημόσια εξουσία, ακόμα κι αν είναι "καπιταλιστική".
Αλλά σκέφτομαι πάλι, είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια παράδοση ξεφτίλας στον ελληνικό χώρο των εργαζομένων και εργατών και να μην έχουμε μάθει τίποτα;
Γειά σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά της μεταπολίτευσης!
Εθνική Ελλάδος γειά σου, ζήτω το έθνος ο λαός ο ολυμπιακός η αεκ ο παο και η αθάνατη επιχειρηματική αστική τάξη τής χώρας ημών!
Αύριο με περισσότερες λεπτομέρειες.
Θα ζητήσω και άλλες περιγραφές από την συναδέλφισσα, τώρα που έχω ξεκομπλάρει με τους πρώην και νυν πασόκους στη δουλειά και τους βλέπω με συμπάθεια.... μιας και ξέρουν πολλά και θα τα μάθω και γω. 
Σιγά μη περιμένω από τους αριστεροί να μάθω πράματα και θάματα.
Εγκαινιάζω ρεπορτάζ, όσο τραβήξει, από εργασιακούς χώρους.





Ιωάννης Τζανάκος

Ημερολόγιο κούρασης..



Όπως σας έχω συνηθίσει. 
Ημερολόγιο:

Οφείλω να παραδεχθώ πως ο Λακάν, όσο βυθίζεσαι στα κείμενά του, είναι γοητευτικός, γοητευτικότατος, μαλάκας.
Δεν μπορώ να μην ενδιαφερθώ για έναν τόσο μεγάλο απατεώνα, και να μην δω τις αλήθειες του, είναι δυνατόν ένας τόσο μεγάλος απατεώνας να μην έχει μέσα του αλήθεια;
Τι τραβάω ο άνθρωπος.
Δεν μου έφτανε ο δυσκολοχωνεμένος Φρόϊντ προ δεκαετιών, να το υποστώ και αυτό;
Αντίθετα από ότι μου είπε ο Δ.... είναι αναγκαστικό να ανατρέξω και στον κύριο Σίγκμουντ, θα το αντέξω και αυτό.
Ευτυχώς υπάρχουν και καλά ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα λεξικά και ευρετήρια, αλλά το πρωτότυπο υπερέχει.

Θα έρθει η σειρά και του κυρίου Ντελέζ, τον οποίο εκτιμώ ως αναλυτή και ερμηνευτή της κλασικής φιλοσοφίας, αν έχεις πάρει βέβαια αντιβίωση ή έχεις κάνει τα σωστά εμβόλια.

Υπάρχει αντικειμενική δομή, ύλη, κατάσταση, ή τέλος πάντων κάτι σαν νομοτέλεια;
Νομίζω πως μόνον αυτό υπάρχει, άσε τους να λένε πως όλα αυτά είναι "επιστημονισμός", ό,τι και να λένε ο κόσμος υπάρχει ανεξάρτητα από την θέληση του υποκειμένου, αν και τούτο ως δήλωση περιέχει τις απίστευτες αντινομίες και αντιφάσεις.
Είναι υποχρεωτικό να σκέφτεται έτσι ένας μισθωτός μαλάκας, και αυτός μαλάκας, αλλά εκ των πραγμάτων και όχι γιατί το θέλησε!

Το ζήτημα του εθνικισμού χαλάει φιλίες, πρόκειται για αέναη διαμάχη μεταξύ ιδεολογικών εθνών εθνοτήτων ίσως και φυλών, χωρίς "βιολογικό" υπόβαθρο βέβαια.

Ο "κεντρισμός" μεταξύ κομμουνιστών και δεξιών σοσιαλδημοκρατών είναι μια άσκηση ισορροπίας με σίγουρη την πτώση.
Το σίγουρο είναι πως αν ασκείς τέτοια αθλήματα δεν είσαι κομμουνιστής, ακόμα κι αν θα το ήθελες, αφού οι κομμουνιστές ακούνε 2.5 διεθνή και παθαίνουν αναφυλαξία, δερματικές παθήσεις, κάνουν εμετό και άλλα. 
Αν μάλιστα είσαι ύποπτος για σοσιαλπατριωτικές αμαρτίες, δεν έχει νόημα να διεκδικείς τον τίτλο.

Αν θα μπορούσε να γίνεις κάτι, γίνε μαγνήτης.
Μαγνήτισε τα πάντα με έναν μαγνητικό εγελιανισμό, έναν Έγελο μαγνήτη.

Η ιστορία είναι μια σειρά μαζικών εγκλημάτων χωρίς νόημα, απλά ζούμε εντός της.
Αυτό δεν είναι Έγελος, σίγουρα.

Θα ήθελα να σκεφτώ από την αρχή τα πάντα, αλλά με πρόλαβαν τα πάντα και σκέφτηκαν πρώτα αυτά, και για μένα και για τον εαυτό τους.
Το κενό δεν είναι λύση απλά γιατί δεν είναι εφικτό.

Η κούραση κάποτε έδινε δύναμη.
Τώρα δίνει μόνον έναν βαθύ ύπνο λίγο πριν τον εφιάλτη του πραγματικού.
Το συμβολικό έχει γίνει θέμα για πραγμάτευση, άρα έχει καταστραφεί, αναρωτιέμαι πως μπορούν ακόμα να μιλάνε γι' αυτό, ποιοί;

Πολλά είπαμε, ας κάνουμε και μια καλή πράξη, να λέμε την αλήθεια μεταξύ μας.




Ιωάννης Τζανάκος

Ανάγκη, κοινωνικός δεσμός και μηδέν..


Οι αντικειμενικές δομές ενός κοινωνικού συστήματος δεν αποτελούν μόνον ένα σύστημα δεσμών μεταξύ των επιπέδων οργάνωσής του.
Ο μαρξιστικός δογματισμός τείνει γενικά στην θεωρητική και πρακτική πρόταξη της υπαγωγής των δεσμών σε μια απόλυτη και νομοτελειακή υποδομή, ενώ κάθε νεοδεξιόστροφος ή νεοαριστερόστροφος αναθεωρητισμός επί των μαρξιστικών θεμελίων τείνει γενικά στην (θεωρητική) απολυτοποίηση των δομών δέσμευσης ανεξαρτητα από νομοτέλειες και τα σχετικά.
Ο μαρξιστικός δογματισμός συνέχει τόσο την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατική (εργατίστικη) θέση (πάνω στην βάση τής θεωρίας των "παραγωγικών δυνάμεων") και την αντίστοιχη ιστορική κομμουνιστική, ενώ η θεωρία περί της αντικειμενικότητας-υποκειμενικότητας των δεσμών που συγκροτούν (υποτίθεται) το εκάστοτε κοινωνικό σύστημα αφορά κυρίως στις διάφορες αναθεωρητικές "δημιουργικές" νεοαριστερές, ελευθεριακές ακόμα και αριστεροφιλελεύθερες θέσεις.



Πρόκειται για ένα θεωρητικό και πολιτικοθεωρητικό αδιέξοδο από το οποίο δεν θα υπάρξει κάποια ομαλή ιστορική διέξοδος.
Εξάλλου, η ιστορική διεργασία δεν φημίζεται για την ομαλότητά της, ειδικά όταν σχετίζεται με νέες συνθέσεις, λύσεις και άλματα, από συγκροτημένα και διαμορφωμένα συστήματα σε άλλα κ.λπ
Δεν είναι το καλό σενάριο, αλλά είναι το σενάριο της ιστορικής πραγματικότητας, η οποία είναι αδύνατον να εννοηθεί χωρίς και εκμηδενισμούς, αιωρήσεις, αναβιώσεις παλαιών τραυμάτων, δημιουργία νέων ρήξεων και γενικά ένα χάος.



Το γενικό σχήμα της νόησης σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν περιέχεται σε ομαλές ή συστηματοποιημένες μορφές, υπάρχει ως δεδομένη μια αναστάτωση των όρων τής σκέψης και της βίωσης, και μια γενική σύγχυση που δεν είναι ούτε ντε φάκτο γόνιμη ούτε ντε φάκτο άγονη και επικίνδυνη.



Οι δυνάμεις ενός ατόμου αν τούτο έχει επίγνωση αυτής της ρευστοποίησης και δεν σκοπεύει να αναπαυθεί στο παρόν-παρελθόν είναι ακόμα πολύ μικρότερες των δυνάμεων των σχηματισμένων πόλων, συσπειρώσεων, θεωρήσεων, άρα και ιστορικών πολιτικών και κοσμοθεωρητικών παρατάξεων.


Δεν είναι μόνον που αυτά δεν γίνονται από ένα άτομο ή περισσότερα άτομα, είναι το γεγονός πως όπως και να έχει υπάρχει και θα υπάρξει ακόμα πιο πολύ ξένωση, ρήξη, μηδενισμός των πάντων, διάλυση των δεσμών του παρελθόντος και πάντα μα πάντα μια απίθανη ασυνεννοησία και ακατανοησία, μια ερήμωση του κόσμου γύρω από το ανήσυχο και αποσταθεροποιημένο νέο υποκείμενο.


Γι' αυτό το νέο υποκείμενο δεν πρόκειται να υπάρξει πλέον κανένας άλλος δρόμος από την αλήθεια την ίδια, αλλά η αλήθεια είναι σήμερα ακόμα πιο μακριά γιατί τώρα, ως μοναδικό σημείο της ανθρώπινης νόησης αλλά και της ζωντανής αποξενωμένης εργασίας, αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να αναζητηθεί ούτε στην σταθερότητα των αναγκών και των νομοτελειών αλλά ούτε και στο αχανές και το διαρκές ψευδοελεύθερον των δεσμών και των υποκειμενικών δεσμεύσεων.




Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Μπελογιάννης, Τσίπρας (και Ζαχαριάδης)



Τα ζητήματα συνέχειας όπως αναδύθηκαν πάλι με το "μνημόσυνο" Μπελογιάννη θα έπρεπε να μας ανησυχούν και όχι να αναπαράγουν ψευδοπάθη.
Είναι προφανές πως ο Σύριζα και ο κύριος πρωθυπουργός εργαλειοποιούν με τον αθλιότερο τρόπο μιαν υπόθεση που δεν τους αφορά και τόσο.
Δεν ισχυρίζομαι πως δεν τους αφορά καθόλου, εφόσον όπως και να το κάνουμε ένα μέρος της αριστεράς μέσω αρχικά της Εδά και του εσ συνέχισε την πορεία του ως εκεί που είναι τώρα, με έναν προκαθορισμένο τρόπο.
Η διάχυση και ο τελικός διασκορπισμός του επαναστατικού αγώνα μέσα στον άμεσο δημοκρατικό αγώνα δεν συνέβει σε μια στιγμή, ούτε ήταν μόνον αποτέλεσμα του λενινιστικού σκιάχτρου του "οπορτουνισμού", αλλά ήρθε ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού στρατηγικών επιλογών των ίδιων των κομμουνιστών από την εποχή ακόμα του "σταλινισμού", των νέων ιστορικών συσχετισμών μετά την απαξίωση του ιστορικού κομμουνισμού, και ως αποτέλεσμα βέβαια και της επικράτησης των νέων μισθωτών μικροαστικών στρωμάτων στο ιστορικοπολιτικό πεδίο τής δημοκρατικής πάλης των εργαζομένων.
Η ανάπτυξη των αριστερών σοσιαλδημοκρατικών, δεξιο"κεντριστικών" (ευρωκομμουνιστικών) ρευμάτων αλλά και της λαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στην χώρα, δεν ήρθε ως αποτέλεσμα κάποιας ταξικής συνωμοσίας ή της επιρροής γενικά της αστικής ιδεολογίας, αλλά από αυτό το σύνολο των συντελεστών που σας παραθέσαμε σε μια σχηματική συνοπτική μορφή.
Οπότε, οι μη κομμουνιστικές αριστερές δυνάμεις όπως έχουν διαμορφωθεί, σε αυτήν την απαράδεκτη μάλιστα μορφή, έχουν και παραέχουν το δικαίωμα να επικαλούνται τις ιστορικές ρίζες τους, να κάνουν τελετές, να συγκροτούν τον δικό τους αντιδεξιϊσμό αναφερόμενοι στους αγώνες του λαού του οποίου αποτελούν μέρος.
Από την άλλη, ο κύριος ιδιοκτήτης τής μνήμης αυτής, το κκε, έχει βέβαια κάθε δικαίωμα να διεκδικεί το κύριον μέρος της και να υπενθυμίζει στούς "άλλους" την βασική κυριότητά του.
Μέχρις εδώ καλά. Τι καλά δηλαδή, χάλια.
Τίποτα δεν έχει μείνει το ίδιο και τίποτα δεν πρέπει να παραμείνει το ίδιο, ειδικά τώρα και ειδικά με τις νέες συνθήκες που έρχονται, με βραδύτητα αλλά για να εγκατασταθούν μονίμως γύρω από το ειδικό εθνικοπολιτικό και διεθνοπολιτικό πλαίσιο που συνέχει την χώρα "μας".
Τα ζητήματα τής αριστερής μνήμης είναι μεν σημαντικά, εφόσον μάλιστα υπάρχει μια διαρκής αναθεωρητική προσπάθεια από την ύποπτη σκοπιά της δεξιάς αλλά και του "κέντρου", αλλά από την άλλη έχουν μετατραπεί επίσης σε ένα είδος φετίχ, σε μια παγίδα, σε ένα αδιέξοδο χωρίς ελπίδα.
Η αριστερά στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνω και το κκε, έχει μετατραπεί σε ταυτοτικό σύστημα, σε εθνοτικοπολιτισμική ομάδα, και δεν έχει τις δυνάμεις για να θέσει ξανά εντός της και στην κοινωνία τα στρατηγικά ζητήματα, ούτε να ανοιχθεί στους ρεαλιστικούς ορίζοντες της γεωπολιτικής και κυριαρχικής διαμάχης στο σημείο ακριβώς που ευρισκόμεθα και όχι στο φαντασιακό σημείο μεταξύ 1936-1949.
Το ιστορικό σημείο αυτό είναι πραγματικό και διδακτικό ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά μετατρέπεται σε φαντασιακό και φετιχικό από την στιγμή που περιέχει τα πάντα στην σκέψη και δεσμεύει τον στρατηγικό ορίζοντά της και την πολιτική δημιουργικότητα όσων περιορίζονται σε αυτό. 
Αυτή η ροπή προς τα "πίσω" πέραν των ιδεολογικών της λειτουργιών, που είναι αναπόφευκτες - όπως και η ιδεολογία βέβαια, έχει λάβει τα χαρακτηριστικά τής ψυχικής, ιδεολογικής και πνευματικής καθήλωσης και χρησιμεύει επίσης για να διατηρηθούν βασικοί αλλοτριωτικοί πολιτικοί άξονες, και να αναπαραχθεί μια συγκεκριμένη πολιτική γεωγραφία με στενόμυαλα εθνικοτοπικά χαρακτηριστικά.
Η αριστερή ιδιομορφία τής χώρας, το κύρος της αριστεράς όπως προήλθε από τους δημοκρατικούς και ταξικούς αγώνες της, μπορεί ακόμα να σημαίνει πολλά μέσα σε έναν όλο και πιο δεξιό κόσμο, αλλά από την άλλη αρχίζει να σαπίζει, να γίνεται βραχνάς ακόμα και για την γενική υπόθεσή της, αν ακόμα παραμένει ένα τέτοιο πράγμα.
Η δημιουργία μιας κωμικής και ελεεινής περσόνας όπως ο Τσίπρας μέσα από αυτό το ιστορικό πεδίο θα έπρεπε να μας ανησυχεί, αν και το θέμα είναι κάπως παρακείμενο ως δευτερεύον στο στρατηγικό πρόβλημα τής αριστεράς, όχι γιατί δεν είναι αναμενόμενες οι δεξιόστροφες "αποστασίες" κ.λπ αλλά διότι τούτο το τυπάκι μπορεί παρά την αστειότητά του εκτός από το να κυβερνά μια χώρα να έχει το ανεπίγνωτο θράσος να συνεχίζει να αναφέρεται στο παρελθόν.
Μετά από το σκύλεμα του Κάστρο, το οποίο όμως θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια συμβολική τιμωρία για την απεραντολογία και την φλυαρία τού αυταρχικού κομμουνιστή επαναστάτη, ήρθε η σειρά του Μπελογιάννη, που τώρα πληρώνει, συμβολικά πάλι, την δημοκρατιστική πατριωτική του αφέλεια.
Εντάξει, δεν θα μπορούσε να πάει και στο "ιερό" του Ζαχαριάδη αν υπήρχε, αν και το τόλμησε να πάει να δει ένα θεατρικό έργο, γιατί αν και δεν υπάρχει "άλλος κόσμος" πιθανόν να τον δάγκωνε κανένα φάντασμα, τον αλήτη τον αρλεκίνο.







Ιωάννης Τζανάκος
   

Kısmet Yıldız - Harunêmın

KISMET YILDIZ - LÊ LÊ WAYÊ

Σύντομο ιστορικό μιας ταξικής "αποστασίας" σωτηρίας..



Αν συνενώσεις τις ιστορικές αφηγήσεις των πολιτικών χώρων μιας χώρας ή βγάζεις νόημα και μπορείς να διαμεσολαβήσεις νοητικά τις αντιθέσεις τους, λαμβάνοντας κάποια θέση ή μετατρέποντας την αρχική θέση σου, ή δεν βγάζεις νόημα, και παρατηρείς τότε μάλλον άναυδος την ασυναρτησία έχοντας ωστόσο την ελπίδα να βγάλεις κάποια στιγμή ένα νόημα.
Μπορεί εσείς να θεωρείτε από τις δικές μου τοποθετήσεις πως δεν βγαίνει νόημα, αλλά από ό,τι καταλαβαίνω και γω ούτε από τις δικές σας βγάζω εγώ νόημα.
Παρακολουθήστε λίγο την προηγούμενη ανάλυσή μου για το κενό σοσιαλδημοκρατικής κουλτούρας στην χώρα, και πείτε μου ειλικρινά.
Βγάζετε κάποιο νόημα;
Εγώ δε βγάζω πάντως, ή αν βγάζω αυτό περιέχει την δυσάρεστη "αίσθηση" της ασυναρτησίας αλλά και της υποκρισίας μαζί. 
Ας πούμε πως το τελευταίο, η υποκρισία, είναι ένα αόριστο πράγμα, ηθικολογικού χαρακτήρος, οπότε ας το αφήσουμε στην άκρη. 
Πάμε τώρα στην ασυναρτησία, και αφήστε με μέ έναν πυκνό και μάλλον χιουμοριστικό τρόπο να την περιγράψω σε μια μεγάλη πρόταση.
Παρακαλώ λάβετε αυτή την πρόταση απλά ως διασκεδαστική ή αδιάφορη, αν δεν σας αρέσει το ιδιόμορφο πολιτικό χιούμορ μου:


Η χώρα των θαυμάτων

Αποφασίσαμε ως κοινωνία ότι ανήκουμε στην "δύση" και ως εκ τούτου δεν μας πρέπει να μην έχουμε όλες τις δημοκρατικές παρατάξεις που υπάρχουν στις καθωσπρέπει δυτικές κοινωνίες, έτσι εκτός από την δεξιά και το κέντρο φτιάξαμε, ή μάλλον μας έφτιαξαν-φτιάξαμε το σοσιαλιστικό κόμμα του λαού, που δεν ήταν σοσιαλδημοκρατικό αλλά έβγαινε από το μετερίζι των λαϊκών αγώνων και των αγώνων της βιομηχανικής εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων, και δεν ήθελε να έχει σχέση με τσι προδότες σοσιαλδημοκράτες, άλλο που ήρθε ο Μιτεράν λίγο πριν βγεί, στο μπαλκόνι, και συνεπήρε τα πλήθη, μετά ήρθε και ο Αραφάτ, οι Κούρδοι, οι πετρελαιάδες, ήταν και "αντισιωνιστικό" το κίνημα, αλλά παραδίπλα τα παιδιά του Χαρίλαου αν και τα είχαν μαλώσει οι μπαμπάδες τους κάνανε αντιπολίτευση αριστερή, ενώ τα καλά παιδιά του εσ μαζί με τον Χατζηδάκι, τον Μάνο, και όλη την ψευδή διανόηση του αριστερού ευρωπαϊσμού, έκαναν τα γλυκά μάτια στην νδ, ενάντια στον λαϊκισμό εθνικισμό και σταλινισμό, λες να ήταν τούτοι οι σοβαροί σοσιαλδημοκράτες; μπα, ήταν πολλά πράγματα, αστειότερα, μέσα σε όλα ήταν και η β πανελλαδική, ακόμα και θαυμαστές του ένοπλου αγώνα νεοαριστεροί, αλλά είχαν τα προβληματάκια τους με το κράτος, πρώτοι στον αγώνα ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, δίπλα σταλινικοί μαοϊκοί, κάπου εκεί και οι πρώτοι αυτόνομοι, μαζί Καραμπελιάδες εκδόσεις Ρήξη, πρώτη μούρη Αντόνιο Νέγκρι, τώρα γράφει υπέρ του Συριζα και οι εδώ μεταφραστές και διαφημιστές του σήμερα υπερασπίζονται με πάθος την ορθοδοξία εναντίον των εθνομηδενιστών με τους οποίους πέταγαν μαζί μπόμπες εναντίον του Λεπέν στο Κάραβελ, αλλά άσε τους αυτούς, πάμε πάλι στο πασοκ, το οποίο μαζί με όλα είχε και έναν ωραίο τυπάκο, τον Αρκουδέα και ένα ωραίο υπουργό τον Λαλιώτη και κάπου εκεί την κάνανε τη δουλειά στο κκε και την κνε με την νέα κουλτούρα της (ψευδο-)αντίστασης από τα εξάρχεια, κάπου τα χάνουμε τα αυγά και τα πασχάλια, έχουμε και την δεξιά που είναι μια πολύ δημοκρατική δεξιά, πρώην βασιλόφρονες, χίτες μερικοί, κάποιοι όχι και τόσο λίγοι ήταν με τους Ναζί την περίοδο της κατοχής, αλλά τους ξέπλυνε ο "αντικομμουνιστικός αγών" αν και πάντα είχανε τον αδόλφο μέσα στη ψυχή τους, πρόκειται για γκράντε φιλελεύθερους, πιο φιλελεύθερος πεθαίνεις και ξαναζωντανεύεις ως Τζήμερος Πινοσέτ, αλλά κάπου εκεί πάλι έρχεται το νέο κέντρο, επενδύσεις εκσυγχρονισμός αλά Σημίτη με πολλά λεφτά, και αρκετή νέα σοσιαλδημοκρατία χωρίς συνδικάτα όμως, ή με το συνδικάτο της αδεδύ πάντα και τους διευθυντές τραπεζών ηγέτες της εργατικής τάξης, ντροπή δεν έχουν οι άνθρωποι, αλλά ούτε και οι άλλοι έχουν, στο μεταξύ αν μου πείτε μια σοβαρή απεργία μαζική να κάτσω να με χέσετε, αλλά δεν θα βρείτε από το 1977 και μετά, και τότε το πασόκ-πασκε και οι αριστεριστές την κάνανε, όχι το κκε, αλλά και που την κάνανε, τι έγινε; πασοκάρα πάσκε σε όλες τις βιομηχανίες, όλοι από τις "προβληματικές" επιχειρήσεις οι πασκίτες πήρανε μετάταξη στον δημόσιο τομέα, άρα κάτι ήξεραν, γι΄αυτό και οι εργοδότες το πήρανε χαμπάρι και έχουν φτιάξει δικά τους κυκλώματα προστασίας και συντεχνιασμού στις βιομηχανίες, αν μου πείτε τι κάνετε και τι κάνατε θα σπάσω πλάκα και θα γελάσω κι άλλο, γιατί φαντάζομαι και μαθαίνω τι έχετε κάνει όλοι σας, ένα πράγμα ξέρω μόνο για να τελειώνουμε με το απνευστί, όλοι οι συνάδελφοι του πατέρα μου από την Ελευσίνα που ήταν βιομηχανικός εργάτης πέθαναν πριν πιάσουν τα 60, όλοι όμως, όλοι, πέθαναν, πέθαναν, πέθαναν, και μόνον ο φάδερ την γλύτωσε λόγω άσθματος έφυγε από την βιομηχανία νωρίς και πεινάσαμε για λίγο αλλά έζησε, και ένα πράγμα μου έλεγε πάντα, και τώρα που τα λέμε, λίγο μηδενιστικό το βρίσκω και καταστασιακό, μόνο τα κορόϊδα δουλεύουνε εργάτες γιάννη μου και πεθαίνουνε, ο φάδερ απολύθηκε 30 40 φορές τότε, μου έλεγε πως μετά την απόλυση πήγαινε πάντα στους κινηματογράφους του Πειραιά και έβλεπε 2-3 μαζεμένες ταινίες πριν έρθει στο σπίτι, η μάνα μου δεν γκρίνιαζε, ωραία περνάγανε, δεν είχαμε σπίτι, και κάτι τελευταίο, ο φάδερ ήταν σοσιαλδημοκράτης, αγαπούσε τους κομμουνιστές, αλλά τους θεωρούσε και λίγο ανόητους, δεν είχε και άδικο, όμως αν δεν έχεις ζήσει Δραπετσώνα Πειραιά, δεν καταλαβαίνεις τίποτα από τα τότε πράγματα, ήμασταν και αεκτζήδες μέσα σε έναν ωκεανό γάβρων, αλλά πάλι πλάκα είχε, αυτά..




Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Οι σοσιαλδημοκρατικές σπουδές στην Ελλάδα (των υπερεπαναστατών)


Η καταγραφή όλων των ξεχωριστών κινημάτων που προήλθαν από τον κόσμο τής εργασίας δεν μπορεί να παραμείνει για πάντα στο σκοτάδι τής παλαιοελλαδικής μονομέρειας, αφού μιλάμε πάντα για ένα πλαίσιο ιστορικής επιστημονικής πραγμάτευσης και όχι μόνον για ιδεολογία ή αξίες.
Θεωρώ πως στην χώρα τούτη και στο εργατικό κίνημα εντός της υπάρχει μια μονομερής μεταφορά μόνον τής μαρξιστικής λενινιστικής και αναρχικής ή αριστερίστικης αφήγησης του εργατικού κινήματος, ενώ η β΄διεθνιστική και σοσιαλδημοκρατική θέση δεν έχει μεταφερθεί καθόλου, παρά το γεγονός πως είχαμε εδώ μιαν λαϊκή σοσιαλδημοκρατία, το Πασόκ, ειδικά τής πρώτης περιόδου μέχρι το 1985.
Το ίδιο το Πασόκ ως περισσότερο λαϊκιστικό κόμμα συμμαχίας πολλών κοινωνικών τάξεων, αν και με έντονη την παρουσία εντός και διά αυτού (ακόμα!) τής βιομηχανικής εργατικής τάξης, προώθησε έναν ιδιόμορφο αντιϊμπεριαλιστικό εθνολαϊκό μαρξισμό χωρίς όμως τις σοσιαλδημοκρατικές παραδόσεις που ήταν πάντα εργατοκεντρικές αν και ρεφορμιστικές. 
Ο πρώτος επιβοηθούμενος αριστερισμός, ως εθνοαριστερισμός, ήταν ο πασοκικός, θα θυμάστε βέβαια πως το Πασόκ την έβγαινε πάντα από τα αριστερά στο κκε, αλλά και στους ισχνούς ευρωκομμουνιστές τής πρώτης περιόδου (κκε-εσ).
Η σοσιαλδημοκρατική εργατική παράδοση ήταν πανταχού απούσα, ως αυθεντική ρεφορμιστική παράδοση, αλλά ακόμα και ο αριστερόστροφος κεντρισμός τής 2,5 διεθνούς αν και περιέχων στοιχεία αφορώντα τον εθνικό δρόμο προς την σοσιαλιστική απελευθέρωση δεν προβλήθηκε ποτέ.
Ούτε μεταφράσεις, ούτε συζητήσεις, ούτε ζυμώσεις, ούτε επιστημονική δουλειά, ούτε δυναμική σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία.
Με αυτό τον τρόπο, "εδώ", παρουσιάζεται ακόμα και σήμερα μια παντοδυναμία τής παλαιοκομμουνιστικής ερμηνευτικής τής ιστορίας τού παγκόσμιου εργατικού κινήματος ακόμα κι αν αυτή περιέχεται σε ευρωκομμουνιστικά ιδεολογικά πλαίσια, και η μόνη δυνατή ιδεολογική αντιπολίτευση σε ένα τέτοιο ιδεολογικό περιβάλλον μπορεί τελικά να είναι μόνον αριστερίστικη ή αναρχοαυτόνομη.
Ας υποθέσουμε τώρα πως κάποιος δεν είναι σοσιαλδημοκράτης ούτε καν με την 2,5-διεθνιστική "κεντριστική" θέση ή την θέση τού U-SPD (Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands – Wikipedia)(Independent Social Democratic Party of Germany - Wikipedia), αλλά παρά ταύτα την συμπαθεί ή την θεωρεί χρήσιμη για να πυροδοτηθεί μια διαφορετική συζήτηση και να καταπολεμηθεί ο αντιδημοκρατικός δογματισμός του ελληνικού κομμουνισμού και αριστερισμού, που θα βρεί "εδώ" κείμενα; που θα βρεί την ιστορία του κινήματος από την σκοπιά της σοσιαλδημοκρατίας; που θα βρεί αναλύσεις; πως θα μπορέσει να προτάξει και αυτή την θέση αλλά και τα ισχυρά σημεία της ιστορικής (εργατικής) σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στον μονόλογο των ιστορικών κομμουνιστών και των αριστεριστών;
Στην Ελλάδα πουθενά!
Θυμάμαι παλαιότερα πως είχα συζητήσει το θέμα με έναν από τους λίγους πραγματικούς σοσιαλδημοκράτες θεωρητικούς στην Ελλάδα, αν και δεξιός σοσιαλδημοκράτης (κανονικά του SPD ήταν και είναι ο άνθρωπος), τον Ηλία Κατσούλη, και τούτος μου είχε συστήσει μια μετάφρασή του από Μπέρνστάϊν και από ένα έργο του Κάουτσκι, τα οποία όμως δεν υπάρχουν πουθενά!
Επίσης μου είχε συστήσει μιαν εναλλακτική βιβλιογραφία από την σκοπιά τής νεώτερης σοσιαλδημοκρατικής διανόησης του SPD για την καταστολή των Σπαρτακιστών.
Κανείς δεν ασχολήθηκε, ούτε ασχολείται με την...σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα! 
Πρόκειται για σουρρεαλιστική μη ενασχόληση βέβαια, αφού ας πούμε ακόμα και ο πολύς κύριος Πρωθυπουργός της Ελλάδας και κατά κάποιο τρόπο ελεεινός ημισοσιαλδημοκράτης, ο Τσίπρας, είναι σίγουρο πως έχει διαβάσει Λένιν, είναι σίγουρο πως θεωρεί ακόμα στο βάθος (;) του λίγου εγκεφάλου του πως ο Κάουτσκι ήταν ένας αποστάτης προδότης του κινήματος, και σίγουρα έχει σε μεγάλη υπόληψη τον Γκράμσι, τον Τσάβες και τον Τσε Γκεβάρα, αν και ο ίδιος δεν θα είχε ποτέ την τιμή και την αντικειμενική δυνατότητα να φτάσει ούτε στο 1% της πολιτικής και ηθικής υπόστασης ή της σοσιαλδημοκρατικής ιδεολογικής ακεραιότητας του Κάουτσκι, μάλλον κατά Νόσκε και Έμπερτ τον βλέπω.
Έχουμε λοιπόν ως αριστερό πρωθυπουργό έναν Νόσκε που έχει διαβάσει πολύ Λένιν, ενώ πριν είχαμε έναν Κάουτσκι, τον Ανδρέα Παπανδρέου που είχε διαβάσει και ακολουθήσει Σαμίρ Αμίν, αφού πρώτα στην ζωή του ήταν τροτσκιστής κ.λπ κ.λπ!
Το αστείο μετά από όλα αυτά είναι πως μάλλον (και) εμείς ήμαστε ύποπτοι ως σοσιαλδημοκράτες...
Αυτό είναι το ιδεολογικό πλαίσιο του κινήματος στην χώρα, και σε αυτό το πλαίσιο μέσα ένα πράγμα θεωρείται εγγύηση αριστεροσύνης ακόμα κι όταν κάποιος είναι έτοιμος να γίνει Νόσκε και Έμπερτ:
Αριστερότερά του να είναι ο τοίχος!
Σωθήκαμε τώρα!
Είστε αστείοι..
Να μην ξεχάσω αύριο να συναντήσω την επαναστατική μάζα στην δουλειά...







Ιωάννης Τζανάκος Μαρτώφ

Τα εργοδοτικά μυστικά και εγκλήματα...και η σοσιαλδημοκρατία..


Μέσα από προσωπικές συζητήσεις με συναδέλφισσα που έχει συγγενείς εργαζόμενους στις βιομηχανικές επιχειρήσεις των Λάτσηδων έμαθα, και ας με διαψεύσει κάποιος, πως εκεί υπάρχει ένα μυστικοπαθές ημιπελατειακό και εκτός ελέγχου σύστημα τής εργοδοσίας που αποτρέπει κάθε κρατικό ή δημόσιο έλεγχο για τους όρους ασφαλείας στην εργασία.
Αν κάποιοι εργαζόμενοι γίνουν θύματα εργατικού "ατυχήματος" τότε η εργοδοσία κλείνει τις πόρτες, και αναλαμβάνει μόνη της με δικό της νοσοκομείο την περίθαλψή τους ή αν αποβιώσουν αποζημιώνει πάλι μόνη της τις οικογένειες.
ΠΟΙΟΣ έχει τα αρχίδια να καταγγείλει αυτούς τους καπιταλιστές και να σπάσει την σιωπή και την ντροπή του εργατικού κινήματος;;;;;

ΜΗΠΩΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΥΠΕΡΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ Μ-Λ;
Ή φτάνουν οι καταδρομικές επιχειρήσεις των αναρχοαυτόνομων;
Ποιός θα δουλέψει μέσα στους εργάτες για να τους βγάλει από το σκοτάδι της "προσωπικής" σχέσης με την εργοδοσία και των μυστικών διεκπεραιώσεων από μέρους της τής μοναδικής ανεπανάληπτης και ιερής ζωής τους;;
ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΑ;;

Καλά εγώ είμαι ένα τίποτα, ένας "σοσιαλδημοκράτης" σοσιαλπατριώτης υπάλληλος, που έχει βιώσει όμως (από την θέση του ξεδοντιασμένου ελεγκτή υπαλλήλου) την ΑΠΟΛΥΤΑ μυστικοπαθή διεκπεραίωση τής ζωής των εργατών ΌΧΙ κυρίως από το κράτος αλλά κυρίως από το μαφιόζικο ελληνικό αστικό και συνάμα αστικοφεουδαρχικό αληταριό που λέγεται "επιχειρηματική τάξη".
ΕΣΕΙΣ;;


Λόγια του αέρα είσαστε.. 





Ιωάννης Τζανάκος Μαρτώφ

Yuliy Osipovich Martov -- Down with the Death Penalty!


Down with the Death Penalty!

Yuliy Osipovich Martov

Down with the Death Penalty!

(June/July 1918)


Source: http://www.uea.ac.uk/his/webcours/russia/documents/.
First Published: Yu.O. Martov (eds. S.V. Tyutyukin, O.V. Volobuev, I.Kh. Urilov), Izbrannoe, Moscow, 2000, pp.373-383.
The endnotes are based on those supplied by D.B. Pavlov and V.L. Telitsyn on pp.525-526.
Translated: for marxists.org in 2004 by Francis King.
Marked up by Andy Blunden & Einde O’Callaghan for the Marxists’ Internet Archive.

Moscow, end of June – beginning of July 1918
With these words, comrade workers, you took to the streets on many occasions in the accursed days of Tsarism. These words were written on your glorious red flags. These words resounded during the great days of February 1917, when the yoke of age-old oppression was broken and the government of the revolution first pronounced: the death penalty is abolished.

In July 1917, when an attempt was made to restore the death penalty for the worst offenders against the people – for deserters from the battlefield, marauders and spies for foreign states – you protested against the restoration of the death penalty. You did so not out of sympathy for deserters or marauders, but because you realised the full extent of the danger to the people posed by the resurrection of the death penalty, even if only for the worst and proven criminals.

And when you protested in 1917 against the restitution of the death penalty, at your head stood those very people who are now ruling Russia. The Bolshevik party at that time called upon you not to allow the restoration of the death penalty even for spies, even for traitors, deserters and marauders. At that time that party told you that the death penalty, under all circumstances, for whatever crime, was savage barbarism which brought shame upon humanity. That Bolshevik party told you that socialists reject the death penalty, they reject the cold-blooded killing of unarmed criminals no longer capable of harm, they reject turning civilians into executioners, carrying out on court orders the foul business of depriving human beings, albeit criminal ones, of that greatest gift – life.

That Bolshevik party told you then: so the Christian church, professing a religion of love for thy neighbour, hypocritically justifies the murder of a person by the state authorities and the state courts when it suits it. Socialism will never stoop to such hypocrisy, and will never use its religion, the religion of fraternity of working people, to sanctify the cannibalistic principle of the death penalty.

Thus spake the present rulers of Russia. And, on taking power in October, at the Second Congress of Soviets they decreed:

The death penalty is abolished – even at the front!

These were their words, comrade workers, which you applauded, with which they bought your affection and your trust. You saw in them bold revolutionary fighters, ready to die for their ideas, and ready to kill their enemies in open battle for these ideas. But they could not be executioners, killing neutralised, already defeated, disarmed and defenceless criminals after a mock trial.

Such were their words, comrade workers. Now you can see their deeds.

* * *


As soon as they had taken power, on the very first day after they had announced the abolition of the death penalty, they started to kill.

They killed prisoners taken after battle in a civil war, just as all savages do.

They killed their enemies who had surrendered after battle on the promise that their lives would be spared. This is what happened during the October days, when the Bolshevik Smidovich gave a written promise to spare the lives of those Junkers who surrendered, and then allowed the prisoners to be beaten to death one by one. [1] Thus it was in Mogilev, where General Dukhonin surrendered to Krylenko, who in turn offered Dukhonin no protection as he was torn limb from limb before his very eyes. [2] The murderers remained unpunished. Thus it was in Kiev, in Rostov, and in many other towns as they were taken by Bolshevik troops. Thus it was in Sevastopol, in Simferopol, in Yalta, in Evpatoriya, in Feodisiya, where gangs of thugs massacred supposed counterrevolutionaries on the basis of lists, without any investigation or trial, not sparing even women or underage children.

After all these lynchings and reprisals, organised either at the instigation or with the connivance of the Bolsheviks, killings began to take place on the direct orders of the organs of Bolshevik power. The death pealty had been declared abolished, but in every town, in every province various “Extraordinary Commissions” [Chekas] and “Military-Revolutionary Committees” were ordering the shooting of hundreds upon hundreds of people. Some were killed as counterrevolutionaries, others as speculators, and yet others as robbers. No court established whether those sentenced were really guilty, nobody can tell whether the person executed was really guilty of conspiracy, speculation or robbery, or whether somebody ordered him killed in order to settle personal scores and satisfy a desire for revenge. How many innocent people have been killed like that all over Russia! With the silent approval of the Council of People’s Commissars, nameless individuals are sitting in Chekas passing death sentences. Among these individuals we sometimes discover criminals, bribe-takers, people themselves on the run from the law, and former tsarist provocateurs. Often, as in the case of the six Petrograd students executed by firing squad – we cannot even discover who precisely pronounced the death sentence.

Human life has become cheap. It is cheaper than the paper on which the executioner writes the order to destroy it. It is cheaper than the increased bread rations, for which a hired murderer is ready to send a person to the next world on the orders of the first villain who seizes power.

This bloody debauchery is being carried out in the name of socialism, in the name of that teaching which proclaimed the brotherhood of working people the highest goal of humanity.

This debauchery is being carried out in your name, Russian worker!

* * *


Having massacred tens of thousands of people without trial, the Bolsheviks have now resorted to passing death sentences in court.

They created a new Supreme Revolutionary Tribunal to try enemies of Soviet power.

At its very first session this new tribunal passed its first death sentence, which was carried out 10 hours later.

When they established this tribunal, the Bolsheviks did not declare that it would have the right to pronounce death sentences in spite of the decision of the Congress of Soviets to abolish the death penalty.

They hid their vile plan from the people. This plan was to create a court-martial, which, like Stolypin’s, was supposed to send those who displeased the Bolshevik party into the next world.

Like thieves in the night, they smuggled in the death penalty, abolished by the Second Congress of Soviets.

Sensing that shootings on Cheka orders and mob law were earning them the hatred of the entire people, they decided to precede executions by a pretence at a trial, supposedly to consider the guilt of the accused prior to execution.

But it is all a pretence, comrades! These courts do not exist.

Look at how they judged Captain Shchastny.[3]

He was accused of conspiring against Soviet power.

Captain Shchastny denied his guilt.

He asked to call witnesses, including those Bolshevik commissars who were supposed to be keeping an eye on him. Who could know better than they whether he was really intriguing against Soviet power?

The tribunal denied him the right to call witnesses. It denied him the very right that any court, apart from Stolypin’s courts-martial, grants to even the most serious criminal.

And this was a question of a man’s life or death.

It was a question of the life or death of a man who had earned the trust and love of those who served under him – the sailors of the Baltic Fleet, who protested against his arrest.

This man had rendered the people a great service by accomplishing a difficult feat: he withdrew all the ships of the Baltic Fleet from Helsinki, thereby saving them from the Finnish whiteguards.

But it was not the Finnish whiteguards, nor the German imperialists, who shot this man in anger: he was executed by Russian socialists, or by people who like to call themselves such: Messrs. Medvedev, Bruno, Karelin, Veselovsky, and Peterson – the judges of the Supreme Revolutionary Tribunal.

Shchastny was denied the right granted to any thief or murderer – the right to call witnesses to court. Not one of his witnesses was allowed to appear. But the court heard a witness for the prosecution.

And that witness was Trotsky.

It was that same Trotsky who, as Commissar for Army and Naval Affairs, had arrested Shchastny.

It was that same Trotsky who, as a member of the Council of People’s Commissars, had ordered that Shchastny be tried by this Supreme Tribunal, created for pronouncing death sentences.

And in court Trotsky behaved not as a witness, but as a prosecutor. As a prosecutor he declared: this man is guilty, condemn him! – having first gagged the man by forbidding him to call witnesses able to refute these accusations.

One does not need to be very brave to fight one’s enemies like that – already bound and gagged.

Nor does one need to be very honest or honourable.

No, that is not a court, it is a mockery of a court.

It is not a court, when sentence is passed by judge-bureaucrats who are dependent upon the authorities.

In the Supreme Revolutionary Tribunal there are no jurors from the general public, there are only state officials, drawing their salaries from the state treasury, which is in the hands of Trotsky and other People’s Commissars.

It is not a court, when the accused is not allowed to call witnesses in his defence.

It is not a court, when a representative of the highest authorities appears, masquerading as a witness, and orders the judges as a member of the government: crucify him!

And this non-court pronounced the death sentence, which was speedily carried out before people, revolted and shocked by this order to murder, could do anything to save the victim.

Under Nikolay Romanov it was sometimes possible, by pointing to the monstrous harshness of the sentence, to prevent it being carried out and rescue the victim from the executioner’s clutches.

Under Vladimir Ulyanov even that is impossible. The men and women at the head of the Bolshevik party were sleeping soundly, while somewhere, in the quiet of the night, the first person condemned by their court was being killed.

Nobody knew who was doing the killing or how. As under the Tsars, the names of the executioners are hidden from the people. Nobody knows whether Trotsky, having personally conducted this entire juridical comedy from beginning to end, turned up in person to observe and direct the execution.

Or maybe he too slept soundly, dreaming that the world proletariat was lauding him as the liberator of humanity, as the leader of the world socialist revolution?

Because it was in the name of socialism, in your name, proletarians, that these blind lunatics and vainglorious idiots carried out this blood-drenched comedy of cold-blooded murder!

* * *


The beast has tasted warm human blood. The murder machine has been started up. Messrs Medvedev, Bruno, Peterson, Veselovsky and Karelin have rolled up their sleeves and set to work as butchers.

We have already seen the first example, and now the Supreme Revolutionary Tribunal will be dispatching to the next world anyone that the Bolshevik party wishes to deprive of their life. It will turn as many people into corpses as conscientious bureaucrats working an eight-hour day can manage.

It has begun with an officer, who can be presented to the ignorant masses as an enemy of the people, as a counterrevolutionary. Soon it will be the turn of everyone who tries to open the masses’ eyes to the criminal and ruinous nature of the order the Bolsheviks have created.

There are already hundreds of workers and peasants, hundreds of socially-useful workers, numerous social-democrats and socialist-revolutionaries languishing in Bolshevik prisons and torture-chambers. For a word of criticism, for a word of protest, for openly expressing their convictions, for defending the interests of workers and peasants these people are locked up under guard. Sometimes, in a display of savage mob law, they have been killed without any cause. Now every one of them can pass through the courtroom of the Supreme Tribunal on their way to the next world.

For reprisals against all opponents of the Bolshevik party, to eliminate socialists and recalcitrant workers and peasants, the Stolypin courts-martial and the death penalty have been reintroduced.

But bloodshed gives rise to more bloodshed. The political terror the Bolsheviks introduced in October has saturated the air above the fields of Russia with bloody fumes. The civil war is becoming ever more cruel, people are becoming ever more savage and bestial, and the great precepts of genuine humanity, which socialism always taught, are being increasingly forgotten. In those places where Bolshevik power has been overthrown by the masses or by armed force, the same terror is beginning to be used against the Bolsheviks as they had been employing against their enemies. The followers of Dutov, Semenov and Alekseev, the Ukrainian haydamaki, the troops of Skoropadsky and Krasnov, and Drozdovsky’s detachments are all hanging and shooting. Peasants and landlords, having toppled their local Bolshevik soviets, treat their members with the greatest cruelty.

People are becoming more bestial on both sides – and the full weight of responsibility for this rests on that party, which in the name of socialism blasphemously sanctified the cold-blooded execution of unarmed prisoners, which hypocritically protests against whiteguard executions in Finland while Russian soil is being drenched in the blood of the victims of firing squads.

The increasing cruelty of the civil war can already be seen in covert killings. The Bolshevik commissar Volodarsky was murdered – the unfortunate victim of the mutual hatred sown by government terror. [4] And two days later a Red Army soldier killed an old worker – the social-democrat [Menshevik] Vasil’ev [5] who had given many years’ honest service to the workers’ cause. It is possible Vasil’ev was murdered by a man angered by the killing of Volodarsky, who wished to avenge it upon the first opponent he encountered.

The Social-Democratic Workers’ Party has always opposed political killings, whether carried out by state executioners or voluntary avengers. It spoke out against them even when revolutionaries killed Tsarist secret policemen. It taught the working class that it would not improve its lot by murdering people, even the worst enemies of the people, but by changing fundamentally the entire political structure, all the conditions which give rise to oppression and violence. And now the party warns workers and peasants driven to despair by the violence of the Bolshevik authorities: do not seek revenge against individual commissars and individual Bolsheviks, do not go down the road of killings, do not take the lives of your enemies, but content yourselves instead with removing power from them – the power you gave them in the first place!

We social-democrats are opposed to all terror, both from above and from below.

For this reason we are also against the death penalty – this extreme weapon of terror, to which all rulers resort to frighten people when they have lost their trust.

The struggle against the death penalty was inscribed on the banners of all those who struggled for the freedom and happiness of the Russian people, all those who struggled for socialism.

The history of the Russian people, so filled with suffering, sanctified the gallows and the scaffold, surrounding them with an aura of martyrdom. The best people in Russia climbed the steps of the scaffold or faced the rifles of the firing squads. Lev Tolstoy, Korolenko, Maksim Gorky and countless artists denounced the soulless business of killing a bound and unarmed man in the name of the law.

And now we have a party which calls itself revolutionary, workers’ and socialist, which has encroached upon the Russian people’s sacred loathing for the death penalty! It has the impudence to restore the executioner to his place among the highest officers of state power! It has inherited from Tsarism the bloody religion of judicial murder – in the name of state interests!

Shame on revolutionaries, whose executions justify those carried out by Nikolay and his ministers, and which were cursed by generations of the Russian people!

Shame on people, whose quick-firing courts erase the mark of shame from Stolypin’s vile, hateful courts-martial!

Shame on a party which uses the title “socialist” to sanctify the foul trade of the executioner!

The International Socialist Congress in Copenhagen in 1910 resolved to fight against the barbarous death penalty in all countries.

International socialism recognised that socialists should never, under any circumstances, reconcile themselves to that cold-blooded murder of unarmed people on state orders, known as the death penalty.

This resolution, comrades, was signed by all the current leaders of the Bolshevik party: Lenin, Zinoviev, Trotsky, Kamenev, Radek, Lunacharsky. I saw them there, in Copenhagen, raising their hands in favour of a resolution declaring war on the death penalty.

Later, in July last year, I saw them in Petrograd protesting against the application of the death penalty, even in wartime, even against traitors.

I see them now using the death penalty right and left, against bourgeois and workers, against peasants and officers. I see them demanding that their underlings do not stop to count the victims, but that they should use the death poenalty as widely as possible against the opponents of Bolshevik power.

I see how, like thieves in the night, they have crept in to set up a special court for pronouncing death senternces – a machine for murder.

And I say to these Bolshevik judges:

You are vile cheats and perjurors.

You deceived the Workers’ International. You supported the demand to abolish the death penalty everywhere, but you reintroduced it once power had fallen into your hands.

You are deceiving the workers of Russia when you bring in the death penalty, hiding from them the fact that it was condemned by the Workers’ International as savage barbarism and foul bestiality arising from the bourgeois order. You are deceiving those unfortunate Latvians and Red Army men when you send them to execute people tied hand and foot, concealing from them that the Workers’ International, in whose name you claim to rule, forbade such foul deeds.

You, Rakovsky and Radek, deceived the Western European workers when you told them that you were travelling to Russia to struggle for the socialist cause, a cause of the highest humanity. You deceived the Western European workers when you told them you were taking the lantern of socialism to backward Russia.

In reality you came here to cultivate that ancient barbarism fostered by the Tsars, to burn incense on the old Russian altar of human sacrifice, to increase contempt for other human lives to an extent unheard of even in our savage country, to organise executions all over Russia.

You, A. V. Lunacharsky, you who love to stand before the workers and extol in ringing terms the magnificence of the socialist ideal and the universal humanity of socialist teaching; you who roll your eyes to the heavens and sing the praises of the brotherhood of man in the socialist order, you, who denounce the hypocrisy of the Christian religion for sanctifying murder and who evangelise the new religion of proletarian socialism – you are thrice a liar, thrice a Pharisee when you take a rest from the intoxication of your vulgar phrases and join Lenin and Trotsky in organising judicial and extra-judicial murder!

All of you who signed up to the International’s agreement on the struggle against the death penalty, all of you who beat your path to power with promises to the working class to abolish the death penalty once and for ever – all of you are vile bankrupts, worthy of nothing but contempt!

* * *


“I cannot remain silent!” declared that grand old man Lev Tolstoy when he heard of the daily executions carried out on the orders of Stolypin’s courts.

Russian workers! Lev Nikolaevich [Tolstoy] did not call on you to remain silent at this time, when the executioner is once again a central figure of Russian life! Karl Marx, whose memory you recently honoured, did not call on you to remain silent. The great teacher of socialism was a sworn enemy of all that barbarism we had inherited from ages past. The executioner’s bloody work, carried out in the name of socialism, in the name of the proletariat, is a desecration of his memory.

We must not remain silent!

As you judge, so shall you be judged. Tomorrow the insanity of Bolshevism will have exhausted the democratic forces and will be replaced by that very counterrevolution it has been preparing. Tomorrow the same horrors may begin in Russia as have been happening in Finland, where any workers, any socialists can be slaughtered like wild animals. And woe to us if we protest about violence against workers and demand that the workers’ lives and honour be defended against tyranny, only to be told by the bourgeoisie: you, workers, approved the same sort of violence, the same sort of executions! You kept silent about them!

But we need not wait long for that moment. At this very moment counterrevolution, protected by German bayonets, rules the roost on the Don, in the Crimea, in the Ukraine, and in the Baltic provinces. And every volley from Bolshevik rifles, shooting the opponents of Bolshevik power here, will be echoed tenfold by other rifles executing local revolutionary workers and peasants. And both the local counterrevolutionaries, and the German commanders will say in reponse to workers’ protests: “We are doing it the Bolshevik way.”

The execution of one Captain Shchastny by the Bolsheviks will pave the way to the murder of tens of workers and peasants in the South and West of Russia. Because bloodshed breeds more bloodshed.

The working class must cry “stop!” to this river of blood.

The working class must declare loudly and as one to the whole world that this terror, this barbarism of execution after trial, and this cannibalism of execution without trial has nothing to do with the Russian proletariat.

To your rulers, who lost your trust long ago and rely now on naked force, you must say that they are perjurors, who have violated their own solemn promises, that the working class rejects as outcasts all those involved in the business of death sentences, all executioners, executioners’ assistants and those that inspire them.

To those workers who still belong to the Bolshevik Communist Party – a party of judicial and extra-judicial murder – you must say that they have no place in the workers’ ranks, as they all bear responsibility for the blood shed by the executioners. Say that to them and show it in practice by cutting off all comradely relations with them and treating them as plague-ridden outcasts, just as you always did to the pogromists from the Union of the Russian People.

The party of death sentences is as much an enemy of the working class as the party of pogroms.

Let all those ignorant, blinded, and debauched sons of the working class who have been bought see, that the family of the proletariat will never forgive them their participation in the business of execution!

Let all those who have not yet lost their socialist outlook make haste to distance themselves from the Medvedevs and Stuchkas, the Krylenkos and Trotskies, Dzerzhinskies and Sverdlovs, from all those who are in charge of wholesale and individual murder!

We must not remain silent! For the honour of the working class, for the honour of socialism and the revolution, for our duty to our motherland and the Workers’ International, for the principles of humanity, for our hatred of autocracy’s gallows, for the beloved memory of our martyred fighters for freedom – let the mighty call of the working class resound across all Russia:

Down with the death penalty!
Let the people judge the executioner-cannibals!

Yu. Martov





Endnotes


1. Martov is referring here to the suppression of the Junkers of the Aleksandrovsky Military Academy

2. Nikolay Nikolaevich Dukhonin (1876 – 1917) was appointed Supreme Commander in Chief on 3/16 November 1917. He refused to carry out the Council of People’s Commisars’ order to begin peace negotiations with the Austro-German military command. On 9/22 November he was removed from his post, replaced by N.V. Krylenko, and arrested. On 20 November/3 December he was killed with great cruelty by soldiers.

3. A. M. Shchastny was the Commander of the Baltic Fleet. In February 1918 he moved the 236 ships that were based at Helsinki to Kronstadt, as they were in danger of being taken by German troops. He was arrested by the Cheka on fabricated evidence and brought to court. He was sentenced to death by the Revolutionary Tribunal on 21 June 1918.

4. V. Volodarsky (M.M. Goldshtein) was a Bolshevik, the editor of Krasnaya gazeta, and Press Commissar for the Petrograd Commune. He was killed in Petrograd on 20 June 1918.

5. Vasil’ev was a worker, a Menshevik who had been in the party for 20 years. He was shot during the night of 21-22 June 1918 on the way to a Red Guard headquarters, ostensibly for trying to run away. He had been arrested on the pretext that he needed to be questioned about the murder of V. Volodarsky.



Translator’s notes


Yuliy Osipovich Martov (real surname – Tsederbaum) (1873-1923) was from 1903 the leading figure in the Menshevik faction of the Russian Social-Democratic Workers’ Party, which existed as a largely separate party from 1912. In 1917 he was eclipsed by more moderate leading Mensheviks such as Irakli Tsereteli and Nikolay Chkheidze, and became the leading figure of the minority left-wing Menshevik-Internationalist faction. Following the Bolshevik seizure of power, the Mensheviks regrouped around Martov, who maintained a courageous stand of principled socialist opposition to the Bolshevik regime. The article reproduced below provides a good example of this stand. Martov was allowed to travel to Germany in 1920 to attend a congress, where he remained until his death from tuberculosis in 1923.

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..