Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

4 σημειώσεις για την Νέα [Εγγύς] Ανατολή..



1.
Η καταστροφή της αλαζονείας των κυρίαρχων τοπικών εθνοκρατικών δυνάμεων που αναδύθηκαν μετά από την αποικιοκρατία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Μεσοποταμίας είναι πλέον σημαντικότερο καθήκον ("εκεί") από την καταπολέμηση του (οριζόμενου ως) "δυτικού ιμπεριαλισμού".
Μιλάω κυρίως για την Τουρκία, το Ιράν και όλα τα αραβικά κράτη και λιγότερο για το Ισραήλ, το οποίο πρέπει ωστόσο κι αυτό να "συμμαζευτεί" εντασσόμενο ειρηνικά στην Νέα Ανατολή, αν και δεν είναι η "δαιμονική" "σιωνιστική" δύναμη όπως την περιγράφουν οι εθνικιστές και οι θεοκράτες των άλλων ομάδων στην (εγγύς) Ανατολή και οι "αντιιμπεριαλιστές" της δύσης (στην πραγματικότητα οι αντι-δυτικοϊμπεριαλιστές).
Η επικέντρωση στον επιθετικό σιωνισμό ή (απλά) στον σιωνισμό και τον δυτικό ιμπεριαλισμό εξυπηρετεί μόνον την αλαζονεία των ανατολικών εθνικισμών και θεοκρατιών "εντός" των διαμορφωμένων μεσανατολικών εθνοκρατών (και της Τουρκίας) ή "παρακείμενα" αυτών "εντός" των μη κρατικών ή ημι-κρατικών ισλαμοφασιστικών κινημάτων.
Η δράση του δυτικού ιμπεριαλισμού σε όλες τις μορφές του επί της συγκεκριμένης περιοχής δεν είναι "χειρότερη" από την δράση αυτών των δυνάμεων, ίσια ίσια θα μπορούσε να λειτουργήσει στο πλαίσιο της ετερογονίας των σκοπών (και ιστορικών πράξεων) "θετικότερα" από τις δράσεις των "τοπικών" εθνοκρατικών (εθνικιστικών και εθνοθεοκρατικών) ανατολικών δυνάμεων.
Όλες οι πραγματικές προοδευτικές δυνάμεις και στην μισθωτή εργασία και στην μικροαστική τάξη και στην φτωχή αγροτιά, αλλά και στην αστική τάξη αυτών των χωρών, είναι αναγκαστικά αλλά και σοφά τελικά φιλοδυτικές, ή για να το πω "ωμά" φιλο-δυτικοϊμπεριαλιστικές. 
Δεν έχουν πλέον άλλο δρόμο.
Αλλά δεν γίνονται εξαιτίας αυτής της αναγκαστικής τροχιάς τους "κατανοητές" από τους δυτικούς αριστερούς που συνεχίζουν να αγνοούν ανοήτως την "μαύρη" ιδιαιτερότητα τής περιοχής και την σαπίλα όλων των εθνικιστικών και θεοκρατικών αντι-δυτικοϊμπεριαλιστικών δυνάμεών "της" (οι οποίες παρεπιπτόντως έχουν οικειοποιηθεί και εκτρέψει σε ακόμα αντιδραστικότερη κατεύθυνση το δυτικής προελεύσεως ιδεολόγημα τού "αντισιωνισμού").

2.
Δυστυχώς, ναι, θα το επαναλάβω, δυστυχώς, στον νέο χαοτικό αναδυόμενο πολυπολικό κόσμο, η Δύση και ο δυτικός ιμπεριαλισμός ως συμμαχική ενότητα δυτικών ιμπεριαλιστικών κρατών και ιμπεριαλιστικών κεφαλαιοκρατικών ομίλων, αποσύρεται ως κυρίαρχη δύναμη από την περιοχή ή φαίνεται "ακόμα" πως αποσύρεται.
Την αφήνει ίσως στο έλεος σκοτεινών αντιδραστικών δυνάμεων, αντιδραστικότερων και σκοτεινότερων από την ίδια.
Όταν κάποτε ασκούσαμε κριτική στους δυτικούς ιμπεριαλιστές δεν περιμέναμε ίσως ότι οι ανερχόμενοι αναδυόμενοι ανατολικοί ιμπεριαλιστές και (περιφερειακοί) μικροϊμπεριαλιστές θα ήταν τόσο ζοφεροί και άθλιοι.
Εμείς εδώ στην Ελλάδα, ως διαφοροποιημένοι αριστεροί, όσοι όμως δεν ήμασταν και δεν είμαστε κΚε ή αριστεριστές, αλλά ούτε και εθνοδεξιοί αντιδυτικιστές, βλέπαμε στην Τουρκία τα πρώτα ιστορικά σημεία της αυτοδημιουργημένης νέας ανατολικής αθλιότητας, αλλά ίσως οι περισσότεροι και από αυτή την ειδική κατηγορία αριστερών θέλαμε (όχι εγώ πάντως) να πιστεύουμε πως και για αυτό ευθύνεται μόνον ή κυρίως ο δυτικός και συγκεκριμένα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός. 
Δεν ήταν εντελώς λάθος αυτή η ανάλυση, εφόσον όντως (και) η Τουρκία βοηθήθηκε στην "πρώτη ιστορική φάση" (σχεδόν μέχρι τις μέρες μας) και από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές (Νατο και Η.Π.Α κυρίως) αλλά και από το όχι ιδιαίτερα ευφυές στρατηγικά Ισραήλ, για να παίξει τον ρόλο του νατοϊκού χωροφύλακα.
Το πόσο μη "δαιμονικός" ήταν και είναι ο σιωνισμός, ήτοι το εθνικοδημοκρατικό ή εθνοσωβινιστικό κίνημα των διωκόμενων Εβραίων (αστών και προλεταρίων), φαίνεται από την κοντόθωρη αφέλειά του να στηρίξει την Τουρκία.
Όπως στήριξε και τον Σάχη. 
Μόνον ανόητοι στρατηγικά θα έκαναν τόσο χοντρά λάθη στην ιστορική γεωπολιτισμική οπτική τους. 
Και τα έκαναν τα λάθη, με αποτέλεσμα τώρα να είναι στην κατάσταση "τρεχάτε ποδαράκια μου" με τους σιχαμερούς κεμαλιστές ή ισλαμοκεμαλιστές.
Είναι ίσως αργά, εξάλλου ούτε και τώρα έχουν πάψει (και το Ισραήλ και η Δύση) να ελπίζουν στην επιστροφή της Τουρκίας στην αγκαλιά τους.
Αυτό δεν αποκλείεται, αλλά θα είναι αν γίνει το δεύτερο και σημαντικότερο λάθος τους, αν και δεν κάνουν μόνον λάθη, αυτό ας το ξαναπούμε.

3.
Θα το πω χωρίς να το επεκτείνω άλλο, στην πραγματικότητα θα το επαναλάβω:
Η νεοτσαρική Ρωσία, στα χνάρια της μετασταλινικής κυρίως ΕΣσδ, επιβοήθησε και επιβοηθά τις μαύρες εθνικιστικές δυνάμεις στην εγγύς Ανατολή, όχι όλες βέβαια, έχει προτιμήσεις! Τις γνωρίζουμε και είναι αυτές που κοντράρουν την δυτική επιρροή, όταν την κοντράρουν, όποιες είναι και ό,τι να ναι, αρκεί η Ρωσία να "κερδίσει" κάποτε έναν ηγεμονικό ρόλο στην Ανατολή.
Αυτό που προσφέρει η Ρωσία διαχρονικά στην (εγγύς) Ανατολή των εθνικιστών και των θεοκρατών είναι ένα "συμβόλαιο" σεβασμού στην εθνοκρατική κυριαρχία, ήτοι μια ιδεολογία και μια πρακτική σεβασμού τής ονομαστικής αξίας τής βεστφαλιανής αρχής της εθνικής κυριαρχίας (στην πραγματικότητα μιας δογματικής μορφής της).
Αυτός είναι και ο λόγος που οι "εδώ" ανόητοι ρομαντικοί εθνικιστές (όχι όλοι είναι αλήθεια) φλερτάρουν με την ρωσική επιρροή. 
Νομίζουν ότι αυτή η "πρόταση" ισχύει και για την χώρα μας.
Καταρχάς δεν ισχύει για την χώρα μας, η οποία θεωρείται ορθώς από τους Ρώσους ανατολικούς "εθνοκρατιστές" προσδεδεμένη στην Δύση.
Ακόμα και γεωπολιτική γεωπολιτισμική αποστασία τής χώρας μας να συνέβαινε υπό τους όρους μιας αναδυόμενης "ρωσοφιλίας", αυτή θα είχε ως "κόστος" έναν "πολυδωσιλογικό" εμφύλιο (μεταξύ "ρωσόφιλων" και "δυτικόφιλων") αλλά και απώλεια εδαφών. 
Η Ρωσία είναι όπως ήταν πάντα ένας ηγεμονικός οργανωτής κάποιας αυταρχικής μορφής Ανατολής, όχι ότι αυτό απαραίτητα είναι της χειρότερης εκδοχής. 
Δεν σημαίνει αυτή η νεοαυταρχία, αλλά ούτε σήμαινε η παλιά ανατολική αυταρχία όπως την φαντάζονταν η Ρωσία, κάτι το "δαιμονικόν" ή κακό απαραίτητα. 
Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που κρίνουν τα "θετικά" και τα "αρνητικά" σημεία για τους μεσανατολικούς λαούς όταν ακολουθούν μια τέτοια "πρόταση".
Το "αρνητικότερο" σημείο για μένα είναι η διατήρηση τής συμπλεγματικής και αδιέξοδης μονοεθνοτικής και μονοθρησκευτικής αλαζονείας αυτών των δυνάμεων, η οποία τις καθηλώνει σε μια προηγούμενη μαύρη φάση τού δυτικής έμπνευσης εθνικισμού. 
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν κολλήσει στον 18ο και τον 19ο αιώνα, και αν προχωράνε πάνε ντουγρού στον μεσοπόλεμο και μόνον.
Σε αυτή την καθυστέρηση και σε αυτή την εμπλοκή τούς καθηλώνει πλέον και Ρωσία που πουλάει ιδεολογικά φύκια τού παρελθόντος για μεταξωτές εθνοκρατικές κορδέλες τού παρόντος και τού μέλλοντος.
Δυστυχώς υπάρχει μια πιθανότητα σε αυτό το ξεπερασμένο και μαύρο σκηνικό να εμπλακούμε και εμείς.
Πως το εννοώ ακριβώς; δείτε:

4.
Καθόμαστε και προσπαθούμε μερικές φορές να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, για το τι είναι ο εθνικισμός, για το αν και πως είναι ή δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ένας αμυντικός εθνικισμός, και άλλα ενδιαφέροντα και αδιέξοδα, και δεν σκεφτόμαστε πως το πραγματικό πρόβλημά μας είναι η πραγματική γεωπολιτική και γεωπολιτισμική εγγύτητά μας με τον αναδυόμενο (νέο) ανατολικό εθνικισμό (στην εγγύς Ανατολή) που είναι ένας εθνικισμός τής χειρότερης και αντιδραστικότερης μορφής με μοναδικές εξαιρέσεις τον κουρδικό και τον ισραηλινό δημοκρατικό εθνικισμό, αλλά και τον σε ύπνο ακόμα δημοκρατικό εθνικισμό μέσα στο Ιράν. 
Αν τα σύνορα της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας ήταν πιο μέσα στην Ανατολή δεν θα μας απασχολούσε (και) η δική μας αντανακλαστική (άρα ετεροκαθορισμένη) απάντηση στον ανατολικό μαυροεθνικισμό, και εγώ ακόμα λ.χ θα ήμουν ένας τυπικός αντίφα οικουμενιστής κομμουνιστής κ.ο.κ. 
Επειδή όμως έχουμε φάει το πακέτο, αν δεν θέλουμε να στρουθοκαμηλίσουμε και να παραμείνουμε ευτυχείς ανόητοι και το βλέπουμε αυτό κατάματα, είμαστε υποχρεωμένοι να δούμε τι θα κάνουμε με αυτό όλο το σκηνικό χωρίς να περιμένουμε σωτηρία ούτε από τους Ρούσκι ούτε από τις Η.Π.Α και το Ισραήλ. 
Πάντως και στο επίπεδο της εθνοτικής μας υπόστασης και στο επίπεδο της δημοκρατικής ή ελευθεριακής συνείδησής μας, αν είναι ιστορική συνείδηση και όχι αυτά τα τρελά της νέας αριστεράς, όχι μόνον δεν μας συμφέρει (υπό τις δεδομένες συνθήκες) να υποχωρήσει κι άλλο ο δυτικός ιμπεριαλισμός αλλά να προχωρήσει βαθύτερα στην αποδόμηση τής παλαιάς Ανατολής. 
Αυτό ισχύει, ως δεδομένη κατάσταση και ως πλοκή των ιστορικών μας συμφερόντων, όσο η χώρα απειλείται (ως οριακή ή συνοριακή χώρα) από μια ανατολική δεσποτεία όπως η Τουρκία, και όσο είναι προσδεδεμένη στην Δύση, ενόσω οι αναδυόμενες ανατολικές (καπιταλιστικές) ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τείνουν να συνεχίζουν να εξυπηρετούν την ("όμοιά" τους) Τουρκία και να μην εγγυώνται (ούτε αυτές) την δική μας ασφάλεια. 
Η πιθανότητα να αποχωρήσει-αποστατήσει η χώρα από την Δύση δεν περιέχει εγγυήσεις ότι δεν θα γίνει αντικείμενο διαμελισμού υπό το βλέμμα αυτών που την "καλούν" σε "έξοδο" και "νέα συμμαχία".
Πολύ φοβάμαι ότι η Δύση όχι μόνον δεν θα "συνεχίσει" να "επεκτείνεται" αλλά θα υποχωρήσει κι άλλο, αφήνοντας (και) εμάς εκτεθειμένους στους γνωστούς σκύλους.
Επειδή όμως το ξέρουμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί, χωρίς καμία ελπίδα ότι θα μας σώσουν λουξεμβουργιανοί πεζοναύτες! όπως πολύ σωστά είπε και ένας σοφός γεωπολιτιστής, και επειδή δεν ανήκουμε στην κατηγορία των ηλιθίων τής αριστεράς αλα Τσάμπερλαιν (που ήταν Τόρυς αλλά ανόητος σε αντίθεση με τον Τσώρτσιλ), πρέπει να σκεφτούμε μόνοι μας τι θα κάνουμε μόνοι μας.
Στην κυριολεξία μόνοι μας.


Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου