Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

αρνήσεις και απαρνήσεις εκ βαθέων..[1]


Η εξωτερική μορφή των όντων δείχνει την ουσία τους;
Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση σε αυτό το ερώτημα, εφόσον αυτό που τίθεται ως εξωτερική μορφή μπορεί να σημαίνει πολλά και διαφορετικά πράγματα και αυτό όχι μόνον ως προς την ποικιλία και το πλήθος των εξωτερικών μορφικών χαρακτηριστικών των όντων αλλά και ως προς την ποικιλία και το πλήθος των προσλήψεών τους.
Σε αυτό το εξομολογητικό κείμενο δεν ισχυρίζομαι ότι κοινοποιώ ένα ορθό κριτήριο για όλα αυτά τα πράγματα, αλλά ότι έχω και εγώ ένα σύνολο κριτηρίων ως προς την φαινομενικότητα των όντων που με απασχολούν, και αυτό  το σύνολο θέλω να εκδηλώσω εδώ με την ειλικρινή θαρρώ παρρησία που έχει ένας άσημος άνθρωπος.
Ποιός νοιάστηκε και τι έγινε τελικά; 
Κανείς δεν νοιάζεται και δεν έγινε τίποτα.
"Κάτι τρέχει στα γύφτικα", όπου τα γύφτικα είμαι εγώ, ένας γύφτος με τα όλα του, όπως και άλλοι που δεν θα προκαλέσουν ποτέ ενδιαφέρον σε αυτούς που έχουν καταλήξει στη ζωή τους ότι κάπου έχουν καταλήξει εν πάση περιπτώσει, και είναι διακριτοί και σαφείς ως προς την ταυτότητά τους.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχετε καταλήξει οι περισσότεροι σε σταθερές ιδέες για το τι είναι η κοινωνία, η ζωή, το ον, η ουσία, ο άνθρωπος, η εργατική τάξη, το έθνος το μη έθνος, η οικουμένη κ.λπ και βέβαια έχετε καταλήξει στο τι είναι το ορθό και αληθές, οπότε μπορείτε να αξιολογήσετε τα πάντα ιεραρχώντας τα με σκληρότητα κι ας ακούτε μερικοί μερικοί την λέξη ιεράρχηση με φρίκη.
Εγώ τραβάω τον δρόμο μου στο πουθενά και από εκεί πρόκειται να συνεχίζω να διαλύω ό,τι μπορώ να διαλύσω από τις βεβαιότητες που κατέστρεψαν την ζωή μας αλλά και την ζωή των περισσοτέρων, και συνεχίζουν να την διαλύουν.
Ας επιστρέψω στην αρχή.
Τι είναι αυτό που με ανησυχεί περισσότερο πλέον στην εξωτερική μορφή μερικών κοινωνικών υποκειμενικών όντων;
Μα όπως καταλάβατε, η βεβαιότητα, η οποία λαμβάνει κατά την δική μου σκοπιά πάντα μια χυδαία εξωτερική μορφή:
prtmai19
Μια από τις "έμμονες ιδέες" που θα ήθελα να υπερασπιστώ ακόμα και στην αισθητική θεωρία είναι αυτή που κρίνει ως (αισθητικά και νοηματικά) Υψηλό ό,τι καταρρέει προς κάποιο Ύψος, άρα στερείται κι αυτό της βεβαιότητας.
Η "αντιμεταφυσική" κάποιων μοντέρνων θεωρητικών της ιστορίας της σκέψης και της αισθητικής έχει πέσει σε σφάλματα κρίσης επί των υπεροχικών μορφών της τέχνης ή της τέχνης-κυριαρχίας επισυνάπτοντας το Υψηλό σε κάποια μορφή βεβαιότητας, ενώ στην πραγματικότητα το Υψηλό ως Υψηλό φέρει και φέρνει τον τρόμο του χάους που σημαίνει το Ύψος στις καθημερινές υπάρξεις, οι οποίες μάλλον τείνουν προς την επιθυμία και την πραγμάτωση κάποιας βεβαιότητας άρα και σταθερότητας στην "ζωή" τους.
Είναι θαρρώ προφανές πως "πολιτική" με τους όρους του Υψηλού αποτελεί σπάνιον είδος, και μάλιστα δεν σημαίνει αυτό που δηλώνεται από όλους σχεδόν ως αριστοκρατική αρχή.
Δεν είναι ο κάθε αδωνίσκος αριστοκράτης τής πολιτικής ή ο κύριος με το λειρί, πως τον λένε, α ναι, ο α-Σεβαστάκης, η φωνή του αριστοκράτη αριστερού ή φιλελεύθερου, ή το πράμα Κασιμάτης. 
Νομίζουν κάτι τέτοιοι ότι είναι κάτι σαν αριστοκράτες ή αριστοκρατιστές τής πολιτικής, ο καθείς τους με άλλο τρόπο, αλλά στα αλήθεια είναι  ταπεινά και ασθενή εκτοπλάσματα τής εκάστοτε χυδαίας κομματικής ή φατριαστικής προπαγάνδας εμφανιζόμενα σε κύκλους γραφειοκρατών ή καπιταλιστών. 
Το τελευταίο το δηλώνω χωρίς καμία πρόθεση να το σημάνω εντός μιας οικείας αντικαπιταλιστικής ή αντεξουσιαστικής ρητορείας. Απλά συμβαίνει.
Η υψηλή στρατηγική και πολιτική κατέχεται από το φάντασμα μιας ανέφικτης ενότητας των συγκροτητικών στοιχείων της.
Μην στέκεστε μόνον στην κατεύθυνση της πολιτικής και στα ειδικά συμφέροντα ή ενδιαφέροντα που θεραπεύει, αν θέλετε να κατανοήσετε αυτό που μόλις σας είπα.
Όταν αυτή η ενότητα των στοιχείων της γίνεται όντως ανέφικτη η υψηλή στρατηγική και πολιτική ηττάται διατυμπανίζοντας την ήττα της αυτή δια των διχασμών που συνεχίζει να φέρει και φέρνει.
Τραβάει τον δρόμο της διαίρεσης ως εκεί που δεν παίρνει άλλο, μπας και γίνει εμφανής η απολεσθείσα ενότητα ή η απώλεια κάθε πιθανής ενότητας αυτών των στοιχείων που την συγκροτούν ή θα μπορούσαν να την συγκροτήσουν.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον διαιρετικό λογισμό ως εκεί που φτάνουν οι διαλεκτικοί αντίπαλοι στον γκρεμό του χάους και της απροσδιοριστίας του πραγματικού που δεν θέλουν να αναγνωρίσουν.
Σε αυτό και μόνον το πλαίσιο έφτασα και φτάνω ως πολιτικό υποκείμενο που επιδιώκει την ριζική ενότητα μιας διαλεκτικής ριζοσπαστικής πολιτικής, ακόμα και με το κόστος κάποιου ναρκισσισμού που εκθέτει, να κάνω λ.χ δηλώσεις για την αδιαφορία μου απέναντι στα δίκια των Παλαιστινίων.
Αλλιώς δεν πρόκειται ούτε να καταλάβουν μερικοί τίποτα, αλλά θα παραμείνουν χυδαίοι και στην "εξωτερική" μορφική αθλιότητά τους, καρναβάλια κανονικά ενός φασίζοντος ψεύτικου ύποπτου και βέβαια μονομερούς πάντα "αντιιμπεριαλισμού":
prtmai13
Αυτή η εικόνα σας ικανοποιεί; ή μάλλον, νομίζετε πως δεν φαίνεται το πρόβλημά σας πλέον;
Τι κάνει αντίθετα ένας "λεπρός", ένας άσημος, ένας πραγματικός γύφτος;
Λέει την αλήθεια που δεν θα πείτε ποτέ τελικά, και έτσι θα σας πει και για το ψεύδος σας..
Καταρχάς είπα την αλήθεια για αυτό που λέει η καρδιά μου, δηλαδή δεν έκρυψα το πάθος μου όπως το κρύβουν ας πούμε οι πολυπληθείς "φιλοπαλαιστίνιοι" της εγχώριας αγοράς επαναστατικών ή ακροδεξιών αντισιωνιστικών ιδεολογημάτων, όταν πλαταγίζει από μίσος το στόμα τους και αφρίζει όταν μιλάνε για τους Κούρδους και τους Εβραίους του Ισραήλ.
Αντί να χάσω άλλο χρόνο με τις γνωστές υποκρισίες του τύπου "είμαι και με τους Κούρδους είμαι και με τους Παλαιστίνιους", προτίμησα να γίνω ένα σκεύος τής απόλυτης διαίρεσης που μας κατατρύχει ως παγκόσμιο κίνημα, και όχι μόνον σε αυτό το κρίσιμο "δίδυμο" που έλκει ή απωθεί την επιλεκτική αλληλεγγύη μας.
Δεν είναι λοιπόν ναρκισσισμός να πω πως είμαι ο μοναδικός ''περιθωριακός" στοχαστής στην ελλαδική επικράτεια που έλαβα τη θέση που αρμόζει σε αυτό τον διχασμό χωρίς να κάνω υποχωρήσεις επωφελείς για το προσωπικό μου "προφίλ" το οποίο ούτως ή άλλως το έχω χεσμένο.
Εσείς σύντροφοι συνεχίστε να υποκρίνεστε, και όταν δεν υποκρίνεστε να καταντάτε σαν την Παπαρήγα που ετόλμησε να συγκρίνει Κούρδους και Κοσοβάρους και απέδειξε με την πλήρη ειλικρίνειά της ότι στην πραγματικότητα επέλεξε λαούς έναντι άλλων, πράγμα που στην πραγματικότητα κάνετε κι εσείς, απλά δεν έχετε την ακράτεια φανατίλας που έχει αυτό το αγράμματο άτομο. 
Ό,τι είναι μετωπικά αντίθετο στην Δύση σάς κάνει, σάς βολεύει για να φτιάχνετε το μανιχαϊστικό ιδεολογικό παιχνιδάκι σας, και αφού τελικά δεν σάς έλκει μια αληθινή συζήτηση για την ενότητα των λαών, εμείς οι ταπεινοί, οι όποιοι ταπεινοί, θα πάρουμε την επιλογή σας και θα την δεχτούμε, θα την κάνουμε σημαία και όπου φτάσει ρε παιδί μου.
Επιλέξατε εσείς, θα επιλέξουμε και εμείς.
Γιατί διαμαρτύρεστε;
Βέβαια, εδώ ας σταθώ λίγο για να προλάβω και τους χειρότερους. Για ποιούς μιλάω;
Μα για αυτούς που σαν παράσιτα θα σταθούν σε αυτή τη συζήτηση και σε αυτόν τον σπαραγμό για να λάβουν την υποτιθέμενη "συνθετική" μεσαία θέση, ήτοι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ ή τάχα με κανέναν.
Αυτοί που περιμένουν εκ του μακρόθεν για να μιλήσουν για απόλυτο δυϊσμό, αφού έχει υπάρξει ο σπαραγμός στα ίδια τα πράγματα, είναι ακόμα χειρότεροι υποκριτές. 
Τάχα διαλεκτική τάχαμου "εθνικών" στοχαστών ή το αντίθετο "αντιεξουσιαστών" στοχαστών που βέβαια είναι και με τους δύο και με κανέναν και πλασάρονται από μια γελοία θέση ουδετερόφιλης αγνότητας, χωρίς να μιλάνε για τον σπαραγμό τής ίδιας της πραγματικότητας.
Συνιστώ ειδικά σε αυτούς, και ειδικά στο θέμα που μας απασχολεί εδώ ως παράδειγμα αλλά όχι μόνον ως παράδειγμα, τους συνιστώ λοιπόν να κρατήσουν το στόμα τους σφραγισμένο γιατί ειδικά επί αυτών θα πέσει κεραυνός που δεν θα ήθελαν να πέσει. Ξέρουν αυτοί.
Αυτή η εξομολόγηση δυστυχώς θα έχει και δεύτερο μέρος.
Ως σημείο για περαιτέρω σκέψη σας ζητώ να μελετήσετε ξανά την (παλαιά) συνέντευξη του (παλαιού) γραμματέα του Τουντέχ που αναδημοσίευσα, μπας και καταλάβετε κανένα ψίχουλο από αυτά που σας λέω τώρα, πάλι.
Ακόμα και το "σταλινικό" κόμμα του Ιράν λέει πράγματα που δεν μπορείτε να τα διανοηθείτε μερικοί τάχα και "αντισταλινικοί".
Έχει μετριοπαθέστερη θέση, από την συνηθισμένη "αντιιμπεριαλιστική" θέση, και βέβαια αυτό θα εξηγηθεί από διάφορους ηλίθιους εντός και εκτός μπουλκουμέ κΚε ως "οπορτουνισμός" ή "ρεβιζιονισμός". 
Ενώ είναι οι νεκροί, οι εκτελεσμένοι, που δεν αφήνουν περιθώρια για μπουλκουμέ "αντιιμπεριαλισμούς".
Παρακαλώ μην φτάνουμε σε τέτοια κατάντια να μιλάμε ακόμα με τους έξαλλους. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς, αλλά σε έναν ευρύτερο τελικά χώρο.
Το λέω για να συνεννοηθούμε, αν και δεν το βλέπω εύκολο..

(συνεχίζεται)

Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου